
و این شروعی برای شهر زادگاه من و شهر بیشتر عمر من است.
شهری که من پس از غیبتی در دورهی زنده بگوری، فرزندوار به آغوشش برگشتهام
و حالا دارد اشارهوار از راستی و حقیقت خود میگوید.
با گرمای دل، با گرمای دلبستگی، از دلتنگی دوری میکنم
و به این دقّت میرسم که نجابتی دیرین و محزون محلـّه را به عنوان پارهای از شهر و به عنوان مشتی نمونهی خروار، میسازد و مینامد؛
شهری که هم در گورستان بیرون دروازهاش
و هم در گورستان چهاربیشهاش
و هم در گورستانهای دیگرش بیهمّتی و بیتفاوتی به خاک نرفته است
و در خانههایش غصّهها و گریهها کمتر برای مرارت و محرومیّت بوده است
و هیچ فردی از افرادش خود را بیدیگران نخواسته و نیافته
و شکستهای پشت سرش چه بسیار که شکستهای حماسه بودهاند؛
وجدان و انصاف و مروّت و غیرت و وفا و غمخواری کلمات همیشه جاریِ زبان و دل و فکر و عمل مردمش بودهاند؛
مردمیکه راه آبرو و آبرومندی را از هرگردنه و پرتگاه سختی که رفته رها نکردهاند و با آن رفتهاند و به دیدن بیحسابی و دروغ و ظلم، غالباً زبان را به گفتن عقیده گشودهاند؛
چه زبان گشودن به دورانداختن کسی و کسانی بوده...
مردمیکه در حدیث دلْصافی و بیان، به قدرت و ایجاز زبان و به عمقِ بس عمیق زبان رسیدهاند
و به رنگارنگی و ژرفای ضربالمثلها و تکیه کلامها و بیتها و «کفرگوئی»ها خود را به ماهیان آب راستی و حقیقت بدل کردهاند
و قرنهاست که عملِِ بد را لکـّهی جواهرِ وجود انسان میبینند
و آدمیزاد را رهگذری میدانند که باید گنج آبرو و وجودِ صحیح و سالم را با خود به گور ببرد.