
نزدیک به نه سال از عمرم را صرف ویرگول کردم و از خیلی چیزها نوشتم.
در تمام این سالها، حتی در اوج عصبانیت و دلخوری، هرگز تصمیم به خداحافظی نگرفتم. این نخستین بار است که چنین تصمیمی میگیرم.
خیال میکردم کلمه میتواند دیوار را سوراخ کند؛ اما دیوار فقط ضخیمتر شد.
وقتی شنواییای برای نقد نیست و قانون به جای حمایت، حذف میکند، سکوت انتخابی محترمانهتر از جدال بیثمر است.
برای کسی که نوشتن برایش زندگی است، چنین رفتنی چیزی شبیه خودکشیِ تدریجی است.
این خداحافظی قهر نیست؛ اعتراض است.
رفتن با عزّت را به ماندن با ذلّت ترجیح میدهم.
همراهان عزیز، ممنون که در این سالها کنارم بودید و با بد و خوبم ساختید. به احترام شما خوبان حساب کاربریام را حذف نمیکنم.
حسابی دلتنگتان خواهم شد. شما اگر دلتان تنگ شد به حدود ۱۴۰۰ پُست موجود سر بزنید.
خدا نگهدار ✋
حلالم کنید. 💔
