
به پایان میرسد آذر، زمستان هم نمیماند
تا آخر قصههای ما و تو مبهم نمیماند
بهشت آنقدر زیبا بود، اگر سیبش نمیچیدی
که بعد از چیدنش، آرامش آدم نمیماند
به تکلیف و بلاتکلیف گرفتاری تو، آگاهم
ولی این تخت بیداد و ستم، محکم نمیماند
کجا رفت آن غزل هایم که دلها را به وجد آورد؟
دگر شور و شعف در شعر شاعر کم نمیماند
زنی را میشناسم، زخم خورده، لیک پابرجا
که دایم قامتش در پیش مردم خم نمیماند
پریشانم به شبیه آسمان که دلش تنگ است
کی گفته تا قیامت ریشهای این غم نمیماند
«شهرام خاور»
۱۱ آبان (عقرب) ۱۴۰۵
نوت: منبع رسمی و اصلی این غزل و سایر غزلیات و دلنوشته ها صفحه وبلاگ مأمون لطیفی میباشد.