
کابلا!
من برایت جنگ نیاوردم،
نفرت نکاشتم،
دود بر آسمانت نیفشاندم.
در کوچههایت تنها ردّ قدم هایم ماند،
نه ردّ گلوله هایم.
اگر فرزندت نبودم، پس این همه دلتنگی چرا؟
کابل
دیگران ندانند تو که میدانی،
هیچگاه عدالت را زیر پا نکردم،
نامت را معامله نکردم،
غرورت را به بهایی نفروختم.
هرجا رفتم، گفتم از تو ام.
اما تو بیآنکه حتی نگاهم کنی، مرا در آغوش غربت سپردی.
بگو، تقصیرم چه بود جز اینکه تو را وطن صدا زدم؟
(شهرام خاور)