بی قراری، اشتیقاق، افزایش شکر گزاری و سپاسگزاری» می باشد.
رفتاری: ترک کردن فعالیت ها/سرگرمی ها، وابستگی، اختلال در خواب، کابوس، پس رفت، پرخاش، رفتار های وابسته گرایانه، کاهش/افزایش فعالیت در مدرسه یا کار، کاهش/افزایش تعاملات اجتماعی، مصرف مواد، برنامه ریزی بیش از حد فعالیت ها
ادراکی: اختلال در تمرکز یا تفکر پراکنده، فراموشی، اختلال در به پایان رسیدن کارها، از دست دادن حافظه، محدود شدن دامنه تفکر، افکار مزاحم و تکراری و به راحتی سر درگم شدن.
فیزیکی: بی اشتهایی، افزایش یا کاهش وزن، افزایش ابتلا به سرما خوردگی یا آنفولانزا، دل درد، سر درد و تهوع
معنوی: سوال پرسیدن یا از دست دادن ایمان، خشم از خدا یا بقیه ی نیرو های قدرتنمد، تقویت ایمان، بالا و پایین کردن ارزش ها، تجدید نظر راجع به زندگی و معنای آن
خب، حالا هر یک از این موارد چگونه خود را در زندگی روزمره نشان می دهند؟
سوگ می تواند همه را فراموش کار کند.شاید نوجوانان به یادآور های بیشتری برای کارها و برنامه نیاز داشته باشند.
مدرسه می تواند خیلی چالش برانگیز باشد. با معلم ها و مسئولان صحبت کنید و از آنها بخواهید که نوجوانان را حمایت و پشتیبانی کنند.
نوجوانان نمی توانند به درستی احساسات شان را متعادل کنند و بیشتر احساسات ناگهانی دارند و به راحتی گیج می شوند.
ممکن است از شما فاصله بگیرند و برای حمایت به هم نوع و همسن های خودشان روی بیاورند.
ممکن است دچار نوسانات سنی شوند؛ یعنی یک دقیقه احساس کودک شش ساله داشته باشند و یک دقیقه بعد با عقل یک آدم بزرگ صحبت کنند.
کشش یا فشار احساسات. ممکن یک لحظه بخواهند که به آغوش گرفته شوند و بعد دوباره به اتاق شان عقب نشینی کنند.
نوجوانان ممکن است نسبت به امنیت مالی خانواده فشار یا اضطراب مضاعف داشته باشند. و شاید با توجه به این تغییرات راجع به آینده سوال هایی بپرسند.
تمایل عمیق به بر خورد عادی.«نمی خواهم همیشه اون بچه ای که باباش مرده باشم»
بیزاری از همدلی اما، قدردان تصدیق آنچه اتفاق افتاده هستند.
نیاز های نوجوانان سوگوار و راه هایی برای حمایت از آنها
اطمینان خاطر دادن: نوجوانان سوگوار به حمایت و حضور بزرگ تر ها در زندگی شان نیاز دارند. به آنها اطمینان بدهید که سوگ تجربه ای یگانه هست و هیچ روش درستی برای عزاداری وجود ندارد. اینکه بدانند سوگ چیزی نیست که باید از آن «عبور» کنند بلکه چیزی هست که با گذر زمان تغییر می کند به آنها اطمینان خاطر خواهد داد.
مرز ها: داشتن مرز های معقول و ثابت در زمان تغییرات انحراف کننده باعث ایجاد امنیت و حمایت می شود.
انتخاب ها: داشتن گزینه و احترام و افتخار به انتخاب های آنها باعث می شود قدرت پیدا کنند.
غذا، آب و خواب: عزاداری کردن خیلی انرژی مصرف می کند، پس مهم است که نوجوانان غذای مقوی، آب کافی و خواب به اندازه داشته باشند.
شنونده ها: اینکه نمی دانیم چه چیزی بگوییم باعث میشود همه ی خلأ ها را با نصیحت ها و کلماتی که قرار است حال نوجوانان را بهتر کند، پر کنیم. شنیدن و سوال پرسیدن را تمرین کنید تا به نوجوان اجازه شنیده شدن و حرف زدن بدهید.
الگو ها: نوجوان ها برای عزاداری و ابراز احساسات به بزرگ تر های زندگی شان نگاه می کنند.
حریم شخصی: بیشتر فرآیند سوگواری خصوصی است، از جمله تأمل، عاطفه، ارزیابی و یادبود
تفریح: نوجوان های سوگوار به «وقفه» نیاز دارند؛ فرصتی برای خندیدن، بازی کردن و خلاق بودن.نه فقط فکر کردن به اتفاقی که افتاده است.
کارهای روزمره:این کارها باعث ایجاد ثبات می شوند به این ترتیب نوجوانان مجبور نمی شوند مدام نگران آینده باشند. یادتان باشد که نسبت به انتظار های تان انعطاف پذیر باشید.
حقیقت: نوجوان ها قدردان اطلاعات صادقانه راجب به مرگ و تغییرات زندگی شان هستند.
معمولا همه می خواهیم به کسی که سوگوار هست کمک کنیم.مشکل این هست که وضعیت اینقدر پیچیده،بحرانی و سخته که نمیدونیم باید چی کار کنیم. هدفمون توی این قسمت از مبل بنفش این هست که به شما کمک کنیم تا حدی از این بلاتکلیفی نجات پیدا کنید.
از اینجا شروع کنید