
سقوط2: نقطهی مرگ از برادران اسپیریگ حاصلِ دمِدستی گرفتنِ سینما و هنر است. فیلمی که تعلیقِ استودیوییاش شاملِ تمامِ جنایتهای بدون مکافات شده تا با ترفندی قاطبْ دگردیسیهای مَجاز را سوار بر اهریمنِ کاراکتر کند. به طرحِ کُلّیِ داستانِ فیلم دقت کنید: کسی که خودش را جای "لوس" زده و بعد معلوم میشود نامِ واقعیاش "بیلی" است سعی دارد "جاکس" را از سوگواری برای خواهرش رها کند و ترسهای او را بشکند. "جان" این وسط نقشِ لیدرِ گردشگران برای کوهنوردی و صعود به ارتفاعاتِ تایلند را بازی میکند و از این پوشش استفاده خواهد کرد تا موادِّ مخدر را از مرز رد کند. در ادامهی این تعلیقهای کاذب ما این فکت را دریافت میکنیم که بیلی سرطان دارد و قرصهای قوی برای درد میخورد. "جان"، "بیلی" را به خاطرِ موادِّ مخدر میکشد و "جاکس" تنها کسی است که سالم از آن مهلکه بیرون میآید. با این همه ترحم چه کنیم؟ چرا "جاکس" بعد از اینکه میفهمد "بیلی" خودش را "لوس" معرفی کرده تا ماشین را خریداری کند تغییرِ پرستیژ میدهد؟ چگونه "جان" از ریزش سنگهای کوه بر سرش نجات یافته؟ حالا "جاکس" هم باید برای خواهر خود سوگواری کند و هم باید برای "بیلی"؛ این پدیده به معنای آن است که بیننده با یک فیلمنامهی الکن و عقبمانده روبرو است.
ساختِ عُمقِ میدان از ایدئولوژی باید به پِرفِکشِنِ کارگردان تبدیل شود که متأسفانه در «سقوط2: نقطهی مرگ» شکلِ ایدهآلی از آن را میبینیم. این فُرم قطعاً و ابداً آکادمیک نیست چرا که پیادهسازیِ استوری بُردهای تحمیلی دستِ کارگردان را برای دکوپاژ زدنهای خیالی خواهد بست. آنچه که بیننده مشاهده میکند حاصلِ فیلمبرداریِ مستندگونه و نه سینمایی در استودیو، بازیهایی رُباتیک و مانکن شده، تعلیقِ تکراری و غیرقابل باور است. تعجبِ اصلی این است که ما فرآیندِ طبیعی در رفتارِ جاکس و بیلی آن هم در هنگامِ گیر افتادن در کوه نمیبینیم و...
متن کامل را مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.