بسم الله الرحمن الرحیم
تقریبا ۱۱ مرداد ماه بود که بعد از چند جلسه با استاد راهنما و تحقیق فراوان!!! بنده (علی) و برادرم احمد رفتیم که از موضوع پایاننامه ارشدمان دفاع کنیم. دفاعی جانانه بود که در تاریخ دانشکده برق ثبت شد!
راستش اوضاع چندان جذاب جلو نرفت، بگذارید از کمی عقبتر شروع کنیم. از جایی که در مهر ماه سال ۹۸ وقتی همراه سید محمد صالح رفتیم سراغ اساتید دیدیم بعضی از اساتید ظرفیتشان پر شده است و زمینهی تخصصی برخی با حوزههایی که برای ما آشنا بود متفاوت بود. بعد از یکی دو ماه تقریبا نگران شده بودیم که میتوانیم استادی پیدا کنیم یا نه! بالاخره با حاج احمد با یکی از اساتید جدی صحبت کردیم و خوردیم به کرونا. کمی قبلتر سید مسیر حوزههای علمیه را پی گرفت و راهی قم شد.
تقریبا اواخر نیمسال دوم کارشناسی ارشد موضوع پایاننامه تعریف شد، در حوزه تحلیل و کنترل احساسات. و بعد از چند جلسه با استاد و تحقیق پیرامون مطلب رسیدیم به جلسه دفاع از طرح پیشنهادی. متاسفانه از آن موقع تا کنون ( ۱۴ آذر) پیشرفت کار خیلی کند بود.
روز چهارشنبه (دیروز) طی جلسه با حاج احمد یکبار پایاننامه را بررسی کردیم تا ببینیم چه کار باید بکنیم تا اوضاع بهتر شود. یکی از پیشنهادات جزئی نوشتن گزارشات هفتگی از روند پروژه بود که دلیل نوشتن این متن شد. ادامهی این نوشتار در واقع نکاتی است که در جلسه آخر رد و بدل شد.