
امشب خزان به غارتِ باغ و چمن رسید
ما یک به یک صدای تبر را گریستیم
بر صخرههای زخمی و مغرورِ هندوکش
فریادِ سرخِ کوه و کمر را گریستیم
وقتی عقابِ پاک دل از قله پر کشید
در سوگِ او پریدنِ پر را گریستیم
آتش گرفت دامنِ گلزار و بعدِ آن
تنهاییِ درختِ ثمر را گریستیم
سرها به خاک ریخت ولی عشق زنده ماند
ما قصهء حماسهء سر را گریستیم
در شامِ تارِ میهن و در غربتِ زمین
لبخندِ غرقِ خونِ جگر را گریستیم
وقتی که بالِ مرغِ غزل را شکست باد
کوچِ پرندگانِ دگر را گریستیم
« مأمون لطیفی »
(۲۹ اسد ۱۴۰۵)
منبع اصلی این غزل: صفحه رسمی وبلاگ «مأمون لطیفی» میباشد.
https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/08/kooche-parandegane-degar-ra-geristim.html?m=1