
بهار، نفسِ تازهٔ زمین
گویی زمین پس از ماهها خموشی، لب به سخن گشوده است. بهار میآید؛ با رقصِ لطیفِ غنچهها بر شاخههای خشکیده، با نغمهی پنهانِ جویبارها زیر یخهای خفته، و با عطرِ گمشدهای که ناگهان در بادِ ملایم صبحگاهی پیدا میشود.
فصلِ بازگشتِ معجزههاست:
پرندهای که بر فراز آسمانِ خاکستری زمستان بال میگشاید،
برگهایی که چونان نامههای عاشقانه بر شاخهها میشکفند،
و خورشیدی که این بار نه برای گرم کردن، که برای *بیدار کردن* میتابد.
بهار، یادآوری ست آرام از این که هیچ خزانی پایدار نیست. گاهی زندگی نیز باید *برگهای پیرش* را بریزد تا جوانههای تازه را جای دهد. و این چرخهی همیشگیِ زوال و زایش، همان رازِ جاودانهی بودن است...
بهار آمد؛
حتی برای کسانی که هنوز
برفهای دیروز
را در دل نگه داشتهاند.
بهارتان خجسته باد...