همیشه ذهنم پر بوده از سوالاتی [فلسفی] در مورد خودم و جهان؛ در هر مقطعی از عمرم، نوشتهها و آرای یک فیلسوف یا اندیشمند را خواندهام و از منظر و از نگاه او، به پاسخ برخی سوالاتم رسیدهام؛ و اگر هم نرسیدهام، تا حدی توانستهام با کمک دستگاه فکری آن فیلسوف، سوالاتم را چارچوببندی کنم.
نکته جالب هم این است که اندیشههای همه این فیلسوفها، از سقراط و افلاطون بگیر تا دکارت و نیچه، با وجود برخی تضادها و اختلافهایشان، به من در فهم و صورتبندی سوالاتم کمک کرده است.
اما آیا این همنشینی با فیلسوفان گوناگون و متضاد، به این معنی نیست که اصلاً هیچ از فلسفه نفهمیدهام؟ انگار از هر خرمنی خوشهای چیدهام و توبرهام پر شده از گندم و جو و عدس و نخود و برنج و کلوخ و پارهسنگ! و عجیب اینکه ایدههای هر کدامشان، تسلیدهنده و آرامشبخش ذهن من بودهاند؛ انگار نوری بر بخشی از تاریکی ذهنم انداختهاند؛ هر کدام، قلمی و چراغی به دستم دادهاند تا حرفهایم و ذهنیاتم را بتوانم روشنتر برای خودم و دیگران بیان کنم.