وقتی خسته‌کننده‌ترین روز خودت را به شب رسانده باشی، و دیگر هیچ رمقی در تو باقی نمانده باشد، در ساعت پایانی شبانه‌روز، این سوال به ذهن‌ات می‌آید که امروز را با چه نیرو و توانی، توانستی به شب برسانی؟ چگونه جسم‌ات پابه‌پای ذهن‌ات قدم برداشت، و ذهن‌ات همراه جسم‌ات، چرخ‌هایش چرخید و حرکت کرد، تا تو را به این نقطه برسانند؟ این نقطه که چیزی جز یک خون خسته چسب‌ناک در رگ‌هایت جریان ندارد و چشمانت کم مانده که از حدقه بیرون بزند.
در پایان خسته‌کننده‌ترین روز، این سوال به ذهن‌ات می‌آید که چه چیزی است که تو را وادار به نوشتن این جملات می‌کند؟ یا بهتر است بگویم چه چیزی است که به تو اجازه و امکان نوشتن می‌دهد؟ چرا با این همه خستگی می‌توانی بنویسی؟
