
باید اعتراف کنم اسمی که انتخاب کردن تنها گزینه مناسب بود! در واقع هیچ کلمه ای نمی تونه چنین بار عظیمی از فرضیات و تکامل رو به دوش بکشه، مگر یک اسم؛ به من بود اسمشو میزاشتم صدرا :) (روی اسم لوسی بزن)
معمولا توی این سبک از فیلم ها کار به جایی می کشه که آدم زیاد مشتاق دیدن ادامه داستان نیست، چون بار علمی فیلم ممکنه باعث کِسِل شدن داستان بشه! ولی با کمال رضایت از فیلمی که دیدم باید بگم، ریتم داستان اون قدر تند و سریع پیش رفت که هم احساسات به مخاطب منتقل شد و هم قابلیت این رو داشت که بیننده رو تحت تاثیر قرار بده!
بسیار کار جالبی بود! اینکه مخاطب رو منتظر دیدن اتفاق بعدی نگه داری، که البته یجور شکنجه به حساب میاد! از چهل درصد که رد شد با خودم می گفتم یعنی صد درصد دیگه قراره چی بشه؟! و چقدر لحظه ی زنگ زدن به مادرش شیرین و در عین حال منزجز کننده بود؛ زمانی که دکتر داره مواد رو ازبدنش خارج میکنه و اون در اوج عواطف احساسی با گوشی موبایل به سر می بره! این یعنی تکامل، یعنی کنترل خواسته های زندگی و بی اثر کردن ناملایمات اون.

وقتی به درصد های پایانی نزدیک می شد، قدرت انسان رو به چیزی فراتر از تصورات ما بُرد. به شخصه برام سوال شد، انسانی که روح خدایی داره و توانایی رسیدن به این همه توانایی، چرا هیچوقت از خودش نپرسید دلیل داشتنش چی میتونه باشه. منظورم اینه گاهی یه پرسش هزار جواب به همراه داره!
درواقع نویسنده داستان چاره ای جز پیدا کردن این بهونه نداشت! و اینکه برام جالب بود که به نظریه داروین هم توی این فیلم هم اشاره شد. خیلی دوست دارم بدونم چگونه و به چه صورتی میتونیم به این مهم دستیابیم؟! اگر بشر راهی برای افزایش درصد استفاده از مغز پیدا کنه، رسما جهان دگرگون میشه و با چالش های جدیدی روبهرو میشیم!
اگر به پایان فیلم دقت کنید به چند نکته پی می برید.(نظرتون دربارشون چیه حتما بگین!)
خب امیدوارم از این پست لذت برده باشین و در ضمن حتما نظر فراموش نشه 3>