جهان رازآلود است؛ خمیرمایه و شاید هم ملات هستی، آن چیزی که آجرهای هستی را به هم چسبانده است «راز» است. و همین است که ما ابنای بشر همواره در تکاپوی «کشف» هستیم. رازهای جهان گاه رخ مینمایند و آشکار میشوند، و گاه نه؛ اما همینکه رازی برملا شود، از پس آن، رازی دیگر نمایان میشود.
من در دلم رازی دارم؛ رازهایی دارم. آنچه مرا به هستی وصل میکند، یا سادهتر بگویم «میچسباند»، همین رازهایی است که در دل دارم؛ انگار با این رازها، ابعاد روح و جانم همتراز و همشکل با گوشهای از هستی شده است و میتواند با آن چِفت شود؛ مثل قطعه کوچک پازلی که بخت یارش بوده و میتواند جا و مکانی همشکل خودش پیدا کند و بهش بچسبد و آرام گیرد؛ یا شاید هم مثل کلیدی که در قفلی میچرخد و...
نه، من همان قطعه پازل هستم که با رازهایی در دل، دنبال جایی در کنارههای هستی هستم که با روح و جانم قرینه باشد؛ تا بتوانم بهش بچسبم و آرام گیرم...
تا آن زمان، که کلیدی شوم، در قفلی بچرخم و دری را باز کنم؛ دری به سوی ناکجا، به آن سوی هستی، به سوی مرگ.
تا آن زمان، قطعه پازلی هستم که...