«دیشب یکی از بچه‌ها پیام داد:
— فلانی، دوستام تو مهمونی برام عکس و فیلم مشروب فرستادن… من نمی‌تونم به خاطر پاکی مصرف کنم. یه حس محرومیت شدید دارم. حس این‌که چرا من باید از آدم‌های عادی جدا باشم؟
اذان صبح پیامش رو خوندم و این جواب از اعماق وجودم اومد بالا:
عزیز من! من و تو قبلاً خط پایان رو با لودر رد کردیم و نابودش کردیم. ما راه صد ساله مصرف ( الکل ، مواد ،اعتیاد به دنیای مجازی ، روابط جنسی و ...) بقیه رو یک‌شبه گاز دادیم و رفتیم! اگه الان دوباره دست به مهره بشیم، کل سیستم زندگیمون به لجن کشیده می‌شه. این یعنی قدم یک.
((شما دوستی که میخونی کی قراره در زندگی به اخر خط خودت برسی ، چقدر باید بابت ....تاووان بدی ؟؟ اخر خط شما کجاس ؟ هنوز وقت دور زدن نشده ؟؟))
تو توانایی مدیریت مثل بقیه رو نداری، توان پرداخت تاوان‌های بعدش رو هم نداری. بعد عمری گند زدن به همه‌چیز، حالا مظلوم شدی و می‌گی احساس محرومیت دارم؟! کار دیگه ای مونده که نکرده‌ای ؟؟سر جات بشین و توهم نزن! اگه توان پرداخت خسارت مصرف رو نداری، غلط می‌کنی با این رفقا دم‌خور می‌شی. پیام رو باز نکن، باز کردی در لحظه پاک کن، دیدی زورت نمی‌رسه بلاک کن.امروز به خودم میگم ، من تاووان پرداخت هیچ مصرفی رو ندارم ، چون اخرش همه اعتیاد ها مرگ روحانیه ....تمام
کتاب الکلی ها میگه: در دعای سحرگاهتان از او بخواهید که امروز چگونه میتوانم به یک نفر دیگر ( الکلی ، معتاد ، معتاد جنسی ، هم وابسته ، و...) کمک کنم ، در جواب میگه اگر حساب و کتابتان درست باشد، جواب خواهد رسید.»
