
پارادوکسِ تلاشِ فردی؛ چرا هرچه میجنگیم، بیشتر غرق میشویم؟
بزرگترین خطای راهبردی ما در مسیرِ ترک عادتها ، یک توهمِ بزرگ است: «میخواهیم با همان ذهنی بیماری را درمان کنیم که خودش منشأ تولید بیماری بوده است!»
فکر میکنیم اگر بیشتر مطالعه کنیم، اگر بهتر برنامهریزی کنیم، یا اگر با ارادهی قویتری به خودمان قول بدهیم، و اگر...... قفلِ عادتهای مخرب باز میشود. اما حقیقت تلخ اینجاست:
ما از کقافله سالاری کمک میخواهیم که خودش شریک دزد است ، این ذهن، همان ذهنی است که سالها یاد گرفته چگونه در بندِ اعتیاد زندگی کند. چطور انتظار داریم همان «زندانبان»، نقشهی فرار را برایمان بکشد؟تلاشِ انفرادی برای ترک، نه تنها راهِ نجات نیست، بلکه خودش بخشی از «بیماری» است؛ چون ریشه در «خودمحوری» و «تکبرِ پنهان» دارد. عادتهای مخرب ، مثل پلنگی است که ما را زیر پنجه گرفته؛ دست و پا زدنِ انفرادی، فقط باعث میشود پنجههایش عمیقتر در تنمان فرو برود.
عصارهی کلام:
عقلِ بیمار، معمارِ بهبودی نیست.
اعتیاد یک بیماریِ «روحی» است؛ پس درمانش هم باید «روحی و جمعی» باشد.
"یعنی تغییر نوع نگرش و خواسته "
پایانِ تلاشهای «منمحور»، آغازِ مسیرِ «مامحور» است.
دوستِ من؛ اگر با دانشِ خودت تا حالا به این نقطه نرسیده ای کمی با خودت تامل و تفکر کن ، بابت عادت اشتباهی که داری راهی هست ، دستت را دراز کن ، نترس راهی هست ، همیشه راهی هست ؛ نه به سمتِ افکارت، بلکه به سمتِ کسانی که این راه را رفتند و تغییر مسیر دادند و اکنون در مسیر رهایی واقعی زندگی میکنند .
دست از تلاشِ فردی بردار؛ تسلیمِ جمع شو. جمعی که موفق است نه جمعی که ادای موفق ها را در می اورد ، به تنهایی محکوم به شکستیم ،
چنانچه کسانی که طالب باشند ما میتوانیم تجربیاتمان را در اختیارشان قرار دهیم ...
ادامه دارد