▫️دو ساعت گفت‌وگو؛ دو ساعتی که هواداران فوتبال ایران انتظار داشتند سرمربی تیم ملی درباره دلایل ناکامی، اشتباهات فنی و برنامه آینده پاسخگو باشد. اما آنچه بیشتر از هر چیز به چشم آمد، تکرار مداوم عبارت «مردم عزیز» و تلاش برای ارائه روایتی بود که در آن تقریباً همه مقصر بودند، جز کادر فنی.
در طول این گفت‌وگو، بارها و بارها واژه «مردم عزیز» تکرار شد؛ تکراری که وقتی با پذیرش مسئولیت همراه نباشد، بیشتر این برداشت را ایجاد می‌کند که از احساسات هواداران برای تقویت موضع دفاعی استفاده می‌شود. مردم نیازی به شنیدن شعار ندارند؛ آنها پاسخ می‌خواهند.
هواداران تیم ملی انتظار دارند سرمربی با شجاعت درباره اشتباهات خود صحبت کند؛ از تصمیمات تاکتیکی، انتخاب نفرات، مدیریت مسابقات و دلایل حذف از رقابت‌ها بگوید. اما بخش عمده صحبت‌ها صرف گلایه، متهم کردن دیگران و ترسیم تصویری شد که در آن سرمربی بیش از آنکه پاسخگو باشد، در جایگاه یک مظلوم قرار گرفته بود.
در فوتبال حرفه‌ای، هیچ مربی‌ای مصون از اشتباه نیست. تفاوت مربیان بزرگ با دیگران در این است که پس از شکست، ابتدا سهم خود را می‌پذیرند و سپس از برنامه اصلاحی سخن می‌گویند. مسئولیت‌پذیری، مهم‌ترین ویژگی یک رهبر است، نه یافتن مقصر در بیرون از نیمکت.
مردم ایران فوتبال را می‌فهمند. آنها با شکست کنار می‌آیند، اما با فرار از مسئولیت نه. تکرار «مردم عزیز» زمانی ارزش پیدا می‌کند که در کنار آن جمله‌ای ساده نیز شنیده شود: «در این ناکامی، من هم مسئول هستم.»
هواداران تیم ملی امروز بیش از هر چیز، صداقت می‌خواهند؛ نه مظلوم‌نمایی، نه فرافکنی و نه تکرار واژه‌هایی که بدون پذیرش مسئولیت، دیگر تأثیر گذشته را ندارند.
