وقتی برای چند روز متوالی، همه وقت و حواسات را برای انجام یک کار، برای رسیدن به یک هدف میگذاری، وقتی یک کل، یک کلیت، و یک کارِ ویژه را باید بدون توجه به اتفاقات دیگر، انجام دهی تا به سرانجام مطلوب برسد، وقتی در درون این کلیت، باید حواسات به همه بخشها و زیربخشهای آن باشد -ببخشید که لحنام مهندسیوار شد- در این مواقع، «جزییات» مهم میشوند؛ یا بهتر است بگویم به چشم میآیند؛ جزییاتی که از «دور» به چشم نمیآمدند. حالا در حین کار، متوجه میشوی که اگر در انجام یکی از این جزییات اشتباه کنی، همه آن کلیت یا بخش مهمی از آن، زیر سوال میرود یا شاید هم به فنا برود!
این یعنی اینکه در روزمرگیای که همواره مبتلایش بودهایم و هستیم، جزییات چقدر و چطور به شکلی نامحسوس بر ما حکومت میکردهاند و ما چقدر بدون آنکه حواسمان باشد، ناخودآگاه، به شلوسفت کردن پیچهای کوچک مشغول بودهایم؛ اما آنچه همواره [در پایان] تحسین یا تخطئه شده، کلیات بوده است.
جزییات همواره در زندگی عادی و روزمره حضور دارند، و مهم هم هستند؛ اما لابهلای هم، و در سایه آن کل یا کلهای بزرگتر، گم میشوند؛ و تو متوجه نمیشوی که اصولاً داری برای رسیدن به هدف بزرگتر، همواره [فقط] جزییات را تنظیم میکنی.
جزییات پادشاهان زندگی هستند؛ پادشاهانی که با هم و همزمان، بر قلمرو زندگی تو حکومت میکنند...