ِ

رنجش)
ِ تراز
ِ قدم چهارم: چرا «رنجش» بزرگترین دشمن پاکی ست؟ (راز
ِ رنجش)
ِ تراز
ِ قدم چهارم: چرا «رنجش» بزرگترین دشمن پاکی ست؟ (راز
۳۰ شهریور ۱۴۰۵
فهرست مطالب
ِ .۰ ۱ چرا رنجش، سنگ بنای لغزش است؟ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ۱
ِ رنجش: «هیچ توقعی از هیچ کس به جا نیست» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ۱
ِ تراز
.۰ ۲ راز
ِ .۰ ۳ تمرین عملی برای شما . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ۲
ِ رنجش را بنویسیم؟ (ستون های کارگاهی) ۲
۱ چگونه تراز
ِ ۲ دستورالعمل ِ انتشار و نکات فنی ۳
ِ سلام به همه هم دردها و دوستان ِ مسیر بهبودی.
ِ بعد از بررسی ِ مثلث ِ خودمشغولی، فکر کردن به بهبودی و حل ِ معضل ِ ایزولاسیون و پوچی، حالا رسیدیم به «غول
ِ » ذهن آشفته: رنجش.
ِ آخر
ِ بسیاری از ما فکر می کنیم رنجش فقط یک «احساس ِ گذراست»؛ یک ناراحتی ساده که با زمان حل می شود. اما
در برنامه، رنجش چیزی فراتر از این هاست: رنجش، «سمِ ِ کشنده» برای ِ روحانیت ِ ماست. رنجش یعنی آزردگی
خاطری که همراه با عصبانیت است؛ احساسی که وقتی اتفاقی می افتد که «باورمان نمی شد» یا «آماده اش
ِ نبودیم»، به دست می آوریم. محرک ِ بیرونی به اضافه ی ِ حساسیت ِ درونی، رنجش را می سازد؛ و این حساسیت
ِ درونی، همان توقع ماست.
ِ .۰ ۱ چرا رنجش، سنگ بنای لغزش است؟
در قدمِ ِ چهارم، ما یاد می گیریم که تراز بنویسیم. اما چرا اولین ستون این تراز، «رنجش» است؟
ِ چون رنجش، «توجه ِ ما را می دزدد». وقتی از کسی رنجیده ایم، انرژی ِ ذهنی مان به جای ِ صرف شدن برای رشد،
ِصرف ِ «واکاوی ِ خطای دیگران» می شود. ما در ذهنمان دادگاهی تشکیل می دهیم که خودمان قاضی، شاکی و
ِ هیئت منصفه هستیم؛ و نتیجه؟ همیشه حکم به محکومیت ِ طرف مقابل می دهیم و خودمان می مانیم و یک
ِ کوه خشم.
اما ماجرا این جا تمام نمی شود. رنجش یک «زنجیره» دارد: رنجش ِ رنجش)
ِ تراز
ِ قدم چهارم: چرا «رنجش» بزرگترین دشمن پاکی ست؟ (راز
ِ این جمله، کلید ِ رهایی است. رنجش از کجا می آید؟ از «توقعات برآورده نشده». وقتی توقعی، انتظاری یا اعتمادی
نسبت به کسی داریم و آن شکسته می شود، رنجش شکل می گیرد. ما از پدر، مادر، همسر، رئیس یا جامعه توقع
داریم طوری رفتار کنند که «ما» می خواهیم. وقتی نمی کنند، سیستمِ ِ دفاعی ما به هم می ریزد.
ِ اما ریشه ی ِ عمیق تر ماجرا چیست؟ در اسناد قدمِ ِ چهارم، ریشه ی ِ مشترک ِ همه ی رنجش ها «عدمِ فروتنی» معرفی
ِ می شود؛ همان چیزی که موجب ِ توقع ِ کمال می شود. فهرست ِ ریشه های ِ مشترک رنجش ها هم صریح است:
ِ توقع، مالکیت، اثبات، تنبلی، ساده لوحی، زودباوری، احساس ِ خلأی همیشگی، اضطراب و هیجانی بودن.
ِ رنجش در قدمِ ِ چهارم، یک «آینه» است؛ نه برای دیدن ِ بدی های ِ دیگران، بلکه برای دیدن ِ «توقعات خودمان».
تراز
ِ وقتی تراز می نویسیم، باید این سؤال حیاتی را از خودمان بپرسیم:
ِ «کجای ِ این ماجرا، من بیش از حد انتظار داشتم؟»
•
ِ «کجای این ماجرا، من سعی کردم دیگران را کنترل کنم؟»
•
ِ .۰ ۳ تمرین عملی برای شما
ِ امروز یک برگه بردارید. لیست ِ کسانی که از آن ها رنجشی دارید را بنویسید. روبروی ِ هر نام، بنویسید «توقع من
چه بود؟».
ِ : «من از دوستم رنجیدم چون دیر جواب ِ پیامم را داد». توقع ِ شما چه بوده؟ «اینکه او همیشه باید طبق
مثلاً
ِ اولویت های من رفتار کند».
حالا در آینه نگاه کنید و بگویید: «هیچ توقعی از هیچ کس به جا نیست».
ِ و یادتان باشد، راه حل ِ نهایی ِ رنجش فقط دو کار است: «عمد» را از طرف ِ مقابل بردارید و «من» را از طرف خودتان.
ِ یعنی هم بدجنسی ِ دیگری را توجیه پذیر نکنید، هم نقش ِ خودتان را انکار نکنید. این کار با تمرین تواضع، بخشش
ِ و فروتنی ممکن می شود؛ و نتیجه اش این است که انتخاب های ما از «واکنشی» به «آگاهانه» تغییر می کند.
ِ ِ رنجش، کفش های این ماراتن است.
ِ دوستان، بهبودی یک دوی ِ سرعت نیست؛ یک ماراتن ذهنی است. تراز
ِ بدون آن، قدم از قدم نمی شود برداشت.
ِ امیدوارم این پست، مثل ِ یک آینه ی ِ شفاف، به شما کمک کند تا گره های ِ ذهنی تان را باز کنید. اگر سوالی در مورد
ِ نحوه ی ِ نوشتن ِ تراز دارید، در کامنت ها بنویسید که اینجا جمع مان جمع است.
ِ برای دسترسی به سایر ِ مباحث ِ آموزشی، به پروفایل من در ویرگول سر بزنید.
ِ رنجش را بنویسیم؟ (ستون های کارگاهی)
۱ چگونه تراز
ِ برگه ی ِ کارگاهی «تراز رنجش» در قدمِ چهارم، از ما می خواهد که هر رنجش را در ۹ ستون بنویسیم. این ساختار،
ِ ما را از «دادگاه ِ ذهنی ِ » تکراری به «بازرسی ِ دقیق درون» می برد:
.۱ رنجش: اتفاقی که افتاد و من از آن آزردم. .۲ ِ شرایط ِ شکل گیری رنجش: ِ کدام توقع، انتظار یا اعتماد
من شکسته شد؟ .۳ ِ شرایط ِ نگهداری رنجش: ِ چه چیزهایی این رنجش را زنده نگه داشته؟ (تصورات باطل،
خودخواهی، بی ملاحظگی، بزرگ نمایی) .۴ ِ شرایط ِ تحمیل و اثر باقی مانده: هرآنچه از این رنجش بر شخصیت و
ِ ِ مربوط به شخص مقابل.
ِ مربوط به خودم، هم باور
ِ من باقی مانده است. .۵ باوری که شکست: هم باور
رفتار
ِ شکسته را کجا به کار بردم؟ در اهداف، تصمیمات، برنامه ها و اراده ام چه شد؟ .۷ واکنشی که نشان
.۶ این باور
دادم چه ربطی به شهوت دارد؟ ِ آیا این رنجش، مقدمات لغزش را برایم فراهم کرد؟ .۸ به چه شخصیتی تبدیل
ِ ریشه ی ِ مشترک این رنجش چه بود؟
شدم؟ ِ (تنوع طلب مضطرب؟ مهاجمِ ِ سودجو؟ بدبین همیشه باخته؟) .۹
توقع؟ مالکیت؟ اثبات؟
ِ همچنین یک نسخه ی ِ ساده تر با ۸ پرسش ِ راهنما هم وجود دارد که برای شروع عالی است: از چه کسی رنجش
دارم؟ در چه شرایطی بودم؟ چه باوری داشتم و چه باوری پیدا کردم؟ این رنجش چه ربطی به نارضایتی و اضطرابم
۲ ِ رنجش)
ِ تراز
ِ قدم چهارم: چرا «رنجش» بزرگترین دشمن پاکی ست؟ (راز
ِ دارد؟ ریشه ی ِ تکرارشونده چیست؟ نقش خودآگاهی ام چه بود؟ به چه قدرت یا مدیریتی نیاز دارم؟ و چه چیزی
باید تغییر کند تا این رنجش دیگر بر رفتار و انتخاب هایم اثر نگذارد؟
ِ نکته ی ِ طلایی: «دلخوری های ِ قبلی، همیشه موجب ِ رنجش ِ فعلی می شوند و مثل بهانه عمل می کنند.» پس هر
ِ وقت رنجش ِ «ناخوشایند ِ کوچکی» سراغ تان آمد، جدی اش بگیرید؛ شاید فقط نوک ِ یک کوه یخ باشد.
ِ آینه ی ِ روشن با جمله ی
ِ تصویری که برای این پست آماده شده (زن ِ در حال ِ رشته گل کردن در برابر اینه ای خودش نوشته هیچ توقعی از هیچ کس به جا نیست)
در رنجش ما باید به دنبال نقش خودمان در زمان گرفتن رنجش و مسئولیت امروزمان بگردیم و دقیقا این سخت ترین کار است که انسان تمرکزش را به خودش بیندازد نه دیگران
.
ِ
ِ «برای دسترسی به سایر ِ مباحث ِ آموزشی، به پروفایل من در ویرگول سر بزنید.»
ِ تگ های پیشنهادی: #بهبودی #قدم_چهار #تراز_رنجش SA# #رشد_فردی #رهایی
.
ِ ِ موفق، آمادگی ِ پست ِ پنجم (بر اساس ِ برگه های «تراز سپردن» یا «تراز واگذاری»)
ِ جلسه ی بعد: پس از انتشار
.۵
را داشته باشیم.