می توانی خودت را در عبور خلاصه کنی یا حتی سکوت
اما وقتی تمام شوند از تو چه می ماند؟
برخی آرزوی مقصد دارند بی آنکه به همان حرف کلیشه های مسیر هم بخشی از مقصد است نگاهی داشته باشند
اما اگر تو خود همان عبور باشی چه؟ آیا تمام می شوی؟
همان لحظه ای که تاب و اندیشه شکست و تکرار را نداری و از عبور به غروب ختم شوی چه میشود؟
چشم هایت را ببند همان غروب و در و درختان تنها را به یاد آور چه میخواستی؟ شاید سکوت
لبه سکویی بنشینی و در سکوت خودت غرق شوی چه لذت بی انتهایی
اما تا زمانی است که چشم ها بسته است
بعد از آن با زهمان تمام شدن غروب و سکوت آن عبور و صدای امواج
از تو چه می ماند
سکوت یا عبور؟
