ساعت پنج صبح، در تاریکروشن هوا،
رهگذری که خسته و لَخت، قدم از قدم بر میدارد.
گویی همه تناش، در رنج و کابوسی شبانه منجمد شده،
و حالا، باری سنگین است بر دوش زنده بودنش.
کِشان کِشان میرود تا شروع کند،
روز دیگری از روزمرگی مشمئزکننده خود را