
خماری فقط مربوط به مواد نیست !!!
خیلیها فکر میکنند خماری، فقط دردِ بدن است و بیقراریِ شبانه. اما حقیقت، بیرحمانهتر از این حرفهاست. خماری یعنی تو یکشبه، رانندهیِ یک ماشینِ سنگین شدی که وسطِ خیابانهای یک کشورِ کاملاً بیگانه رها شده؛ کشوری که زبانش را نمیدانی، تابلوهایش را نمیخوانی و هیچ نقشهای هم در داشبورد نیست.قبلاً، زندگیِ ما روی ریلِ «مصرف» بود. «مصرف» برایمان حکمِ آن GPS دقیق را داشت که میگفت: «بپیچ سمتِ آرامش، بپیچ سمتِ لذت، بپیچ سمتِ فرار از واقعیت.» حالا که آن GPS (یعنی رفتارِ اعتیادی) را از برق کشیدهایم، با پدیدهای روبهرو شدیم به نام «هوشیاری».
هوشیاری یعنی چه؟
هوشیاری یعنی شروعِ زندگی در سرزمینی که «قوانینش» با قبلیها فرق دارد. ما تا امروز بر مبنای «دوپامینِ اجباری» زندگی میکردیم؛ حالا باید یاد بگیریم چطور بدون آنِ «دوپامینِ مصنوعی»، توی این شهرِ جدید راه برویم.اینجا، قبلا بایک وابستگی زندگی میکردیم که ان وابستگی ها زندگی ما رو تعریف میکرد هوشیاری یعنی:
اگاه بودن به افکار ، احساسات ، رفتار ، توجهات ، و نیت هایی که اکنون بر مبنای ان زندگی میکنم
فهمیدنِ زبانِ جدید: یاد گرفتنِ اینکه چطور بدونِ تکیه بر آن رفتارِ غلط، وابستگی ها ، اویزون بودن ها ، لاس زدن ها ، خود فروشی ها از اعتقادات گرفته تا تمام داشته ها با خودمان و دیگران حرف بزنیم.
ذهنِ معتادِ ما جیغ میکشد که «اگر آن را نداشته باشی، میمیری!»؛ اما هوشیاری، یعنی ایستادنِ محکم مقابلِ این دروغِ بزرگ.
ما دیگر «رانندهی» یک رفتارِ کورکورانه نیستیم؛ ما «مسافر» هستیم. مسافری که تازه دارد یاد میگیرد چطور با چشمِ باز، نه با خلسه، زندگی کند. واقعیت ها و پیچ و خم ودره های زندگی را ببیند . رفیق، خماری فقط یک درد نیست؛ دروازهی ورود به سرزمینِ هوشیاری است. هر چقدر هم که زبانِ این شهر عجیب و غریب باشد، بالاخره یادش میگیریم. مهم این است که دیگر پیادهروِ آن خیابانِ قدیمی که تاوانش سنگینتر از مزدی بود که میگرفتیم را رها کردیم.