از میانه ی طوفان برایتان مینویسم
گویی ماه در حال طلوع است
دگر به هیچکس نیازی نیست
دگر به هیچ چیز نیازی نیست
نیاز های مادی به خاک سپرده شده اند
تنها روحم را در آغوش کشیده ام
می بوسمش
و در رگ هایش خون تزریق می کنم
می دانید
این روز ها اینجا شلوغ است
اما ذهنم از همیشه خلوت تر است
همچنان رودی در جریان است
اینجا درختان شکوفه می دهند
دگر هیچ فشاری نیست
دگر هیچ نیازی به دیگران نیست
با آرامش خاطر رهایم کنید
من به خویشتن بازگشته ام
دیدارمان به قیامت
روحتان در پناه سایه ی درختان....
~•°stargirl°•~
