
اخیرا در اینستاگرامم از #چله_قدرت_مسئول_بودن که در حال انجامش هستم، صحبت میکنم. قرار بر اینه که هر هفته یک راز از چیزهایی که از مسیر رشد شخصی م درک کردم و در این چله داره کمک می کنه، در طول هفته ازش حرف بزنم و عموما با سوالی از مخاطب ها شروع میشه تا از زبان و گفته های خودشون استفاده کنم برای گفتن حرفهای خودم.
در هفته سوم موضوع اهمیت تعهد درمقابل انگیزه بود.
سوال این بود :
فرضکنیم من یه هدف مشخصی مثل پایین آوردن وزنم دارم. برای رسیدن به هدفم با چه الویتی به هر کدوم ازینها نیاز دارم؟ مخصوصا اول از همه کدوم ؟
اراده ، انگیزه، متعهد بودن، اشتیاق ، صبوری ، کنشگر/آغازکنندگی
(به نظرم اول یک جا با نظر شخصیتون این کلمات رو مرتب کنید)
راستش این سوالو این پست رو برای انتقاد از میزان اهمیتی که اغلب به انگیزه داده میشه، آماده کردم.
خیلی ها که با من درباره پیگیری از هدفشون حرف می زنند، لابلای حرفهاشونمیگن : اینطور و آنطور شد و من انگیزه م رو از دست دادم! و تلاشمو رها کردم.
نمیخوام بگم انگیزه مهم نیست! اما آخرین چیزیه که میتونه اهمیت داشته باشه.
طرح مسئله : «هدف» ؟ وزن حاضر ۶۰ کیلومیخوام بشه ۵۰ کیلو
«قصد»م ؟ مراقبت از خودم.
چرا از خودممراقبت کنم ؟
خب من اول باید بدونم چرا میخواموزنم رو پایین بیارم ؟ فرض کنیم با «ارزش» سلامتی میخوام به «مقصد» داشتن تناسب اندام برسم.
خب چرا این دوتا رومیخوام ؟ تناسب اندام که گذراست. میاد ومیره . چی برای من درونی و عمیقه؟ احساس رضایت از خودم. احساس رضایت از خودم میشه «مقصود» . مقصود یه چیزیه که از تناسب اندام داشتن عمیق تره.
حالا که اینها رو فهمیدم از اونکلمات بالا چی نیاز دارم ؟
خواستن یا اراده رو نیاز دارم . طبیعتا وقتی اراده م رو بکار میگیرم که چیزی رو بخوام.
برای اینکه اراده م رو به مرحله اجرا برسونم چی لازم دارم ؟ اینکه شروع کنم! (که همین نقطه برای خیلی کارها برامون سخت ترینه در حالیکه ذاتا آسونترینه و نصف بیشتر راهو رفتی اگر شروع کردی)
بعد ازینکه شروع کردم ازونکلمات بالا به چی نیاز دارم ؟ ماندن در ادامه مسیر که این نیاز به مهم ترین و شاید سخت ترین مورد داره : «متعهد بودن» . و برای متعهد بودن نیاز به صبوری هست.
پس شد :
اراده(خواستن)
کنشگر بودن
متعهد ماندن
صبور بودن
پس انگیزه ؟
انگیزه -به نظر من- یه تصویر خیالی و اغفال کننده ست . همینقدر که داریممی بینیم چقدر بخاطرش از خواسته ومسیر جا میمونیم، به قدر کفایت داره ثابت میکنه چقدر پوشالیه و همه چیز نیست!! نه؟
(یکسوال : اگر به خودم متعهد نمونم چطور میتونمانتظار داشته باشم ، افراد دیگر، به من متعهد باشند؟
اگر من نسبت به حرفی که زدم به عمل نرسم، چطور از دیگری توقع داشته باشم درباره من دست به عمل باشند و سر قول قرارشون ...)
انگیزه ، اسمش روشه (کاش بود)!! یک تصویریه که من بتونم نگاه کنم ببینم بعد از این همه سختی به چی قراره برسم. صرفا همین. کمکمیکنه ذهنم نسبت به پایان مسیر باز باشه ولی اگر اهمیت انگیزه آگاهانه نباشه، سختی مسیر من رو خسته و گمراه میکنه و به نظرم توجه زیادی به اونتصویر خیالیه که باعث میشه من لذت در مسیر بودن و حل کردن مسائل ریز و درشتش رو از دست بدم .
آگاهی وآگاهانه بودن چیه؟؟
همه سوال وجوابهایی که در این پست پرسیده شد. واقف بودن. درک و فهم و اشراف به مسئله داشتن و بعد تصمیم گرفتن. نه با کله توی دل مسائل رفتن نه با دل غمگین و افسرده شدن.
کله واسه اینه که بشناسیم، بدانیم، دودوتاچهارتا کنیم. دل واسه اینهکه اشتیاق رسیدن رو زندگی کنیم...
چیزی که ما رو از خیلی مسائل بطور اساسی پرت میکنه و نمیذاره مسئولانه مراقبت کنیم از ساحت وجودی مون، غفلت از قوه ی تشخیص و بالغانه ست.
چیزی بین دل و عقل که مسئولانه پای انتخابش میمونه...
قرار شد به اینموضوع در هفته چهارم هم برسیم و اگر پستی در پیج م اضافه کردم در ویرگول هم خواهم گذاشت.
در سری پست های این چله از این پانوشت و هشتگ استفاده میکنم :
پ.ن. ما از ناآگاهی رنج میبریم نه از ظلم و ستم. همه ابزاری که بشر احتیاج داره آگاهیه و همه ی چیزی که نیاز داره درک عشق و حفظ طبیعت
#درحال_اکتشاف_جنگجویم