
فرض کن همین الان اعلام کنن باید کل زندگی، دار و ندار و هویتت رو پشت این در جا بذاری و رد بشی.
قانون فقط یک جملهست: «فقط یک چیز رو میتونی با خودت برداری؛ بقیه باید خاکستر بشن.»
اولین حماقتِ خیلی از ما اینه که میدویم سمت «دفترچه خاطرات و پرونده گذشته»!
آخه آدم عاقل، وقتی از ساختمون در حال سوختن فرار میکنه، با خودش یه کیسه زغال داغ برمیداره؟!گذشته یعنی نشخوارِ زخمها، حسرتها و رنجشها. کسی که چمدون دیروز رو با خودش بکشه، فرداش هم دقیقاً جهنم دیروزشه.
پول و اعتبار و مدرک هم که روی زمینِ ناامن، فقط بار سنگینتری برای غرق شدنه.
حالا بایست و کلاهت رو قاضی کن:
اون چیه که اگر تو جیبت، مغزت یا وجودت باشه، حتی اگر دستخالی وسط ناکجاآباد هم پیادهت کنن، از صفر میسازتت؟
و اگر نباشه، داشتنِ کل دنیا هم برات پوچه؟
فکر کن… دست روی چی میذاری؟
توی یک کلمه برام بنویس، اما اول مطمئن شو اون چیزی که برداشتی نجاتت میده یا دوباره غلوزنجیرت میکنه!