
سهم دخترم از طلوع امروز، غروب آروز هایش بود!
در سپیده صبح تازه هنوز نور آفتاب همه جا رو منور نکرده بود، با شوقی به رنگ عشق برخاست؛
با عجله مادرش را صدا زد تا زودتر از همکلاسی هایش به صف مکتب برسد و برایشان از امید بخواند.
رفت؛ با لبخند و کولهباری از رویا
اما ساعتی نگذشته بود، با بغض و چشمان اشکآلود برگشت، به کسی چیزی نگفت، به آغوش مادر پناه برد!
هقهق کنان گفت: «پدر! مادر! آرزو هایتان را برای من خاک کنید؛ درهای مکتب و دانشگاه را به روی ما بستند؛ سهم ما از این پس، تنها حبسِ خانگی است و فراموشیِ درس و آروز های ما
و من اینگونه، در سپیدهدمِ تیره ستم، در برابر چشمان رو به زوالِ آیندهی دخترم، زیر بار شرمندگی کمر خم کردم.
ای سرزمین بیدفاع و مظلوم من!
مأمون لطیفی»
۱۵ تیر( سرطان) ۱۴۰۵
تلگرام:
فیسبوک:
https://facebook.com/Mamoon.Latifi
واتسپ: