
اینکه میبینی میان آب و گل افتادهام
شاعر بیباک، اما در حقیقت سادهام
ساقیا، هرچند میدانم بدهکارم، ولی
باز امشب در هوای تو خمار بادهام
چند سالی میشود گم کردهام نام و نشان
چند سالی میشود هر شب کنار جادهام
برف میبارد، اما آسمان آسوده نیست
در مسیر زندگی، آواره و آزادهام
گرچه عمری آرزوهایم مرا بیچاره کرد
با تمام خستگیها، همچنان ایستادهام
روزگارا! با من این نامردمیها از چه بود؟
من همیشه با تمام ساز تو آمادهام
«شهرام خاور»
۲۵ آبانماه (عقرب) ۱۴۰۵