
ما سالهاست که در زندگی در حال فراریم. اما تا کی؟ واقعاً میشود یک روز صبح بیدار شویم و بدون فرار زندگی کنیم؟
فرار از «خودِ واقعی»؛ اصلاً چرا باید همیشه دنبال کپیبرداری از دیگران باشم؟ وقتی خودِ آن آدمها با اصل و باطنِ خودشان در صلح و آرامش نیستند، من چرا از ظاهرِ زندگیشان فتوکپی میگیرم؟! چرا سرمایهام را روی «نداشتههای دیگران» قمار کنم، به جای اینکه روی «داشتههای خودم» — هرچند اندک، هرچند ناقص و زخمخورده — سرمایهگذاری کنم؟
حالا دیگر خستهام. دیگر نمیخواهم فرار کنم و وقتش رسیده پردهها کنار برود:
ما سالها دنبال کلید آرامش در کوچه و خیابانهای «بیرون» (پول، قدرت، شهوت، جایگاه و کف و سوت دیگران) گشتیم؛ فقط به این دلیل احمقانه که نور تیر چراغبرقِ کوچه آنجا میافتاد!
اما حقیقت تکاندهنده این است: کلید، در زیرزمین تاریکِ درون خودمان، لابهلای زخمهای مسیر زندگی و کودکی جا مانده بود. جایی که سالها جرأت نداشتیم حتی دستگیرهٔ درش را لمس کنیم.
تمام آن شوهای ظاهری — از رفیقبازیهای افراطی و پز دادنهای پوچ گرفته تا فرارهای شبانه به کافه، مهمانی و انواع نقابهای رنگارنگ — هیچچیز نبودند جز بزک کردنِ دیوارهای سلول انفرادیمان! ما فقط میخواستیم با این اسباببازیها، زنگ خطرِ ناآرامیِ درونمان را بیصدا کنیم تا مبادا با احساساتِ واقعیمان تنها شویم.
مشکل دقیقاً اینجاست: تا وقتی انگشت اتهامم به سمت «اشخاص»، «جامعه»، «شرایط بد اقتصادی» و عوامل بیرونی نشانه رفته، من عملاً یک تماشاچیِ ناتوان و بیاختیارم. تا زمانی که نپذیرم این «سیستم پردازشِ معیوبِ کلهٔ خودم» است که کار دستم داده، قفل باز نخواهد شد. پذیرش نقش و مسئولیت، نقطهٔ شروع قدرت است.
کلید در پذیرش است؛ پذیرشِ بیرحمانه اما رهاییبخش این واقعیت که: «من با این دیدگاهِ تونلی و لجاجتهای همیشگیام، با سر به بنبست خوردهام!»
تنها در لحظهای که شجاعت به خرج دهیم و بدون نقاب، بدون نمایش و بدون فرار جلوی آینهٔ خودمان بایستیم، صدای تقِ باز شدن قفل را خواهیم شنید.
آیا بالاخره خسته شدی؟ حاضری این سیرک و نمایشهای بیرونی را تعطیل کنی و با «خودِ واقعیات» چشم در چشم شوی؟
اگر به این نقطه رسیدی که هیچ بازیِ اعتیادی و هیچ مسکنی دیگر آرامت نمیکند، به دنیای هوشیاری خوش آمدی! تو حالا مستعدِ درمانی.
من از امروز غرورم را زمین میگذارم و تبدیل به یک کودکِ آموزشپذیر میشوم تا طعم آزادیِ واقعی را بچشم…
(ادامه دارد…)