
به قدر آسمانی که دلم امشب پریشان است
جهانم ایستگاهی خالی در آغوشِ توفان است
من و آوارگی، تنهایی و فرقت، بلاتکلیف
پناهِ آخرینم صندلیهای اتوبان است
چراغِ خانههای این خیابانها چه بیرحمند
که در هر پنجره یک غصهیِ تاریک و پنهان است
خدا ما را میانِ قصهیِ غربت رها کرده
که سهمِ نسلِ من از زندگی، اندوهِ کنعان است
بلیتِ بیسرانجامی که در دستِ مهاجر شد
شروعِ پرسه در تنهایی و رگبارِ باران است
ورق های کتابِ سرنوشتم را به باد دادند
که پایانِ تمامِ قصه هایم داغِ هجران است
«شهرام خاور»
نوت: منبع اصلی این غزل، صفحه رسمی وبلاگ « مأمون لطیفی میباشد.
https://mamoon-latifi.blogspot.com/2026/06/blog-post_11.html?m=1
۲۰ خرداد (جوزا ) ۱۴۰۵