آنچه از گذشته در ذهن دارم، و حتماً، در ناخودآگاهم، برایم مهم بودهاند که تا به امروز در ذهنم نگهشان داشتهام، با نوشتن به بیرون از ذهنم منتقل میکنم. اینگونه، هم بهتر حفظ میشوند؛ -چون کمرنگترین جوهرها از قویترین حافظهها ماندگارترند- و هم، از فشاری که دارم به ذهنم میآورم که اینها را حفظ کنم کم میشود؛ ذهنم کمتر لازم است کار کند بابت نگه داشتن اینها. مثل یخچالی که اگر محتویاتش را به جای دیگری منتقل کنی، سبک میشود و موتورش زور اضافه نمیزند برای خنک نگه داشتن چیزهای اضافه.
دیگر اینکه، با نوشتن محتویات ذهنیام، شاید جا برای چیزهای جدیدتر باز شود، و حتی برای یادآوری و پیدا شدن چیزهای دیگر و قدیمی که لابلای صفحات و خطوط حافظه، گم شده بودند...