بعد از مدتها، که یک ساعت یا حتی یکساعتونیم، بعد از شروع ساعت اداری به سازمان میرسیدم، امروز صبح خودم را مجبور کردم که صبح زودِ زود از خواب بیدار شوم و به سمت تهران حرکت کنم که هم، نخواهم ترافیک سنگین تهران را تحمل کنم و هم، قبل از ساعت اداری به محل کارم برسم؛ اینگونه بود که ۵.۵ از خانه بیرون زدم و ۶.۵ رسیدم. با خودم گفتم یک ساعتی را که زودتر رسیدهام، به خواندن کتاب و نوشتن بگذرانم، و البته هی به خودم نهیب زدم که سراغ توییتر نروم؛ که خب، موفق هم شدم.
اما بیست دقیقه که به خواندن «مزخرفات فارسی» گذشت، خوابآلودگی از ذهن و مغز به چشمانم سرایت کرد و نشد که خواندن را ادامه دهم؛ ارتفاع صندلی را کم کردم و دستها را بر لبه میز و سر را بر روی دستها گذاشتم؛ چشمها را بستم و سعی کردم ذهنم را خالی کنم تا مگر چند دقیقهای بخوابم. ده پانزده دقیقه نگذشته بود که جناب آبدارچی، به رسم هر روز، در را باز کرد تا فلاسک خالی را بردارد و ببرد پر آب جوش کند. تا سر از دستها برداشتم، فشردگی و بیحسیِ پوست پیشانیام را حس کردم؛ تا قبل از آن، انگار نه انگار که سرم روی دستم سنگینی میکند و فشاری روی پیشانیام هست.
با خودم فکر کردم بعضی کارها، بعضی دردها، بعضی حالتها و عادتها هم در زندگی اینگونه هستند؛ تا داری انجامشان میدهی، چه به دلخواه و چه به اجبار، متوجه درد و فشارشان نمیشوی؛ اما اگر لحظهای رهایشان کنی، یا آنها تو را رها کنند، تازه جایشان به درد و خارش میافتد و تازه آن زمان میفهمی که چه فشاری بر ذهن، دوش یا بر پاهایت سنگینی میکرده است.
راستی، وقتی از دست این زندگی رها شویم، آیا همچنان «هستیم» تا درد زندگی و لذت رهایی از آن را درک کنیم؟