
مه، غلیظ و سنگین، روی تنِ کرختِ رودخانه افتاده بود؛ درست مثل اندوهی که بر سینهی من سنگینی میکند. خورشید، شبیه به چراغی بیرمق و دوردست، در غبارِ نارنجیِ افق میسوخت، اما نه گرمایی داشت و نه میتوانست این تاریکیِ پنهان در لایههای مه را بشکافد.
کنار آب ایستاده بودم، درست مثل همین مرغِ گوشهنشینِ آبزی که سایهاش در زلالِ تیره و لرزانِ رود، تکهتکه میشد. به آب نگاه میکردم و به انعکاسِ خودم؛ اما این من، همهی من نبود. من نیمهای از تنِ خویش، نیمهای از جان و جهانم را گم کردهام؛ همخونم را. او که همزادِ واژههای من بود و طنینِ قدمهایش، امنترین نغمهی شبهای دلتنگیام.
با رفتنِ او، انگار بهارِ چشمهایم به خزان نشسته و زبانم جز به واگویههای حزین نمیچرخد. در این سکوتِ مرموزِ دشت، بلندپروازیِ خاطراتمان را مرور میکنم و هر ذره از این مهِ گزنده، بوی پیرهنِ او را دارد که دستِ بیرحمِ روزگار از من ربود.
ای کاش این رودخانهی خسته، رازی از مسیرِ او میدانست؛ ای کاش این پرندهی غریب، قاصدِ بیقراریهای من میشد و پیامِ این دلِ رنجور را به گوشِ جانش میرساند.
دلواپس و رنجور، در مرزِ میانِ زمین و آسمان ایستادهام و چشم به جادهای دوختهام که غبارِ غیابِ او را در خود بلعیده است.
تا روزی که آن نیمهی گمشده، دوباره در آغوشِ جانم جوانه نزند، این پاییزِ ممتد در روحِ من تمام نخواهد شد.
«مأمون لطیفی»
۱۴ تیر( سرطان) ۱۴۰۵
کانال تلگرام:
واتسپ:
https://chat.whatsapp.com/KyuDienCkCoFevpTgADLQR
وبلاگ: