https://virgool.ir/feed/@zolifa2026-11-10 15:05:26https://files.virgool.ir/upload/users/4928529/avatar/ZOQt8R.jpghttps://virgool.ir/@zolihttps://virgool.ir/@zoli/شاید-زندگی-larycbvwrfz1شهر روشن، دل‌های خاموششب که می‌شود، شهر زیباتر از همیشه است. چراغ‌ها روشن می‌شوند؛ نئون‌های رنگارنگ، تابلوهای فروشگاه‌ها، چراغ ماشین‌ها، صفحه‌های موبایل. همه‌چیز می‌درخشد. انگار شهر نفس می‌کشد. اما من، هر شب، پشت همین پنجره، فقط روشنایی را می‌بینم، نه آدم‌ها را. آدم‌ها در این نور گم شده‌اند. مثل سایه‌هایی که حرکت می‌کنند، اما حضور ندارند.امشب از خانه بیرون زدم. خیابان شلوغ بود. جوان‌ها می‌خندیدند، موسیقی از کافه‌ای بیرون می‌زد، بوی قهوه و دود در هوا بود. اما همه‌چیز انگار صحنه‌ای از یک فیلم بود که واقعیتش را از دست داده. به صورت آدم‌ها نگاه کردم. نور موبایل روی صورت‌شان می‌افتاد، اما چشم‌هایشان خالی بود. می‌خندیدند، اما انگار از روی عادت. حرف می‌زدند، اما کلماتشان به هم نمی‌رسید. هر کس در نورِ خودش غرق بود، در صفحه‌ی کوچکی که برایش از دنیای واقعی بزرگ‌تر شده.یک لحظه ایستادم. مردی کنارم بود، با کتی شیک و موهای مرتب. به ویترین نگاه می‌کرد، اما نه به لباس‌ها؛ به انعکاس خودش. شاید او هم دنبال کسی می‌گشت که سال‌ها پیش در این شهر گم کرده بود. شاید هم فقط داشت مطمئن می‌شد که هنوز هست. ما آدم‌ها در این شهر روشن، با این همه نور، چقدر تاریکیم. چقدر تنها.به خانه برگشتم. چراغ‌ها را روشن کردم، اما دلم روشن نشد. شهر بیرون همچنان می‌درخشید، اما من فهمیده بودم که روشنایی شهر، از جنس نور نیست؛ از جنس فرار است. ما با این همه چراغ، می‌خواهیم تاریکیِ درونمان را پنهان کنیم. ولی تاریکی، از پشت همه‌ی این نورها، آرام آرام نشت می‌کند.حالا فکر می‌کنم شاید روزی برسد که یک نفر، در میان این همه روشنایی، چراغی روشن کند که از جنس توجه باشد، نه از جنس برق. آن روز، شاید دل‌ها هم روشن شوند.zolizoliMon, 07 Sep 2026 08:47:56 +0330https://virgool.ir/@zoli/نیمکت-lfdfsjijfgev«ما نمی‌نشینیم تا استراحت کنیم؛ می‌نشینیم تا بفهمیم که هنوز ایستاده‌ایم.»اسمم «نیمکت» است. از همان‌هایی که شهرداری در پارک می‌گذارد؛ اما پارک، قلب ماجرا نیست. جای من پیاده‌روی شلوغ ولیعصر است، درست روبه‌روی یک ایستگاه مترو. تنم از چوب و فلزی‌ست که بوی رنگ تازه‌اش سال‌ها پیش در دود و دمِ شهر گم شد. دست‌های فلزی‌ام محل تکیهٔ هزاران خستگی‌ست و پایه‌هایم، میخ‌شده به آسفالت، لرزشِ عبورِ زندگی را لحظه‌ای از یاد نمی‌برند.من یک شیء هستم، اما اگر گوش تیز کنی، روایتگر بی‌صدای آدم‌هایی‌ام که برای یک دقیقه هم که شده، بار سنگین تنهایی، خشم، عشق یا بغض‌شان را روی شانه‌های بی‌جانم خالی می‌کنند. هر ترک روی نشیمن‌گاه چوبی‌ام، داستان یک زخم است.صبح‌ها، پیش از آنکه خورشید از پشت برج میلاد سر دربیاورد، جای من پاتوق پیرمردهای بازنشسته است. یکی‌شان، با کت‌وشلواری اتوکشیده اما رنگ‌ورورفته، همیشه یک دانه قند از جیبش درمی‌آورد و کنار دستم می‌گذارد. نمی‌داند من دهان ندارم، اما شیرینیِ نیتش را می‌چشم. زیر لب با کسی حرف می‌زند که نیست؛ کسی که یا رفته، یا هرگز نیامده است. حرف‌هایش بوی حسرت روزگاری را می‌دهد که نان سنگک داغ، عطر تمام خوشبختی زندگی بود.ظهرها، نفس شهر گرم می‌شود. جوانی با کوله‌پشتی سنگین، پر از کتاب، کنارم می‌نشیند. در دستش گوشی‌ای‌ست که نور صفحه‌اش برق امیدی گذرا در چشم‌های خسته‌اش می‌اندازد. انگشتش بی‌وقفه روی صفحه می‌لغزد؛ دنبال کار، دنبال ویزا، دنبال یک راه خروج. وزنِ ناامیدیِ پنهانش از وزنِ سرب هم سنگین‌تر است. تنم زیر بارِ سکوتِ پُر از فریادش به لرزه می‌افتد.غروب که می‌شود، آسمان تهران رنگ گل‌بهیِ آلوده به دود می‌گیرد و عاشق‌ها می‌آیند. دختر و پسری جوان، خجالتی، با فاصله‌ای به اندازهٔ یک وجب قانون، روی من می‌نشینند. چشم‌هاشان اما به هم گره خورده است. دست‌های بی‌قرارشان، بی‌آنکه همدیگر را لمس کنند، روی چوبِ داغِ نیمکت تاب برمی‌دارند. تمام ترس و شوقِ یک ملاقات مخفیانه را یک‌باره به جانم می‌ریزند. در آن دقایق محرم رازشان می‌شوم، حائل میان دو جهانی که می‌خواهند یکی شوند اما دیوارهای نامرئی اطرافشان بلندتر از آن است که فکرش را بکنی.آخر شب، کارتن‌خوابی خودش را روی من می‌اندازد. لحافش روزنامه‌های دیروز است و بالشش، بازوی زخم‌خورده‌اش. او دیگر به نیمکت‌بودنِ من فکر نمی‌کند؛ من بسترش شده‌ام، سقفش، خانه‌اش. حس می‌کنم گرمای باقی‌مانده از تنِ همهٔ آدم‌های روز، حالا تنِ نحیفش را در دلِ تاریکی سیراب می‌کند.من یک نیمکتم؛ شیئی خاموش در میان هیاهو. نه می‌توانم برای پیرمردِ تنها یاری شوم، نه برای جوانِ جویای کار فرصتی بسازم، نه برای آن عاشق‌ها حریمی امن. اما می‌بینم. حس می‌کنم. به یاد می‌سپارم.دغدغهٔ مردمِ این شهر از روی تنِ بی‌جانم می‌گذرد و ردی سنگین به‌جا می‌گذارد؛ ردِ تورمی که نانِ شب را نشانه رفته، ردِ آزادی‌های کوچکی که بزرگ‌ترین آرزو شده‌اند، ردِ تنهایی‌هایی که در شلوغ‌ترین نقطهٔ شهر آغوش باز می‌کنند. من سندِ زندهٔ تمامِ نبردهای خاموشِ این خیابانم.بیا، بنشین کنارم. شاید داستان خودت را هم در ترک‌های تنم پیدا کنی.zolizoliSun, 06 Sep 2026 11:10:33 +0330https://virgool.ir/@zoli/سیگار-thrvbh2mzfymاسمم «ته‌سیگار» است؛ همان ته‌ماندهٔ ماجرا، همان که وقتی لذتش تمام شد، با بی‌اعتنایی روی زمین می‌افتد و زیر نوک کفشی له می‌شود. زادهٔ یک بی‌حوصلگی‌ام، یا شاید زادهٔ یک اضطراب عمیق؛ یکی از همان ته‌سیگارهای بهمنیِ پرمصرفِ دودکش‌های این شهر. اما نگذار این هویت ناچیز فریبت بدهد؛ من در کوتاه‌ترین لحظات عمرم، ناب‌ترین تکه‌های روح آدم‌ها را در مشتم نگه می‌دارم. هر پُکی که به من زده می‌شود، رازی را همراه دودش بیرون می‌ریزد.جای من گوشهٔ خیابان انقلاب است، روبه‌روی کتابفروشی قدیمی‌ای که ویترینش پر از کتاب‌های چاپ‌ممنوع و کاغذهای زرد شده است. پیاده‌رو شلوغ است؛ از دانشجویی که جزوه‌اش را محکم به سینه چسبانده تا دست‌فروشی که با صدایی گرفته فریاد می‌زند: «جوراب، سه جفت صد تومن». من وسط این هیاهو، روی جدول سیمانی کنار جوی خشکیده افتاده‌ام، هنوز کمی گرم، هنوز بوی تنِ او را می‌دهم.او دختری جوان بود. انگشتان لرزانش مرا از پاکت بیرون کشید؛ بار اولش نبود. وقتی ته پاکت را که زد، آهی کشید که بوی حسرت می‌داد. مرا روشن کرد و در اولین پُک، مردمک چشم‌هایش گشاد شد، انگار دود پرده‌ای را از برابر ذهنش کنار زد. صدایی از ته گلویش شنیدم، نه با گوش که با تار و پود کاغذی خودم: «باز هم قبول نشدم... مامان این دفعه دیگر...» جمله‌اش ناتمام ماند.نیمی از تنم که خاکستر شد، اشکی بی‌صدا دیدم که از گوشهٔ چشمش راه افتاد، اما پیش از رسیدن به چانه، با پشت دست پاکش کرد. کیفش را باز کرد و مدرک زبانش را نگاه کرد؛ کارتی بود با عکسی غمگین از خودش و نمره‌ای که آرزوهایش را پرپر کرده بود. دودم را عمیق‌تر به ریه‌هایش فرستاد، انگار می‌خواست رنج را تا ته وجودش ببلعد و هضم کند. حرف مادرش در سرش می‌چرخید، من حسش می‌کردم: «دیدم، گفتم پول نداریم برای این کارها...»بعد مرا از دست کشید، همان پُک آخر؛ پُکی که تمام سنگینی یک تصمیم را با خود داشت، تصمیمی میان تسلیم شدن یا جنگیدن تا آخرین قطرهٔ ته‌سیگار بعدی. سپس با همان بی‌اعتنایی همیشگی مرا روی جدول انداخت و با نوک پوتین ساقه‌بلند مشکی‌اش خردم کرد. چرخید و رفت، محکم‌تر از قبل.حالا من مانده‌ام اینجا، زیر نور نئون کتابفروشی، میان هزاران برادر و خواهر ته‌سیگاریِ دیگر. آن‌ سوی جدول، پیرمرد کتاب‌فروش با محاسنی سفید به ویترینش خیره است، جایی که پشت شیشه، عکس نیما یوشیج زیر غبار نشسته. اینجا، در خیابان انقلاب، دغدغهٔ مردم فقط نان نیست؛ نمره است، قبولی است، رفتن است، پناهندگی است، کتاب‌هایی است که پشت ویترین حبس مانده‌اند و مغزهایی که پشت جمجمه‌ها منفجر می‌شوند.من ته‌سیگار دختری هستم که فردا باز از جیب مادرش پول توجیبی برمی‌دارد، پاکتی تازه می‌خرد، و شاید کتابی از همان کتابفروشیِ روبه‌رو. من راوی لحظاتی‌ام که آدم‌ها با خودشان خلوت می‌کنند و دود، تنها شاهد خیانت به رؤیاهایشان می‌شود. سفیر تمام اضطراب‌هایم، دودِ تمام حسرت‌هایم، خاکسترِ تمام مقاومت‌های کوچکی که هر روز در این شهر زیر کفش‌ها له می‌شوند و فردا دوباره از گوشهٔ یک پاکت سر برمی‌آورند.اگر روزی از خیابان انقلاب گذشتی و ته‌سیگاری دیدی که هنوز بوی عطر تلخ زنی را می‌دهد، بدان که آن منم؛ همان ته‌ماندهٔ یک جنگ خاموش.zolizoliSun, 06 Sep 2026 08:50:38 +0330https://virgool.ir/@zoli/حق-انصراف-از-خرید-اینترنتی-تا-۷-روز-شرایط-استثناها-و-راهنمای-عملی-qttmgw8no5gmمقدمهتصور کنید یک گوشی تلفن همراه را از یک فروشگاه اینترنتی سفارش می‌دهید و پس از تحویل، متوجه می‌شوید رنگ آن با تصویر سایت تفاوت دارد یا به هر دلیلی از خرید منصرف شده‌اید. آیا می‌توانید بدون هیچ جریمه‌ای کالا را پس بدهید و پول خود را پس بگیرید؟ قانون تجارت الکترونیکی ایران برای حمایت از مصرف‌کننده، حق ویژه‌ای به نام «حق انصراف» در نظر گرفته است که در خریدهای اینترنتی تا ۷ روز قابل اعمال است. اما این حق مطلق نیست و شرایط و استثناهایی دارد که دانستن آن برای هر خریدار آنلاین ضروری است.بیان مسئله در این مقاله به این پرسش اصلی پاسخ می‌دهیم: حق انصراف از خرید آنلاین در ایران دقیقاً چگونه اعمال می‌شود؟ چه کالاهایی مشمول این حق می‌شوند، چه مهلتی وجود دارد و برای استفاده از آن چه اقداماتی باید انجام داد؟ مبنای قانونی حق انصرافمبنای اصلی این حق، ماده ۳۷ قانون تجارت الکترونیکی ایران (مصوب ۱۳۸۲) است که مقرر می‌دارد:> در معاملات از راه دور، مصرف‌کننده می‌تواند ظرف هفت روز از تاریخ تحویل کالا یا انعقاد قرارداد خدمات، بدون ارائه هیچ دلیل و بدون پرداخت جریمه از معامله انصراف دهد.جزئیات اجرایی این حق نیز در آیین‌نامه اجرایی ماده ۳۷ قانون تجارت الکترونیکی آمده است. هدف قانون‌گذار از وضع این حق، جبران ناتوانی مصرف‌کننده در بررسی فیزیکی کالا پیش از خرید و ایجاد تعادل میان فروشنده و خریدار در معاملات از راه دور است.قلمرو حق انصراف و استثناهای آنبه‌طور کلی، حق انصراف شامل معاملات از راه دور (خرید اینترنتی، تلفنی و مانند آن) می‌شود. اما طبق آیین‌نامه اجرایی ماده ۳۷، کالاها و خدمات زیر از شمول حق انصراف خارج‌اند.1-      کالاهایی که به دلیل ماهیت، سریع فاسد می‌شوند یا تاریخ مصرف آن‌ها کوتاه است (مانند مواد غذایی تازه)؛2-       کالاهایی که پس از باز شدن بسته‌بندی، ماهیت خود را از دست می‌دهند و قابل استفاده مجدد نیستند (مانند برخی کالاهای بهداشتی و شخصی)؛3-      کالاهایی که مطابق مشخصات و سفارش خاص مصرف‌کننده ساخته یا آماده می‌شوند (مانند مبلمان با ابعاد سفارشی)؛4-       نرم‌افزارهای رایانه‌ای، فایل‌های صوتی و تصویری که بسته‌بندی آن‌ها توسط مصرف‌کننده باز شده باشد؛5-      مطبوعات و نشریات؛6-      خدماتی که با توافق مصرف‌کننده پیش از پایان مهلت هفت‌روزه آغاز شده باشد.بنابراین پیش از خرید، باید بررسی کنید که کالای موردنظر مشمول حق انصراف هست یا در دسته استثناها قرار می‌گیرد.نحوه اعمال حق انصرافبرای استفاده از حق انصراف، رعایت نکات زیر ضروری است:1.       مهلت: از تاریخ تحویل کالا یا انعقاد قرارداد خدمات، ۷ روز فرصت دارید. 2.       اعلام انصراف: انصراف باید به‌صورت کتبی و قابل اثبات اعلام شود (ایمیل، پیامک، ثبت در پنل کاربری سایت و ...). اعلام شفاهی ممکن است بعداً با انکار فروشنده مواجه شود. 3.       بازگرداندن کالا: کالا باید بدون آسیب، استفاده‌نشده و با بسته‌بندی مناسب بازگردانده شود. 4.       هزینه بازگشت کالا: طبق آیین‌نامه اجرایی، هزینه بازگرداندن کالا پس از انصراف بر عهده فروشنده است، مگر آنکه خلاف آن به ضرر مصرف‌کننده شرط شده باشد که چنین شرطی باطل است. 5.       بازپرداخت وجه: فروشنده موظف است وجه دریافتی را بدون تأخیر غیرموجه به مصرف‌کننده بازگرداند.اگر فروشنده همکاری نکرد چه باید کرد؟در عمل، برخی فروشگاه‌های اینترنتی کوچک از پذیرش انصراف خودداری می‌کنند یا شرایط غیرقانونی می‌گذارند. در این صورت مصرف‌کننده می‌تواند از راه‌های زیر اقدام کند:1-      ثبت شکایت در سامانه ۱۲۴ وزارت صنعت، معدن و تجارت؛ 2-      مراجعه به اتحادیه کشوری کسب‌وکارهای مجازی؛ 3-      طرح دعوا در مراجع قضایی با استناد به ماده ۳۷ قانون تجارت الکترونیکی و آیین‌نامه اجرایی آن.نکته مهم: تمام مدارک مربوط به خرید (رسید پرداخت، شماره پیگیری، تصویر صفحه شرایط، مکاتبات با فروشنده) را تا پایان ماجرا نزد خود نگه دارید.جمع‌بندی و توصیه‌های عملیحق انصراف ۷ روزه در خرید آنلاین یک ابزار حمایتی قوی برای مصرف‌کننده است، اما تنها در صورتی مؤثر است که مصرف‌کننده از شرایط و مهلت آن آگاه باشد و به‌موقع اقدام کند.پیشنهادهای کاربردیپیش از خرید، صفحه «شرایط بازگشت کالا» یا «حق انصراف» را در سایت فروشنده مطالعه کنید. پس از دریافت کالا، اگر منصرف شدید، در همان ۷ روز نخست انصراف خود را کتبی اعلام کنید. - کالا را بدون آسیب و با بسته‌بندی اصلی برگردانید. - در صورت بروز اختلاف، از مراجع یادشده کمک بگیرید و در صورت نیاز با وکیل متخصص در حقوق مصرف‌کننده مشورت کنید.منابع:1-      ماده ۳۷ قانون تجارت الکترونیکی ایران (مصوب ۱۳۸۲) 2-      آیین‌نامه اجرایی ماده ۳۷ قانون تجارت الکترونیکی 3-      قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب ۱۳۸۸) – مواد ۱ و ۷ به‌طور کلی این مطلب صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی دارد و برای دریافت مشاوره حقوقی در مورد پرونده خاص، باید با وکیل متخصص مشورت شود.zolizoliSat, 05 Sep 2026 12:06:33 +0330