
امروز دقیقاً پنج سال شد؛ پنج سال از روزی که برای عدهای «روز آزادی» بود، اما برای بسیاری از مردم این سرزمین، آغاز فصلی از خاموشی، ترس و تباهی.
پنج سال است که چادر سیاهی بر آرزو های دختران افغانستان فرش شده است؛ پنج سال است که هزاران دختر، بهجای نشستن پشت میزهای مکتب و دانشگاه، پشت درهای بسته ایستادهاند و رؤیاهای شان را در سکوت به انتظار کشیدهاند.
پنج سال است که دختر افغانستانی، بهجای کتاب و قلم، حسرت به دست گرفته است؛ پنج سال است که کلاس درس برای او به خاطره تبدیل شده و راه دانشگاه به رویش بسته مانده است.
امروز در خیابان ها، پرچم ها برافراشته اند و عدهای با شور و شوق این روز را جشن میگیرند؛ اما در گوشهای دیگر از همین سرزمین، دختری شاید کتاب هایش را ورق میزند و با خود میپرسد:
«من چه گناهی کردهام که حق درس خواندن ندارم؟»
اگر این روز برای شما روز آزادی است، برای دختران افغانستان روزی است که آزادی از آنان گرفته شد.
اگر برای شما روز پیروزی است، برای هزاران دختر این سرزمین یادآور روزی است که درهای مکتب و دانشگاه به رویشان بسته شد.
و اگر امروز خیابان ها از شور و شوق پر است، بدانید پشت همین هیاهو، نسلی از دختران افغانستان با آرزو های خاموش شده زندگی میکنند؛ دخترانی که تنها میخواهند درس بخوانند، بیاموزند، کار کنند و آیندهٔ خود را بسازند.
پنج سال گذشت؛ اما تاریخ فراموش نخواهد کرد که در این پنج سال چه رؤیاهایی خاموش شد، چه درهایی بسته ماند و چه نسلی از دختران، جوانی خود را پشت دیوار های محرومیت به انتظار فردایی نامعلوم سپری کرد.
از آن روز تا امروز، برای برخی جشن آزادی بود، اما برای دختران افغانستانم، آغاز بزرگترین زندان بیدیوار.
از آن روز تا امروز، برای برخی جشنِ آزادی بود؛ اما برای دختران افغانستان، آغازِ بزرگترین زندانِ بیدیوار.
«مأمون لطیفی»
(۲۴ آگست- مردادماه؛ ۱۴۰۵)