
سالها پیش،
روزی که ناگزیر شدم از سرزمین نیاکان خود؛ همان خاکی که در آن ریشه داشتم، کوچ کنم، دلم گواهی بدی میداد.
انگار چیزی در درونم مرا از این راه منصرف میکرد؛
اما من چارهای نداشتم.
سرانجام با گلویی پر از بغض،
با هزاران حسرتِ ناتمام،
و با تمام آرزوهایی که تنها نامش «امید» بود،
راهی سفر شدم.
من جوانی سیسالهای اهل افغانستان هستم؛
فرزند سرزمینی که سالهاست زخمِ جنگ، دوری، آوارگی و غربت را بر شانههای خود حمل میکند.
سالها بهار جوانیام را در هیاهوی زندگی و در جستوجوی فردایی بهتر سپری کردهام.
راهی سرزمین ایران شدم؛
نه برای یافتنِ زندگی آسان،
بلکه برای آنکه چراغِ امید را در دل خود خاموش نکنم.
در میان مردم شریف ایران آموختم که فرهنگ و زبان میتواند پلی میان دلهای دو ملت باشد؛
و مهربانی میتواند از مرزهایی عبور کند که انسانها میان خود ساختهاند.
امروز اگر از دردهای شما مینویسم،
نه از جایگاهِ داوری است،
و نه از سرِ دخالت؛
بلکه از قلبِ انسانی است که با طعم نان و سفرهٔ شما آشنا شده،
و روزهای سختی، جنگ و رنج را نیز بسیار سپری کرده است.
من خوب میدانم که وقتی آرزوی یک دختر زخمی میشود،
وقتی لبخند یک مادر کمرنگ میگردد،
و وقتی آرامش یک خانواده به تاریکی میرود؛
درد تنها متعلق به یک نفر نیست،
بلکه بخشی از قلبِ یک جامعه نیز در سکوت میلرزد.
آرزو دارم روزی فرا برسد که هیچ مادری در هیچ سرزمینی،
اشکِ فرزندش را به جای لبخندِ فردایش در آغوش نگیرد.
روزی که کودکان، جوانان و همهٔ انسانها،
سهمی از آرامش، امنیت و یک زندگی شایسته داشته باشند.
«مأمون لطیفی»
۲۶ تیر (سرطان) ۱۴۰۵
تلگرام:
واتساپ:
https://chat.whatsapp.com/KyuDienCkCoFevpTgADLQR
وبلاگ: