امروز من یک مادر هستم. دو تا پسر. یک دهه هشتادی و یک دهه نودی. خدا رحم کند!
تا سه سالگی را با کتاب و فیلم و کلاس مادر و کودک سر کردیم. اما از اینجا به بعد، دیگر همه اش دست خودم نبود. حالا، خواهی نخواهی باید می سپردمشان دست دیگران. اجتماعی شدن و هزار قصه دیگر. من هم که وسواسسسس! بگویم که من حدود دوسال دنبال مهدکودک گشتم و حدود دوسال هم دنبال مدرسه.
برای مهدکودک، هرچه مهد دوروبر خانه و محل کار و خانه مامان بود را نشان کردیم. خوشبختانه هر سه این لوکیشن ها نزدیک هم و در یک محل هستند. هرآنچه به این مهدهادر اینترنت پیدا کردم، را خواندم. بعد بازدیدهای محلی و صحبت با مدیر و مربی و پرس و جو از والدین. تا اینجا یکی دو گزینه پیدا کرده بودیم، مرحله بعد بردن پسرم به آن مهدها بود تا ببینم از کدومشون خوشش میاد و راحت هست. مهدهای بهزیستی هیچ کدام به دلم ننشست و در آخر بعد از دوسال جستجو، مهدکودکی را انتخاب کردیم که رویکردی متفاوت از جاهای دیگر داشت.
و اما مدرسه
فرآیند به این شکل بود که طبق معمول اول، از اینترنت فهرست مهدها و مدارس محدوده موردنظرم را درآوردم. این محدوده شامل شعاعی دور منزلمان بود، چون ما با وجود دو فرزند، اصلا به راههای دور و بردن و آوردن، تلف شدن وقت و خستگی در ترافیک تهران اعتقاد نداریم، حالا هرچقدر هم مهد یا مدرسه خوب و معروف و ... باشد. بخصوص در آن سن کم. شروع کردیم به خواندن در مورد دبستان های تهران در وبسایتهای خود مدارس و وبسایتهایی که نظرات والدین را در مورد مدارس مختلف ثبت می کردند. (یکبار، 110 صفحه تبادل نظر در یک وبسایت خواندم، تا یک دید کلی نسبت به اوضاع و احوال مدارس پیدا کنم.) برای کنکور اینقدر پیگیرانه مطالعه نکرده بودم. مرحله بعدی پرس و جو از معلمها، دوستان و آشنایانی بود که کودکان دبستانی داشتند.
معادله ای که در این مقطع باید حل می کردم، گذران پیش دبستان در مهد یا مدرسه بود. عده ای می گفتند مدرسه بهتر است و عده ای هم می گفتند، نه! اجازه دهید یکسال دیگر هم از آزادی های مهدکودک استفاده کنند و البته معضل دائمی مدرسه غیرانتفاعی یا دولتی هم که وجود داشت. بگویم که برای این دو سوال، کلی مشاوره و مذاکره و مطالعه انجام گرفت.
مرحله آخر بازدیدهای میدانی از مدارس، صحبت با مدیر و اگر خوش شانس بودیم، صحبت با والدینی که دنبال بچه هایشان می آمدند، بود. در سال اول به نتیجه دلخواهم نرسیدم. هر مدرسه ای به نظرم، یک ایراد بنیادین داشت. یا خیلی مذهبی، خیلی سختگیر، خیلی پرجمعیت، خیلی گران، خیلی از خود متشکر و . . . همسرم می گفت تو خیلی سخت می گیری! خلاصه به جمیع جهات تصمیم گرفتیم که پیش دبستان را در مهدکودک بگذراند، تا من به امید خدا طی یکسال بعد بتوانم مدرسه مناسب را پیدا کنم. درست است که این تصمیم یک تصمیم دونفره بود و یک پروژه مشترک. اما باور دارم که اگر مادر حالش با جایی که بچه اش هست، خوب نباشه، هیچی خوب نیست. نه بچه اوکی هست نه خانواده. البته این کاملا نظر و تجربه شخصی است.
البته لازم هست بگویم که با تجربه ای که پیدا کردم، فرزند دومم، پیش دبستان را در مدرسه گذراند. برای سال دوم، همان مراحل را گذراندم اما بازدیدهای میدانی بیشتری داشتیم و بالاخره موفق شدیم مدرسه موردنظرمون را پیدا کنیم.
قطعا نسبت به زمان مدرسه رفتن خودم، فرآیند سختتری را گذراندم. فکر نمی کنم که فقط مشکل من بوده باشد. اگر تبادل نظرهای والدینی را اصولا بخوانید، متوجه می شوید که پیدا کردن مهدکودک و مدرسه مناسب یکی از دغدغه های آن ها، بخصوص مادرها است. زمان ما، نزدیک ترین مدرسه دولتی به منزل ثبت نام می شدی و با هر شرایطی بود با هم محلی هایتان به مدرسه می رفتید. اما الان حتی مدارس دولتی هم دارای تنوع هستند، چه برسد به غیرانتفاعی ها. وقتی گزینه ها زیاد می شوند، به تبع انتخاب هم سخت.
خلاصه کنم برایتان که
پیشنهاد می کنم فرآیند را جدی بگیرید و وقت بگذارید. چون آن موقع برای چندین سال خیالتان راحت است، مگر اینکه اتفاق عجیب و غریبی بیافتد. اما اگر بی توجهی کنید، سالی یکبار جای مهد و مدرسه بچه را عوض کردن آسیب زننده است.
