میل به زیباتر شدن بود یا تمایل به شبیه بقیه بودن؟
نمی‌دانم کدام، اما هر چه که بود مرا مجبور کرد به تماشای فیلم‌های آموزشی خط چشم کشیدن بیوتی بلاگرها و خیره شدن به چشمان دوستان و نزدیکان و آدم‌های ناشناسی که توی خیابان از کنار هم رد می‌شدیم.
در اتاق را بستم و یک مداد قدیمی از داخل کشو پیدا کردم.گوشی را تکیه دادم به آینه‌ی روی میز و یکی از هزاران ویدیوهای آموزشی که قبل‌تر از این آرشیو کرده بودم را گذاشتم که پخش بشود.
شروع کردم به همراهی کردنِ آدم توی ویدیو و سعی کردم همانطوری که او خط می‌کشید، خط بکشم پشت پلکم.
- نتیجه رضایت بخش نه ، بلکه یک افتضاح به تمام معنا بود!
خط خطی ها را پاک کردم و دوباره امتحان کردم.
و دوباره و دوباره و دوباره.
نشد.
زیر لب غر غر کردم که این ویدیو‌ها واضح نیستند،نمی‌فهمم.
آمده بود که یک روزِ کامل را پیشم بماند. مجبورش کردم برایم خط چشم بکشد و از نزدیکترین زاویه‌ی ممکن از دستانش فیلم بگیرد.
او قشنگ خط چشم کشید و درست هم فیلم گرفت اما به من نیامد.
به روی خودم نیاوردم و مثل دانش‌آموزی که آشغال‌های زیر میزش را با پا شوت می‌کند زیر میز بغل دستی ، تقصیر‌ها را انداختم گردن او و غرولند کردم:
خوب نکشیدی!
او هم متقابلاً آشغال‌ها را شوت کرد زیر میز بغل دستی‌اش :
با مداد قشنگ در نمیاد. باید خط چشم مویی بخری.
خط چشم قلم مویی خریدم و آن ویدیو را بارها و بارها تماشا کردم و سعی کردم خط بکشم پشت چشمم.
باز هم نشد.
ابزار و وسایل خط چشم کشیدن را برگرداندم توی کشو.
به آدم توی آینه گفتم :
باور کن بدون خط چشم قشنگ‌تری.
