از شما چه پنهان، تنها جایی که برف باعث تشویش و نگرانی‌ام نشده، اولین تصویری است که از برف در ذهن دارم؛ احتمالاً چهارساله بوده‌ام، در شهر آباواجدادی؛ آن زمان که پیش پدربزرگ و مادربزرگ زندگی می‌کرده‌ام.
برف برای من، در کنار زیبایی‌اش و علاوه بر شادی‌ای که نصیبم می‌کرده و می‌کند، همیشه نوعی نگرانی هم در دلم انداخته است؛ نگرانی از نرسیدن به موقع به مقصد، به خاطر بخبندان؛ نگرانی گیر کردن ماشین در برف و ماندن از کار و زندگی؛ نگرانی از نگران شدن اهالی خانواده که وقتی برف می‌آید، همه‌اش در حال توصیه هستند که لباس گرم بپوش، زنجیر چرخ فراموش نشود، مواظب باش که موقع راه رفتن زمین نخوری و...
و گاهی هم، برف نه فقط استرس‌هایش را با خود آورده، که شادی هم نیاورده است؛ اگر هم آورده، به قدر دانه برفی بوده که خیلی زود آب می‌شود.
اما برف هیچ اگر برایم نداشته باشد، یک چیز دارد و آن هم اینکه، همیشه آن اولین تصویری را که از باریدنش در ذهن دارم، برایم زنده می‌کند و می‌بردم به چهل سال پیش؛ آن زمان که برف، فقط برف بود و شادی بود؛ و دیگر هیچ نبود. کودکی بود و دیگر هیچ نبود؛ هیچِ هیچِ هیچ.
