https://virgool.ir/feed/@zramezani.irیادداشت‌های من درباره‌ی زندگی، کتاب‌ها و فیلم‌هاfa2026-11-10 15:27:17https://files.virgool.ir/upload/users/1082436/avatar/QU1MZG.jpghttps://virgool.ir/@zramezani.irhttps://virgool.ir/@zramezani.ir/با-لیسانس-روانشناسی-کجا-میتونم-کار-کنم-معرفی-مشاغل-درآمد-و-راههای-استخدام-شدن-ksvwgsj0fkxyاگر دانشجو یا فارغ التحصیل مقطع لیسانس رشته روانشناسی باشید، احتمالا این جمله رو شنیدید که میگن: «لیسانس روانشناسی به هیچ دردی نمی خوره و برای اینکه بتونی وارد بازار کار مرتبط با رشته ت بشی باید حداقل  فوق لیسانس بگیری»؛ اما بررسی آگهی‌های استخدامی نشون میده که با لیسانس روانشناسی هم میشه کار پیدا کرد.من اینجا قصد دارم مشاغلی که میشه با مدرک کارشناسی روانشناسی واردشون شد، حدود دقیق درآمد و راههای استخدام شدن با این مدرک تحصیلی رو بهتون معرفی کنم.واقعا میشه با لیسانس روانشناسی کار کرد؟بر اساس قوانین سازمان نظام روانشناسی و مشاوره ایران، شما چه لیسانس روانشناسی داشته باشید چه مشاوره، با این مدرک نمی‌تونید مطب شخصی یا کلینیک بزنید، پروانه اشتغال بگیرید یا به عنوان درمانگر بالینی به صورت مستقل مراجع ببینید. برای این کارها حداقل باید مدرک فوق لیسانس مشاوره یا یکی از گرایش‌های روانشناسی داشته باشید.اما اگر کسی به شما گفت: «با لیسانس روانشناسی کلاً هیچ‌کاری نمیشه کرد»، بدونید سخت در اشتباهه! درسته که کار در اتاق درمان و درمانگری با لیسانس غیرممکنه، اما بیرون از اتاق درمان یک بازار کار بزرگ وجود داره که یک فارغ‌التحصیل روانشناسی میتونه در اون کار کنه.با لیسانس روانشناسی چه کارهایی میشه کرد؟بازار کار این رشته فقط به کلینیک و مطب منحصر نمیشه. برای کسی که مدرک کارشناسی داره، فرصت‌های شغلی مختلفی توی بخش خصوصی، دولتی و حتی فعالیت به صورت دورکاری وجود داره.۱. بخش غیردولتی و خصوصی (سریع‌ترین راه ورود به بازار کار)اگر آدمی هستید که می‌خواد زودتر دستش تو جیب خودش بره، بخش خصوصی بهترین جا برای شماست. باید بدونین کارفرماهای این بخش معمولاً دنبال اسم دانشگاه و معدل شما نیستن و به‌جاش بیشتر به انرژی، هوش هیجانی و مهارت‌های ارتباطی بها میدن.حوزه‌های اصلی بخش غیردولتی این‌ها هستن: الف) حوزه منابع انسانی:اینجا می‌تونید به عنوان کارشناس جذب و استخدام (کسی که مصاحبه‌های اولیه تلفنی با کارجویان رو انجام میده)، کارشناس اداری یا دستیار واحد HR کار کنید.درآمد (پاییز ۱۴۰۵): میانگین حقوق پایه برای نیروی تازه‌کار در شهرهای بزرگ (تهران، اصفهان، مشهد و شیراز) بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون تومان هست.ب) مدارس غیرانتفاعی، مهدکودک‌ها و موسسات آموزشی:اینجا می‌تونید به عنوان مشاور تحصیلی، منتور انگیزشی دانش‌آموزان کنکوری، مربی مهدکودک یا مربی خانه‌های بازی مشغول بشید و با بچه‌ها و خانواده‌ها کار کنید.درآمد (پاییز ۱۴۰۵): بین ۱۵ تا ۳۵ میلیون تومان (که البته در مدارس پاره‌وقت یا شهرهای کوچیک‌تر ممکنه ساعتی یا کمتر محاسبه بشه).پ) دستیاری و پذیرش در کلینیک‌های مشاوره:درسته که با لیسانس روانشناسی، خودتون نمی‌تونید مراجع بگیرید، اما می‌تونید به عنوان دستیار روان‌سنج (اجرای تست‌های ساده شخصیت و هوش زیر نظر مسئول فنی) یا مسئول پذیرش و تریاژ (تشکیل پرونده و نوبت‌دهی) توی کلینیک‌ها کار کنید.درآمد (پاییز ۱۴۰۵): بین ۱۸ تا ۳۰ میلیون تومان.۲. کارهای فریلنسری و غیرحضوری (مخصوص دورکاری)اگر حوصله ترافیک و محیط‌های خشک شرکتی رو ندارید یا ترجیح میدید از خونه کار کنید، با لیسانس روانشناسی می‌تونید این کارهای فریلنسری رو انجام بدید:تولید محتوای تخصصی روانشناسی: نوشتن مقاله برای سایت‌های سلامت یا سناریونویسی برای پیج‌های اینستاگرامی روانشناسان.پشتیبانی و مشاوره آنلاین تحصیلی: پیگیری برنامه‌های درسی دانش‌آموزان به صورت تلفنی و آنلاین برای آکادمی‌ها.ادمین پاسخگویی کلینیک‌های آنلاین: مدیریت نوبت‌دهی و پیام‌های مراجعان در پلتفرم‌های مشاوره آنلاین.درآمد فریلنسری: به صورت پروژه‌ای یا ساعتی حساب میشه و معمولاً ماهانه بین ۱۰ تا ۲۵ میلیون تومان هست.۳. بخش دولتی (استخدام رسمی و پیمانی با لیسانس)اگر دنبال امنیت شغلی، بیمه و حقوق ثابت هستید، آزمون‌های استخدامی دولت یکی از گزینه‌های جدی روی میز شماست. سازمان‌های زیر، معمولاً به شکل منظم استخدام با لیسانس روانشناسی دارن:* وزارت آموزش و پرورش:جذب به عنوان آموزگار ابتدایی (از طریق آزمون ماده ۲۸) و مشاور مدرسه یا مربی امور تربیتی (مشاغل کیفیت‌بخشی). نکته سنی: سقف سنی معمولاً ۴۰ سال هست، اما طبق قوانین جدید، سابقه بیمه کاری مرتبط (حداقل ۱۸ ساعت در هفته) تا سقف ۵ سال از سن شما کسر میشه و امتیاز تاهل و فرزندآوری هم بهش اضافه میشه. * سازمان بهزیستی کشور:جذب به عنوان کارشناس مددکاری یا ارزیاب در اورژانس اجتماعی (خط ۱۲۳) از طریق آزمون فراگیر. * وزارت بهداشت:جذب به عنوان کارشناس سلامت روان در مراکز جامع خدمات سلامت شهری و روستایی.چطور بدون سابقه کار و با رزومه خالی، شغل پیدا کنیم؟اگر چند سالی از فارغ‌التحصیلی‌تون گذشته و رزومه‌تون خالیه، یا تازه درس‌تون تموم شده و استرس دارید، باید بدونید بیشتر کارفرماها موقع تصمیم برای استخدام شما به گذشته‌تون نگاه نمی‌کنن؛ بلکه به «امروز» شما نگاه می‌کنن.با انجام این ۳ کار می‌تونید نظر مثبت کارفرما رو جلب کنید و با سابقه کار کم یا حتی بدون سابقه کار، شغل پیدا کنید:۱. یادگیری تست‌های پرکاربرد (مهارت سخت):قبل از اینکه رزومه بفرستید، اجرای دقیق و تفسیر تست‌های شخصیت‌شناسی مثل DISC ،NEO و MBTI رو یاد بگیرید. این ابزارها کلید ورود شما به دپارتمان‌های منابع انسانی شرکت‌هاست.۲. شروع با کارآموزی‌های ۲-۳ ماهه:تو سایت‌هایی مثل جاب‌ویژن یا ای‌استخدام دنبال عنوان‌هایی مثل «کارآموز منابع انسانی» یا «کارآموز کلینیک» بگردید. خیلی از شرکت‌ها دنبال نیروی جوانی هستن که دوره کارآموزی رو بگذرونه، با فرهنگ سازمانی آشنا بشه و بعد همونجا استخدامش کنن.۳. رزومه مهارت‌محور بسازید:علاوه بر مهارت‌هایی مثل گرفتن تست و...، روی مهارت‌های نرم مثل فن بیان، هوش هیجانی، حل مسئله و کارگاه‌هایی که تو دانشگاه یا بیرون گذروندید هم تمرکز کنید و اون‌ها رو پرزنت کنید. این مهارت‌ها میتونن برگ برندۀ شما باشن.حرف آخر...اگر دانشجوی لیسانس روانشناسی هستید یا فارغ‌التحصیل شدید و فکر می‌کنید تنها مسیر جلوی روتون قبولی و تحصیل در آزمون فوق لیسانسه، شاید بهتر باشه این گزینه‌ها رو هم بررسی کنید. اگر تصمیم گرفتید ادامه تحصیل ندید، مسیر شغلی به روتون بسته نمیشه و اگر هم قرار شد یه مقطع بالاتر هم درس بخونید، می‌تونید با مدرک لیسانس‌تون هم درآمد داشته باشید و اینطوری هزینه‌هاتون رو پوشش بدید.زینب رمضانیزینب رمضانیMon, 02 Nov 2026 18:16:10 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/به-عشق-باز-هم-اجازه-بده-dt46luupiweiفرض کنید در طلیعهٔ جوانی، پس از یک دورهٔ پرشور عشق و عاشقی و گذر کردن از رنج‌های راه، بالاخره موفق شده‌اید به وصال یاری که در آرزویش بوده‌اید برسید. فرض کنید در این نقطه از زمان، هنوز اول دروازهٔ زندگی هستید و نه سرمایهٔ دندان‌گیری دارید، نه شغل خوبی، نه درستان تمام شده و نه هنوز جای پایتان در دنیا سفت شده است.حالا فرض کنید دو سه دهه از آن روزها گذشته است. شما در کنار آن آدم، به همهٔ چیزهایی که از دنیا می‌خواسته‌اید رسیده‌اید. زمین زیر پایتان بالاخره سفت شده و کنترل خوبی روی محیط اطرافتان دارید. همه چیز خوب است و دنیا به کام؛ اما یک‌باره آن آدم به هر دلیلی دنیا را ترک می‌کند و شما را با انبوه خاطراتی که حالا فقط بخش‌های خوبش در ذهنتان مانده، و زندگی‌ای که در کنار هم ساخته‌اید، تنها می‌گذارد.پس از مدتی سوگواری و یاد گرفتن زندگی بدون او، تصمیم می‌گیرید وارد رابطه‌ای جدید شوید و کسی را به زندگی‌تان راه بدهید. فرض کنید آدم جدید، آدم خوبی است؛ زندگی با او خوشایند است. بدن و اخلاقش را می‌پسندید و از اینکه کنار او دیده شوید، حس خوبی دارید.اما پس از مدتی، حس می‌کنید چیزی مانع از صمیمی‌تر شدنتان با او می‌شود؛ چیزی ناشناخته سد راهتان می‌شود تا از حدی به او نزدیک‌تر شوید. بخش‌هایی از روحتان هست که نمی‌توانید به آدم جدید نشان دهید. و هرچه فکر می‌کنید، نمی‌فهمید ایراد کار چیست.نیازهایی هست که در این رابطه پاسخ داده نمی‌شود. بخش‌هایی از جسم و روحتان تشنهٔ نوازش است، اما قادر نیستید به آدم جدید اجازهٔ لمسش را بدهید. در این مرحله، ذهنتان به سمت خاطرات خوش زندگی با آدم قبلی می‌رود. لحظاتی که توسط او نوازش می‌شدید را به یاد می‌آورید و سخت دلتنگ می‌شوید. آرزو می‌کنید کاش او الان در زندگی‌تان حضور داشت و صمیمیتی که جای خالی‌اش روحتان را می‌خراشد، دوباره تجربه می‌کردید.اما رو به رویتان را که نگاه می‌کنید، می‌بینید آدم قبلی رفته است و آدم جدید هرآنچه باید داشته باشد را دارد؛ اما شما نمی‌توانید بگذارید از حدی جلوتر بیاید. شاید چون فکر می‌کنید این آدم کیفیت‌های آدم قبلی را ندارد و حتی ممکن است تصور کنید سفر به سرزمین‌هایی که در زندگی پیشین رفته‌اید به همراه آدم جدید، خیانت به روزهای خوش گذشته و عزیز از دست‌رفته است.کم‌کم مقایسه بین دو نفر در رگ‌های زندگیتان جاری می‌شود و جایی می‌رسد که کنترلش از دستتان خارج می‌شود. «آدم قبلی بلد بود چه رنگ چای دوست دارم؛ می‌دانست وقتی غم‌زده هستم باید چطور مرا از آن حال بیرون بیاورد؛ از حالت‌های صورتش وقتی می‌خندید بیشتر خوشم می‌آمد؛ آداب معاشرت را بهتر می‌دانست؛ املت‌هایی می‌پخت که طعمش را دوست داشتم؛ عادت‌های کوچک دلچسبی داشت که تماشا کردنشان خوشحالم می‌کرد.»واقعیت این است که آدم قبلی بی‌عیب نبوده و شما به علت دلتنگی یا کم شدن دسترسی ذهنتان به خاطرات واقعی، در حال دراماتیزه کردن آنها هستید. هر چیز خوبی را پررنگ‌تر به یاد می‌آورید. و آدم جدید هم خالی از حسن نیست؛ اساساً استانداردهای شما را داشته است که حاضر شده‌اید کنارش باشید. پس چه چیزی باعث می‌شود نتوانید از بودن در زندگی فعلی راضی باشید و شادی را در آن تجربه کنید؟در واقع، مسئله این نیست که شما آدم جدید را دوست ندارید یا از بودن کنارش لذت نمی‌برید؛ مشکل این است که هنوز «اجازه نداده‌اید» رابطهٔ تازه شکل خودش را پیدا کند. در ناخودآگاهتان مدام منتظرید روزی برسد که او دقیقاً مثل نفر قبلی، همان لبخندها، همان عادت‌ها و همان نوع نوازش‌ها را تکرار کند. اما این انتظار شما را از دیدن زیبایی‌های تازه‌ای که در رابطهٔ فعلی وجود دارد محروم می‌کند.شاید گاهی وقت‌ها در سکوت شب، وقتی کنار آدم جدید نشسته‌اید، خاطراتی از گذشته مثل موجی آرام اما پرقدرت به ذهنتان هجوم بیاورد. به یاد می‌آورید که نفر قبلی چطور هنگام دیدن یک فیلم غم‌انگیز، دستتان را آرام می‌گرفت و اشک‌هایتان را ـ بی‌آنکه بخواهید پنهان کنید ـ پاک می‌کرد. یا اینکه چطور وقتی از سر کار خسته برمی‌گشتید، بدون اینکه چیزی بپرسد، یک لیوان چای درست همان‌طور که دوست داشتید برایتان می‌آورد. این خاطرات کوچک اما پررنگ، مثل خرده‌شیشه‌هایی‌اند که در مسیر رابطهٔ جدید زیر پا می‌ریزند و حرکت به جلو را سخت می‌کنند.رابطهٔ جدید قرار نیست جای خالی را پر کند؛ چون جای خالی، جای آدم قبلی است و هیچ‌کس دیگری توانایی پر کردنش را ندارد. آنچه ممکن است اتفاق بیفتد این است که شما بپذیرید این جای خالی همیشه در زندگی‌تان خواهد بود. این زخم شاید هیچ‌وقت کاملاً بسته نشود، اما می‌تواند به مرور به یک نشانهٔ زیبا از تجربهٔ عمیق انسانی تبدیل شود؛ درست مثل رد زخم روی بدن که با گذشت زمان دردش از بین می‌رود اما اثرش باقی می‌ماند تا یادآور مسیر طی‌شده باشد.شاید لازم باشد به جای جست‌وجوی مشابهت‌ها، به تفاوت‌ها نگاه کنید. تفاوت‌هایی که اول کار مانع نزدیکی می‌شوند، می‌توانند با گذر زمان به نقطهٔ قوت تبدیل شوند. مثلاً شاید نفر جدید آداب معاشرت ظریف شریک قبلی را نداشته باشد، اما در عوض شیوه‌ای صمیمانه‌تر و بی‌پیرایه‌تر در برخورد با دیگران داشته باشد. شاید بلد نباشد آن املت‌های دوست‌داشتنی را درست کند، اما بتواند با خنده‌های بلند و بی‌ملاحظه‌اش فضای خانه را پر از انرژی کند. این‌ها کیفیت‌های تازه‌ای هستند که فقط وقتی فرصتشان بدهید، می‌توانند خودشان را نشان دهند.مسئله اینجاست که شما هنوز ناخودآگاه با خط‌کش دیروز، فاصله‌های امروز را اندازه می‌گیرید. این مقایسه مثل آن است که بخواهید با نقشهٔ یک شهر قدیمی در خیابان‌های شهر تازه‌ای راه پیدا کنید. نقشه شاید زیبا و خاطره‌انگیز باشد، اما برای مسیرهای جدید کارآمد نیست. رابطهٔ فعلی نیازمند نقشهٔ مخصوص به خودش است؛ نقشه‌ای که شما و آدم جدیدتان با هم طراحی می‌کنید.در نهایت، پرسش اصلی این نیست که «چرا شاد نیستم؟» بلکه این است که «چطور می‌توانم اجازه بدهم شادی به شکلی جدید وارد زندگی‌ام شود؟» پاسخ این پرسش در پذیرش دو چیز نهفته است: یکی اینکه گذشته با تمام زیبایی‌هایش تکرارنشدنی است، و دیگری اینکه آینده با تمام ناشناختگی‌اش می‌تواند تجربه‌های اصیل خودش را به شما هدیه کند.شادی در زندگی جدید زمانی متولد می‌شود که دست از انتظار برای تکرار گذشته بردارید و آماده شوید برای کشف کیفیت‌های تازه‌ای که شاید هنوز خودتان هم از آن بی‌خبر باشید. این شادی شاید شکل همان نوازش‌ها و لبخندهای گذشته را نداشته باشد، اما می‌تواند رنگ و بوی دیگری داشته باشد؛ رنگ و بویی که خاصِ این رابطه است و ارزش تجربه کردن دارد.زینب رمضانیزینب رمضانیFri, 10 Oct 2025 21:57:15 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/چطوری-دمی-گوجه-بپزیم-olf4sfurumfhمواد اولیه (برای ۳–۴ نفر)پیاز زرد متوسط: ۳ عددروغن مایع: ۳–۴ قاشق غذاخوریمرغ (ران یا سینه): ۲–۳ تکه (اختیاری)نمک: ۱ قاشق مرباخوری پرفلفل سیاه: نصف قاشق مرباخوریزردچوبه: ۱ قاشق مرباخوریسیب‌زمینی کوچک: ۲ عددگوجه‌فرنگی درشت: ۴ عددبرنج: ۳ پیمانهآب: ۳ پیمانهکره: ۲–۳ تکه حبه قندی خرد شدهبرای پختن یه دمی گوجه خوشمزه...سه تا پیاز زرد متوسط رو نگینی ریز خرد کن و توی سه چهار قاشق روغن داغ سرخ کن تا لبهٔ پیازها کمی طلایی بشه.اگه پروتئین بیشتر می‌خوای، دو سه تا تیکه مرغ رو هم بنداز توی پیاز و روغن، بعد یک قاشق مرباخوری پر نمک، نصف قاشق فلفل سیاه و یک قاشق زردچوبه اضافه کن و حسابی تفت بده تا پیاز و مرغ با هم سرخ بشن، عطر ادویه‌ها آزاد بشه و بوی مرغ کامل گرفته بشه.البته مرغ اجباری نیست؛ اگه نریختی، فقط ادویه‌ها رو چند دقیقه با پیاز تفت بده و برو مرحله بعد.حالا دو تا سیب‌زمینی کوچیک رو نگینی خرد کن و با پیاز تفت بده تا اطرافشون کمی طلایی بشه.بعد نوبت چهار تا گوجه فرنگی درشته که پوست گرفتی و ریز خردشون کردی. گوجه‌ها رو بریز و اون‌قدر تفت بده تا رنگشون عوض بشه.حالا در قابلمه رو ببند، حرارت رو کم کن و بذار مواد کمی به روغن بیفته.حالا سه پیمانه برنج شسته‌شده رو بریز داخل قابلمه و همون مقدار آب اضافه کن. حرارت رو زیاد کن تا آب مواد کاملاً خشک بشه.وقتی آب مواد کشیده شد، دو سه تا تیکه کره که به اندازه حبه قند خرد کردی روی برنج بذار، دم‌کنی بگذار و با شعله خیلی کم، حدود ۴۵ دقیقه دم بده.بعدش، دمی گوجه خوشمزه‌ت آماده‌ست!با دوغ، ترشی یا سالاد سرو کن و کیفشو ببر.این میزان برای سه نفر آدم کاملا گرسنه و چهار نفر آدم نسبتا گرسنه، کافیه و سیرشون می‌کنه.نکات تکمیلی:پیازها رو تا حد طلایی شدن سرخ کن تا طعم و شیرینی طبیعی‌شون آزاد بشه.اگه می‌خوای مرغ بریزی، حتما روی حرارت متوسط با پیاز تفتش بده تا بوی خامیش کامل از بین بره و ادویه‌ها بهش طعم بدن.سیب‌زمینی‌ها رو کمی سرخ کن تا بافت و طعم بهتری داشته باشه و وا نره.بعد از اضافه کردن آب به برنج، وقتی جوش اومد، حرارت رو کم کن تا آبش کاملاً کشیده بشه. اگه بعد از ۴۵ دقیقه برنج هنوز سفت بود، کمی آب اضافه کن و شعله رو زیاد کن تا بپزه.دم‌کنی باعث میشه برنج نرم و خوش‌عطر باشه و ته‌دیگ طلایی داشته باشه.کره‌ای که آخر کار اضافه می‌کنی، عطر و طعم دمی گوجه رو چند برابر می‌کنه.نوش جان ❤️زینب رمضانیزینب رمضانیFri, 15 Aug 2025 22:40:27 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/دستور-پخت-پاستا-آلفردو-برای-کسانی-که-از-سیر-متنفرند-jlezzkstzxxdاین دستور سیر و پنیز پارمزان (پارمسان؟ پارمژان؟) ندارد. چون من از طعم و بوی هردوتایش متنفرم. اما استفاده از جایگزین‌هایی که در نظر گرفته‌ام، نتیجۀ خوشمزه‌ای به دست می‌دهد و ارزشش را دارد که امتحان کنید.همان اول کار یک قاشق غذاخوری و یک لیوان دسته دار فرانسوی بردارید و کنار دستتان بگذارید. قرار است از این‌ها به‌عنوان پیمانه استفاده کنیم و اندازه نگه داریم که اندازه نکوست.خُب ...مواد لازم را که در سطر بعد به آن خواهیم رسید، دم دست بگذارید.مواد لازم شامل: یک لیوان فیلۀ مرغ، دو لیوان پاستا (ترجیحاً پنه)، یک و نیم لیوان شیر، یک چهارم لیوان کره، نصف لیوان پنیر پیتزا، یک قاشق غذاخوری خامه صبحانه، نصف قاشق غذاخوری سرخالی پودر آویشن، یک چهارم قاشق غذاخوری پودر فلفل سیاه، نصف قاشق پودر سیر، چهار قاشق نمک و شش عدد قارچ بزرگ.به دو ظرف برای پخت پاستا آلفردو نیاز خواهیم داشت: یک قابلمه کوچک و یک تابۀ لبه دار سایز متوسط.در اولین قدم، قابلمه را تا نصفه پر از آب کنید و سه و نیم قاشق نمک داخل آن بریزید و صبر کنید تا به جوش بیاید. جوش که آمد، دو لیوان پاستا را بریزید و ده دقیقه صبر کنید تا نرم و قابل خوردن شود.روی شعلۀ کناری، تابه را بگذارید و کره را داخل آن بریزید تا آب شود.کره که آب شد، فیله مرغ و تمام ادویه‌ها را به آن اضافه کنید. سپس شعله را زیاد کنید تا مرغ آب نیندازد. حالا نوبت قارچ است. قارچ را ورقه‌ای خرد کنید و اضافه کنید. پنج شش دقیقه بعد، یک قاشق خامه را داخل تابه بریزید و هم بزنید تا تغییر حالت بدهد. سپس شیر و پنیز پیتزا را هم‌زمان اضافه کنید و اینقدر هم بزنید تا مایۀ یک‌دستی به دست بیاید. در این مرحله نصف قاشق نمک را نیز اضافه کنید.حالا دیگر پاستا پخته است. آن را آبکش کنید و بلافاصله، بدون آنکه نیاز به ریختن آب سرد روی آن باشد به سس اضافه کنید.در این مرحله قیافۀ غذا واقعا ضایع است. تحمل داشته باشید و بگذارید شعله و زمان کار خودشان را بکنند. مایه داخل تابه را مرتب هم بزنید تا سس غلیظ شود. در نهایت شعله را خاموش کنید و کمی از سس را بچشید و اگر چیزی نیاز داشت اضافه کنید.دستور اصلی در این مرحله روی پاستا جعفری خرد شده می‌ریزند ولی طعم ریحان خیلی خیلی بهتر از جعفری است. بنابراین قبل از سرو ده پانزده تا برگ ریحان را خرد کنید و قاطی پاستا کنید.حالا وقت کشیدن در ظرف است. این میزان پاستا برای دونفر است و برخلاف قیافه‌اش، بسیار سیرکننده است. طعمش با یک نصفه لیموترش و یک لیوان بزرگ کوکای خنک خیلی خوب می‌شود. بخورید و لذت ببرید که عمر کوتاه است. نوش جان.زینب رمضانیزینب رمضانیFri, 30 Aug 2024 23:50:04 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/داستان-غذاخوری-نیمه-شب-qmsofhrofcoyوقتی روز مردم به پایان می‌رسه و به سمت خونه میرن، روز من تازه شروع میشه.من صاحب غذاخوری کوچیکی هستم که کارش رو از نه شب شروع می‌کنه و تا هفت صبح یک‌سره بازه. اگرچه اسم غذاخوری هنوز همون اسمیه که وقتی پدرم اینجا رو اداره می‌کرد روش گذاشت اما مردم حالا مدت‌هاست که به اسم غذاخوری نیمه‌شب می‌شناسنش و دیگه هیچ‌کس به اون تابلوی کهنۀ بالای در توجهی نمی‌کنه.کل چیزهایی که توی منوی غذاخوری من هست، بیشتر از چهار پنج قلم نمیشه. اما مشتری‌های دائمی می‌دونن که هر غذایی بخوان رو تا جایی که مواد اولیه‌ش دم دستم باشه براشون درست می‌کنم. این سیاست منه و باعث میشه آدم‌ها احساس کنن دارن توی خونه‌شون غذا می‌خورن.آیا مشتری هم دارم؟ بله؛ بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید.من غذاهای غذاخوری رو با همون مواد اولیه‌ای درست می‌کنم که برای خونه‌م هم می‌خرم. همون برنج و حبوبات، همون گوشت، همون سبزیجات، همون روغن و ادویه‌ها. یک‌بار همسرم پیشنهاد داد که از گوشت مرغوب‌تری برای پختن غذاهای غذاخوری استفاده کنم اما بهش گفتم اگر چیزی که برای خونه می‌خرم برای خودم مناسب باشه، برای مشتری‌ها هم مناسبه و دلیلی نداره برای غذاخوری کار متفاوتی بکنم.حرف‌هایی که مشتری‌های نیمه‌شب می‌زنن جالبه و اغلب بدون این‌که تلاش کنم می‌تونم بفهمم کسی که امشب به غذاخوری اومده چه‌جور آدمیه. نمی‌دونم چرا از ساعت دوازده شب به بعد، آدم‌ها اینقدر تغییر می‌کنن. به نظر می‌رسه نیمه‌شب باعث میشه ملاحظات کمتر بشن و صادق‌تر بشیم. حالا این رو بگذارید کنار احساس راحتی و صمیمیتی که یک رستوران کوچیک با دکوراسیون قدیمی و ساده به آدم‌ها القا می‌کنه.یکی از مشتری‌های ثابت غذاخوری یه مرد جوونه که هفته‌ای چند شب به اینجا میاد و اغلب یک غذای ساده سفارش میده. اندام نحیفی داره، چند تار سفید بین مو و ریشش دیده میشه و معمولاً تنهاست. سرمایی به‌نظر می‌رسه و حتی وقتی هوا گرمه هم تا جایی که بتونه به دور از باد خنک کولر میشینه. ظاهر ساده‌ای داره، تا به حال ندیدم کسی همراهش باشه. کم‌حرفه و همیشه ترجیح میده تا زمان رسیدن غذا، ساکت روی میز دونفرۀ آخر سالن بشینه و از اونجا، بقیه رو تماشا کنه.به جز اون چندتا راننده تاکسی، دوتا افسر پلیس، یک زن و شوهر جوان، یک کارمند بیمارستان و سه چهار نفر کارگر که به نظر می‌رسه چند شب در هفته شب‌کاری دارن و شب‌های دیگه بی‌خوابی به سرشون می‌زنه هم از مشتری‌های دائم من هستن. آدم‌هایی که به بهانۀ خوردن غذا به اینجا میان اما انگار هدف اصلی‌شون پیدا کردن آرامش در غیاب دیگرانه. من همۀ اون‌ها رو به اسم می‌شناسم و ازشون خواستم که من رو هم به اسم صدا کنن.آدم‌هایی که به اینجا میان اغلب تنها هستن. گاهی پیش میاد که کسی همراهشون بیاد اما این اتفاق دائمی نیست. برای همین گاهی می‌بینم که بین دو مشتری، گفتگویی شکل می‌گیره و اون‌ها طوری باهم صحبت می‌کنن انگار مدت‌هاست همدیگه رو می‌شناسن. گفتگوهایی که با تموم شدن غذا، تموم میشه و آدم‌ها گاهی بدون این‎که حتی اسم همدیگه رو پرسیده باشن باهم خداحافظی می‌کنن و از در بیرون میرن.اینجا تنها صدایی که میاد، صدای عبور ماشین و موتورهای خیابون که از پنجرۀ غذاخوری داخل میاد، شسته شدن ظرف‌ها، قل‌قل آب داخل کتری، پخته شدن غذا و حرف‌های مشتری‌هاست. من هیچ‌وقت طرفدار پخش کردن موسیقی در غذاخوری نبودم. گاهی رادیو رو روشن می‌کنم و صدای اون رو اونقدر کم می‌کنم که فقط خودم بتونم بشنوم. گاهی هم زیر لب چیزی زمزمه می‌کنم که اون هم اونقدر آرومه که بین بقیۀ صداها گم میشه.این غذاخوری برای کسی که برای اولین بار واردش میشه، شبیه خونۀ قدیمی یک پیرزن و پیرمرد به‌نظر میاد. این رو چندبار از مشتری‌هایی شنیدم که برای اولین بار بود که به اینجا اومده بودن. هر وسیله‌ای که اینجاست، یک قصه داره. قصه‌هایی از زمان پدر، پدربزرگ و جوانی من. وسایلی ظاهرا نامربوط، که قرار گرفتنشون در کنار هم هویت اینجا رو شکل داده.مثلاً پارچۀ رومیزی‌ها که حالا کمی رنگ و رو رفته شده، سوغاتی سفر مکه بود که بعد از مرگ مادرم در صندوقش پیدا کردیم و دخترم که اون روزها تازه کار با چرخ خیاطی رو یاد گرفته بود، یک نوار سفید رنگ دورش دوخت و اون رو به رومیزی تبدیل کرد. یا این‌که تمام قابلمه‌ها و لوازم آشپزی، همون‌هایی هستن که از اول اینجا بودن. به جز اون، وسایل تزئینی کمی که به دیوارها وصل شده هم هر کدوم یادگاری یک خاطره هستن.شب‌ها ریتم زندگی کندتره و همه آروم‌تر هستن. وقتی به بالکن میرم و از اونجا بیرون رو نگاه می‌کنم، به نظر میاد زمان هم در شب آروم‌تر سپری میشه. آدم‌ها آروم‌تر قدم برمی‌دارن، ماشین و موتورها آروم‌تر حرکت می‌کنن و همه‌چیز طوری به‌نظر می‌رسه که انگار هیاهوی روز، فقط یک افسانه‌س و قرار نیست هیچ‌وقت اتفاق بیفته.من از جوانی اداره کردن اینجا رو شروع کردم. اومدن به اینجا و تمام شب کار کردن در این آشپزخانه، چیزی بود که انگار از بچگی براش آماده شده بودم. وقتی کم‌ سن و سال تر بودم، از همه چیز درمورد این غذاخوری تنفر داشتم. این که پدرم برخلاف پدرهای دیگه تمام شب اینجا بود و بیشتر ساعات روز رو می‌خوابید، باعث می‌شد احساس بدی پیدا کنم. احساس بدی که اغلب بعدش به خودم قول می‌دادم من هرگز این کار رو انجام ندم.روزهایی که تازه دیپلم گرفته بودم رو یادم هست. آمادۀ ورود به دنیای بزرگسالی بودم. خیال می‌کردم آدم‌های قبلی به اندازۀ من باهوش نبودن و وقتی که من کارها رو دست بگیرم، حتما جور متفاوتی انجامش میدم. برای فتح دنیا آماده بودم. شوق زیادی داشتم اما چیزی که بیش از اون منو به حرکت وامی‌داشت، تنفر بود. تنفر از تبدیل شدن به مردی شبیه پدرم و داشتن زندگی‌ای شبیه به اونچه که اون داشت.سیر و سفر من مدت زیادی طول نکشید. مدتی بعد از برگشتن از سربازی چند کار رو امتحان کردم، کمی بعد پدرم و مدتی بعد از اون مادرم رو از دست دادم، ازدواج کردم و در خانۀ پدری ساکن شدم، صاحب فرزند شدم و هرچه سنم بالاتر ‌رفت، تمایلم به بودن در زمان و مکانی آرام و کم‌هیاهو بیشتر ‌شد. برای همین یک روز تصمیم گرفتم سراغ غذاخوری پدرم که مدت‌ها بود تعطیل شده بود و خاک می‌خورد برم و زندگی تازه‌ای برای خودم دست‌وپا کنم. زندگی شبانه‌ای که حالا دیگه ازش متنفر نبودم.زمان زیادی طول نکشید تا اون مکان خاک‌خورده و قدیمی که انگار فراموشش کرده بودم و حتی به‌عنوان دارایی هم به یادش نبودم، روبه‌راه شد. انگار همه‌چیز برای برگشتن من آماده شده بود. چیزی زیادی برای یادگرفتن لازم نداشتم. انگار به دنیا اومده بودم تا اینجا رو بگردونم. شب بیداری جز چند روز اول هیچ‌وقت اذیتم نکرد و تنها چیزی که خوب نبود، این بود که چهرۀ ناراضی کودکی خودم رو حالا در صورت بچه‌هام می‌دیدم. اما مطمئن بودم اون‌ها هم روزی من رو درک خواهند کرد. همون‌طور که من پدرم رو درک کردم.همسرم هم آرام و بدون شکایت زندگی تازه رو پذیرفت و حتی بخشی از مسئولیتش رو هم عهده‌دار شد. همیشه منتظر بودم شکایتی کنه یا رفتارش تغییر کنه اما انگار استاد تطبیق و همراهی کردن بود. این زن هرگز اهل ناسازگاری نبوده و انگار از هیچکس هیچ توقعی نداره. درست مثل مادرم. حالا سالهاست که هر روز صبح زود، وقتی که من تازه به رختخواب رفته میرم به بازار می‌ره و بهترین موارد اولیه رو می‌خره. اون‌ها رو آماده می‌کنه و موقع ناهار، با لبخند همیشگی من رو بیدار می‌کنه و بعد از اون، ساعت‌های محدودی که می‌تونیم به‌عنوان خانواده کنار هم باشیم شروع میشه.حوالی غروب من به غذاخوری میرم. ظرف‌های شب قبل رو زیر آب گرم می‌شورم و روی آبچکون میذارم. میز و صندلی‌ها رو تمیز مرتب می‌کنم. کف غذاخوری رو تی می‌کشم. یک عود روشن می‌کنم. سالن رو هوا میدم. به رفت و آمد مردم نگاه می‌کنم و منتظر رسیدن اولین مشتری و شنیدن قصه‌های مربوط به اون شب میشم. قصه‌هایی که هرگز برای کسی تعریفشون نمی‌کنم.زینب رمضانیزینب رمضانیTue, 18 Jun 2024 17:53:13 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/مطالعه-به-روش-اکتیو-ریکال-چطوری-درس-بخونم-که-یادم-نره-dzuzzfvuhddeچرا روش اکتیو ریکال اثربخش‌ترین روش مطالعه است؟اگر برای امتحانات و کنکور درس می‌خوانید اما مطالب را به سرعت فراموش می‌کنید، احتمالا مشکل از روش مطالعه شماست. بسیاری از افراد برای یادگیری، بارها و بارها مطالب را می‌خوانند یا از روش‌هایی مثل هایلایت کردن و خلاصه‌نویسی‌های منفعل استفاده می‌کنند. اما این روش‌ها بازدهی پایینی دارند و باعث می‌شوند زمان زیادی را تلف کنید.اکتیو ریکال (Active Recall) یا یادآوری فعال، یکی از موثرترین تکنیک‌های مطالعه است که به شما کمک می‌کند در زمان کمتر، یادگیری عمیق و پایداری داشته باشید و اطلاعات را به مدت طولانی‌تری در حافظه خود نگه دارید. من دانشجوی روانشناسی هستم و در این مقاله، این روش را به زبان ساده توضیح می‌دهم و یاد می‌گیرید چگونه از آن برای گرفتن نتیجه بهتر در امتحانات استفاده کنید.اکتیو ریکال چیست؟اکتیو ریکال (Active Recall) به معنای فراخوانی فعال اطلاعات از حافظه است. برخلاف روش‌های سنتی که در آن‌ها چندین بار مطالب را می‌خوانید، در این روش شما بعد از یک بار مطالعه دقیق، کتاب را می‌بندید و تلاش می‌کنید بدون نگاه کردن به منبع، آنچه یادتان مانده را بلند بگویید یا روی کاغذ بنویسید. بعد سراغ کتاب می‌روید و بخش‌هایی را که جا انداخته‌اید دوباره می‌خوانید.به طور خلاصه:مطلب را به‌دقت مطالعه بخوانید.کتاب را ببندید و هرچه یادتان مانده بازگو کنید یا بنویسید.جاهایی که فراموش کرده‌اید را شناسایی کرده و دوباره مطالعه کنید.همان بخش‌ها را دوباره بخوانید و بعد از چند روز دوباره آزمون بدهید.دلیل اثربخشی‌اش این است که خود تلاش برای به یاد آوردن، مسیر دسترسی به آن اطلاعات را در ذهن هموارتر می‌کند.چرا روش اکتیو ریکال از روش‌های مرسوم بهتر است؟بسیاری از دانش‌آموزان و دانشجویان از روش‌های غیرفعال مطالعه مانند چندین‌بار خواندن، هایلایت کردن و خلاصه‌نویسی غیرضروری استفاده می‌کنند. این روش‌ها احساس آشنایی با مطالب ایجاد می‌کنند، اما باعث فراموشی سریع اطلاعات می‌شوند.مثال:فرض کنید قرار است یک سخنرانی ارائه دهید. اگر فقط چندین‌بار متن سخنرانی را بخوانید، آیا در زمان ارائه قادر خواهید بود آن را به‌خوبی بیان کنید؟ قطعا نه. اما اگر بدون متن، تلاش کنید سخنرانی را تکرار کنید، خیلی بهتر آن را یاد می‌گیرید.روش اکتیو ریکال دقیقا همین کار را برای مطالعه انجام می‌دهد و باعث می‌شود:حافظه شما تقویت شود و مطالب را در ذهن نگه دارید.زمان کمتری برای مرور نیاز داشته باشید.مطالب را با درک عمیق یاد بگیرید، نه فقط حفظ کنید.ضعف‌های خود را شناسایی کنید و آن‌ها را هدفمند برطرف کنید.چگونه از روش اکتیو ریکال برای مطالعه استفاده کنیم؟برای اجرای این روش، دو مرحله کلیدی وجود دارد:۱. حین مطالعه: مطالعه فعال و پرسش از خودهنگام خواندن کتاب یا تماشای ویدئوی آموزشی، هر چند دقیقه یک‌بار:چشم‌هایتان را ببندید و مطالبی که یاد گرفته‌اید را بازگو کنید.از خود بپرسید:نکات مهم این بخش چه بود؟چه چیز جدیدی یاد گرفتم؟این مطالب چگونه با بخش‌های قبلی مرتبط هستند؟پاسخ‌ها را با صدای بلند بگویید یا روی برگه بنویسید.این کار باعث می‌شود مغز شما درگیر شود و اطلاعات را عمیق‌تر پردازش کند.۲. پس از پایان مطالعه: مرور با یادآوری فعال۳۰ تا ۶۰دقیقه بعد از مطالعه، بدون نگاه کردن به کتاب، سعی کنید مطالب را از حافظه بازگو کنید.اگر بخشی را به یاد نیاوردید، بلافاصله به منبع مراجعه کنید و آن را دوباره بخوانید.نکاتی را که به سختی به یاد می‌آورید، علامت بزنید و در مرورهای بعدی بیشتر روی آن‌ها تمرکز کنید.💡 نکته: تست زدن یا پاسخ دادن به سوالات آخر فصل نیز نوعی اکتیو ریکال است و می‌تواند به تقویت یادگیری کمک کند.مزایای استفاده از روش اکتیو ریکالافزایش ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدتکاهش زمان مرور و مطالعه مجددشناخت سریع نقاط ضعف و تمرکز روی آن‌هاافزایش تمرکز و درک عمیق مطالبآمادگی بهتر برای امتحانات و آزمون‌های مهم مانند کنکورجمع‌بندیاگر زمان کمی برای مطالعه دارید یا با وجود ساعت‌ها درس خواندن، مطالب را به سرعت فراموش می‌کنید، روش اکتیو ریکال (Active Recall) بهترین راهکار برای شماست. این روش، شما را از مطالعه منفعل خارج کرده و کمک می‌کند تا اطلاعات را واقعاً یاد بگیرید، نه فقط حفظ کنید.یادتان باشد مغز شما زمانی اطلاعات را بهتر ذخیره می‌کند که مجبور شود آن‌ها را بازیابی کند. بنابراین، به‌جای خواندن‌های بیهوده و چندباره، سعی کنید مطالب را از حافظه بازگو کنید و با این روش، مطالعه هوشمندانه ‌تری داشته باشید.زینب رمضانیزینب رمضانیMon, 20 May 2024 03:34:54 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/داستان-آخرین-نامه-etlmyuwi7ybrاز آخرین نامه‌ای که برایم فرستاده‌ای خیلی وقت است که می‌گذرد. اگرچه من فکر میکنم تو بعد از آن، نامه‌های دیگری هم برایم فرستاده‌ای و حالا به هر دلیلی به دستم نرسیده اند.شاید پای پستچی در بین راه پیچ خورده باشد و نامه‌ات از دسته‌ی نامه‌ها بیرون افتاده باشد؛ شاید باران از لای درز در و دیوار جایی که نامه‌ها را قبل از تحویل آنجا نگه می‌دارند داخل آمده و آن را خیس کرده باشد؛ شاید موقع انداختنش به صندوق پست حواست را خوب جمع نکرده‌ای و بچه‌ای، بچه‌ی تخس زبان‌نفهم شیطانی آن را از شکاف صندوق بیرون کشیده باشد؛ حتی شاید چون تمبر پستی‌نامه‌ات مخدوش شده آن را برگشت زده باشند و تو چون بیش از حد مشغله داشته‌ای فراموش کرده‌ای ارسال دوباره‌ی آن را پیگیری کنی.هرچه که هست من مطمئنم تاریخ آن آخرین نامه‌ای که از تو به دستم رسید، آخرین باری نبوده که تو چیزی برایم نوشته و روان کرده‌ای. چون می‌شناسمت و می‌دانم که تو بامعرفت‌تر از این حرف‌هایی و می‌دانی که من، همیشه چشم‌به‌راهم تا ببینم چه موقع از تو خبری می‌رسد و در نامه‌ات، این بار از چه اتفاقاتی برایم خواهی گفت.دفعه‌ی قبل گفته بودی به تازگی به جای جدید نقل مکان کرده‌ای. قرار بود در کاغذ بعدی برایم بنویسی خانه‌ی تازه را چطور چیده‌ای و این بار چه جایی برای عکس دسته‌جمعی‌مان پیدا کرده‌ای. برایت عجیب است که چطور این چیزها را به خاطر دارم؟خودت گفته بودی از این فاصله، تمام ما برایت به یک قاب عکس با آدم‌هایی تبدیل شده‌ایم که حتی اگر روبه‌رویمان خون گریه کنی هم، دست از به روبه‌رو نگاه کردن و لبخند زدن برنخواهیم داشت و این قلبت را می‌شکند. برای همین هم آن را جایی گذاشته بودی که نتوانیم از داخل قاب به تمام اعمال و رفت‌وآمدهایت تسلط داشته باشیم و طوری نباشد که هروقت خواستی کاری کنی، از نگاه ما خجالت بکشی.کاش خجالت نمی‌کشیدی و می‌گذاشتی آن قاب عکس، آن تصویری که حالا هیچکدام از ما دیگر شبیهش نیستیم جایی جلوی چشمانت باشد. یک جایی که هم تو، هم ما خیال کنیم هنوز خانواده‌ایم و مثلا فکر کنی هروقت تب کردی، یا احساس تنهایی کردی، یا این‌که چنان از شادی لبریز بودی که نیاز به یک آغوش داشتی، یکی از ما می‌تواند بیرون بیاید و کنارت باشد.ما چندماه پیش، بعد از رفتن پدربزرگ عکس تو را از روی طاقچه برداشتیم. البته نه به عمد. چون درواقع چاره‌ای نداشتیم و تنها آدم زنده‌ی روی طاقچه که می‌شد جایش را به پدربزرگ متوفی داد تو بودی.وقتی بودی، تعداد رفته‌ها اینقدر زیاد نبود که نتوانیم عکس‌های دیگر را روی طاقچه بگذاریم. اما بعد از رفتن پدربزرگ، مجبور شدیم قاب عکس کوچک تو را، همان که در آخرین تابستان اینجا بودنت در مزرعه‌ی آفتابگردان گرفتی برداریم تا جا برای عکس پیرمرد باز شود.پیرمرد این اواخر دیگر هیچکداممان را درست نمی‌شناخت. انگار دم آخری تمام تصاویر در ذهنش با هم مخلوط شده بودند و نمی‌توانست بفهمد که هر کدام از ما بچه‌ی چه کسی هستیم. یادت هست خاطره‌ی از مکه برگشتنش را؟ برای دخترها پلاک طلای کعبه و برای پسرها قطار اسباب‌بازی باتری‌خور آورده بود.آن‌وقت‌ها هنوز یادش بود چندتا بچه و چندتا نوه دارد و حواسش جمع بود که هر کداممان را چطوری خوشحال نگه دارد. تو اما همیشه عزیزدردانه‌اش بودی. و غم‌انگیز این‌که دیگر حتی تو را هم به یاد نمی‌آورد.مرد بیچاره به طرز غم‌انگیزی آمار مرده و زنده‌ها را از دست داده بود. یک روز شال و کلاه کرده بود که دم در جلویش را گرفتیم. پرسیدیم کجا می‌روی که اسم عمو خسرو را گفت. باورت می‌شود؟ دلمان نیامد بگوییم برادرش بیست سال است مرده. انگار وقتی آدم رفتنی می‌شود، همان موقع که پایش را لب مرز هست و نیست می‌گذارد، دیگر مشاعرش به این‌که چه کسی اینطرف مرز زندگی است و کدام یکی آنطرف، قد نمی‌دهد.برای همین دروغ گفته‌ام اگر بگویم برایت دلتنگی می‌کرد و سراغ خودت، عکس‌ها یا کاغذهایت را می‌گرفت. فقط یک‌بار، بی‌هوا وقتی همه‌مان جمع بودیم صدایت کرد که برایش آب بیاوری و بعد از چند ثانیه یک جوری که انگار چیزی یادش آمده باشد، سرش را پایین انداخت و خودش لنگ لنگان رفت و از شیر آشپزخانه نیم لیوان آب ریخت و بعد از خوردن جرعه‌ی اول، زیر لب به چیزی نامعلوم غرغری کرد و سر جایش برگشت.داشتم از قاب عکست حرف می‌زدم. نه؟قاب عکست را که برداشتیم، من بوسیدمش. بعد اول لای پارچه و سپس میان روزنامه پیچیدم و آخر سر با نخ دورتادورش را گره زدم. بعد هم رفت پیش مابقی وسایلت در کارتن داخل انباری. همان که تاکید کرده بودی مثل تخم چشم مراقبشان باشیم و هرچه را دور ریختیم، این یکی را صحیح و سالم نگه داریم.برداشتن قاب عکست ار روی طاقچه، غم‌انگیز بود. انگار داشتیم مراسم خداحافظی با یک امید را برگزار می‌کردیم. وداع با امید دوباره دیدنت. یک مراسم واقعی ولی غیررسمی. مثل وقتی که سیمین به خانه‌ی شوهر رفت.یادت هست قبل از بردن جهیزیه هر بار یک کارتن از وسایل شخصی‌اش را به خانه‌ی تازه می‌برد و همیشه می‌گفت این یک خداحافظی بی‌سروصداست؟ این بار تو هم مثل سیمین شده بودی. با این تفاوت که خودت نبودی تا وسایلت را جابه‌جا کنی و جایی که رفته‌ بودی خانه‌ی بخت نبود. یک جای ناشناخته و یک خانه‌ی موقتی بود.گفته بودی هنوز هم نمی‌دانی این جایی که در آن زندگی می‌کنی اسمش چیست. از کلمه‌ی غربت خوشت نمی‌آمد. هنوز آن سخنرانی‌هایی که درباره‌ی الکی بودن مرزها می‌کردی را یادم هست.اما این را هم گفته بودی جایی که هستی برایت خانه نیست. فکر می‌کردی چند سال باید طول بکشد تا یک‌جا خانه شود و تو هنور آنقدر آنجا نمانده‌ای که برایت به خانه تبدیل شود. راستش من هم از وقتی خانه‌ی پدری را ترک کردم، دیگر جایی را خانه احساس نکردم. می‌دانی چند وقت است زبانم نچرخیده توی حرف‌هایم از کلمه‌ی «خانه‌مان» استفاده کنم؟هروقت به این چیزها فکر می‌کنم، کنجکاوی‌ام برای این‌که بدانم تو درباره‌ی خانه و احساس تعلق داشتن به یک مکان چه فکر می‌کنی بیشتر می‌شود. اگر حرف به دردبخوری برایم داری لطفا بنویس. شاید این چیزها برای دیگران دغدغه‌های شکم‌سیری باشد ولی واقعا چه می‌شود وقتی آدم هر طرف را که نگاه می‌کند، برایش فرقی نداشته باشد کجا برود چون در همه‌جا به یک اندازه غریبه است؟این چندمین کاغذی است که برایت می‌نویسم. همه را به همان آدرس قدیمی پست می‌کنم. گفته بودی آدرس تازه‌ات مشکل دارد و اگر چیزها را به جای قبلی بفرستیم کسی هست که بروی و آنجا از او تحویل بگیری.امیدوارم این سطور را بخوانی. تمام کابوس من این است که مثل فیلم‌های قدیمی، تمام این نامه‌ها روی هم تلنبار شده باشند و هرگز به دستت نرسیده باشند. من این مدت هرچه شده بود برایت نوشتم. حتی چیزهای کوچک را. مثلا گفتم حوض وسط حیاط را رنگ کردیم، کات کبود ریختیم و دوتا از ماهی قرمزها که هنوز زنده مانده بودند را به بچه‌ی مستاجر خانه بغلی دادیم.درخت توت را قطع کردیم و کنار کنده‌اش دو تا نهال آلبالو و زردآلو کاشتیم. شاخه‌های مو را از روی ایوان روی پشت‌بام کشیدیم تا سایه شود و یک صندوق میوه‌ی چوبی به دیوار زدیم که پرنده‌ها رویش لانه کنند.حتی گفتم پرده توری سفید اتاق پذیرایی را کندیم و پرده‌دوز آوردیم که یک پرده‌ی مد روز جایش نصب کند تا وقتی برای صنم خواستگار می‌آید، ظاهر خانه آبرومند باشد.خبر مرگ و میرها، تولدها، ازدواج‌ها و خلاصه هرچه بود را برایت یک به یک نوشتم. یکی دو بار هم برایت پسته و سبزی خشک و چند بسته خرت‌وپرت دیگر روان کردم.شوید تازه خریده بودم. از وانتی، شوید تازه‌ای که آب چاه خورده باشد خریدم و آن‌ها را یکی‌یکی پاک کردم و با نوازش شستم تا زرد نشوند. بعد هم داخل سایه، زیر باد پنکه خشک کردم تا عطرش همانطور قوی باشد که تو دوست داری. بعد هم برگ سیرتازه خشک کردم و کنارش گذاشتم که اگر یک وقت دلت سبزی‌پلو کشید، دربه‌در این حجره و آن بقالی نشوی.نگرانت بودیم. پیگیر شدیم. کسی نبود که دستمان را به دستت برساند. آن نمره تلفنی که یکی دوبار با آن به تو زنگ زده بودیم را چند بار گرفتیم، کسی جواب نداد. بی‌خبری برزخ بدی است. جز دعا هم کاری از دستمان برنمی‌آید.کاش مراقب خودت باشی. کاش حالت خوب باشد. دعای ما پشت سرت است. من بازهم برایت خواهم نوشت. اگر این‌ها را خواندی برایم چند خطی بنویس. حتی کوتاه. نمی‌دانی در چه اوضاعی هستیم. حتی شنیدن یک جمله‌ی «حالم خوب است» از طرف تو هم آب سردی است بر تمام نگرانی‌هایمان.زیاده‌عرضی نیست. دوستت داریم. خوب غذا بخور. لباس گرم بپوش. مایعات فراوان بنوش. به اندازه‌ی کافی استراحت کن و فراموش نکن که تکه‎‌ای از قلب ما هستی. حتی اگر دور باشی.زینب رمضانیزینب رمضانیSun, 05 May 2024 16:18:24 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/همراه-با-یک-نوعروس-3-دستور-آسان-ترین-و-خوشمزه-ترین-سوپ-دنیا-h9klnltwhcucامسال اولین سالی است که واقعا باید خودم از خودم مراقبت کنم. هر کسی مرا بشناسد می‌داند فصل سرما که برسد، من بیست و چهارساعته مریض می‌شوم و دهن خودم و دور و بری‌هایم را با سرماخوردگی و بدن درد سرویس می‌کنم. از آن گذشته، آدم ادایی و بد مریضی هم هستم و وقتی مریض می‌شوم، آنقدرها مریض خوش اخلاق و مطبوعی نیستم.بنابراین باید امسال، که واقعا کسی نیست ازم مراقبت کند تلاش کنم کمتر مریض شوم. یکی از راه‌های کمتر مریض شدن در زمستان، یا این‌که وقتی مریض شدی زودتر خوب شوی خوردن سوپ و مایعات است. البته این سوپ و مایعات باید طوری آماده شوند که مزه‌ی جوراب رستم بعد از گذشتن از هفت خوان را ندهند و آدم رغبت کند چهارتا قاشق از آن را توی حلقش بریزد و ته دل، به خودش بگوید بخور و فکر کن چلوکبابه!من یک دستور سوپ بلدم که چیز خوشمزه‌ای از آب درمی‌آید. ساده است و درست کردنش زحمت و زمان زیادی نمی‌خواهد. به درد آدم‌های تنها، دانشجوها، تنبل‌ها و خلاصه همه می‌خورد. اینجا دستورش را می‌نویسم. شاید به درد کسی خورد.دستور پخت سوپ خوشمزه به میزان 6 کاسه‌ی آبگوشت‌خورییک هویج، یک پیاز بزرگ، یک سیب زمینی درشت را بشویید، پوست بگیرید و رنده کنید. بعد هر سه تایشان را با چهار پنج قاشق روغن داخل قابلمه بریزید و چند دقیقه تفت بدهید. این کار به خوشمزه شدن سوپ، کمک بزرگی می‌کند.سبزیجات که دست به دست هم داد و رنگش کمی عوض شد، هرچقدر مرغ داشتید داخلش بریزید و آن را هم چند دقیقه تفت بدهید تا کمی رنگش عوض شود. من همیشه یک ران یا چندتا تکه بال و گردن می‌ریزم.اینجا نوبت جو است. من از جوی پوست کنده‌ی سالم بیشتر خوشم می‌آید ولی جوی پرک شده هم جواب است. از هر کدام که داشتید، دو سوم لیوان فرانسوی (این لیوان‌های ساده‌ی دسته دار) پر کنید و بشویید و داخل قابلمه بریزید.حالا رسیدیم به فوت کوزه‌گری. اینجایش را اگر درست انجام ندهید، سوپتان چیز خوبی از آب درنخواهد آمد. یک قاشق مرباخوری نمک، یک قاشق مرباخوری ادویه کاری و دو تا برگ بو داخل دیگ بریزید و هم بزنید. برگ بو باعث می‌شود کارتان سریع‌تر پیش برود و دیگر مجبور نباشید برای گرفتن بوی زحم مرغ، آن را جدا بپزید.ادویه‌ها را که ریختید، دو سوم قابلمه را از آب جوش پر کنید و بگذارید بجوشد. بعد زیرش را کم کنید، در قابلمه را بگذارید و بروید یک ساعت دیگر بیایید.حالا دیگر مرغ و جو 80 درصد پخته‌اند. برگ بو را از قابلمه دربیاورید و دور بیندازید. اگر دوست داشتید مرغ را ریش ریش کنید و به قابلمه برگردانید. من اغلب حالش را ندارم. بعد یک قاشق غذاخوری رب گوجه فرنگی بریزید و نصف لیوان فرانسوی، سبزی سوپ (این را من از بیرون می‌خرم و ترکیباتش را بلد نیستم) یا جعفری تازه داخل قابلمه بریزید. نیم لیتر هم آب جوش اضافه کنید.یک ربع بعد دوباره برگردید و یک قاشق از سوپ بچشید. هویج و سیب زمینی نمی‌گذارند طعم نمک در سوپ مشخص شود و ممکن است کم نمک باشد. نمک را تنظیم کنید و هرچقدر دوست داشتید آبلیمو بریزید. یک سوم لیوان زرشک هم داخل سوپ بریزید.حالا تا وقتی سوپ به غلظت مورعلاقه‌تان برسد صبر کنید و بعد آن را نوش جان کنید. سوپ خوشمزه و آسان و ارزانی است. سیر هم ندارد و ادویه‌اش هم دل را نمی‌زند. تا سه روز هم در یخچال سالم می‌ماند. نوش جان.زینب رمضانیزینب رمضانیTue, 07 Nov 2023 22:02:21 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/همراه-با-یک-نوعروس-2-چطور-خورشت-قیمه-مجلسی-بپزیم-pjtoh5ufl1ccپیاز را ریز خرد کنید. احتمالاً موقع خرد کردن پیاز اشکتان سرازیر شود که خیلی ناجور است. برای جلوگیری از این اتفاق چند روش وجود دارد که با شدت و ضعف، می‌تواند مانع از سوزش چشم‌هایتان شود. برای مثال یکی‌اش این است که موقع خرد کردن، با دهانتان ادای جویدن آدامس دربیاورید.بدی این روش این است که کمی دیر جواب می‌دهد و پیش از آن‌که دست به کار شوید چشمانتان خواهد سوخت، آب بینی‌تان سرازیر خواهد شد و قطرات اشک مثل شبنم از گوشه‌ی چشم‌هایتان فرو خواهد ریخت.من برای این‌که چنین گرفتاری‌ای سرم نیاید، معمولاً یک چوب کبریت را طوری که سمت گوگرد‌دارش به بیرون باشد بین دندان‌هایم می‌گذارم که به طرز حیرت‌آوری مانع از رخ دادن این مصیبت می‌شود.پیاز خرد شده را با روغن داخل دیگ بریزید. روغن را آنقدری نریزید که مهمان‌ها بعد از خوردن بشقاب اول سرگیجه بگیرند و نتوانند از سر سفره برخیزند. همین‌که تمام بدن پیازها با روغن چرب شود کافی است.حالا صبر کنید چند دقیقه بگذرد و همِ اول را بزنید. در این مرحله تلفن‌تان را از برق بکشید و مبایلتان را روی حالت پرواز بگذارید. چون یک لحظه غفلت یک عمر پشیمانی می‌‌آورد.پیازِ در حال سرخ شدن، به لحاظ ناز و ادا شبیه به تازه عروس پادشاه است. کافی است چند ثانیه از او غافل شوید تا بسوزد و دود از دیگ غذا بلند شود.حالا صبر کنید تا سپیدی پیاز، به شفافیت شیشه شبیه شود. الان موقع اضافه کردن نمک است. نمک سرعت سرخ شده پیاز را بالا می‌برد و کمک می‌کند آب آن زودتر جمع شود.پیازهای داخل دیگ که شیشه‌ای و عسلی‌رنگ شدند، نوبت اضافه کردن گوشت است. دوستانی که گیاهخوار هستند هرچه سریع‌تر مطالعه‌ی این سیاهه را متوقف کنند.عرض می‌کردم. گوشتی که برای خورشت قیمه استفاده می‌کنند، در اصل گوشت گوسفندی بدون چربی است. اما این خورشت با گوشت بوقلمون، مرغ، گوساله یا بره نیز قابل طبخ است. سخت نگیرید. دنیا دو روز است و زندگی شیرین‌تر از این است که بخواهیم به گوشت داخل خورشت گیر بدهیم.برای هر نفر، بسته به کَرَم‌تان بین یک تا سه قوطی کبریت گوشت در نظر بگیرید. ابعاد 4*4 برای گوشت خورشتی ایده‌آل است.گوشت را داخل پیاز در حال سرخ شدن بریزید و عمل تفت دادن آن را تا جایی ادامه دهید که اولاً به خوبی با پیاز مخلوط شود و ثانیاً تمام اطراف آن تغییر رنگ دهد.در این مرحله باید سراغ ادویه بروید. قدری زردچوبه، مقداری پودر دارچین، ادویه کاری، پودر گل محمدی، فلفل سیاه ساییده شده و در نهایت مقدار کمی تخم هل. برای پنج شش دقیقه تمام این ادویه‌ها را با گوشت و پیاز و روغن تفت دهید و وقتی بوی مطبوع آن‌ها زیر بینی‌تان آمد دست نگه دارید.این بخش سخت‌ترین قسمت کار است. قرار است طی دو و نیم ساعت قدری از رنج یعقوب در انتظار بازگشت یوسف را درک کنید.دو سوم دیگ را از آب جوش پر کنید و آتش را بالا بکشید. بگذارید حباب‌های روی آب خودشان را به شما نشان دهند. ده دقیقه پس از این‌که محتویات دیگ که به جوش آمدند، شعله را کم کنید و درب قابلمه را ببندید. به ساعت نگاه کنید، برای یعقوب نبی فاتحه‌ای بفرستید و اجازه دهید گوشت برای دو و نیم ساعت بپزد. طبیعتاً اگر گوشت سفید استفاده کرده باشید زمان کمتری منتظر خواهید ماند.برای هر مهمان، یک قاشق سر پر لپه بردارید و با دقت، طوری که دانه‌های آن از دستتان سر نخورند و به گوشه و کنار بلغزند، آن را داخل یک قابلمه‌ی کوچک بریزید. آن را از آب جوش پر کنید و بگذارید نیم ساعت الی چهل دقیقه با شعله‌ی متوسط رو به بالا بپزد.لپه‌ها را بین دو انگشت فشار دهید و هرگاه حس کردید که هفتاد درصد پخته شده‌اند، آن‌ها را آبکش کرده و به دیگ حاوی گوشت اضافه کنید.حالا نوبت چاشنی‌ها و تزئینات غذاست. تکه‌ای چوب دارچین و یک عدد هل نساییده داخل دیگ در حال جوش بیندازید. قدری گلاب اضافه کنید. حسب ذائقه یک قاشق شکر بریزید و قول می‌دهم خورشت‌تان شیرین نشود.حواستان به ساعت باشد. دو ساعت از دو و نیم ساعت که گذشت، محتویات را هم بزنید و بدانید وقت کارهای تکمیلی رسیده است.زعفران غلیظ دم کنید و دوتا لیمو عمانی که با نوک چاقو سوراخ کرده‌اید و نیم ساعت داخل آب جوش خیسانده‌اید را بیفزایید. بوی بهشت را استشمام می‌کنید؟در ظرفی جداگانه، دو یا سه قاشق رب گوجه فرنگی سرخ کنید تا خوب رنگ باز کند. آن را به دیگ اضافه کنید و هم بزنید.حالا قدری صبر کنید تا دو و نیم ساعت به پایان برسد.سیب‌زمینی خلالی و بادمجان سرخ کنید، پلو دم کنید و اگر خواستید برایش ته دیگِ زعفرانی (ترکیب ماست و زعفران و نمک و فلفل سیاه و تخم مرغ) بگذارید تا عیش‌تان تکمیل شود.زینب رمضانیزینب رمضانیThu, 08 Jun 2023 12:30:49 +0330https://virgool.ir/@zramezani.ir/همراه-با-یک-نوعروس-1-چگونه-پلو-شوشتری-بپزیم-xtjjqkifjdjmفکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین و پرتکرارترین پرسش‌های آدم‌ها در طول زندگی این باشد که جایگاه لوبیا چشم بلبلی - با آن ظاهر بامزه‌اش - در زندگی ابناء بشر کجاست و این خشت به کدام دیوار می‌برازد؟پلوی شوشتری تنها جوابی است که من برای این سوال دارم. به‌نظرم این سوال جواب‌های دیگری هم داشته باشد اما من تنها کاری که بلدم با این لوبیا و آن چشم سیاه رنگش بکنم این است که آن را به پلو تبدیل کنم و اجازه دهم هم‌مزگی‌اش با ماست تجربه‌ی خوبی از غذا خوردن برای آدم‌های اطراف سفره بسازد.اول یک لیوان فرانسوی برنج را با نمک داخل کاسه‌ای بریزید و اجازه دهید تا صبح خیس بخورد.همه‌چیز از شب قبل باید شروع شود. برای دو نفر آدمِ خوش خوراک، دو سوم یک لیوان فرانسوی لوبیا را داخل آب می‌ریزیم و اجازه می‌دهیم تا ظهر فردا، در آنجا بماند و حسابی آب زیر پوستش برود. در این مدت حداقل یکی دو بار آبی که لوبیا داخلش خوابیده را عوض می‌کنیم تا شوخ‌ها از تن این بنده‌ی خاص خدا زدوده باشیم.صبح فردا، آب لوبیا را خالی می‌کنیم و همراه با کمی روغن در کف قابلمه تف می‌دهیم. این‌کار باعث می‌شود شکل لوبیا حین قل‌قل زدن در آب از بین نرود و همانطور زیبا روی بشقاب سرو بیاید. لوبیا که تفت خورد و تغییر رنگ داد، کمی آب جوش رویش می‌ریزیم و تا زمانی که 90 درصد بپزد به آن مهلت می‌دهیم.در همین زمان، یک تکه مرغ، مثلاً نصف سینه با یک ران کوچک را با آب و زردچوبه و برگ بو و پیاز و هرآنچه برای گرفتن بوی مزاحم مرغ می‌شناسید، داخل قابلمه می‌گذاریم تا آب‌پز شود.زمان پخت این دو عزیز تقریبا یکسان است. اگر از قابلمه برای پخت لوبیا و مرغ استفاده می‌کنید، باید حدود یک و نیم ساعت منتظر بمانید. در زودپز؟ اطلاعی ندارم. پس از پخت لوبیا و مرغ، آن‌ها را از آب خارج کنید و اجازه دهید خنک شوند. مرغ پخته شده را ریش‌ریش کنید و کنار بگذارید.اینجا نوبت درست کردن پیازداغ است. یک پیاز درشت را خلالی خرد کنید و داخل روغن داغ سرخ کنید تا طلایی شود. بعد مرغ ریش‌ریش شده را اضافه کنید و چند دقیقه بعد لوبیای پخته را هم به جشنی که داخل قابلمه برپاست دعوت کنید و اجازه دهید بوی خامی مواد گرفته شود. نمک و ادویه‌های دلخواه را همین‌جا اضافه کنید.دقایقی بعد، وقتی بوی خوش مایه‌ی داخل قابلمه بلند شد نیم مشت شوید خشک یا دو مشت شوید تازه‌ی خرد شده به آن اضافه کنید و پس از یکی دو مرتبه هم زدن، آتش را خاموش کنید.خبر خوش؟ مایه‌ی پلو شوشتری آماده است.حالا نوبت آماده کردن زعفران است. مقداری زعفران را با همراه با یک حبه قند بسابید و بعد چند تکه یخ روی آن بیندازید تا هم‌زمان با ذوب شدن یخ، رنگ زعفران آزاد شود.سپس سراغ پوست کندن و حلقه‌حلقه کردن سیب‌زمینی بروید. آن‌ها را در آب و یخ بریزید تا سیاه نشوند.وقتی تمام این‌کارها را کردید، نوبت به برنج می‌رسد. بگذارید آب داخل قابلمه به جوش بیاید و بعد نمک و قدری آبلیمو اضافه کید. برنج را داخل آب جوش بریزید و تا زمانی که 90 درصد بپزد صبر کنید، سپس آن را داخل آبکش خالی کنید و رویش آب سرد بگیرید.تقریبا کارمان تمام شده است.کف قابلمه قدری روغن و زعفران بریزید و حلقه‌های نازک سیب‌زمینی را روی آن بچینید. سپس یک لایه‌ی نازک برنج بریزید و رویش را با مایه‌ی متشکل از پیاز و لوبیا چشم بلبلی و مرغ و شوید بپوشانید. اگر دیدید جایی از برنج سفید ماند، به دلخواه رویش زعفران یا دارچین بریزید.این کار را تا جایی ادامه دهید که موادتان تمام شود. حالا چند سوراخ روی برنج درست کنید و درب ظرف را بگذارید. اگر در قابلمه‌تان کاملاً بسته نمی‌شود دم‌کنی استفاده کنید.روی کوچک‌ترین شعله‌ی گاز شعله‌پخش کن بگذارید و اجازه بدهید پلو شوشتری خوشمزه‌تان، یک ساعت بپزد. پس از یک ساعت، روی پلو کره بگذارید و مواد را باهم مخلوط کنید.در آخر، با ماست میل کنید و دعا به جان اموات من فراموش‌تان نشود.زینب رمضانیزینب رمضانیMon, 01 May 2023 10:56:12 +0330