https://virgool.ir/mamoon-latifi/feedمجموعه غزل‌ها و اشعار عاشقانه مأمون لطیفی. اشتراک‌گذاری سروده‌ها و متن کامل غزل‌های معاصر. برای ارتباط بیشتر و دنبال کردن نوشته‌ها، به صفحه رسمی من در فیسبوک سر بزنید: مأمون لطیفی facebook.comfa2026-11-10 20:58:18https://files.virgool.ir/upload/temp/qmhgg4aeufqq/npfwmv.pnghttps://virgool.ir/mamoon-latifihttps://virgool.ir/mamoon-latifi/به-پایان-می-رسد-آذر-زمستان-هم-نمی-ماند-این-غزل-را-بخوانید-و-نظریات-خویش-را-بنویسید-ebk7kw19szbyبه پایان می‌رسد آذر، زمستان هم نمی‌ماندتا آخر قصه‌های ما و تو مبهم نمی‌ماندبهشت آنقدر زیبا بود، اگر سیبش نمی‌چیدیکه بعد از چیدنش، آرامش آدم نمی‌ماندبه تکلیف و بلاتکلیف گرفتاری تو، آگاهمولی این تخت بیداد و ستم، محکم نمی‌ماندکجا رفت آن غزل هایم که دل‌ها را به وجد آورد؟دگر شور و شعف در شعر شاعر کم نمی‌ماندزنی را می‌شناسم، زخم خورده، لیک پابرجاکه دایم قامتش در پیش مردم خم نمی‌ماندپریشانم به شبیه آسمان که دلش تنگ استکی گفته تا قیامت ریشه‌ای این غم نمی‌ماند«شهرام خاور»۱۱ آبان (عقرب) ۱۴۰۵نوت: منبع رسمی و اصلی این غزل و سایر غزلیات و دل‌نوشته ها صفحه وبلاگ مأمون لطیفی می‌باشد.آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSun, 01 Nov 2026 17:24:46 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/رباعی-bwnddcuif1pbدلتنگ شدم، دو باره باران آمدیاد تو به این کلبه‌ی ویران آمددر دشت کویری دل بیچاره منمانند نفس سراغ من جان آمددیدی ز جهان زمانه دلگیرم کرددر عین جوانی به خدا پیرم کردجز درد مرا که حاصلی عمر نبوداز جان عزیز سیر تقدیرم کردشهرام خاور»آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 26 Oct 2026 15:42:39 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/عشوه-هایت-در-دل-پاییز-می-رقصد-که-چه-غزل-جدیدم-usufdefbf21nعشوه‌هایت در دلِ پاییز می‌رقصد که چهخاطراتت گوشهٔ دهلیز می‌رقصد که چهروح من از پیکرم پرواز کرد و پرکشیدبعد مرگم روزِ رستاخیز می‌رقصد که چهشمس از احوالِ مولانا اگر جویا شودنرم‌نرمک صوفیِ تبریز می‌رقصد که چهپادشاهی که وزیرش را به دار آویخته‌ستآن یکی از شوکتِ ناچیز می‌رقصد که چهمژه‌هایت جنگجویِ رستمِ دستان شدهدر میانِ لشکرِ چنگیز می‌رقصد که چهتاری از مویت به دستِ بادِ شب افتاده استبر سرِ این دارِ حلق‌آویز می‌رقصد که چه(شهرام خاور)«۱۴ مهرماه ـ میزان ۱۴۰۵»منبع اصلی این غزل: صفحه رسمی وبلاگ «مأمون لطیفی »می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/10/blog-post.html?m=1لینک وبلاگ:غانستان #ادبیات_معاصرآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSat, 17 Oct 2026 22:03:39 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/کابلامن-برایت-جنگ-نیاوردم-tratgyonkacsکابلا!من برایت جنگ نیاوردم،نفرت نکاشتم،دود بر آسمانت نیفشاندم.در کوچه‌هایت تنها ردّ قدم‌ هایم ماند،نه ردّ گلوله‌ هایم.اگر فرزندت نبودم، پس این همه دلتنگی چرا؟کابلدیگران ندانند تو که میدانی،هیچ‌گاه عدالت را زیر پا نکردم،نامت را معامله نکردم،غرورت را به بهایی نفروختم.هرجا رفتم، گفتم از تو ام.اما تو بی‌آنکه حتی نگاهم کنی، مرا در آغوش غربت سپردی.بگو، تقصیرم چه بود جز اینکه تو را وطن صدا زدم؟(شهرام خاور)آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSat, 17 Oct 2026 12:12:35 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/دوستان-و-همراهان-گرامی-روز-و-روزگار-تان-خوش-zfnqeqesnf8kبرای من جای افتخار و خرسندی است که سروده‌ها و غزل‌هایم را در این فضا با شما به اشتراک می‌گذارم و از همراهی شما انرژی می‌گیرم.به اطلاع شما عزیزان می‌رسانم که پایگاه رسمی و آرشیو اصلی تمامی اشعار، غزل‌ها و نوشته‌های من، وبلاگ شخصی‌ام به نام «مأمون لطیفی» است. شما می‌توانید از این پس سروده‌های جدیدم را ابتدا در آنجا بخوانید.خوشحال می‌شوم با قدم نهادن به این کلبه‌ی مجازی، با نظرات ارزشمندتان راهنمای قلم من باشید:🌐 https://mamoon-latifi.blogspot.com/لینک ورود وبلاگ رسمی « مأمون لطیفی»آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 12 Oct 2026 14:54:48 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/تن-ژولیده-غزل-cmzespyapzzmیک دلِ افسرده دارم می‌فروشم میخری؟حالتِ چون مُرده دارم می‌فروشم میخری؟میکنی تسخیرِ جان و روح و اجزای مراخانهء فرسوده دارم می‌فروشم میخری ؟قلب مسکین ام گدای کلبهء خاموش توستخاطراتِ زنده دارم می‌فروشم میخری ؟شاعرِ بی بند و بارم در دبستان سخن یک غزل ارزنده دارم می‌فروشم میخری؟این دل دیوانهء را من غرقِ دریا میکنمقایقِ جوینده دارم می‌فروشم میخری؟خنده برلب، ناز بیشتر قهر تا کی میکنینازنین یک مژده دارم می‌فروشم میخری؟بشکند دستی که زلفت را پریشان می‌کندمهر تو در دیده دارم می‌فروشم میخری؟شال سرخت قلبِ زارم را پریشان میکندیک تنِ ژولیده دارم می‌فروشم میخری؟«شهرام خاور»(۲ دوم آذر ماه- قوس ۱۴۰۰)منبع اصلی: صفحه رسمی وبلاگ «مأمون لطیفی» می‌باشد.لینک وبلاگ بنده:https://mamoon-latifi.blogspot.com/آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 12 Oct 2026 12:05:23 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/که-تو-از-شهر-بالایی-szqwkaaha2zfبه امید دو باره روز خواهد شد ترا بینمکه خورشید نمایان می‌شود از پشت کلکینممیان ما و تو گویی حسودی می‌کند مردمکه تو از شهر بالایی و من از شهر پاینماگر خالق ترا شاد آفریده، اعتراض نیستمن اقیانوس را مانم به ظاهر اینکه سنگینمدو باره آسمان که به تاریکی فرو رفتهبه تاریکی نمی‌آیی چرا در خواب شیرینم؟و بعد از جنگ و ناامنی شنیدم صلح می‌آیدتحمل کن، به پایان می‌رسد اشعار غمگینم«شهرام خاور»۲۶ فروردین (حمل) ۱۴۰۵منبع اصلی این غزل و سایر غزلیاتم، صفحه رسمی وبلاگ « مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/09/ansooyepanjereh.html?m=1آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 28 Sep 2026 20:36:10 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/از-مأمون-لطیفی-تا-شهرام-خاور-ljsvmremfhm2گاهی انسان در مسیر زندگی، نامی را برای خود برمی‌گزیند که نه برای پنهان کردن گذشته، بلکه برای روایت کردن فصل تازه‌ای از خویشتن است.«مأمون لطیفی» نامی‌ست که خانواده در کودکی برایم برگزیدند و همان نامی‌ست که در شناسنامه‌ام ثبت شده؛ نامی که با آن بزرگ شده‌ام، زیسته‌ام و بخشی از خاطرات و گذشته‌ام با آن گره خورده است.اما از این پس، در فضای ادبی و مجازی، می‌خواهم با نام «شهرام خاور» شناخته شوم.«شهرام خاور» برای من تنها یک اسم مستعار نیست؛ نامی‌ست برای آغاز فصل تازه‌ای از نوشتن، اندیشیدن و بیان آنچه در دل و ذهنم می‌گذرد.بنابراین، تمامی صفحه‌ها و حساب‌های مجازی‌ام که پیش از این با نام مأمون لطیفی فعالیت می‌کردند، به‌تدریج با نام شهرام خاور تغییر خواهند کرد.تغییر نام، تغییر هویت نیست؛گاهی تنها تغییرِ نامِ راویِ قصه است.از این پس، مرا با نام شهرام خاور بخوانید.با مهرشهرام خاورآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSat, 12 Sep 2026 23:54:19 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/کلامش-را-نمی-فهمم-غزل-جدید-gomckn4ztry8به زیر لب چه می‌گوید، کلامش را نمی‌فهممزنی را که پریشان است، نامش را نمی‌فهممبه روی گونه‌های او کبودی‌ها نمایان بودخدا شاید بگیرد انتقامش را، نمی‌فهممدقیقاً پنج‌سالی شد در این خانه بلاتکلیفصدای گریه‌های ناتمامش را، نمی‌فهممشبیه سایه‌ای متروک، به دنبال تو می‌گرددجنون کله‌های پوچ و خامش را، نمی‌فهممسرانجام آرزوهایش میان پیله‌ای خشکیدغم پروانه‌های روی بامش را، نمی‌فهمماگر گیرم که بعد از ما گروه‌های دگر آیندبه پایان می‌رسد یا نه، دوامش را نمی‌فهمماگر روزی دوباره قد علم کرد و قوی‌تر شدولی از ما بگیرد انتقامش را، نمی‌فهمم« مأمون لطیفی »( ۱ شهریور - سنبله ۱۴۰۵)منبع اصلی این غزل: صفحه رسمی وبلاگ «مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/blog-post_29.html?m=1کانال تلگرام:t.me/faryade_vajeganوبلاگ:http://mamoon-latifi.blogspot.com/گروه واتسپ:https://chat.whatsapp.com/CjXvZuG4YRs6CHWOQwbsBj?s=cl&p=a&ilr=4آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 07 Sep 2026 16:43:52 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/کوچ-پرندگان-دگر-را-گریستیمغزلی-را-از-من-بخوانید-hdreiyjvaxdlتصویر از شهدای مردان آزادی خواه!امشب خزان به غارتِ باغ و چمن رسیدما یک به یک صدای تبر را گریستیمبر صخره‌های زخمی و مغرورِ هندوکشفریادِ سرخِ کوه و کمر را گریستیموقتی عقابِ پاک‌ دل از قله پر کشیددر سوگِ او پریدنِ پر را گریستیمآتش گرفت دامنِ گلزار و بعدِ آنتنهاییِ درختِ ثمر را گریستیمسرها به خاک ریخت ولی عشق زنده ماندما قصهء حماسهء سر را گریستیمدر شامِ تارِ میهن و در غربتِ زمینلبخندِ غرقِ خونِ جگر را گریستیموقتی که بالِ مرغِ غزل را شکست بادکوچِ پرندگانِ دگر را گریستیم« مأمون لطیفی »(۲۹ اسد ۱۴۰۵)منبع اصلی این غزل: صفحه رسمی وبلاگ «مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/kooche-parandegane-degar-ra-geristim.html?m=1آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSun, 23 Aug 2026 10:24:00 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/از-آن-روز-سیاهی-۲۴-آگست-۱۴۰۰-تا-امروز-تباهی-۲۴-آگست-۱۴۰۵-تباهی-airxrdarusk8امروز دقیقاً پنج سال شد؛ پنج سال از روزی که برای عده‌ای «روز آزادی» بود، اما برای بسیاری از مردم این سرزمین، آغاز فصلی از خاموشی، ترس و تباهی.پنج سال است که چادر سیاهی بر آرزو های دختران افغانستان فرش شده است؛ پنج سال است که هزاران دختر، به‌جای نشستن پشت میزهای مکتب و دانشگاه، پشت درهای بسته ایستاده‌اند و رؤیاهای‌ شان را در سکوت به انتظار کشیده‌اند.پنج سال است که دختر افغانستانی، به‌جای کتاب و قلم، حسرت به دست گرفته است؛ پنج سال است که کلاس درس برای او به خاطره تبدیل شده و راه دانشگاه به رویش بسته مانده است.امروز در خیابان‌ ها، پرچم‌ ها برافراشته‌ اند و عده‌ای با شور و شوق این روز را جشن می‌گیرند؛ اما در گوشه‌ای دیگر از همین سرزمین، دختری شاید کتاب‌ هایش را ورق می‌زند و با خود می‌پرسد:«من چه گناهی کرده‌ام که حق درس خواندن ندارم؟»اگر این روز برای شما روز آزادی است، برای دختران افغانستان روزی است که آزادی از آنان گرفته شد.اگر برای شما روز پیروزی است، برای هزاران دختر این سرزمین یادآور روزی است که درهای مکتب و دانشگاه به رویشان بسته شد.و اگر امروز خیابان‌ ها از شور و شوق پر است، بدانید پشت همین هیاهو، نسلی از دختران افغانستان با آرزو های خاموش‌ شده زندگی می‌کنند؛ دخترانی که تنها می‌خواهند درس بخوانند، بیاموزند، کار کنند و آیندهٔ خود را بسازند.پنج سال گذشت؛ اما تاریخ فراموش نخواهد کرد که در این پنج سال چه رؤیاهایی خاموش شد، چه درهایی بسته ماند و چه نسلی از دختران، جوانی خود را پشت دیوار های محرومیت به انتظار فردایی نامعلوم سپری کرد.از آن روز تا امروز، برای برخی جشن آزادی بود، اما برای دختران افغانستانم، آغاز بزرگ‌ترین زندان بی‌دیوار.از آن روز تا امروز، برای برخی جشنِ آزادی بود؛ اما برای دختران افغانستان، آغازِ بزرگ‌ترین زندانِ بی‌دیوار.«مأمون لطیفی»(۲۴ آگست- مردادماه؛ ۱۴۰۵)آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSat, 15 Aug 2026 22:07:21 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/هبوط-یهودا-غزل-جدید-از-من-بخوانید-huujwpt2rk26یهودایی که گم کرده خدایِ آسمانی رانمی‌خواهد دگر پیغمبری گوسفند چرانی راتمسخر می‌کند اهلِ قریش آوایِ شبان رابیا موسی مشخص کن، جوابِ لن‌ترانی راسلیمان رفت و خاتم شد نصیبِ اهرمن اینجامگر احمد نمی‌بیند سقوطِ ناگهانی را؟اگر در شأنِ یک شاعر دعایِ بد همین باشدبرایت آرزومندم، مرگِ ناگهانی رامبند دل را به دنیایی که پایانش فقط مرگ استمجو در این مسافر خانه، رویِ کامرانی رازمین لنگر برید و کشتیِ طاقت به گل بنشستبه طوفان می‌سپارم سرنوشتِ این روانی رابه نازِ نازنینش شهریارِ ما جوانی دادثریا کاش می‌فهمید بهایِ نوجوانی را« مأمون لطیفی »(۲۰ مرداد ماه - اسد ۱۴۰۵ )نوت: منبع اصلی این غزل، صفحه رسمی وبلاگ« مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/hoboot-e-yahooda.html?m=1آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورThu, 13 Aug 2026 19:20:23 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/شهرت-شهریار-غزل-جدید-از-من-بخوانید-y8apokscvfyxمیانِ دفترم یک تارِ مویت یادگار ماندهپریشان در غمِ شاعر، چرا پروردگار مانده؟نشستم در سکوتِ خانه و دیوانِ حافظ را؛غزل از «ترکِ شیرازی» برایم بی‌شمار ماندهنشسته شاهِ رومی در اتاقِ خلوت و تنهاشبیهِ شمسِ تبریزی غریب و سوگوار ماندهچرا مغروری، رستم، بر سرِ تابوتِ فرزندت؟نمی‌دانی مگر تهمینه‌ای در انتظار مانده؟ندیدم کشوری را این‌چنین از عشق لایق‌ترفقط در کوچه‌ای کِه ردِّ پاهای عطار ماندهتو گفتی، نازنینا، شعرهایت بوی خون داردکه بعدِ «ورقه و گل‌شاه»، به شهرت شهریار مانده« مأمون لطیفی »( ۱۸ مرداد ماه-اسد ۱۴۰۵)نوت: منبع اصلی این غزل، صفحه رسمی وبلاگ « مأمون لطیفی»می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/shohrat-shahriyar.html?m=1آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSun, 09 Aug 2026 16:43:22 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/غربت-یوسف-غزل-جدید-zl9bosyg5hduشبیه یوسف که خود نمی‌داند گناهش رازلیخا خوب می‌فهمد دلیلِ اشتباهش راتمام روستا را موبه‌مو جستی، چرا یعقوب؟ندیدی آن طرف‌ تر یوسفِ دربندِ چاهش راز بس امسال مصیبت میزبانِ مستمندان شدکه انسانی نمی‌خواهد دگر خیر و صلاحش رابگو ای یوسفِ زیبا، چه کردی با خدایِ خود؟ندادی تن به اربابت، گرفتی جایگاهش راببر این پیراهن را، اهلِ کنعان را بشارت دهبه زودی ترک خواهد کرد یعقوب زادگاهش را«مأمون لطیفی»نوت: منبع اصلی این غزل، صفحه رسمی وبلاگ « مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/blog-post.html?m=1(۱۳ مرداد ماه- اسد ۱۴۰۵)آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورWed, 05 Aug 2026 16:26:57 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/قصه-ها-کوتاه-ست-اما-داستان-طولانی-شد-غزلم-جدیدم-jxr23500uvx6قصه‌ها کوتاه‌ست اما، داستان طولانی شدسهم ما از سفره‌ی این میزبان طولانی شدما به امیدی در این دنیا قدم بنهاده‌ایمنوبتِ اندوه و دردِ بی‌امان طولانی شدکار دنیا با دلِ ما، جز جفا و غم نبودگریه و خونابه در روح و روان طولانی شدچون شکایت پیشِ حکمِ قاضیِ‌الحاجات چه سود؟تا که لب بستیم، این دردِ نهان طولانی شدسرنوشت آمد به تاراجِ دلِ دیوانه‌امگریه‌های بی صدا در این میان طولانی شدقصه‌ی عمرِ «لطیفی» رو به پایان است و حیفغربتِ ما در میانِ این جهان طولانی شد«مأمون لطیفی »( ۸ اسد- مرداد ماه ۱۴۰۵)آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورFri, 31 Jul 2026 10:35:52 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/برای-مادر-دردمندم-می-نویسم-m7nrclgonx91مادرم!نمی‌دانم چگونه از زخمی بنویسم که بر دلِ تو نشست؛ زخمی که اگر بر دلِ کوه فرود می‌آمد، از سنگینی‌اش فرو می‌ریخت.تو که تمام عمر، شادیِ فرزندانت را شادیِ خودت می‌دانستی و لبخند آنان را بزرگ‌ ترین دارایی زندگی‌ات می‌شمردی، ناگهان با غمی روبه‌رو شدی که توانِ هر انسانی را می‌گیرد.از آن روزی که آرامشت شکست، دیگر چشم‌ هایت فقط چشم نیستند؛ قصه‌ای از انتظار و درد را روایت می‌کنند. هر صبح با امیدی پنهان بیدار می‌شوی و هر شب، با دلی خسته، گمشده‌ات را به خدا می‌سپاری.مادر جان.هر بار که داستان یعقوب و یوسف را می‌خوانم، احساس می‌کنم خدا گوشه‌ای از آن اندوه بزرگ را در زندگی تو نیز نوشته است.یعقوب، با حسرتِ دیدارِ یوسف زندگی کرد؛ اما امیدش را از دست نداد. وقتی نسیمی می‌وزید، دلش می‌لرزید و می‌گفت: «من بوی یوسف را احساس می‌کنم.» برای او هر نشانه‌ای می‌توانست پیامِ بازگشت باشد؛ هر خبر، دریچه‌ای از امید بود.تو نیز این روزها شبیه همان یعقوب شده‌ای.با هر صدای در، قلبت پیش از خودت می‌دود؛ با هر خبری، هزار امید در دلت زنده می‌شود؛ شاید این بار نشانی از عزیزِ گمشده‌ات رسیده باشد.اما چه سخت است انتظار برای یک مادر،انتظاری که فقط در تقویم نمی‌گذرد، بلکه در تار و پودِ جان آدم خانه می‌کند. شبی نیست که با فکر و خیال به خواب بروی و روزی نیست که قلبت هزار بار میان امید و ترس نلرزد.می‌دانم این غم، فقط دلت را نشکست؛ جسمت را هم خسته کرد. بیماری مهمانِ تنت شد، توانت کم شد و لبخندت زیر سایهٔ اندوه نابود شد؛ اما هنوز هم همان مادری هستی که پیش از دردِ خودش، نگرانِ دردِ فرزندانش است.کاش خدا، همان‌ گونه که پیراهنِ یوسف را مرهمِ چشم‌های یعقوب کرد، روزی نیز نشانه‌ای از رحمتش برای دلِ بی‌قرار تو بفرستد؛ نشانه‌ای که این چشم‌های خسته را دوباره روشن کند.مادر جان؛درد من فقط دیدن رنج تو نیست؛ درد من این است که از تو دورم و دستم به دست‌های خسته‌ات نمی‌رسد.مدت‌ هاست میان من و آغوش تو فاصله افتاده است. راهی که هر بار خواستم از آن بگذرم، اما با دیوار های بلند و بسته روبه‌روز می‌شوم، این روزگارِ نامرد، مرا از رسیدن در آغوش تو، مرز های سد راهم ایجاد کرد، مانده‌ام با دلی غمگین و تنها، در حسرتِ دیدن تو و خانواده‌ای که دور از من نفس می‌کشند.گاهی بیشتر از هر چیز، دلم برای لحظه‌ای تنگ می‌شود که کنار پدر و تو بنشینم؛ بی‌ هیچ حرفی، فقط احساس کنم دوباره به خانه برگشته‌ام.مادرم!اگرچه فاصله میان ما زیاد است، اما باور کن هیچ فاصله‌ای نمی‌تواند عشقِ یک فرزند به مادرش را کم کند.تو همیشه نزدیک‌ ترین سرزمین قلب منی؛ حتی وقتی دور ترین فاصله‌ها میان ما ایستاده‌اند.( مأمون لطیفی)( ۵ مرداد ماه- اسد ۱۴۰۵)نوت: منبع اصلی این غزل، صفحه رسمی وبلاگ « مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/07/baraye-madare-dardmandam-minevisam.html?m=1آرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورMon, 27 Jul 2026 17:09:20 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/نیمه-ای-گم-شده-دلنوشته-جدیدم-xa4hyckimnpfمه، غلیظ و سنگین، روی تنِ کرختِ رودخانه افتاده بود؛ درست مثل اندوهی که بر سینه‌ی من سنگینی می‌کند. خورشید، شبیه به چراغی بی‌رمق و دوردست، در غبارِ نارنجیِ افق می‌سوخت، اما نه گرمایی داشت و نه می‌توانست این تاریکیِ پنهان در لایه‌های مه را بشکافد.کنار آب ایستاده بودم، درست مثل همین مرغِ گوشه‌نشینِ آبزی که سایه‌اش در زلالِ تیره و لرزانِ رود، تکه‌تکه می‌شد. به آب نگاه می‌کردم و به انعکاسِ خودم؛ اما این من، همه‌ی من نبود. من نیمه‌ای از تنِ خویش، نیمه‌ای از جان و جهانم را گم کرده‌ام؛ هم‌خونم را. او که همزادِ واژه‌های من بود و طنینِ قدم‌هایش، امن‌ترین نغمه‌ی شب‌های دلتنگی‌ام.با رفتنِ او، انگار بهارِ چشم‌هایم به خزان نشسته و زبانم جز به واگویه‌های حزین نمی‌چرخد. در این سکوتِ مرموزِ دشت، بلندپروازیِ خاطراتمان را مرور می‌کنم و هر ذره از این مهِ گزنده، بوی پیرهنِ او را دارد که دستِ بی‌رحمِ روزگار از من ربود.ای کاش این رودخانه‌ی خسته، رازی از مسیرِ او می‌دانست؛ ای کاش این پرنده‌ی غریب، قاصدِ بی‌قراری‌های من می‌شد و پیامِ این دلِ رنجور را به گوشِ جانش می‌رساند.دل‌واپس و رنجور، در مرزِ میانِ زمین و آسمان ایستاده‌ام و چشم به جاده‌ای دوخته‌ام که غبارِ غیابِ او را در خود بلعیده است.تا روزی که آن نیمه‌ی گمشده، دوباره در آغوشِ جانم جوانه نزند، این پاییزِ ممتد در روحِ من تمام نخواهد شد.«مأمون لطیفی»۱۴ تیر( سرطان) ۱۴۰۵کانال تلگرام:https://t.me/faryade_vajeganواتسپ:https://chat.whatsapp.com/KyuDienCkCoFevpTgADLQRوبلاگ:https://mamoon-latifi.blogspot.comآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورThu, 23 Jul 2026 17:41:11 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/به-من-نگویید-شاعرِ-جوان-kezcfdwugt2zلطیفیمن، شایسته‌ی این لقب را در خور ستایش خود نمی‌بینم،من، کوچک‌تر از این گل‌واژه‌ها هستم،من در عصرِ خود، از آن جوان‌هایی هستم که روزگار،پیش از رسیدنِ بهار، پاییزهای زیادی را بر شانه‌هایم گذاشته است.من فرزندِ دورترین جغرافیای این سرزمینم؛از روستایی کوچک و خاموش، دور از هیاهوی شهر،دور از آزادی و آبادی و محروم از فضای فرهنگ،جایی که هنوز مردمش نامش را «کوبهی» صدا می‌زنند.از همان خاکِ ساده و بی‌پیرایه برخاستم؛با دستانی خالی، اما با دلی پر از آرزو و همین واژه‌هایی که تنها دارایی‌ام بودند.از آنجا تا اینجا، فرسنگ‌ های زیادی را پشت سر گذاشتم؛راه‌هایی که بیشتر از فاصلهٔ زمین،فاصلهٔ محنت و تجربه بود.سی‌سال از بهارِ عمرم گذشته است، اما گاهی احساس می‌کنم سال‌های بیشتری را در سکوت، تنهایی، انتظار و مبارزه سپری کرده‌ام.در میانِ واژه‌ها پناه گرفته‌ام؛چون بعضی دردها را نمی‌شود برای آدم‌ها گفت،باید آن‌ها را به دستِ شعر سپرد.من شاعرِ شادی‌ های فراوان نیستم؛من شاعرِ خوشایند نیستم،من روایتگرِ زخم‌ هایی هستم که هنوز در گوشه‌ای از قلبم نفس می‌کشند.«مأمون لطیفی»( ۲۶ تیر ماه( سنبله ۱۴۰۵)نوت: منبع اصلی این دل‌نوشته، صفحه رسمی وبلاگ مأمون لطیفی» می‌باشد.https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/07/be-man-nagoyid-shaere-javan.html?m=1تلگرام:https://t.me/faryade_vajeganوبلاگ:https://mamoon-latifi.blogspot.comآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورSat, 18 Jul 2026 17:25:05 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/برای-مردم-عزیز-ایران-زمین-می-نویسم-fngf3ps7rcg2سال‌ها پیش،روزی که ناگزیر شدم از سرزمین نیاکان خود؛ همان خاکی که در آن ریشه داشتم، کوچ کنم، دلم گواهی بدی می‌داد.انگار چیزی در درونم مرا از این راه منصرف می‌کرد؛اما من چاره‌ای نداشتم.سرانجام با گلویی پر از بغض،با هزاران حسرتِ ناتمام،و با تمام آرزوهایی که تنها نامش «امید» بود،راهی سفر شدم.من جوانی سی‌ساله‌ای اهل افغانستان هستم؛فرزند سرزمینی که سال‌هاست زخمِ جنگ، دوری، آوارگی و غربت را بر شانه‌های خود حمل می‌کند.سال‌ها بهار جوانی‌ام را در هیاهوی زندگی و در جست‌وجوی فردایی بهتر سپری کرده‌ام.راهی سرزمین ایران شدم؛نه برای یافتنِ زندگی آسان،بلکه برای آن‌که چراغِ امید را در دل خود خاموش نکنم.در میان مردم شریف ایران آموختم که فرهنگ و زبان می‌تواند پلی میان دل‌های دو ملت باشد؛و مهربانی می‌تواند از مرزهایی عبور کند که انسان‌ها میان خود ساخته‌اند.امروز اگر از دردهای شما می‌نویسم،نه از جایگاهِ داوری است،و نه از سرِ دخالت؛بلکه از قلبِ انسانی است که با طعم نان و سفرهٔ شما آشنا شده،و روزهای سختی، جنگ و رنج را نیز بسیار سپری کرده است.من خوب می‌دانم که وقتی آرزوی یک دختر زخمی می‌شود،وقتی لبخند یک مادر کم‌رنگ می‌گردد،و وقتی آرامش یک خانواده به تاریکی می‌رود؛درد تنها متعلق به یک نفر نیست،بلکه بخشی از قلبِ یک جامعه نیز در سکوت می‌لرزد.آرزو دارم روزی فرا برسد که هیچ مادری در هیچ سرزمینی،اشکِ فرزندش را به جای لبخندِ فردایش در آغوش نگیرد.روزی که کودکان، جوانان و همهٔ انسان‌ها،سهمی از آرامش، امنیت و یک زندگی شایسته داشته باشند.«مأمون لطیفی»۲۶ تیر (سرطان) ۱۴۰۵تلگرام:https://t.me/faryade_vajeganواتساپ:https://chat.whatsapp.com/KyuDienCkCoFevpTgADLQRوبلاگ:https://mamoon-latifi.blogspot.comآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورFri, 17 Jul 2026 11:13:08 +0330https://virgool.ir/mamoon-latifi/افغانستان-و-سرنوشت-دختران-d1kuotuev4bb دخترانِ سرزمینم هیچ‌گاه دشمنِ این خاک نبودند، ارگ را به تاراج نبردند، وزارتخانه‌ای را به انحصار نگرفتند، بر سرِ قدرت، عدالت را معامله نکردند، دستی در ویرانی نداشتند، در جرمِ هیچ‌کس شریک نبودند، خونِ بی‌گناهی را نریختند، خانه‌ای را غصب نکردند، خزانه‌‌ای را حیف و میل نکردند، مکتبی را آتش نزدند، چراغِ امیدی را خاموش نساختند، کتابی را نسوزاندند، قلمی را نشکستند، و رؤیای کودکی را به بند نکشیدند. آن‌ها فقط می‌خواستند بخوانند، بیاموزند، و آیندهٔ خویش را با دستان خود بسازند. وطنا، ای سرزمینم؟ پس به کدامین گناه، چراغ دانش را به روی نیمی‌پیکرت خاموش کردی؟و نیم‌دیگرش را، آواره و بی‌خانه کردی؟ این دختران چه گناهی کرده‌اند که تاوانِ خیانت دیگران را می‌پردازند؟ آخر، آموختن علم از چه زمانی جرم شد؟«مأمون لطیفی»۲۵ تیر (سرطان ) ۱۴۰۵وبلاگ:https://mamoon-latifi.blogspot.comتلگرام:https://t.me/faryade_vajeganآرشیف غزلیات و دل‌نوشته‌های «خاور»شهرام خاورThu, 16 Jul 2026 21:05:14 +0330