ویرگول
ورودثبت نام
کامران چراغی
کامران چراغی
کامران چراغی
کامران چراغی
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

پرنده‌ای در آبی چشمانت

دوست داشتم پرنده میشدم و در آبی‌ چشمانت به پرواز درمی‌آمدم تا بر بام دلت می‌نشستم و شب ها نظاره گر لبانت بودم که چگونه مِی می‌نوشی و صبح ها چگونه بر همان لبانت رژ قرمزت را می‌سابی و چای تلخت را شیرین می‌کنی. دوست داشتم پرنده‌ای در آبی آسمانت باشم تا گام به گام با کفش های مشکی پاشنه بلندت، در بلندای آسمان پر پر میزدم و درست جای آن گلی را که می‌کَنی و بو می‌کُنی را تُک میزدم و گه‌گاهی دزدکی لحظه ای شانه‌هایت را لمس میکردم . در خیالاتم همچین لحظه‌ای را بارها متصور شده‌ام اما آن پرنده من نبودم که به پرواز درآمد، من هربار تا به خود آمدم دیدم که به در و دیوار و درخت این شهر پرهایم گیر می‌کند و پوستم کنده میشود و دریغ از اینکه یک بار بر بام دلت بنشینم و زیباترین آواز را برای تو سر دهم.

۸
۱
کامران چراغی
کامران چراغی
کاریزما
کاریزما
از اطلس سرخ اقیانوس واژگان 🌊📚🖋 قایقی ساخته ام به سپیدی نور ☘🥀🍂 در سینه ی دریا به دنبال نهنگی تاختم 🐳🐋 و در جست و جوی گوهر حیات 💎🌱 به مامن واژگان جستم 🌈🌙💧☔ مشتی گل نثارم کردند و من 🌺🌷🌹 بوسه ای بر تک تک آن گلبرگ ها کاشتم💖 ✨🌙~•°stargirl°•~
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید