[به تاریخ ۷ آبان ۱۳۹۹]
چه کسی گفته آدمها دو بعد درهمتنیده دارند، جسم و روح؟! من در همین لحظه، سه بعد کاملاً جدا از همِ وجود خودم را با صراحت و شفافیت هر چه تمامتر احساس میکنم: جسم، ذهن و روح.
نشانهاش هم اینکه، جسم و ذهنام، به ترتیب، عین گاو و ساعت، کار میکنند و این لحظات و ساعتهای شک و تردید و خستگی را دوام میآورند، اما روحام، مثل شیشه، یا بهتر بگویم، مثل آینهای شکننده، هر دم در خود میشکند و از نو، سر هم میشود و دوباره با کوچکترین تلنگری، میشکند و...
و حالا، روحام شده عین قوریهای چینی که میشکنند و بندشان میزنند؛ سر هم است، اما درز دارد، و از لای درزهایش، اشک میریزد...
روحام، مثل همان آینه شکسته که گفتم، سر هم شده است، اما تکهتکه است؛ تکههای سرهمبندیشده؛ و هر تکه، در زاویهای متفاوت از دیگری، به سویی مینگرد و چیزی را در دل خود بازتاب میدهد.
و من این روح قوریشکل آینهوار را بر دوش ذهن و جسمام گرفتهام و با خود میکشم؛ تا کجا؟! نمیدانم!
چه کسی گفته آدمها دو بعد درهمتنیده دارند، جسم و روح؟! من در همین لحظه، سه بعد کاملاً جدا از همِ وجود خودم را با صراحت و شفافیت هر چه تمامتر، در حالیکه مثل لایههای گوناگون شن و خاک روی همانباشته شدهاند، احساس میکنم: جسم، ذهن و روح.
سه لایه از شن و خاک، که زیر فشار روزها و روزگار، و زیر فشار هم، فشرده شدهاند و فشردهتر میشوند؛ تا کی و کجا، آن یکیشان که نرمتر است، یعنی روح، در خود فروشکند و فروریزد. و آن دو، یعنی جسم و ذهن، که سختتر هستند، به سنگ سخت بدل شوند...
چه کسی گفته آدمها دو بعد درهمتنیده دارند، جسم و روح؟! من در همین لحظه....