بعد از یک جلسه یکساعته با همکارانم، حرفها و نکتههای جلسه را با یک نرمافزار، به این شکل که میبینید مرتب کردم؛ برای اولین بار بود که بدین شکل و تا این حد، از چنین نرمافزارهایی استفاده میکردم. [البته بنا به دلایل معلوم، در اینجا نوشتهها را محو کردهام!]

همیشه در برابر استفاده از نرمافزارهایی مانند این یا مثلاً اپلیکیشنهای مدیریت زمان، دچار دوگانگی و تردید میشوم: اینها گاهی بیش از آنکه کمک کنند که از تواناییها، زمان یا ذهنمان بهتر استفاده کنیم، خودشان به مانع و مشغولیتی جدید تبدیل میشوند؛ و آن وقت، باید زمان بگذاریم و یا ذهن بسوزانیم تا خودِ اینها را مدیریت کنیم. [ناگفته نماند که معمولاً در این دام میافتم!]
حال سؤال این است: حد و مرز این دوگانگی و تناقض کجاست؟ چه کنیم که از تمنای بهرهوری، به دام ابزارگرایی فرو نیفتیم؟
و سؤالی کمی انتزاعیتر: آیا اغلب ابزارهایی که در زندگی استفاده میکنیم، مشمول این دوگانگی و تردید نمیشوند؟ آیا بیشتر روشها و راههایی که برای آسودگی خاطر یا بهتر شدن زندگی در پیش گرفتهایم، خود به دغدغه و مشغولیتی سختتر بدل نشدهاند؟ آیا شغل، قواعد زندگی اجتماعی، فناوری و بسیاری چیزها که برساختهایم تا مایه آرامشمان باشند، مانع آرامش و آسایشمان نشدهاند؟