تصویر راننده ماشین پشتی را در آینه میبینم، با ماسک سفید و عینک سیاه، و تصویر «مرد نامرئیِ» رمان «جورج ولز» به ذهنم میآید؛ به این فکر میکنم که ما آدمها، سالهاست که در این تمدن سردرگم و شلوغ، نامرئی شدهایم؛ فردیتمان محو شده؛ تبدیل شدهایم به جمعیت، به «عدد»، به «آمار».

و حالا كرونا این «مسخِ به آمار» را عینیتی تازه بخشیده! آنگونه که به خطوط نمودارهای صعودی و نزولی «مرگومیر» بدل گشتهایم.
از ما جز نقطههایی سرگردان، باقی نمانده؛ نقطههایی بدون بُعد که «در کنار هم» خطها و سطوح جامعه را میسازیم و به این «درکنار هم»بودنِ تهی از معنا، میبالیم!