https://virgool.ir/feed/@zohreh_targhoeiاینجا مستند زندگی و افکار منه!! اگر از نوشته‌های من لذت بردی خوشحال میشم به اندازه یک فنجون قهوه از ما حمایت کنی از طریق لینک زیر: https://daramet.com/ZohrehTarghoeifa2026-11-10 22:00:58https://files.virgool.ir/upload/users/2197841/avatar/gRu0J4.jpghttps://virgool.ir/@zohreh_targhoeihttps://virgool.ir/@zohreh_targhoei/زیست-در-سیستان-f5shuboeizl6عکسی که مشاهده می‌کنین یک عکس از طالبان و افغانستان نیست بلکه عکسی از سیستان و بلوچستان هست، روزی که رفته بودم تا برای چشم برادرم یک نوبت چشم پزشکی بگیرم (برادرم دچار بیماری نادری هست که باعث نابینایی چشم‌هاش به مرور میشه) روی صندلی نشسته بودم و این صحنه رو دیدم و ازش عکس گرفتم، به عنوان یک بچه‌ شهرستانی شما اونقدر خوش شانس هستین که هرگز درکی از این تصویر نداشته باشین و حتی معنای خاصی هم براتون نداشته باشه، به عنوان یک سیستان بلوچستانی من هم خوش شانس هستم که مردم سیستان بلوچستان اونقدر جاهل هستن که هرگز تمایلی به پلتفرم‌های متنی مثل ویرگول نشون نمیدن و ترجیه اونها همون اینستاگرام و تیک تاک و امثال اونها هست این باعث میشه من آزادی بیان بیشتری داشته باشم تا صادقانه درباره این استان اظهار نظر کنم، دقت کنین توی اینستاگرام وقتی درباره این مسائل صحبت می‌کنم با انبوهی از توهین و تهدید روبرو میشم که میگن تو یه سیستانی بی‌اصالت هستی که می‌خوای ما بلوچ‌ها رو کم‌ارزش کنی، آدرست رو پیدا کردیم میایم بالای سرت و چنین و چنان می‌کنیم!!! توی سیستان و بلوچستان اگر یک مرد باشین نمی‌تونین مثل تهران با شلوارک بیرون برین (واقعا چه غلطا) مرد باید ریش و پشم داشته باشه قدرت و غیرت مرد به میزان پشماش سنجیده میشه هرچقدر پرپشم‌تر باشی همونقدر یعنی مردونگی بیشتری داری، یه ریش کلفت واسه خودت می‌ذاری و هرجا میری به احترام اینکه از خاندان فلانی و طایفه فلانی هستی مردم برات احترام قائل میشن!! نمیگم بچه قرتی‌ها توی شهرم نیستن چرا اتفاقا غروب‌ها وقتی به سمت بازار مرکزی شهر زابل میری می‌بینی یک عده تیپ لش زدن و به تقلید از تهرونی‌ها سعی می‌کنن واسه خودشون ادای‌ بچه باکلاس‌ها رو دربیارن ولی خب دیگه اون چه که شما می‌بینین یک برش کوچیک از جامعه سيستان بلوچستان هست وگرنه بله من هم می‌دونم که توی همین سیستان بلوچستان بچه پولدارهایی زندگی می‌کنن که ۱۰۰ میلیارد و ۲۰۰ میلیارد براشون پول کوچیک به حساب میاد اما آیا یک درصد جامعه سيستان بلوچستان می‌تونن نماینده ۹۹ درصد مابقی باشن؟ عقاید سیستان و بلوچستان در زندگی روزمره خودش رو نشون میده، اگر شما به عنوان یک مسافر ۱۰ روزه به این استان سفر کنین هرگز متوجه عمق فاجعه‌ای که اینجا رخ میده نخواهید شد اجازه بدین با یک داستان برای شما تعریف کنمداستان یک زهرهاسمش زهره هست، هم اسم منه، زهره زندگی خیلی سختی داشته و هنوز هم داره، وقتی باهاش آشنا شدم جفتمون ۲۱ ساله بودیم که سر کلاس‌های فنی حرفه‌ای با هم آشنا شدیم اینکه اسم جفتمون زهره بود خیلی حس قشنگی داشت برخلاف بچه‌های امروزی که ننه باباهاشون به طرز تهوع آوری می‌خوان یک اسم خیلی خیلی خیلی خاص از توی گوگل پیدا کنن و روی بچه بذارن تهش یه اسمی می‌ذارن که حتی تلفظ کردنش هم سخت هست چه برسه به خاطر سپردنش!!!زهره از یک خانواده تماما بلوچ بود، برخلاف من که دو رگه بودم از سمت پدری بیشتر با بلوچ‌ها وصلت داشتیم و از سمت مادری من یک سیستانی اصیل بودم و بیشتر هم با فرهنگ سیستانی بزرگ شده بودم نه فرهنگ بلوچ!! زهره اما تفاوت داشت از همون ابتدا پدر و مادرش جفتشون از خانواده‌های بلوچ سخت‌گیر بودن که توی ۱۵،۱۶ سالگی با هم ازدواج کرده بودن و ۷،۸ تا بچه به دنیا آورده بودن و زهره هم یکی از همون بچه‌ها بودزهره خیلی اذیت می‌شد خیلی زیاد، حتی بیشتر از من، حق نداشت از خونه بیرون بشه، حق نداشت لباس فارس بپوشه، حق نداشت کافه بره، حق حق حق ..‌. اون فقط کتک نصیبش می‌شد فحش و نفرین نصیبش می‌شد، یادمه می‌خواستیم با هم قرار بذاریم که بریم کافه باید از یک هفته قبلش برنامه می‌ریختیم که چی بگیم چطور بگیم و چیکار بکنیم که کسی بهمون گیر نده، روز و ساعت رو مشخص می‌کردیم و منتظر می‌موندیم، من هم بهتر از اون نبودم ولی چون بارها سر این مسائل بحث کرده بودم کمتر بهم گیر می‌دادن، وقتی زمانش می‌رسید زهره با لباس بلوچی میومد بیرون و بعد تو حیاط خونه ما مانتو شلوار می‌پوشید و بعد با هم می‌رفتیم سمت کافه، پدر و مادر زهره بهش اجازه نمی‌دادن مانتو شلوار (لباس فارس‌ها) رو بپوشه، اون رو مجبور می‌کردن که حتما لباس بلوچی به تن کنه این یک اجبار بود براش نه یک انتخاب، برای خیلی از بلوچ‌ها همینطوره، اونها مجبورن که حتی تو شهرهای دیگه به فرهنگ خودشون پایبند باشن و لباس بلوچی رو از تن در نیارن برای همین هم هست که اگر برین مشهد نزدیک حرم تا دلتون بخواد می‌تونین لباس بلوچی ببینین از دور فریاد می‌زنن چون حق ندارن همرنگ بقیه بشن!! تصور بکنین چیزی که برای شما یک جوک به حساب میاد برای اون دختر یک رویای دور از دسترس بود، اینکه فقط اجازه داشته باشه یک مانتو شلوار بلند (نه تاپ و شلوارک‌های امروزی که خانومای تهرونی می‌پوشن) رو بپوشه، اگر همین الان این رو برای یک دختر تهرانی تعریف کنی چه واکنشی داره؟ واااای خب عرضه داشته باشه جلوی خانواده‌اش بایسته و بجنگه!!! خنده‌ام می‌گیره، خنده‌ای از سر حرص که دلم می‌خواد اون دخترها و زن‌هایی که این حرف‌ها رو می‌زنن از موهاشون بکشم و توی یک خونه تو این استان اسیرشون کنم و بهشون یک شوهر بلوچ بدم تا بعد ببینم چطوری می‌خوان بجنگن؟؟ وقتی هر شب مجبور باشی به شوهر بلوچ‌ات که غیر از تو ۳ تا زن دیگه هم داره خدمات مفتی ارائه بدی درحالی که اون مرد حتی نمی‌دونه احترام به بدن زن و حریم زن چی چی هست فقط بلده چیزش رو داخلت بذاره و وقتی کارش تموم شد بدون توجه به اینکه آیا تو لذت بردی؟ آیا تو هم راضی بودی؟ صورتش رو بکنه اون طرف و عین خرس بخوابه و تو به این فکر کنی که کل زندگیت فقط یه تیکه گوشت بی‌مصرف هستی که لیاقت چیزی به جز سکس رو نداری ... ببینم آیا اون موقع هم می‌تونین بادی به گلو بندازین و دم از جنگیدن بزنین؟ گاهی وقت‌ها احساس می‌کنم با "هیتلر" احساس نزدیکی خیلی شدیدی دارم گاهی از خودم و از افکاری که توی سرم میان می‌ترسم شاید دلیلش اینه که در گذر زمان هرچقدر تقلا کردم نتونستم به جایی برسم شاید اگه من هم سختی می‌‌کشیدم بعد تلاش می‌کردم بعد موفق می‌شدم امروز شبیه همین کائنات پرست‌ها می‌شدم ولی سرخوردگی‌های پی در پی تلاش‌های ناموفق که تمامی ندارن همشون آدم رو به نقطه‌ای توی زندگی می‌رسونه که اگه بهت بگن یه بمب اتمی به خودت وصل کن و برو توی میدون شهر منفجر کن با کمال میل انجامش میدی!!! من نمیگم هیتلر آدم خوبی بوده یا از عملکردش دفاع نمی‌کنم ولی ما آدم‌ها رو فقط وقتی عملی مثل این انجام میدن می‌بینیم، من سال‌های زیادی زندگی و بیوگرافی قاتل‌های سریالی رو خوندم، اونها هم مثل من و هزاران آدم دیگه زندگی خیلی سختی داشتن ولی هیچکس حاضر نشد بهشون کمک کنه هیچکس حاضر نبود برای اونها کاری بکنه چون واقعیت جامعه انسانی همینه، هرکس فقط به فکر خودش هست در نهایت وقتی روح و روان و انسانیت اونها توی خلوت و تنهایی فروپاشید و تبدیل به یک قاتل شدن جامعه فقط اونها رو سرزنش کرد که آدم‌های بدی هستن هیچکس به این نگاه نکرد که چطور یک پسر بچه مظلوم و بی‌گناه در گذر زمان با تجاوزهای جنسی مکرر، با آسیب‌های روحی و روانی زیاد از سمت پدر و مادر و با فشارهای ناتمام از سمت جامعه قدم به قدم به فروپاشی کامل می‌رسه گاهی احساس می‌کنم شاید من هم به فروپاشی کامل رسیدم میشه گفت می‌رسیدم اگر علیرضا افشار نبود، اون تنها طناب زندگی من بود که جلوی سقوط من به درون چاه رو می‌گرفت ای کاش که نمی‌فهمیدم هویت واقعی‌اش چی بود باز هم میگم خیلی به عقاید خانواده ربط داره برخی خانواده‌ها شل می‌گیرن و بچه می‌تونه در کنار لباس بلوچی، لباس فارس هم بپوشه ولی برخی دیگه اصلا!! برخی خونواده‌ها خود بچه دوست داره که لباس بلوچی به تن کنه برخی دیگه اصلا!!! ولی کلیات جامعه همچین چیزی هستبماند که بلوچستانی‌ها و سیستانی‌ها کلا با هم خیلی تو صلح نیستن حتی همون زمانی که با زهره دوست بودم بارها و بارها پسر عموهاش سرش غیرتی می‌شدن و به پدر زهره می‌گفتن "به دخترت اجازه نده با زهره ترقویی بگرده، اون دختره لباس فارس می‌پوشه هر روز تنهایی میره بازار دختر خرابی هست" من از نظر اونها دختر خرابی بودم چون تنهایی به بازار می‌رفتمآه ... شما نمی‌تونین تصور کنین تمام این زخم‌ها چطور روی دل آدم بزرگ میشن گاهی وقت‌ها که به تهران و مشهد میرم با حسادت به دخترهای جوون نگاه می‌کنم یعنی اونها هم برای یک کافه رفتن اینقدر بدبختی می‌کشن؟ نگاهشون کن یارو با تاپ و شلوارک اومده بیرون اونوقت من به جرم پوشیدن یک مانتوی بلند تا زیر زانو با لفظ "خراب" صدا می‌شدم!!خیلی سخته ... این زندگی لعنتی خیلی سخته!!شنیدین میگن مسلمان‌هایی که به اروپا میرن وقتی به اونجا می‌رسن نمی‌تونن توی جامعه مقصد حل بشن و همین باعث میشه براشون عقده بشه و شروع به خرابکاری می‌کنن؟ این دقیقا برای امثال من هم صدق می‌کنه، منی که برای کوچکترین آزادی‌ها بارها و بارها از زندگی سیلی خوردم حالا میرم تهران و می‌بینم دخترهای اونجا آزادی‌هایی رو دارن که من یک صدمش رو هم توی خواب نمی‌دیدم همین باعث میشه آدم پر از عقده و تنفر بشه خواه ناخواه خودت رو مقایسه می‌کنی و با خودت میگی اینا دیگه چی می‌خوان؟ بهترین محصولات، بهترین امکانات آموزشی و رفاهی از هر چیزی برترین و بهترینش حتی اگر کشته شده‌ها رو نگاه می‌کردی می‌دیدی که همشون چقدر بچه پولدار و باشگاه رفته بودن اینا دیگه چی می‌خوان که سیرمونی ندارن؟ می‌خوان نفری یه دونه لامبورگینی زیر پاشون بندازن؟ نمی‌دونم ... دوستام من رو مسخره می‌کنن و میگن تو اونقدر فقیر موندی که ذهنت کوچیک و دیدگاهت فقیرانه شده زهره!! شاید اونا راست میگن زندگی من خیلی فقیرانه شده انگاری!!!زمان گذشت و دوستم زهره با هر بدبختی بود برای کمترین آزادی‌ها با خانواده‌اش می‌جنگید تا اینکه فاجعه رخ داد، پدرش سکته کرد و فوت کرد، برای خانواده متعصب بلوچ که حدود ۸ نفر عضو داشت و مرد خانواده تنها نان‌آور خونه بود این فقط یک مرگ ساده نبود این فروپاشی تمام بنیان اون خانواده بود بچه‌ها هنوز کوچیک بودن و بزرگترین پسر خانواده هم زود ازدواج کرده بود و از خونواده جدا شده بود و خودش ۲ تا زن و ۵ تا بچه داشت و از پس زندگی خودش برنمی‌آمد چه برسه رسیدگی به خانواده پدریش!!وقتی از مرگ یک "مرد" حرف می‌زنیم موضوع صرفا پول نیست، گوشزدی باشه برای خانوم کوچولوهای بی‌تجربه‌ای که صرف تنفرشون از مردها اثرگذاری اونها توی خونه رو انکار می‌کنن، وقتی یک مرد بمیره یعنی دیگه دنبال خرید نون خودت باید بری، کپسول گاز تمام شده زابل گازکشی نداره خودت باید بری دنبالش، تلویزیون درست کار نمی‌کنه تعمیرکار لازم داره خودت باید بری دنبالش، چاه فاضلاب گیر کرده خودت باید دنبالش بگردی و این دنبالش رفتن‌ها همشون روی هم یک بحران جدید به زندگی زن‌های این خانواده‌ها اضافه می‌کنه زن‌هایی که توی کل عمرشون حتی اجازه صحبت با یک مرد غریبه رو نداشتن و همیشه در پناه مرد خانواده زندگی کردن حالا با مرگ اون دچار یک فروپاشی کامل میشن زهره هم از این داستان جدا نبودزهره قرار بود مثل من با خانواده‌اش بجنگه و چند تومن پولی ازشون بگیره و دنبال کار بره یک شهر دیگه (تازه اگر بهش اجازه می‌دادن) ولی حالا با مرگ پدرش همه چیز فروپاشید، حالا اون شده بود نفر اول خونه کسی که باید غصه کتاب و دفتر بچه‌های کوچیکتر رو می‌خورد، کسی که باید نگران نون و آب می‌شد، کسی که باید هر روز پیش من گریه می‌کرد و به خودکشی فکر می‌کرد که شاید بتونه از این باتلاق بیرون بیاد و من هم کاری ازم برنمیومد منی که خودم توی باتلاق دارم غرق میشم چطور می‌تونم اون رو نجات بدم؟ اول باید خودت از غرق شدن نجات پیدا کنی تا بتونی دست یک نفر دیگه رو بگیریزهره تفاوت‌های زیادی با من داشت، زهره سر و زبون من رو نداشت، وقتی با یک مرد روبرو می‌شد اکثرا کاری ازش برنمیومد بچه پررو نبود که بزنه تو دهن اون مرد مخصوصا مردهای این استان که با چشماشون تورو قورت میدن، با چشماشون بهت تجاوز می‌کنن نیازی به تجاوز واقعی نیستوقتی از کنارشون رد میشی می‌بینی که چطور شهوت توی چشماشون موج می‌زنه، سر تا پات رو با چشماشون برانداز می‌کنن و اگر خیابون خلوت باشه حتی دستشون رو لای پاهاشون می‌کشن و همزمان با دید زدن تو دارن اونجاشون رو هم میمالن!! چه تجربیات سخیفی داری زهره ... هوووفتوی همین روزها بود که یک روز تصمیم گرفتم به خونه زهره برم و ببینمش اون روز کسی خونشون نبود و ما تنها بودیم همین هم برای من بهتر بود زهره با من درد دل می‌کرد از اینکه چطور بعد از مرگ پدرش هیچکس از اعضای فامیل و دوست و آشنا دیگه سراغی ازشون نگرفته و حتی حاضر نشده بهشون یک کمکی بده همین جملات باعث شد من سوالی رو بپرسم که نظرم رو جلب کرده بودماشین پژوی پدر زهره داخل حیاط ماشین پژوی پدر پارک شده بود ماشینی که مشخص بود ماه‌هاست کسی بهش دست نزده، ازش پرسیدم خب همین ماشین هست زهره، چرا سعی نمی‌کنین ازش استفاده کنین یا حداقل بفروشینش؟ و اون گفت که ما رسم نداریم همچین کاری بکنیم، وقتی پدر فوت کرده تا مدت طولانی و نامعلومی دست به وسایل اون نمی‌زنیم و ماشینش هم بعد از مرگش همونطوری که خودش پارک کرده قرار داده شده و کسی بهش دست نمی‌زنه!!!تعجب نکردم ... رسم و رسومات پیچیده و عجیب و غریب استان من چیزی نیست که باعث تعجب و شگفتی من بشه توی استانی که یک دختر باید قاعدگی رو در خونه همسرش تجربه کنه این تازه ساده‌ترین اتفاقی هست که میوفتهمن و زهره جفتمون طرد شده بودیم، زهره عاشق مردی شده بود که از طایفه دشمن بود و در نهایت بهم نرسیدن و زهره هم بعد از اون نتونست به کسی اجازه بده بهش دست بزنه، من هم توی همین چاه افتاده بودم، عشقی که به یک موجود مجازی داشتم اونقدر توی وجودم رخنه کرده بود که با هر مردی حرف می‌زدم لا به لای حرفاش دنبال رد و اثری از علیرضا افشار بودم همین هم عذابم می‌دادتوی این زمان ما ۲۵ سالمون شده بود و سن ما به عنوان دختر مجرد فاجعه بود، ما دیگه دختر مجرد نبودیم ما دختران ترشیده سیستان و بلوچستان به حساب میومدیم زهره بهتر از من این رو می‌دونست که آینده چقدر براش تاریک هست که بعد از این نهایتا اگر شانس بیاره و بتونه زن یک پیرمرد یا یک مرد چند زنه بشه وگرنه دیگه هیچ شانسی برای عاشق شدن و عاشقی کردن واسه ماها باقی نمونده زهره هم این رو می‌دونستزمان گذشت ... سال ۱۴۰۳ برای من سال سختی بود بخاطر دادگاهی که با یک بلاگر اینستاگرامی داشتم بخاطر تمام تهدیدهایی که شبانه روز برام ارسال میشد و فشارهایی که توی خونه تحمل می‌کردم تا اینکه بعد از یک سال و نیم بی‌خبری زهره پیام دادزهره پیام داد و من حرص و تنفرم رو سرش خالی کردم اینکه چرا تمام این مدت حتی یک پیام بهم نداد؟ حتی ازم نپرسید مرده‌ام یا زنده؟ اون من رو رها کرد تا بمیرم!!!زهره به حرف اومد، ازم عذرخواهی کرد و گفت به روح پدرش که مشکلات زیادی داشته اما خشم من فروکش نمی‌کرد می‌خواستم بدونم این دقیقا چه مشکل لعنتی بوده که باعث شده زهره این همه وقت نتونه از من خبر بگیره؟اون گفت زندان بوده!!!ساکت شدم!!! پرسیدم زندان؟ چرا؟ گفت به جرم قاچاق مواد مخدر!! شروع کرد به حرف زدن و من فقط بهش گوش می‌دادم به اینکه چطور از شدت فقر و گرسنگی در نهایت مجبور شده وارد پروسه قاچاق مواد بشهسیستان و بلوچستان شاهراه قاچاق موادتوی این استان تقریبا کسی نیست که از صنعت پرسود قاچاق مواد مخدر آگاهی نداشته باشه اما این صنعت پرسود برای خود آقایون مسئول که در راس این سیستم قاچاق قرار دارند سودآوری داره، برای کسی که روزانه کیلو کیلو تریاک از مرز افغانستان وارد ایران می‌کنه نه برای یک دختر ۲۵ ساله بدبخت مثل زهره که با چندرغاز پول فروش ماشین پدریش می‌خواد یک لقمه نون سر سفره خواهر برادرهاش ببره کسی که به عنوان یک خرده‌ فروش بخواد یک کیلو مواد رو به هزار شکل ترسناک رد بکنه و وارد شهرهای بزرگتر بکنه تا بتونه چندرغاز از رئیس کل بگیره از شما به عنوان خواننده این مطلب انتظار ندارم به زهره حق بدین، شماها از بیرون نشسته‌اید و تماشا می‌کنین و می‌گین این دختر یک مجرم هست که با قاچاق مواد مخدر به سمت شهرهای بزرگ جوون‌های مملکت رو بیچاره می‌کنه اما من به زهره حق میدم، برای دخترهایی مثل اون که سر و زبون زهره ترقویی رو ندارن، برای کسانی مثل اون که تمام زندگیشون حتی حق صحبت با یک مرد غریبه رو نداشتن و الان توی ۲۵ سالگی حتی بلد نیستن چطوری از خودشون توی جامعه دفاع کنن و یک کسب و کاری بسازن با قرار گرفتن توی این شرایط که پدر به عنوان نان آور خانواده فوت می‌کنه تنها دو راه باقی می‌مونهیا تن فروشییا قاچاق موادهر کاری به جز این دو تا بی‌فایده هست!!!زهره برام تعریف کرد که چطور از طریق یکی از اقوام دورش با شخصی آشنا شده که توی این کار هست و آدم‌های مستعد رو به عنوان باربر استخدام می‌کنه کسانی که خطر اصلی روی دوش اونها قرار داره و باید مواد رو از طرق مختلف یا بخورن یا به خودشون بچسبونن تا بتونن به شهرهای بزرگ برسونناوایل همه چیز خوب بود ماهی یک محموله جابجا می‌کرد و یک پولی توی حسابش در جریان بود می‌تونست برای خونه گوشت و برنج بخره، خواهر برادرهای کوچیکش رو به مدرسه بفرسته و برای مادرش کمک حال باشه می‌گفت برای اولین بار احساس مردونگی پیدا می‌کردم زهره، احساس می‌کردم لایق ارزش و احترام هستم!!اما زمانی که دستگیر شد همه چیز نابود شد، می‌گفت توی ماشین به سمت مشهد بودن قرار بود محموله تو مشهد تحویل فرد دیگری داده بشه اما وسط راه سگ‌های پلیس شک کردن و بوی مواد رو احساس کردن همین هم باعث شد اونها رو نگه دارن و مواد رو که به بدن زهره چسبیده شده بود پیدا کنن زهره دستگیر شد، پرونده باز شد و در نهایت یک حبس ۵ ساله براش بریدن!!بهم می‌گفت وقتی این خبر توی فامیل پیچید اولین کسی که پشتش رو خالی کرد مادر خودش بود، گفت حالا وقتایی که از زندان آزاد میشه مادرش حتی در خونه رو براش باز نمی‌کنه می‌گفت حاضر نیست حتی توی خونه راهش بده و گاهی مجبور میشه خونه فامیل بخوابه، می‌گفت سهم نون و آبش از بقیه اعضای خونه جداست، اگر آب می‌خواد باید خودش بره آب بخره، اگر غذا می‌خواد باید خودش بره جداگانه نون و روغن و گوشت بخره دیگه توی اون خونه جایگاهی ندارهحرف قشنگی زد می‌گفت:تا وقتی پول خرج می‌کردم مادرم یک بار نپرسید که این پول‌ها رو از کجا میاری درحالی که خودش هم می‌دونست من دارم چیکار می‌کنم ولی چشمش رو می‌بست ولی حالا که دستگیر شدم پشت من رو خالی کرده و من رو از همه جا طرد کرده تا جلوی فامیل و طایفه بگه آدم خوبه ماجرا هستچقدر خوب درکش می‌کردم!! می‌فهمیدم داره از چه رنجی صحبت می‌کنه اینکه وقتی باعث غرور و افتخار نباشی حتی همون پدر و مادرت هم تورو دور می‌اندازن من این غم رو می‌فهمیدم و حالا توی رنج زهره شریک بودم بهش گفتم زهره من رو وارد کار کن!! گفتم می‌خوام باربر بشم، می‌خوام مواد جابجا کنم، اما اون خیلی جدی گفت نه!!!گفتم یعنی چی نه؟؟ حالا که با این مسیر آشنا شدی من رو هم واردش کن زهره، مگه من و تو خواهر نیستیم، مگه جفتمون با هم زجر نکشیدیم؟ این همه سال تو شاهد زجر کشیدن من بودی اینطور نیست؟ تو دیدی من چه شب‌هایی رو صبح کردم زهره این کارو با من نکن بذار وارد بشم اصلا تو خودت رو دخالت نده فقط من رو با رئیس اصلیشون آشنا کن خودم باقی کارو می‌گیرماما جواب زهره یک کلمه بود: نه!!!گفت تو نمی‌فهمی زهره، من زجری رو کشیدم که حاضر نیستم اجازه بدم توام تحملش کنی، گفت تو فقط روی خوب ماجرا رو می‌بینی، اینکه بار رو جابجا کنی و هر بار ۱۰،۲۰ میلیون سود کنی ولی فکر روزی که گیر بیوفتی رو نمی‌کنیمی‌گفت زهره، یه جوری توی بازداشتگاه بهت بی‌احترامی می‌کنن یه جوری غرورت رو می‌شکنن که اگه ده تا مرد بهت تجاوز کنن اینقدر درد نداره، می‌گفت مجبورم می‌کردن کامل لخت بشم و درحالی که همشون زن بودن طوری با چشماشون من رو تحقیر می‌کردن که نمی‌تونستم تحملش کنم حتی اگه یک لیوان آب ازشون می‌خواستم با کلی فحش و تحقیر بهم می‌دادن می‌گفت شب‌هایی رو توی زندان صبح کردم که تو حتی فکرش رو هم نمی‌کنی زهره!!! می‌گفت حتی باید نگران هم‌سلولی‌هات باشی زن‌هایی اونجا هستن که از صد تا مرد ترسناک‌تر هستن اونقدر شبیه مردها شدن که اگر یک ذره گارد خودت رو پایین‌تر بگیری به عنوان کنیز و زیر خوابشون ازت استفاده می‌کنن می‌گفت تو نمی‌فهمی زهره محیط زندان خیلی وحشتناکه اینکه از صبح تا شب هیچ کاری به جز زل زدن به دیوار و فکر کردن نداشته باشی، اینکه از همه بترسی و مدام حواست باشه کسی بلایی سرت نیاره اینکه شاهد اعدام شدن بقیه باشی وقتی بند کناری زندانی‌های اعدامی رو برای انفرادی می‌فرستن و هر صبح با صدای اذان صدای حلق‌آویز شدن یکی از اون‌ها شنیده میشه حالا زهره داخل زندان هست ... داره دوران محکومیتش رو سپری می‌کنه می‌گفت اگر شانس بیاره بتونه از مشهد انتقالی بگیره به سمت زابل براش خیلی بهتر میشه حداقل تو شهر خودش داخل زندان باشه، تنها کسی که ازش حمایت می‌کنه همون مردی هست که زهره براش کار می‌کرده یکی دو بار دورادور اون یارو رو دیدم پشت لباس بلوچی مردانه و اون نگاه سلطه طلبانه‌اش فکر نمی‌کنم بدون چشم داشت به زهره کمکی بکنهواقعیت اینه که روم نمیشه همچین چیزی رو از زهره بپرسم، روم نمیشه ازش بپرسم که در ازای کمکی که این آدم بهت میکنه چی ازت می‌گیره؟ حتی اگه زهره در نهایت به اون مرد خدماتی بده من چی می‌تونم بگم؟ نه اونقدر قدرت دارم که بگم پیش من زندگی کن و نه هیچی ... فقط می‌تونم تماشاگر باشم تماشاگر اینکه چطور زندگی زهره پیش چشمای من نابود شد، سال ۱۳۹۸ وقتی توی ۲۱ سالگی با هم آشنا شدیم کی فکرش رو می‌کرد امروز زهره کوچولوی بینوا توی همچین باتلاقی افتاده باشه؟ کی فکرش رو می‌کرد دختر آفتاب مهتاب ندیده به همچین نقطه‌ای رسیده باشه؟همه بهم میگن به تو چه زهره!! به تو چه که بقیه چه مشکلاتی دارن مگه تو مسئول زندگی مردم هستی؟ تو فقط باید به فکر خودت باشی راست هم میگن من احمقم که نتونستم مثل بقیه فقط به فکر مانیکور پدیکور خودم باشمبه جامعه انسانی نگاه می‌کنم هرچقدر تعداد آدما بیشتر میشه به جای اینکه همدلی و همدردی بین ما افزایش پیدا کنه فقط داریم یک مشت حیوون منفعت طلب میشیم که جز خودمون به هیچکس فکر نمی‌کنیمجیگرم کبابه، برای جوونی از دست رفته‌ی زهره، برای جوونی از دست رفته‌ی خودم، زهره همیشه بهم می‌گفت چقدر دوست داشته معلم بشه، دوست داشته کارمند بشه آخه کارمندی تو استان ما یک موفقیت بزرگ به حساب میاد ولی حالا پشت میله‌های زندان روزگارش رو سپری می‌کنه و حتی اگر روزی آزاد بشه دیگه تا ابد آرزوی کارمندی رو به گور می‌برهاتفاقات این چنینی تو استان من کم نیستن ... می‌دونم اون جایی که من به زهره گفتم من رو وارد سیستم قاچاقشون بکنه شاید برای خیلی‌ها عجیب باشه ولی هیچ کدوم شماها تصوری از بی‌پولی ندارین و راستش آره دیگه یه جورایی حسودیم میشه که خیلی از شماها هرگز تصور نمی‌کنین بی‌پولی چقدر چیز مزخرفی هست بی‌پولی به اون شکل که حتی پول یک بسته اینترنت داخل حسابت نباشه و تو مجبور باشی بین خودکشی و تن فروشی یکی رو انتخاب کنی، بی‌پولی به اون شکل که ۱۰ ساله توی شهر خودت برای هر آدم لوده‌ و بی‌سر و پایی کار کردی و نتونستی برای خودت زندگی بسازی چون هیچکس مطلقا هیچکس بدون یک سرمایه اولیه (حتی اگه اون سرمایه فقط ۱۰ میلیون باشه) نمی‌تونه چیزی بسازهبا علیرضا افشار سر همین چیزها بحث داشتم، همیشه اون سال‌های اول یعنی ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ بادی به گلو می‌انداخت و می‌گفت من از ۱۴ سالگی کار کردم خانوم، من خودم با تلاش خودم پول جمع کردم و مغازه تعمیراتم رو ساختم، من از پدرم پول نگرفتم اینها رو می‌گفت و من ته دلم اینطوری بودم که این بچه تهرونی سوسول رو ببین توروخدا تو خونه ننه باباش مفت خورده و خوابیده حالا میاد میگه من از ۱۴ سالگی کار کردم که تو ۲۰ سالگی مغازه‌ام رو ساخته بودم... چه روزهایی بودن!!امروز دیگه اون علیرضا افشار مغرور که بادی به گلوش می‌انداخت وجود نداره، علیرضایی که امروز می‌دیدم یک مرد کاملا خود باخته بود که تمام هویت و موجودیت خودش رو از دست داده بود دائما خودش رو بین حرفاش تحقیر می‌کرد و می‌گفت من هیچی جز یه بازنده هیچی ندار نیستم، من به درد هیچ کاری نمی‌خورم زهره، تو دیوونه‌ای که عاشق من موندی؟ روزی دو بار به خودت یادآوری کن که من هیچی نیستم اونوقت هیچ عشقی باقی نمی‌مونه!!!می‌خواستم پیداش کنم و دستاش رو بگیرم و بگم من هرطوری که شده کنارت می‌مونم من تا ته این دنیا عاشق این مرد بدبخت و بازنده و هیچی ندار می‌مونم!!! برای همین هم شوکه شدم، برای همین باورم نمیشه چطور علیرضا افشاری که تصور می‌کردم یک مرد بیچاره هست که روحیه خودش رو باخته و کاملا توی نیستی و پوچی غرق شده در نهایت مشخص میشه یک شخص دیگه تو منطقه سه تهران هست آخه چطور ممکنه؟حتی اگر فرض کنیم که اون صرفا نمی‌خواد پولدار بودنش رو نشون بده اینکه تو توی ۵ سال گذشته سال به سال هویت و وجودیت خودت رو از دست بدی و دائما توی صحبت‌هات نقش یک مرد بازنده رو بازی کنی این کاری نیست که هرکسی بتونه انجامش بده، اگر فکر می‌کنین راحته بفرمایید شما امتحان کنینبه مدت ۶ ماه نقش یک مرد افسرده که زنش رو توی تخت خواب با دوست پسرش دیده و بعد زنه مهریه‌اش رو اجرا گذاشته بازی کنین تا ببینین بعد یک مدت چنان تاثیر مخربی روی روح و روان شما می‌ذاره که نابودتون می‌کنه درحالی که اصلا زن نداشتین یا خیانتی ندیدین وقتی طولانی مدت این نقش رو بازی کنین ‌و دائما لا به لای حرفاتون جملات منفی بگین کم کم روان شما رو از پا درمیاره، مغز نمی‌تونه این زندگی دوگانه رو تحمل کنهبگذریم ... از چی به چی رسیدم!!!اون چه که من در نوشته‌هام بیان می‌کنم مطلقا به این معنا نیست که فقط من سختی می‌کشم یا هیچکس توی دنیا هیچ سختی نمیکشه و من از همه بدبخت‌ترم بلکه هدف اینه که شما نگاهی به تجربه زیست در این استان بندازین چیزهایی که شما تو پیج‌های بلاگرهای سیستان بلوچستانی نمی‌بینین گاهی اوقات احساسات عجیبی توی وجودم رخنه می‌کنن حس می‌کنم بیرون از بدنم ایستادم و دارم کل زندگیم رو صفحه به صفحه مرور می‌کنم و از خودم می‌پرسم داری چیکار می‌کنی زهره؟ گفتن این حقایق به بقیه چه تاثیری توی زندگیت می‌ذاره زهره؟ رها کن زهره ... رها کن ...همیشه آرزو داشتم اونقدر قوی بشم که بتونم به زهره کمک کنم که مجبور نباشه وارد چنین راهی بشه، ولی امروز نمی‌دونم وضعیت کدوم ما بهتر هست؟ منی که مثل یک تیکه گوه منفعل موندم و هیچ کاری نکردم و بادی به گلو بندازم بگم من به خطا کشیده نشدم یا زهره‌ای که مجبور شده بخاطر سیر کردن شکم خواهر و برادرش وارد اون کار بشه؟ حداقل اون یک تلاشی برای زندگیش کرده ولی من چی؟ وقتی نمیشه از راه درست پول درآورد دیگه چیکار میشه کرد؟ تاریخ انتشار: ۱۳ آبان ۱۴۰۵ _ ۴۴۹۸ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiWed, 04 Nov 2026 09:05:54 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/ترحم-هرگز-g0dsu81pzcp6چیزی حدود ۴ سال از شروع نوشتن در این پلتفرم داره می‌گذره، در تمام این سال‌ها مدام به خودم وعده امروز و فردا دادم و گفتم اجازه بده اول بخشی از ذهنم رو خالی کنم و بنویسم سپس درباره چهارچوب کلی و قوانین زندگی‌ام حرف می‌زنم ولی انگار اون روز هرگز نمی‌رسه بنابراین مجبورم درباره این موضوع خیلی جدی صحبت کنم با کسانی که خواننده ثابت مطالب من هستن!! توی این سال‌ها به وفور با نظراتی با مضمون "ترحم، دلسوزی، شرم یا حتی تحقیر و تمسخر" روبرو شدم می‌دونم که شاید خیلی از این دوستان هدف خاصی پشت کارشون نیست ولی گویا متوجه نیستن که من خودم رو در چه سطح بالایی از قدرت و توانمندی می‌بینم، من اصلا از دیدگاه یک آدم حقیر و محتاج ترحم صحبت نمی‌کنم که شما بخواین برای من ترحمی خرج کنین بلکه این من هستم که برای کسانی که پشت نقاب‌هاشون زندگی می‌کنن ترحم می‌کنم!! شما تصور می‌کنین صرفا با خوندن یک برش از زندگینامه من یعنی به کل داستان زندگیم تسلط دارین و یا تمام ذهن و روح من رو می‌شناسین؟ چیزی که شما در این صفحه می‌بینین مستند زندگی من هست چیزی که از کودکی آرزو داشتم بسازمش، از همون بچگی با مستند‌های شبکه بی‌بی‌سی بزرگ شدم و عاشق تیم‌های خبرنگاری تحقیقی بودم که می‌رفتن روی یک موضوع مثل قاچاق جنسی زنان یا هر معضل اجتماعی کلیک می‌کردن و درباره‌اش مستند می‌ساختن آرزو داشتم یک روز من هم یک کتاب یا یک مستند درباره خودم و زندگیم بسازم همیشه هم به خودم وعده می‌دادم وقتی که تبدیل به یک آدم موفق شدم شروع به نوشتن و ساختن مستند می‌کنم ولی زمان گذشت و دیدم هر چقدر داره می‌گذره گویی اون روزی که من تبدیل به یک آدم موفق و شناس بشم هرگز نمی‌رسه بنابراین چه کاری می‌تونستم انجام بدم؟ تا آخر عمر چشم انتظار روزی باشم که به نوک قله برسم و بعد تازه از سختی‌های پایین قله بگم؟ یا بهتر بود همین الان که پایین قله هستم شروع به نوشتن بکنم و با جریان زندگیم همراه بشم در کنارش سال به سال تجربیاتی رو توی زندگیم داشتم زیست می‌کردم که برای هرکس تعریف می‌کردم به من انگ دیوانگی می‌زد و می‌گفت تو داری دروغ میگی یا داری توهم می‌زنی یا می‌خوای توجه جلب کنی برای همین بلوف می‌زنی (باورم نمیشه زندگی غیرنرمال داشتن هم یه جور افتخار محسوب میشه؟) به هرحال هرچقدر بیشتر از سمت جامعه انکار می‌شدم بیشتر تحت فشار قرار می‌گرفتم گویا دردی رو تحمل می‌کردم که هیچکس باورش نمی‌کرد و این یکی از بدترین رنج‌های دنیا بود، موضوع فقط رابطه عاطفی پیچیده‌ام نبود موضوع خانواده‌ام هم بود، شرایط پیچیده‌ای که توش زندگی می‌کردم اینکه پدرم می‌تونست کمکم کنه و بهم یک بستر کوچیک برای شروع بده اما حاضر نبود حتی ۱۰ میلیون از خودش جدا کنه و باور این بود (و هنوزم هست) که بچه خودش باید راه خودش رو پیدا کنه و روزی بچه دست خداست!!! (جالبه بدونین ایشون هرگز به خدا باور نداشته) تمام این فشار‌ها دست به دست هم دادن تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم توی همین پلتفرم شروع به نوشتن درباره زندگیم بکنم، این پروسه آسون نبوده، این پروسه یک شبه شکل نگرفته، سال‌های سال تلاش و تحقیر و زمین خوردن پشتش بوده که من قدم به قدم یاد گرفتم به اون پذیرش درونی برسم و بتونم چیزهایی رو که از نظر جامعه ضعف و بدبختی محسوب میشه با شجاعت و شهامت و بدون ترس بیانش کنم بنابراین برخلاف تصور یک عده از دوستان این تصمیم از روی جهل یا ناآگاهی گرفته نشده که تصور کنین من یک روز خوابیدم فرداش بیدار شدم و یهو بدون فکر تصمیم گرفتم چیکار کنم و چیکار نکنم؟ عه بیام درباره زندگیم بنویسمشما فقط یک پوسته بیرونی می‌بینیندر طی این ۴ سال شما چه چیزی درباره زهره ترقویی فهمیدین؟ هر اون چیزی که خوندین و فهمیدین چیزی بیشتر از یک پوسته بیرونی نبوده، چیزهایی که به شما نشون دادم چیزهایی بودن که خودم خواستم نشون بدم، هر چیزی که درباره من فهمیدین چیزهایی بودن که من اراده کردم شما بفهمین و هنوز هزاران لایه درونی‌تر وجود داره که شما حتی روحتون هم ازش خبر نداره، اتفاقاتی رو از سر گذروندم که حتی به یک صدمش هم اشاره نکردم و شاید برخی از اون‌ها رو هرگز بهشون اشاره نکنم بنابراین این تصور که شما با خوندن بخشی از مطالب این صفحه دچار این توهم بشین که کاملا من رو می‌شناسین یا می‌تونین برای زندگی و تصمیمات من امر و نهی کنین و من رو نصیحت به عدم نوشتن درباره زندگیم بکنین فکر می‌کنم چیزی به جز اهانت به عقلانیت من نیست!!اول از همه که شما هرگز من رو کامل نخواهید شناخت، نه از این منظر که من یک وجهه پنهانی دارم یا نقش بازی می‌کنم، من یک نوجوون بی‌دغدغه نیستم که تشنه دیده شدن به هر شکلی باشه و بخواد با ساختن یک زندگی دروغین توجه بگیره بلکه شما از این دید من رو نخواهید شناخت چون من برخی از تروماهای زندگیم رو هرگز اینجا بیان نکردم برخی از زخم‌های روحی‌ام که زهره امروز رو شکل دادن هرگز بیان نشدن و نخواهند شد، پس اونطور که تصور می‌کنین زندگی من کف اینترنت نیست (این جمله رو به صورت طعنه‌وار زیاد شنیدم) شما صرفا یک پوسته بیرونی از زندگی من رو دارین می‌بینین تنها تفاوتش همین هست که این پوسته بیرونی برای من جزئیات بیشتری داره و من برخلاف خیلی از شماها دوست ندارم رنج‌های زندگیم رو پنهان کنم و خودم رو یک آدم کامل و بی‌نقص نشون بدم و در حالت کلی هم اشخاصی که خودشون رو پشت نقاب‌هاشون پنهان می‌کنن برای من خیلی آزاردهنده هستنترحم نکنید!!جدای از یک سری دوستانی که تصور می‌کنن به صورت کامل من رو می‌شناسن و می‌تونن برای من نسخه بپیچن یک عده دیگه از دوستان هم هستن که وقتی مطالب من رو می‌خونن تصور می‌کنن من پشت گوشی نشستم با گریه و زاری و اشک و نفرین درباره مشکلاتم صحبت می‌کنم در صورتی که در ۹۹ درصد موارد اصلا اینطور نیست، به جز موضوع علیرضا افشار که یک غده سرطانی شده توی زندگیم، مابقی داستان‌ها و تجربیات زندگیم چیزی هست که با افتخار سرم رو بالا می‌گیرم و تعریفش می‌کنم زمانی که اونها رو می‌‌خونین باید بدونین که زهره ترقویی با قدرت و جسارت و شهامتش اونها رو نوشته زهره ترقویی با لجبازی و پافشاری پای عقایدش مونده و خودش رو به این نقطه رسونده که بتونه دردهاش رو بدون گریه و اشک فریاد بزنه و هیچ ترحمی توی صداش نباشهاگر شما از خوندن این مطالب احساس ترحم می‌گیرین شاید به خاطر این هست که بخش‌هایی از زندگی من می‌تونه مشابه بخش‌هایی از زندگی حال یا گذشته خودتون باشه چنان که بسیار دیدم آقایون و خانوم‌هایی که تجربه مشابه داشتن و من رو تحسین کردن و حتی کامنت گذاشتن ولی بعد مدتی از ترس اینکه مبادا کسی کامنت اونها رو ببینه و بفهمه اونها هم زندگی سختی داشتن سریع کامنت خودشون رو پاک کردن (این حجم از خود مهم پنداری توی انسان‌ها برای من شوکه کننده‌اس که تصور می‌کنن دنیا دور اونها می‌چرخه و اگر کسی بفهمه اونها توی زندگیشون فلان شکست یا فلان زخم رو داشتن چه اتفاق مهمی رخ میده)بنابراین من نه تنها نیازی به ترحم کسی ندارم بلکه خودم رو به طرز متکبرانه‌ای از خیلی از شما دوستان بالاتر و قوی‌تر و جسورتر می‌دونم که می‌تونم رنج‌هایی که پشت سر گذاشتم یا رنج‌هایی که هنوز در اون‌ها هستم و ازشون خارج نشدم رو بدون احساس ترحم یا شرم بیان کنم و دربارشون صحبت کنماحساس شرمشرم یکی از بدترین احساساتی هست که یک عده از دوستان سعی می‌کنن به من القا کنن، وای ننویس، وای بعدا خیلی پشیمون میشیاااا مطمئن باش برات سنگین تموم میشه، نباید کسی بدونه توی زندگیت چه خبره!! حتی یک عده میان به من میگن:زهره جان خواهرم بیا با من درد دل کن ولی توی ویرگول ننویس!!!😂😂😂 واقعا شوکه کننده هستین!!! یعنی شما تصور می‌کنین من با شما درد دل کنم همه چیز حل میشه؟؟؟این همه سال رویای نوشتن یک کتاب یا ساختن یک مستند رو روی دوشم حمل کردم و دارم سعی می‌کنم این مقالات توی صفحه ویرگول من بمونه تا شاید یک روز یک نویسنده رمان یا یک سازنده مستند حاضر باشه با من همکاری بکنه، اونوقت شما میاین با یه لحن ترحم انگیز انگار قراره یه کار خیر در راه رضای خدا بکنین به من پیشنهاد میدین به جای نوشتن زندگیم با شما درد دل کنم؟؟؟ اصلا کی گفته من نیاز به درد دل با شما یا هر کسی مثل شما رو دارم؟ کسانی که این پیشنهادات رو میدن به طور مشخصی حتی یک اپسیلون هم من رو نمی‌شناسن و صرفا چند سطر نوشته رو می‌خونن و تصور می‌کنن می‌تونن از این طریق به من نزدیک بشن یا با خرج کردن ترحمشون برای من، گویا می‌خوان به خودشون احساس خوب بودن و مفید بودن بدن!! واقعا جالبه!!!این اتفاقات توی کل ۴ سال گذشته به وفور رخ داده و چیزی نیست که مطلقا منوط به همین چند وقت گذشته باشه ولی چیزی که لازمه بدونین اینه، تا امروز سعی کردم همیشه احترام طرف مقابل رو ارجعیت بدم به احساسات خودم، اگر شخصی اومده برام کامنت گذاشته یا شماره تلفن و ایمیل من رو گیر آورده یا پیام محبت آمیزی بهم داده ولی در ادامه‌ی همون پیامش من رو نصیحت کرده حتی اگه هزار بار غرورم از رفتارش شکسته شده باز هم با خودم گفتم نه زهره ساکت شو!! این بنده‌ خداها حتما منظوری ندارن تو بد برداشت می‌کنی ازشون تشکر کن و برو همین!!! ولی دیگه صبرم لبریز شده و بعد از این واقعا برخورد می‌کنم با کسی که بخواد چنین با من رفتار کنهلطف کنین برای من نسخه نپیچینلطف کنین برای من دلسوزی نکنینلطف کنین برای من ترحم نکنینلطف کنین به من احساس شرم ندینبله شاید ۱۰ سال دیگه از نوشته‌هام پشیمون بشم، خب که چی؟ حداقلش من جسارت این رو دارم کاری که توی ذهنم هست رو انجام بدم حتی با فرض اینکه شاید ۱۰ سال بعد ازش پشیمون بشم امروز من این تصمیم رو بهترین تصمیم زندگیم می‌دونم امروز با قدرت و جسارتِ خودم یک تریبون ساختم که حتی با وجود اینکه تنهایی دارم به تهران میرم این قدرت توی وجودم هست که اگر کسی آزارم بده می‌تونم از این تریبون صدای خودم باشم، حتی وقتی برای کار درخواست میدم یا با اشخاص دیگه صحبت می‌کنم این صفحه ویرگول رو با افتخار جلوشون می‌ذارم و جالبه بدونین که هرچند رفتارهای زشت و ناپسند هم می‌بینم ولی بالاخره تک و توک انسان‌های فهمیده‌ای هم هستن که من رو تحسین می‌کنن و اتفاقا توی تهرانی که هیچکس به کسی دیگه اعتماد نداره وجود این صفحه و ۴ سال سابقه نویسندگی و مستند سازی زندگیم باعث میشه اشخاصی که باهاشون مصاحبه می‌کنم به من اعتماد بیشتری داشته باشن نسبت به شخصی که اصلا نمی‌دونن کی هست!!این تازه فقط یک بخش کوچکی از فواید این صفحه برای من هست تصور کنین از زمانی که دارم زندگیم رو مستند می‌کنم چنان احساس قدرت می‌کنم که هرگز توی عمرم این حس رو نداشتم با اینکه هنوز هم همون آدمی هستم که جیبش خالیه ولی حالا هر جایی می‌خوام برم قدرت و جسارت بیشتری در بیان خودم دارم که همش به لطف نوشتن توی این فضا هست اونقدر با قدرت خودم رو معرفی می‌کنم و بدون شرم یا خجالت یا ترحم زندگیم رو بیان می‌کنم که چندین نفر از کسانی که توی تهران برای مصاحبه کاری باهاشون تماس گرفتم از همین پشت گوشی شیفته من شدن، گفتن خانوم اونقدر شما شیوا و رسا و صادقانه صحبت می‌کنین که حتی اگر برای همکاری با ما مایل نباشین خیلی دوست داریم از نزدیک باهاتون آشنا بشیم!! می‌تونین تصور کنین این بستر چقدر به من و عزت نفس من کمک کرده؟؟ برای همین بذارین راحت بهتون بگم، حالا دیگه این صفحه ویرگول تبدیل به بخشی از رزومه کاری و مستند زندگی شخصی من شده، شما حتی می‌تونین از هوش مصنوعی چت جی‌پی‌تی درباره "زهره ترقوئی" سوال کنین و ازش بخواین بهتون بگه زهره ترقویی کی هست تا واستون تعریف کنه من کی هستم، چی هستم، نگاهم به زندگی چیه و دغدغه‌مندی‌های زندگی من چی‌ها هستن!!!انگار صاحب یک صفحه بیوگرافی شدم، حالا هرجایی که میرم به جای اینکه زور بزنم پشت دستاوردهام پنهان بشم و هی ثابت کنم خیلی تلاشگر هستم و خیلی کوشا بودم و خیلی برای زندگی جنگیدم فقط و فقط بهشون میگم لطفا اسم من رو به هوش مصنوعی بدین و ازش بخواین شخصیت و کاراکتر من رو برای شما تفسیر کنه و بهتون بگه زهره ترقوئی چه شخصیتی داره و نگاهش و افق دیدش به زندگی چی هست می‌تونین تصور کنین چقدر بهم احساس قدرت میده؟؟ چقدر باعث میشه با جسارت و شهامت بیشتری توی جامعه ظاهر بشم؟‌ به جز چند تا پست و مطلب که توی حال خیلی بد نوشتم تمامی مطالب با کلی فکر و اندیشه نوشته شدن و هدفم فقط این بوده که بخشی از سواد رسانه‌ای و تجربیاتی که بدست آوردم رو مستند بکنم تا شاید انسان‌ها بتونن نگاه من به زندگی رو بشناسناونوقت حالا با هر احساسی که خودتون ممکنه داشته باشین اعم از:ترسشرمترحمیا هر چیز دیگهمیاین من رو نصیحت می‌کنین که نوشتن درباره زندگیم رو متوقف کنم و به جاش با شما درد دل کنم یا هر کار دیگه‌ای بکنم؟؟؟ چشم حتما این کارو می‌کنم!! اگر فرمایشات دیگری دارین هم لطفا بفرمایید اگر شما احساسات بالا رو از مطالب من گرفتین متاسفم که نتونستین احساسات واقعی من رو توی مطلب ببینین شاید من نتونستم به درستی منتقل کننده احساساتم باشم اما من پشت هر مطلب احساسی به جز قدرت و جسارت و شهامت نداشتم هر اون چیزی که نوشتم بدون ترس از قضاوت و با نهایت آگاهی به عواقب اون بوده و تا آخر عمرم آرزوم اینه که انسان‌های سر تا سر دنیا زندگی من رو بخونن و بفهمن که من چقدر برای این زندگی جنگیدم یک جاهایی رنجیدم، یک جاهایی به ته خط رسیدم، یک شب‌هایی به سختی صبح شدن اما دوباره بلند شدم و ادامه دادم!! شاید این براتون عجیب باشه ولی من به زهره ترقویی افتخار می‌کنم من به این دختر افتخار می‌کنم که تا این سن پایبند چهارچوب‌ها و عقایدش باقی مونده و خودش رو آلوده سکس و روابط پوچ نکرده و با تمام وجودش برای مقابله به مثل علیه عقاید سفت و سخت استانی مثل سیستان بلوچستان جنگیده!! من به زهره کوچولوی معصومی که مجبور شده لباس رزم به تن کنه و هیچوقت مردی پیدا نشده که دستاش رو بگیره و مواظبش باشه و خودش مجبور شده نقش مرد و زن رو برای خودش بازی کنه افتخار می‌کنم، من به این دختر افتخار می‌کنم و هر جایی که این زهره کوچولوی معصوم و تنها تصمیم بگیره داستان زندگیش رو بیان کنه من مثل کوه پشتت وایمیسم حتی با وجود اینکه کل خانواده و کل دنیا علیهش هستن که ساکت بشه اما من همیشه تشویقش می‌کنم و ازش می‌خوام حتی رنج و اشک و دردش رو با افتخار و شهامت فریاد بزنه تا دنیا صداش رو بشنوهحالا شما چطور؟؟ آیا شما جسارت بیان زندگیتون رو دارین؟ آیا شما خسته نشدین از اینکه دائم برای همه باید نقاب بزنین و تمام زندگیتون شده تلاش برای جنگیدن و موفق شدن واسه اینکه چشم فلان فامیل از حسودی بترکه و شما احساس موفق بودن داشته باشی، اگر برای شما این حالتون رو خوب می‌کنه برای زهره چنین چیزی کودکانه و حقیرانه هست پس همونطور که من دلخوشی‌های شما رو به سخره نمی‌گیرم لطف کنین نسخه‌ای که برای خودتون مناسب هست رو برای همه تجویز نکنین من یک عمر توی این کالبدی که شما می‌گین زندگی کردم و سال‌ها با این کالبد پوشالی جنگیدم تا بتونم از زنجیر این عقاید پوسیده بیرون بیام امروز من هرگز به اون قفس برنمی‌گردم عزیزان!!‌من نه تنها با گذشت زمان پشیمون نمیشم بلکه روز به روز دارم مصمم‌تر میشم که با قدرت به نوشتن ادامه بدم مخصوصا توی مسیر رفتن تنهایی به سمت تهران این موضوع برام یقین حاصل کرد قطعا که پس از این درباره ادامه مسیرم صحبت نخواهم کرد نمی‌خوام اینجا تبدیل به یک صفحه گزارش کار بشه بیشتر ترجیح میدم حوادثی رو بیان کنم که تو سال‌های گذشته پشت سر گذاشتم و اثر خودشون رو روی زندگیم گذاشتن نه حوادثی که خیلی تازه هستن و هنوز با قطعیت نمی‌تونم درباره اونها اظهار نظر بکنمامیدوارم تک تک شماها هم بتونین راه خودتون رو برای زندگی پیدا کنین و بتونین به آرامش برسین همونطور که من با "پذیرش و صلح درونی" تونستم به آرامش برسم و چیزهایی که برای شماها یک نقطه ضعف محسوب میشن برای من تبدیل به یک نقطه قوت بزرگ شدن که با افتخار می‌تونم سرم رو بالا بگیرم و بهشون اشاره کنم تاریخ انتشار: ۱۰ آبان ۱۴۰۵ _ ۲۷۱۱ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSun, 01 Nov 2026 18:46:40 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/قتل-های-ناموسی-در-سیستان-و-بلوچستان-i9fqqi4asnt1لباس‌های سنتی بلوچستان، سیستان فرق دارهمی‌دونم که همتون درباره علیرضا افشار سوالاتی دارین ولی من خودم هم جوابی ندارم و اصلا نمی‌خواستم این موضوع رو اینجا بگم خیلی هم از نظر روحی توی فشار هستم و دارم سعی می‌کنم مقالاتی که از قبل آماده کردم رو منتشر کنم تا شاید کمی فراموش کنم و ذهنم درگیر کاری بشه حدس بزنید چه استانی در کل ایران وجود داره که بالاترین آمار قتل‌ها رو داره؟ بله!! سیستان و بلوچستان، اگر همین الان در گوگل سرچ کنید "بالاترین میزان قتل به تفکیک استان‌ها" اون استانی که با یک جهش بزرگ در صدر قرار می‌گیره سیستان و بلوچستان هست اما فقط همین نیست، این بار سرچ کنید "بالاترین میزان تولید مثل و فرزندآوری به تفکیک استان‌ها" این بار هم در کمال تعجب سیستان و بلوچستان در صدر قرار می‌گیره!!! استانی که بالاترین فرزندآوری و بالاترین آمار قتل رو داره، جالب نیست؟؟تو تمام سال‌های گذشته که درباره شرایط زندگیم صحبت کردم یک سری کامنت‌ها بودن که به صورت یکسان برای من ثبت می‌شدن، آدم‌هایی که با خیالی آسوده از پشت گوشی نظر می‌دادن که:چرا پیج نمی‌زنی یه چیزی بفروشی؟چرا آنلاین شاپ نمی‌زنی؟چرا سایت نمی‌زنی؟چرا عرضه نداری مهاجرت کنی؟چرا نمیری به یک شهر دیگه؟تو می‌خوای خودت رو قربانی جلوه بدیو من سراسر خشم با خودم می‌گفتم یعنی این آدم‌ها کوچکترین خبری از تعصبات موجود توی سیستان و بلوچستان ندارن؟؟ البته که ندارن، وگرنه این رو می‌فهمیدن که این استان جایی نیست که شما به عنوان یک دختر بتونی به این سادگی تصمیم به مهاجرت و رفتن به یک شهر دیگه بگیری مگر اینکه تاوان این تصمیم رو با جونت پرداخت کنی، تصور کنین من تا ریزترین جزئیات مشکلات خانوادگی‌ام رو افشا می‌کردم ولی باز هم یک آقا یا خانوم انرژی مثبت که باور داشت دنیا بر محور کائنات پرست‌ها می‌چرخه به من می‌گفت "عه وا زهره جون اینقدر انرژی منفی نباش لطفا" بددهنی و فحاشی من دقیقا از همونجا شروع شد، فشارهای عصبی روی هم تلنبار می‌شدن و از من یک هیولا می‌ساختن که نمی‌تونست با منطق و عقلانیت حرف بزنه فقط می‌تونست با خشم فریاد بزنه تا شاید یک نفر بفهمه اینجا چه خبره!!چرا پیج نمی‌زنی؟مثلا بهم می‌گفتن پیج بزن، خیلی خوب یادمه سال‌های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ بود همون زمان هم بود که شروع به نوشتن تو سایت ویرگول کرده بودم و هرکس از راه می‌رسید می‌گفت خب عرضه داشته باش برو پیج بزن و من سعی می‌کردم براشون توضیح بدم و بگم آقا جان، دوست خوبم، اینستاگرام محیطی هست که شما باید جلوی دوربین بیای فعالیت کنی تا پیجت دیده بشه و اونها شروع می‌کردن به زیر سوال بردن من و صدها مثال برای من می‌آوردن که بگن نخیر من دارم دروغ میگم و من دارم بی‌عرضگی خودم رو توجیه می‌کنم و همین هم شد که من سراسر خشم و نفرت برای ۳ سال رفتم توی اینستاگرام فعالیت کردم به این امید که شاید واقعا من دارم اشتباه می‌کنم اما چی شد؟ به جز اینکه کلی طایفه بلوچ رو با خودم دشمن کردم و حالا همه توی این استان به خون زهره ترقویی تشنه هستن فقط به لطف یک عده بچه شهرستانی خوشگل که از پشت گوشی نطق صادر می‌کنن که بگن من بی‌عرضه بودم اگر زندگی نساختم و اونها خیلی خفن و قوی بودن که تونستن از زیر صفر بسازن!!! هوووف ... ببین دوباره عصبی شدمچرا نمیری یک شهر دیگه؟این هم یکی دیگه از پیشنهادات دوستانمون بود که توی این سایت دائم بهم پیشنهاد می‌شد، پیشنهادی که من فقط می‌تونم بهش بخندم و قهقهه بزنم و تهش گریه کنم چون دلم برای خودم می‌سوزه که آدم‌هایی که توی تهران و مشهد و اصفهان و شیراز و تبریز و جاهای دیگه زندگی می‌کنن هیچ تصوری از تعصبات سیستان و بلوچستان ندارن و حتی نمی‌دونن که توی استان من هنوز هم دخترهایی هستن که بدون اجازه حق ندارن پاشون رو تنهایی بیرون بذارن و اگر جرعت کنن چنین کاری انجام بدن جفت پاهاشون شکسته میشه، هنوز هستن دخترهایی که حتی حق ندارن عکس چهره خودشون رو روی پروفایل خودشون بذارن و اگر بخوان عکسی بذارن باید عکس شوهر خودشون رو قرار بدن، هنوز هستن دخترهایی که اگر از ۲۳ یا ۲۴ سال بگذرن دیگه یک دختر ترشیده به حساب میان و هیچکس جز پیرمردها و مردهای چند زنه به سمت اونها نمیره و باید تا آخر عمر مجرد بمیرن یا زن چندم یک مرد مطلقه بشنحالا تصور کنین توی همچین استانی من بخوام یک روز تصمیم بگیرم به یک شهر دیگه مهاجرت کنم، فکر می‌کنین این کارو نکردم؟ سال ۱۳۹۷ زمانی که ۲۰ سالم بود به پدرم گفتم برای دانشگاه اجازه بده یک شهر دیگه برم و پدرم گفت مگه از روی نعش من رد بشی!! حالا چیکار کنم؟ آیا می‌تونم پدرم رو بکشم و از روی نعش اون رد بشم؟ باور کنین گاهی اوقات که به فروپاشی روانی می‌رسیدم بهش فکر می‌کردم وقتی ته حسابم حتی ۵۰ هزار تومن هم نیست و من شب تا صبح برای پوچی زندگیم اشک می‌ریزم و با خودم فکر می‌کنم دور تا دور خونه نفت بریزم و کبریت بزنم تا خودم و کل خانواده توی آتیش بسوزیم تا این زندگی تباه من تمام بشه و از بین برهمیری توی اینستاگرام و می‌بینی هر ننه قمری یه دوربین گرفته دستش میاد جلوی دوربین میگه وای ببینین من از زیر صفر تلاش کردم که به اینجا رسیدم و این میشه که تو با خودت میگی یعنی من کجای کار رو اشتباه رفتم که سهمم از این دنیا حتی کمترین امتیاز‌های آزادی هم نشدآزادی ... چه معنای غریبی!! وقتی میرم تهران و اون دخترهایی که با تاپ و شلوارک میان بیرون رو می‌بینم با خودم میگم خدایا اینا دیگه چی می‌خوان که اعتراض می‌کنن؟ نه واقعا جدی میگم شما دیگه چی می‌خواین؟ بخدا قسم چیزهایی که شما دارین حتی تو صد سال آینده سیستان بلوچستان قابل تصور نیست هنوز تو استان من، تو شهر من، دخترهایی هستن که حق ندارن خونه دوستشون برن، حق ندارن کافه برن، اصلا حق ندارن به جز مدرسه از خونه بیرون برن، اونوقت دختر ۱۳ ساله کف تهران با دوست پسرش کلیپ تیک تاک پر می‌کنه و واسه من نطق موفقیت سر میدهآلت تناسلی‌اش رو بریدنتمام این‌ها باعث شدن من این مطلب رو براتون آماده کنم تا شما عزیزان هم تشریف بیارین به این استان زیبا و در کنار زیبایی‌هاش کمی هم با معضلات قشنگش آشنا بشینhttps://m.youtube.com/watch?v=67fxXBx-Irw&pp=ugUEEgJmYQ%3D%3Dتصور کنین یک پسر ۱۷ ساله عاشق دختری ۱۵ ساله میشه توی یک روستای کوچیک در اطراف شهرستان ایرانشهر در استان سیستان و بلوچستان، این عشق در روستای خیرآباد اطراف ایرانشهر اتفاق افتاد، عشقی که در نهایت در ۱۶ خرداد ۱۴۰۳ با خون پاک شد!!چهره محمد سرفرازی نوجوان ۱۷ سالهپسر نوجوون ۱۷ ساله‌ی بلوچ، به نام محمد سرفرازی با دختر ۱۵ ساله‌ی روستا یعنی زینت پیروزی، عاشق و معشوق بودن عشقی که در نهایت به رابطه جنسی و حاملگی زینت ختم شد، چیزی مثل این تو دنیای امروز و شهرهای بزرگ خیلی نرمال و پذیرفته شده هست، یعنی اگر شما بری کف تهران و بگی یک پسر ۱۷ ساله، یک دختر ۱۵ ساله رو باردار کرده همه میگن اوکی حالا بریم عروسی بگیریم واسشون، ولی توی سیستان بلوچستان؟؟ چنین لکه ننگی فقط با "خون" پاک میشه!!!شما نمی‌تونین بفهمین که این نوجوون‌ها از چه خط قرمز ترسناکی رد شدن!!! شاید با خودتون تصور کنین موضوع اینه که سن اونها خیلی پایین بوده یا هر چیزی مثل اون ولی نه نه نه عزیزان، اتفاقا سن اونها اصلا پایین نیست، ازدواج توی سيستان بلوچستان از سنین ۹ سالگی برای یک دختر شروع میشه و اتفاقا برخی اقوام و طایفه‌ها رسم بر این دارن که:گفته میشه دختر باید توی خونه شوهرش قاعدگی رو تجربه کنه نه توی خونه پدر!!!با چنین طرز فکری هست که دخترها از همون سن کم آموزش می‌بینن و با این دید بزرگ میشن که بالاترین راه موفقیت برای اونها شوهر کردن هست، البته چه بخوان چه نخوان چاره دیگری هم ندارن، خیلی از دختر خانوم‌های شهرستانی که مشخصا جاهل و بی‌تجربه هستن از پشت گوشی نسخه می‌پیچن و میگن خب درس بخونه بره دانشگاه!! اونها حتی درک نمی‌کنن که توی برخی از این روستاها حتی آب و برق هم نیمی از روز قطع میشه، گوشی و اینترنت به راحتی در دسترس نیست و نزدیک‌ترین مدرسه ۲ ساعت باهاشون فاصله داره برای همین خیلی از خونواده‌ها از یک سنی به بعد دیگه هزینه تحصیل رو نمی‌تونن پرداخت کنن و بچه می‌شینه توی خونه و منتظر شوهرش می‌مونه اتفاقی که برای خیلی از اقوام و اطرافیان من رخ داد، به همین خاطر هم هست که من نسبت به خیلی از دختران این استان تقریبا آدم خوشبختی به نظر می‌رسم و پدر و مادرم بارها این رو توی سرم می‌زدن که من زیاده خواهم و اون آزادی که بهم داده شده رو قدر نمی‌دونم!! راست میگن، این آزادی که من رو به زور شوهر ندادن و اجازه دادن درس بخونم چیزی بود که به این سادگی نصیب هرکسی نمیشه، نمیگم همه اینجا بی‌سواد هستن ولی تصور کنین اگر اونقدر کم شانس باشین که توی سیستان بلوچستان به دنیا بیاین باز درجات بدبختی شما مختلف خواهد بود، اگر مثل من توی شهر به دنیا بیاین دسترسی به سیستم آموزشی و پزشکی و درمانی دارین و اگر مثل این دخترهای بینوا توی روستا به دنیا بیاین تنها راه آزادی شما از زنجیر تعصبات خانواده چیزی به جز ازدواج نیست!!!بنابراین مشکل کجاست؟؟ اگر این دختر در بهترین سن برای ازدواج بوده توی استانی که بازه سنی ازدواج از ۹ تا ۱۸ سالگی هست و بعد از ۲۰ سالگی دختر روز به روز ترشیده خطاب میشه مشکل این موضوع چیه؟؟دقت کنین برای پسرها هم ازدواج زودرس انجام میشه و از ۱۸،۱۹ سالگی تا نهایت ۲۵ سالگی مردها در این استان مزدوج میشن و زندگی می‌سازن توی سن من (۲۸ سالگی) دیگه دختر و پسر مجردی وجود نداره، بنده یک مورد نادر و باعث سرافکندگی خانواده هستم اما برگردیم به مشکل، مشکل در رابطه جنسی هست!! رابطه جنسی پیش از ازدواج یک خطای ساده‌ی قابل بخشش نیست، یک گناه کبیره و غیرقابل بخشش هست این دختر و پسر پیش از عقد و نکاح با هم رابطه جنسی داشتن خصوصا که جفتشون از دو طایفه‌ی دشمن بودن، یعنی طایفه‌هایی که این دو جوون ازشون میومدن با هم دشمن بودن و تصور می‌کنین این داستان‌ها شبیه فیلم و سریال‌های ترکی هست ولی اشتباه می‌کنین عزیزان، من به اون دختر بینوا حق میدم ترجیح داده به جای اینکه خانواده به زور براش یه شوهر ۲۰ سال بزرگتر انتخاب کنن خودش عاشق بشه و لااقل مردی که قراره بدنش رو به اون تقدیم کنه رو خودش انتخاب کنه ولی زندگی اونقدرها ساده نیستسیستان و بلوچستان، استانی پر از طایفه‌ها و قبایل مختلف هست، شما اینجا فقط خودتون نیستین، شما نماینده‌ی طایفه و قبیله خودتون هم هستین بنابراین اگر خطایی بکنین این فقط خودتون نیستین که بی‌آبرو می‌شین بلکه کل طایفه و ایل و تبار شما هم به خاطر کار شما لکه‌دار میشن و همین باعث میشه که شخص حواسش باشه که اشتباهی نکنه وگرنه تاوان اون رو با جون خودش پس میده درست مثل همین مورد!!!نتیجه این میشه که وقتی این دو جوون با هم رابطه جنسی برقرار می‌کنن و زینت پیروزی حامله میشه و خبرش توی کل روستا می‌پیچه، پسرعموها و عموهای زینت برای اینکه این لکه ننگ رو پاک کنن اسلحه‌هاشون رو برمی‌دارن و راه میوفتن دنبال محمد سرفرازی، وقتی خبر به گوش محمد می‌رسه به خونه عموش یعنی سعید سرفرازی پناه می‌بره اما پسرعموهای زینت با مخبری اهالی روستا جای محمد رو پیدا می‌کنن و یک تیر تو پای عمو خالی می‌کنن و محمد رو برمی‌دارن می‌برن، توی شهر من هم این مخبری یک شغل مورد علاقه برای مردم هست، خبر داری دختر فلانی چی شده؟ خبر داری پسر فلانی چیکار کرده؟ گوش به گوش، دهن به دهن خبرها می‌چرخه و البته که خیلی از این خبرها هم واقعی هستن اما همین مخبری کردن تبدیل میشه به یک شغل تمام وقت برای یک عده زن بیکار که توی سالن‌های زیبایی یا توی دورهمی‌هاشون بعد از کار شروع به غیبت صغری و کبری می‌کنن و با هم به تبادل اطلاعات می‌پردازن فردا صبح جنازه محمد سرفرازی درحالی پیدا میشه که کل شب تا صبح شکنجه‌اش دادن، بارها از شدت درد بیهوش شده و اونها دوباره اون رو بهوش آوردن، ناخون‌هاش رو کشیدن، پوستش رو کندن و در نهایت آلت تناسلی اون رو بریدن و توی دهنش جا دادن!!!سوپرایز به سیستان و بلوچستان خوش اومدین😊شاید با خودتون بگین چطور زهره اینقدر راحت بیانش می‌کنه؟ خب چون که خیلی راحت و ساده هست، اینها برای من عجیب نیستن دوستان، من از کودکی با داستان‌هایی از گوشه و کنار شهرم بزرگ شدم که چطور سر پسر فلانی رو گوش تا گوش بریدن، چطور فلان طایفه ریختن تو خونه فلان رئیس طایفه دشمن و یه تیر تو مغز پسرش خالی کردن اونقدر اتفاقات وحشتناک توی این استان زیاد رخ میده که شما حتی تصورش رو نمی‌تونین بکنین اما در کمال تعجب و شگفتی استانی با بیشترین آمار قتل، کمترین درز خبری رو به بیرون از استان داره و هیچوقت رسانه‌ها چیزی از این استان پخش نمی‌کنن مگر تک و توکی خبرش به بیرون درز پیدا کنه مثل همین پرونده که لینک مشاهده کلیپ در یوتیوب رو بالاتر قرار دادم دردناک‌ترین چیز برای من همینه، اینکه یک عده آدم جاهل که اون سر دنیا نشستن و تصوری از تعصبات قومی و قبیله‌ای ندارن تصور می‌کنن همه چیز با نسخه پیچیدن اونها حل میشه، می‌گین طرف پیج بزنه اونم برای دختری که حتی حق نداره عکس خودش رو بذاره پروفایلش، یا صداش جایی شنیده نشه که نامحرم تحریک نشه یا دستش توی تصویر نیوفته چون نباید نامحرم اون رو ببینه بعد بارها می‌شینم برای دیگران شرح میدم و توصیف می‌کنم که الگوریتم اینستاگرام به این شکل کار میکنه که شما باید با چهره فعالیت کنی هرچقدر هم زور بزنی و بگی بدون چهره میشه واقعا نمیشه دوست من!! اما فایده‌ای نداره نمی‌فهمن!!!تصور می‌کنین این صفحه ویرگول و این موضوع که من بخشی از زندگیم رو روایت می‌کنم یک کار ساده و کوچیک هست؟؟ می‌دونین چه بهای سنگینی براش پرداختم و هنوز دارم می‌پردازم؟ اونوقت یارو بدون هیچ علمی درباره این موضوع میاد اظهار فضل می‌کنهبرگردیم به داستان، در نهایت پسرعموها و عموهای زینت، از خودش هم نگذشتن و برای اینکه این لکه ننگ از روی فامیل پیروزی پاک بشه خود زینت و نطفه زنای داخل شکمش هم کشته میشن و خونواده محمد هم رضایت میدن چرا؟ چون چاره دیگری ندارن، شما از نفوذ و قدرتی که قبایل و طایفه‌ها توی اون مناطق دارن هیچ اطلاعی ندارین اگر خونواده محمد گذشت نکنن یک چرخه "خون" راه میوفته هربار یک گروه از طایفه یک طرف به طرف مقابل حمله می‌کنه و چشم در برابر چشم یک چرخه باطل جاری میشه برای همین توی همچین شرایطی همیشه ریش سفیدها میان وسط و قائله رو ختم به خیر می‌کنن، شاید بگین به عموها و پسرعموها چه ربطی داشت؟ خب تبریک میگم وقتی میگم اینجا شما فقط خودتون و زندگی خودتون نیستین منظورم دقیقا چنین چیزی هست، شاید توی تهران پسرعموهای یک دختر هرگز توی کار و زندگیش دخالت نکنن ولی توی این شهر و دیار چنین نیست توی اون شرایط دختری که پاش رو کج گذاشته صاحاب پیدا می‌کنه اون پسرعموها نگران دختره نیستن بلکه نگران آبرو و حیثیت کل طایفه هستن که حالا باید این لکه ننگ از روش پاک بشه، مردانی که این لکه ننگ رو پاک بکنن سپس توی کل فامیل و طایفه صاحب عزت و احترام و جایگاه بالایی میشن و بقیه اشخاص براشون حرمت بسیار زیادی قائل میشن روی اسمشون قسم می‌خورن و حرفشون برش خواهد داشت برای همین هم توی همچین زمانی پسرعموها حتی بیشتر از پدر و برادر دختر رگ غیرتشون بالا می‌زنه و وارد عمل میشن موضوع بعدی اینه که فکر نکنین همیشه به قتل منجر میشه، اینطور نیست که هیچ رابطه جنسی قبل ازدواج رخ نده یا همیشه منجر به قتل بشه ولی لازمه بدونین که توی این استان آدم‌ها با عواقب ترسناکی روبرو میشن وگرنه تا دلتون بخواد داستان‌هایی دیدم و شنیدم که دختر پسری قبل ازدواج رابطه داشتن و بعدش هم سریع ازدواج کردن یا حتی دختره بکارت خودش رو ترمیم کرده و به یک پسر دیگه تحویل داده شده ولی تمام این‌ها بستگی به اون طایفه و فامیلی که داخلش هستین داره همیشه در انکارکامنت انکارتوصیه من به شما دوستان عزیز اینه که، تصور نکنین صرف اینکه زهره ترقویی با این جسارت و شهامت درباره معایب استانش حرف می‌زنه یعنی تمام مردم استان هم مثل زهره هستن، این ویژگی مختص زهره ترقویی هست وگرنه سیستان و بلوچستان یکی از قوی‌ترین اتحادها رو توی انکار حقایق داره، مثلا توی پیج اینستاگرامم پست یا استوری می‌ذاشتم درباره محدودیت زن‌ها و دخترها توی شهرم و در کمال تعجب خود زن‌ها و دخترها بهم پیام می‌دادن و می‌گفتنوااای زهره جون کی گفته؟؟ حتما خودت یه عیبی داری که خونوادت محدودت می‌کنن وگرنه من که تا ۱۲ شب بیرونم!!!یعنی اون روی پلید زن‌ها رو می‌بینین؟؟ همیشه همینطوری هستن به جای پذیرش و قبول واقعیت و تلاش در جهت بهتر کردن شرایط ترجیح میدن عین یک تیکه گوشت به درد نخور فقط بادی به گلو بندازن و بگن وای نه ما خیلی خفنیم!!این معضل فقط برای زن‌ها هم نیست، همونطور که می‌بینین آقای اسماعیل سربازی علنا داره انکار می‌کنه و میگه چنین اتفاقی رخ نداده، انکار کردن چیزی هست که من به وفور بین مردم استان خودم و کلا هر استان محروم دیگری می‌بینم، بنابراین اگر با یک سیستان بلوچستانی روبرو شدین هرگز بهش نگینوای شما که خیلی فقیر هستینشما که خیلی محروم هستینشما که میگن آدم می‌کشینبه هرحال اونها قبول نمی‌کنن و از در انکار وارد میشن البته حق هم میدم دلشون می‌خواد شهرستانی‌ها استان مارو صاحب قدرت و احترام بدونن ولی من اصلا با "انکار حقایق" موافق نیستم، هدفشون چیه؟ مردم این استان باور دارن که سیستان بلوچستان خیلی هم ثروتمند و غنی هست و بخاطر تصویر غلطی که سینما از این استان ساخته مردم شهرهای دیگه مارو فقیر و محروم می‌بینن برای همین هم بلاگرهای استان من پشت این لفظ پنهان میشن که میگن ما داریم برای تغییر فرهنگ غلط تلاش می‌کنیم😂😂🫡 حالا اینکه سیستان و بلوچستان، به شدت خطرناک هست و گروه‌های مسلح و جدایی طلب شبیه عبدالمالک ریگی هم توی اون وجود دارن خودش یک داستان جداست، به تازگی یک گروه دیگه توی استان ما سر بالا آورده که با ادعای جنگیدن با جمهوری اسلامی هدفشون ایجاد یک کشور مستقل به اسم "بلوچستان" هست، ما "سیستانی" ها توی کشور بلوچ‌ها جایی نداریم، سیستانی‌ها و بلوچستانی‌ها به خودشون هم رحم نمی‌کنن، در واقع مردم بلوچ دائما مارو (مردم سیستان) رو مسخره می‌کنن و میگن شما هیچ اصالت تاریخی ندارین شما اضافی هستین و یک سری شر و ورهای این چنینی که اصلا جای بحث نداره، من هیچوقت حتی توی پیجم خودم رو قاطی این جماعت دیوانه نکردم چون بخوای باهاشون بحث کنی فردا با اسلحه بالای سرت هستن همینطوری هم بخاطر پیج اینستاگرامم و حتی همین صفحه ویرگول بارها تهدید شدم که دارم چهره سیستان بلوچستان رو بد نشون میدم و دروغ تحویل مردم میدم و باید سرم بریده بشه یا بهم تجاوز بشه تا درس عبرتی بشم برای بقیه!! مشکلم با بلاگرهای استانم هم دقیقا همین موضوع بود، چهار تا خانم کاسه بشقابی که هیچکس جز یه عده بیکار اونها رو دنبال نمی‌کنن ادعا دارن برای تغییر فرهنگ غلط تلاش می‌کنن چی میشه گفت به اینها؟ کسانی که صبح تا شب فقط با نمایش خونه و زندگی و بشقاب غذاشون می‌گذره و هیچ آورده دیگری ندارن هیچ هنری مطلقا ندارن برای همینه که از نقاب زدن و انکار کردن آدم‌ها بیزارم، تو وهله اول طرف اصلا حاضر نیست قبول کنه که فرهنگ و عقایدش یک مشکل اساسی دارن که تازه در مرحله بعدی بخواد اون رو اصلاحش کنه، این فقط معضل استان من نیست، همه ما همین طوری هستیم اینطور نیست؟ تجاوز ۳۰ نفر به یک دختر نوجوان خیلی سخته که بخوام این موضوع رو در پایان این مطلب اضافه کنم ولی داستانی که می‌خوام بگم اتفاقی هست که توی همین یک ماه گذشته توی شهرستان زابل رخ داده و طبق معمول هیچ منبع خبری اون رو پوشش نمیده چون خانواده قربانی حتی نمی‌خوان به صورت ناشناس کسی درباره اونها حرف بزنه و این هم که می‌بینین به گوش من رسیده چون آقای پلیسی که توی اداره آگاهی زابل کار می‌کرده این پرونده زیر دستش بوده و اون دهن به دهن برای دوست و اطرافیان تعریف کرده تا به گوش ما رسیده قضیه اونقدر احمقانه هست که اگر براتون تعریف کنم باورتون نمیشه چطوری رخ داده؟ داستان تو یک روز خنک شروع میشه که دو خانواده برای گذران وقت تصمیم گرفتن به پارکی در زابل برن و دور هم جمع بشن، زابل هیچ تفریحی نداره، نه چرخ و فلکی، نه مجتمع تفریحی نه اتاق فراری نه هیچی یک کویر خشک و بی‌آب و علف که جز مهمونی‌های خانوادگی و پارک و رستوران عملا هیچ جای دیگری توش نیست بعضی وقت‌ها که تهرانی‌ها میگن وای بچه‌ها بریم اتاق فرار، من با خودم میگم اتاق فرار چیه؟ یه مدل جای تفریحی جدید؟ بعد تازه متوجه میشم که یک سری تفریحات این شکلی برای بچه تهرونی‌ها وجود داره به هرحال دو خانواده که فامیل هم هستن با هم به پارک میرن، هر دو خانواده یک دختر نوجوان داشتن که قرار میشه این دو دختر برن اطراف پارک یک قدمی بزنن، گویا یکی از این دخترها از اون شیطون‌هایی بوده که اهل پسر بازی بوده و وقتی قرار شده برن پارک به دوست پسرش خبر داده که فلانی ما داریم با خانواده میریم پارک توام بیا که من قراره با دختر خاله‌ام بیام تورو ببینم پسره که طبق معمول یک لاشی حرامزاده بوده با خودش گفته عجب چیزی حالا که دختره داره با دختر خاله‌اش میاد بذار منم رفیقم رو بردارم ببرم که من با دختره جور بشم و رفیقم هم با دختر خاله جور بشه، بنابراین این‌ها توی پارک همدیگه رو ملاقات می‌کنن اما دختر خاله‌ی بیچاره که بار اولش بوده و خیلی ترس داشته مدام به دختره میگه فلانی من می‌ترسم الان بابام می‌بینه بیا برگردیم، دختره اما سر نترس داشته و ترسی هم از حرف مردم یا دیدن خانواده‌اش نداشته بنابراین به دختر خاله میگه تو که اینقدر می‌ترسی برو با رفیق پسره توی ماشین بشین من و آقای گل پسر هم اینجا با هم لاس می‌زنیم!!! این بدبخت میره توی ماشین می‌شینه و آقای رفیقِ پسره فرصت رو غنیمت می‌شماره و برای اینکه بتونه دختره رو یک دستمالی بکنه ماشین رو روشن می‌کنه و راه میوفته به گردش توی شهر و از مسیر فرعی خارج میشه به سمت جایی به اسم "پل نورو" که یک پلی هست که معمولا وقتی آب از سمت افغانستان سرازیر میشه توی استان یک جای خنک و ملایم رو می‌سازه که خانواده‌ها اونجا میرن چادر می‌زنن و دور هم خوش می‌گذرونن، بهتون که گفتم زابل کلا جای تفریحی نداره و نهایت تفریح مردم توی سیستانی که دچار قحطی و بی‌آبی هست همینه، هر گوشه‌ای که کمی آب بیاد برای اونها تبدیل به جای تفریحی میشه آقای رفیق به سمت پل نورو حرکت می‌کنه و این دختر چشم و گوش بسته (که من رو یاد زهره ۱۰ سال پیش می‌اندازه) ترسیده و نگران فقط خیره به جاده می‌مونه، آقای رفیق به پل نورو می‌رسه و به این دختر میگه پیاده شو یه گشتی بزنیم، ما نمی‌دونیم چرا، نمی‌تونم این دختر رو سرزنش کنم که چرا پیاده شده، دخترهایی توی این سن با این سطح از چشم و گوش بسته بودن خیلی مظلوم و بی‌آزارن، صداشون در نمیاد، اکثرا ترسیده و گوشه گیر هستن و سعی می‌کنن هیچوقت مقاومت یا اعتراضی نکنن و هرچی میگی رو گوش کنن همین هم اتفاقا عامل جذابیت اونهاست، برای مردهایی که قدرت طلبی و سلطه گری رو دوست دارن دختری که به این شکل مظلوم و معصوم هست شبیه رمان‌های زیرزمینی تلگرامی می‌مونه صداش در نمیاد تا تو هرکاری دوست داری بکنی!!! دختر بخت برگشته پیاده میشه و گویا توی اون ساعت که هوا رو به تاریکی می‌رفته خانواده‌ها از اونجا رفته بودن و فقط چند تا بچه پولدار واسه تفریحات خودشون اونجا داشتن مواد می‌کشیدن که چشمشون به این دختر پسر میوفته و شروع می‌کنن به تیکه و طعنه انداختن، آقای رفیق رگ غیرتش بالا می‌زنه و ادعا می‌کنه این دختر نامزدش هست ولی خر هم این رو باور نمی‌کنه چون هیچ مردی اونقدر بی‌غیرت نیست که نامزد خودش رو واسه عشقبازی بیاره زیر پل نورو که باهاش لاس بزنه، پسره با اونها درگیر میشه اما مشخصا نمی‌تونه از پسر ۱۰ تا مرد همزمان بربیاد، اونها یه دل سیر پسره رو کتک می‌زنن و بعد هم دختره رو برمی‌دارن سوار ماشین خودشون می‌کنن و میرن ... آقای رفیق چیکار می‌کنه؟ در کمال بی‌غیرتی حالا که گوشی‌اش رو هم دزدیدن عین یه موش ترسو سوار ماشین میشه و بی‌صدا برمی‌گرده خونه فقط به رفیقش که کنار دختره توی پارک نشسته بوده زنگ می‌زنه و میگه بیا آقا که اینطوری شد، پسرها با هم قرار می‌ذارن که سکوت کنن و هرکس میره دنبال زندگی خودش تا آب‌ها از آسیاب بیوفتهشب میشه ... دختر خاله کجاست؟ آقا دختر خاله کجاست؟ شما که با هم رفتین قدم بزنین؟ دختره انکار، انکار، انکار هی بگم؟ نگم؟ چیکار بکنم بالاخره دختر ورپریده لالمونی بودنش رو کنار می‌ذاره و به خانواده میگه، خانواده به پدر و مادر نگران دخترخاله میگن و پلیس میره پسرها رو پیدا می‌کنه و یه فصل کتک می‌زنتشون (چون سیستان بلوچستان همینه، اینجا شهر هرته جونم، خدا نکنه به بازداشتگاه برسی شانس بیاری با باتوم بهت تجاوز نکنن دمشون هم گرم) پسره شروع به اعتراف می‌کنه و میگه آقا داستان این بود تیم جستجو تشکیل میشه، روستا به روستا تمام محلات اطراف پل نورو جستجو میشه و در نهایت دختره پیدا میشه درحالی که چیزی حدود ۳۰ نفر بهش تجاوز مستقیم کردن و بعد هم دختره رو عین یک تیکه گوشت انداختن دور، پلیسی که توی پرونده دخیل بود می‌گفت احتمالا دختره زنده نمی‌مونه و خودکشی می‌کنه، چیزی که تو حرفای پلیس نظرم رو جلب می‌کرد این بود که طوری حرف می‌زد انگار اگر این دختر زنده بمونه خیلی بی‌غیرته، در واقع اگر غرور و غیرتی داره باید خودش رو بکشه تا این لکه ننگ از سر فامیل و خانواده‌اش پاک بشهدلم برای دختره می‌سوزه، تو شهر من هیچکسی که قربانی این مسائل باشه زبون باز نمی‌کنه وگرنه دلم می‌خواست دستشون رو بگیرم و کمکشون کنم به زندگی برگردن ولی نمیشه ... نه می‌شناسمشون نه اجازه میدن بهشون نزدیک بشم نه هیچی!!احتمالا هر شب داره داستان رو مرور می‌کنه، با خودش میگه کاش با دختر خاله‌ام نرفته بودم، کاش سوار ماشین نشده بودم، کاش اجازه نمی‌دادم ماشین روشن بشه، کاش اجازه نمی‌دادم از شهر خارج بشه اصلا شروع می‌کردم به جیغ و کولی بازی درمی‌آوردم، کاش وقتی رسیدیم پل نورو اصلا پیاده نمی‌شدم کاش کاش کاش ... کاش‌هایی که هرگز واقعیت رو عوض نمی‌کنن ... تصور می‌کنین اون دختر به زندگی برمی‌گرده؟ مگه اون دختر زهره ترقویی هست که بتونه پررو پررو توی چشم مردمی که تحقیر و سرزنشش می‌کنن نگاه کنه و بگه من نمی‌میرم من زنده می‌مونم و از تک تک اون حرومزاده‌ها تقاص پس می‌گیرم!!! نه عزیزانم ... تمام آرزوی مردمان سیستان اینه که یک زندگی "بی‌حاشیه" داشته باشن این زهره ترقویی هست که مثل سگ از زندگی کتک خورده و اونقدر پوست کلفت شده که حتی اگر بهش تجاوز هم بشه تو چشم زندگی زل می‌زنه و میگه بازم ادامه میدم و تک تک اون حرومزاده‌هایی که آزارم دادن رو رسوا می‌کنم من نمیگم آدم خاصی هستم، حتی برای من هم آسون نبوده جنگیدن با این تفکرات سال‌های سال زمان می‌بره و اصلا آسون نیست فقط امیدوارم اون دختر بیچاره بتونه این بحران رو پشت سر بذاره ولی نمیشه، تصور کنین منی که هیچ آسیبی از علیرضا افشار ندیدم اینطوری کمرم شکسته دیگه اون بدبخت؟ صحنه‌های تجاوز، صحنه‌های کتک خوردنش، تحقیری که توی اون لحظه‌ها احساس می‌کرده خیلی از این حرومزاده‌ها حتی از سکس‌هاشون فیلم می‌گیرن تا به عنوان یک دستاورد هنری به دوستانشون نشون بدن و این دختر تک تک این صحنه‌ها رو داره مرور می‌کنه و اون ... اون هرگز التیام پیدا نمی‌کنه تصور کنین اون دختری که قهاره پسر بازی بوده و خوب می‌دونسته چیکار کنه و کجا بره هیچ بلایی سرش نمیاد ولی اون بدبختی که برای اولین بار تو نوجوونی می‌خواسته یک کار مخفی انجام بده چنین تاوان سنگینی میده حتما با خودش میگه ای کاش توی پارک می‌موند فوقش یک فصل کتک از پدر و برادرش می‌خورد ولی حالا چی؟؟؟ دخترک بینوای من ... حالا می‌بینین یکی از تفاوت‌هایی که علی داشت چی بود؟ هیچوقت کسی از سمت اون مزاحمم نشد، هیچوقت کسی به من آسیب نزد، هیچوقت نشد که یکی بیاد بهم بگه ترقویی ببین عکس‌هایی که تو برای علی فرستادی اون توی گروه ما پسرا پخش کرده و گفته بچه‌ها ببینین دختره رو، چی گیر آوردم بیاین سهم همتون باشه این عکس‌ها!!! فکر نکنین این‌ها رخ نمیده اتفاقا خیلی زیاد هم اتفاق میوفته و همیشه این نگاه بدبینانه رو نسبت به علی داشتم که اگر من علی رو اشتباه شناخته باشم چی؟ با اینکه حالا ترسم واقعی شده و علیرضا افشاری وجود نداره ولی بازم ... علی خیلی مرد بود، خیلی زیاد!! کنار اون جز غیرت و مردانگی چیزی حس نکردم، هیچوقت به من حس کالا بودن نداد هیچوقت به خودش اجازه نداد که من رو مجبور به کاری کنه آخ ... ببین حتی با اینکه زخمم زده باز نمی‌تونم ازش متنفر باشم این چه عشقی هست آخه!!! الهی بمیرم برات علی ... الهی بمیرم که هروقت این داستان‌ها رو می‌شنوم بیش از پیش عاشقت میشم قربونت برم جمله آخر هم بگم؟ چیزی که توی یکی دو سال گذشته بهش پی بردم اینه که توی استان من دخترها تا قبل از ازدواج احتمال خطا رفتنشون خیلی کمه، یعنی مثل تهران نیست که قبل ازدواج راحت سکس داشته باشن و هر رابطه‌ای رو تجربه کنن اما واقعیتی که متوجهش شدم اینه که بعد از ازدواج و وقتی که دیگه ترس باکرگی برای شخص می‌ریزه باعث میشه خیلی راحت‌تر دست به خیانت بزنه طوری که من به وفور زنانی رو می‌بینم توی همین شهر خودم که با شوهر همسایه سکس داشته و حتی ازش حامله شده (پرونده‌اش رو خوندم) و زنه حتی احساس شرم و خجالت هم نداشته نه اینکه بخواد خودش رو خلاص کنه نه هیچی خیلی راحت سرش رو بالا می‌گیره و به زندگی ادامه میده چندی پیش فیلمی توی سطح شهر زابل پخش شده از رابطه جنسی یک خانم پرستار با ۲ عدد آقای دکتر به شکل تریسام در یکی از اتاق‌های بیمارستان زابل که فیلم رو خودشون گرفتن و دست به دست چرخیده و خانوم پرستار درحالی که شوهر هم داشته هیچ ناراحتی یا رنجشی نشون نمیده خیلی هم عالی نوش جونم که دوست داشتم تریسام بزنم و یک رابطه جنسی سه نفره رو با همکارهام تجربه کنم تمام این‌ها رو گفتم که بدونین، تصور نکنین توی این استان هیچ سکس و رذالت و خیانتی رخ نمیده ولی خیلی فاصله هست بین کسی که خودش ذات کثیفی داره و به شوهر و زندگیش خیانت می‌کنه و حتی فیلم می‌گیره، تا دختری که صرفا از روی بی‌زبونی و ساده بودنش گول می‌خوره و چنین تاوان سنگینی پس میده شاید این مطلب فقط بتونه بخشی از فرهنگ و سنت این استان رو به شما نشون بده هرچند خودتون می‌دونین من آدم هندونه زیر بغل نیستم، این استان چیزهای خوب هم زیاد داره ولی این خصلت من هست که درباره چیزهایی حرف بزنم که کمتر کسی دوست داره بهشون بپردازه تاریخ انتشار: ۱۰ آبان ۱۴۰۵ _ ۵۱۱۶ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSun, 01 Nov 2026 05:31:51 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/دروغی-به-نام-علیرضا-افشار-b1nydnlyzngvعکس متعلق به سال ۱۳۹۴ قبل از ورشکستگینمی‌خواستم درباره این موضوع صحبت کنم ولی به لطف وکیل دردسرسازی که گرفتم، آقای رجبی و خانوم بیمارش که دیروز ۷ آبان ۱۴۰۵ یک تجربه وحشتناک رو برای من رقم زدن، تصمیم گرفتم در ادامه موضوع به این مطلب هم اشاره کنم، لازمه بدونید اگر یک روزی پست قبلی پاک شد، من به یک وکیل پول دادم تا آمار علیرضا افشار رو برای من دربیاره و همسر این آقای وکیل مثل یک مجنون دیوانه شروع به تهمت زدن به من کرد که من به شوهرش نظر دارم و با بهانه علیرضا افشار و عشق ۸ ساله به یک آدم مجازی هدفم فقط نزدیک شدن به شوهرش بوده!! (بار اولم نیست با این مدل زن‌ها روبرو میشم کلا این زن‌ها تعدادشون کم نیست و متاسفانه خیلی هم زیاد هستن برای همین هم در کمال آرامش این موضوع رو مستند کردم)لازمه بگم، از وقتی پست رو نوشتم و منتشر کردم برای شما خیلی احساس بهتری دارم و واقعا احساس می‌کنم دلم قرص و محکم شد که حداقل یک تریبونی دارم تا صدای خودم رو به گوش دیگران برسونم به همین جهت احساس می‌‌کنم شاید یک درصد، فقط یک درصد بیان این غم هم بخشی از رنجی که بر من وارد می‌کنه رو کمتر کنهاما بازم باورم نمیشه که دارم چنین چیزی رو می‌نویسم، انگار دنیا به آخر رسیده، قلبم از تپش ایستاده، می‌دونم الان تک تک اون کاربران ویرگولی که مدام بهم پیام می‌دادن و می‌گفتن:زهره خانوم درباره علیرضا افشار چیزی ننویسالان با خوشحالی ته دلشون میگن دیدی گفتم؟؟ دیدی گفتم ننویس!! ولی خیالتون راحت دوستان، من حتی شکست هم بخورم شکستم رو می‌نویسم ولی ای کاش ... ای کاش این شکست اینطوری نبود، باور نمی‌کنین من چی میگم، حس می‌کنم یکی با یک خنجر بزرگ کمرم رو شکسته، وقتی راه میرم حس می‌کنم کمرم خم میشه قوز می‌کنم انگار توی ۱۰ روز چنان بار سنگینی روی دوشم انداختن که قد ده سال یک دفعه پیر شدم، موهای سفیدم رو توی آیینه می‌بینم، چین و چروک‌های گوشه چشمم، خستگی چشمام، نور امید به زندگی که از چشمام پر کشید و رفتدلم می‌خواد باهاش روبرو بشم و ازش بپرسم:چرا؟؟؟چرا این کارو با من کردی؟؟ چرا بهم دروغ گفتی؟ حتی روم نمیشه اینجا بیان کنم اون دروغ چی بود فقط می‌تونم در همین حد بگم که کل چیزی که از علیرضا افشار تصور می‌کردم دروغ بود، ولی آخه چرا؟؟شب‌ها تا صبح بیدارم، خاطرات رو مرور می‌کنم، از خودم می‌پرسم چرا؟ چرا یک بار، فقط یک بار جایی رو پیدا نمی‌کنم که علیرضا افشار بهم آسیب زده باشه، آخه خدا نشناس، تو که منو گول می‌زدی و داشتی بهم دروغ می‌گفتی خب هدفت چی بود؟ ای الهی که به زمین گرم بخوری ...‌ من شب‌ها تا صبح اشک می‌ریختم برای مظلومیتت، برای اینکه می‌گفتی پدر و مادرت تورو از خونه بیرون کردن و توی پارک می‌خوابی، تو چطور بهم دروغ گفتی؟؟؟ چطور من رو بازی دادی؟؟موهام رو چنگ می‌زنم، خدایا بگو دروغهخاطرات، خاطرات داره هجوم میاره به مغزمسیلی از جمله‌ها، حرف‌ها، خنده‌ها ... نه نه نهنه این یه کابوسه، من حتما از این کابوس بیدار میشمآخه چرا علی جان؟ چرا مادر؟؟ چرا دورت بگردم، تو چی می‌خواستی؟؟ ترحم می‌خواستی؟ محبت مادرانه می‌خواستی؟ پول می‌خواستی؟ رابطه می‌خواستی؟ هرچی می‌خواستی من بهت می‌دادم قربونت برم ولی چرا بهم دروغ گفتی؟من هزار بار ازت پرسیدم، گفتم اگر علیرضا افشار نیستی بهم بگو، اگر دزدی، قاتلی، متجاوزی، خلافکاری، ساقی موادی یعنی بدترینه بدترین‌ها، بخدا قسم حتی اگر بهم می‌گفتی یک متجاوز هستی که هر روز به دخترهای مردم تجاوز می‌کنی باز من دستت رو محکم می‌گرفتم و می‌گفتم عیبی نداره، تو به من آسیبی نزدی پس من تا ته دنیا کنارت می‌مونمچرا بهم دروغ گفتی مادر؟؟ ببین حتی دلم نمیاد نفرینت کنم، اونقدر قلبم شکسته که انگار فهمیدم بچه‌ی پدر و مادرم نیستم، تو یک عشق مجازی نبودی، تو پشت گوشی نبودی، تو توی خون و گوشت و جون من بودی، تو تمام هویت و ستون فقرات زندگیم بودی من با تو زندگیم رو شناختم، من با تو خودم رو شناختم، اگر جایی می‌خواستم پام رو کج بذارم، می‌خواستم مشروب بخورم یا پارتی برم یا کار ناپسندی بکنم هربار به تو فکر می‌کردم و عقب می‌کشیدم، علی چرا مادر؟؟ چرا؟؟ چرا به زهره دروغ گفتی؟؟ ببین چطور عین بچه یتیم بی‌پناهی شدم که نمی‌فهمم به کی باید پناه ببرم دست کی رو باید بگیرم؟ دیگه چه کسی برام مونده توی زندگیم؟علیرضا جانم بقیه بهانه‌اند، تو قدم‌های منی به سمت خدایادت میاد وقتی این جمله رو روی بیوی تلگرامم زدم چقدر خوشحال شدی؟ تا یک هفته با ذوق و شوق بهش نگاه می‌کردی که من تورو با افتخار به بقیه دوستام معرفی می‌کردم من غرور رو توی رفتارت می‌دیدم که چقدر ذوق کرده بودی که زهره تورو اینطوری معرفی می‌کنه و ازت خجالت نمی‌کشه حالا ببین لای دفترهام، لای خاطراتم، لای مستندهام، دیگه جایی نمونده که نگاه نکنم و رد و اثری از تو نبینم، من چطوری تورو از زندگیم حذف کنم؟ چطوری این کارو بکنم؟من پدر نداشتم پدرم تو بودی، برادر نداشتم برادرم تو بودی، پشتیبان نداشتم پناهم تو بودی، تو که همه اینها رو می‌دونستی علی چرا این کارو با من کردی؟ چرا بی‌پناهم کردی؟ رک و راست می‌گفتی تا می‌رفتمتموم این سال‌ها از شهریور ۱۴۰۱ تا اسفند ۱۴۰۴ که بعد از سال‌ها تونستم باهات حرف بزنم حتی لحظه‌ای نبود که بدون فکر کردن به تو سپری بشه، شب‌ها می‌خوابیدم و با خودم می‌گفتم بمیری زهره، بمیری که تو لای پتوی گرم و نرم خوابیدی و علی معلوم نیست کسی باشه که حال دلش رو بپرسه یا نه؟یادته بهم چی می‌گفتی؟می‌گفتی زهره مادربزرگم عاشق اسم "مصطفی" بود می‌گفتی همیشه آرزو داشت من اسمم مصطفی باشه ولی زور مادرم زیاد بود و اسمم رو علیرضا گذاشتن، حالا می‌بینم حتی اسمت علیرضا نیست، خاک بر سر من کنن ... تو با اون همه ذوق و شوق از اسمت می‌گفتی یعنی همشون دروغ بود؟ می‌گفتی مادربزرگت همش می‌گفته برای مصطفی زن بگیریم، می‌گفتی برای مادربزرگت پرستار گرفته بودین روزهای آخر عمرش راحت‌تر بگذره پرستاره به مادربزرگت گفته علی آقا اونقدر بداخلاقه با صد من عسل نمیشه خوردش!! یادته علی جانم؟ تو اینا رو واسم می‌گفتی و من تو دلم غش می‌رفتم برای بداخلاقی‌هات، دلم می‌خواست تو چشم تمام دنیا بداخلاق باشی فقط برای من مهربون باشی، فقط زهره مهربونی‌هات رو ببینهدلم می‌خواست هروقت کسی مارو از بیرون می‌بینه بگه اوووه طفلک این زن بیچاره کنار این مرد تخس و بداخلاق چطوری دووم آورده؟ منم توی دلم قنج برم برای اینکه علیِ مهربون رو فقط من دیدم، اونا ندیدنش، اونها پسر کوچولوی مهربونی که عین بچه‌ها عاشق محبت دیدن بودن رو ندیده بودن علی ...علی هنوز باورم نمیشه اسمت علی نیست، هنوز باورم نمیشه فامیلی‌ات دروغه، اسمت دروغه من اسم و فامیل تورو روی سینه‌ام حکاکی کردم، روی قلبم حکاکی کردم من تورو توی بند بند وجودم ثبت کردم، تو مثل خون تو رگ‌های من می‌جوشی علی چطور ممکنه همه اونها دروغ باشه؟؟آخ علی ... ببین حتی اون وکیل بیشرف رجبی هم برمی‌گرده من رو طعنه می‌زنه و میگه تو ده سال هست لنگ یک آلت هستی!! این جماعت حیوون و پول پرست چه می‌فهمن که من لنگ آلت نبودم، من لنگ وجود تو بودم لنگ اون آرامشی که تو بهم می‌دادی امنیتی که بهم می‌دادییادته شب‌ها از سرکار برمی‌گشتی می‌گفتی زهره دستامو دور تنت حلقه می‌کنم بغلت می‌کنم؟ اون بغل هیچوقت واقعی نبود فقط چند تا واژه بود که کنار هم یک جمله رو می‌ساختن ولی به اون خدای احد و واحد قسم من بغلت رو احساس می‌کردم، وقتی این جمله رو می‌گفتی من گردش خون زیر پوستم رو حس می‌کردم، وقتی می‌گفتی زهره گردنت رو می‌بوسم من تپش‌های قلبم رو حس می‌کردم، آتیشی که به جونم میوفتاد از تصور اینکه تو لب‌هات رو روی گردنم می‌ذارییادت میاد اولین باری که قرار بود از قالب خواهر برادری خارج بشیم؟؟ قرار بود بعد از یک سال و نیم از آشناییمون بالاخره ما هم چند تا واژه صمیمانه‌تر بگیم، من خیلی شرمم می‌شد حس می‌کردم تموم وجودم گر گرفته با اینکه همه چیز توی یک صفحه چت بود، با اینکه اصلا قرار نبود کار زشت و ناپسندی انجام بدیم، دختر پسرهای مردم عکس‌های لخت و برهنه می‌فرستادن اینکه ما فقط درباره بوسیدن حرف بزنیم اونقدرها هم بد نبود مگه نه؟؟می‌گفتی زهره جان، من نمی‌خوام حرمت تو شکسته بشه، نمی‌خوام احساس بد بگیری، نمی‌خوام حس کنی من ازت برای امیال جنسی خودم سواستفاده می‌کنم، گفتی زهره جان اجازه میدی برای اولین بار ببوسمت؟ قرار نبود هیج بوسه واقعی رخ بده قرار بود فقط بعد از این توی چت صمیمی‌تر بشیم ولی تو حتی برای همین صمیمیت از من اجازه می‌گرفتی و بارها ازم می‌پرسیدی که زهره جان اگر جایی حالت بد شد یا احساس کردی دوست نداری ادامه بدی بهم بگو!!!اشک‌هام دارن می‌ریزن!!! دوباره داره یادم میاد و اشک‌هام سرازیر میشه تو این حرف‌ها رو می‌زدی و من پشت هر جمله هزار بار عاشقت می‌شدم یعنی همشون دروغ بود؟ حرمت نگه داشتن دروغ بود؟ نمی‌خوام حس بد بگیری دروغ بود؟ من با قربون صدقه و جملات عاشقانه‌ات عاشقت نشدم علی، من با همین جملات عاشقت شدم، اینکه هربار نیاز جنسی‌ات بهت غالب می‌شد تو منافع من رو بر امیال خودت ارجعیت می‌دادییادته اون شبی که شهوت بهت غالب شده بود؟ اومدی بهم گفتی زهره امشب اگر کنارم بودی باهات چه کارها که نمی‌کردم!!!من ترسیدم، نمی‌دونم چرا ترسیدم، احمقم، چون یه احمق ندید بدید بودم که بلد نبودم برای مردی که عاشقش هستم لوندی کنم من سریع عقب کشیدم و شب بخیر گفتم، فرداش از خواب بیدار شدی، بهم گفتی زهره ببخشید اگر حالت بد شده قول میدم دیگه تکرار نشه!!زهره برات مررررد علی، زهره برای وجودت هزار بار مرد و زنده شد، می‌خواستم یه روز برم دست پدر و مادرت رو ببوسم، بگم خدایا شما چی تحویل این جامعه دادین؟؟؟ الله اکبر چطور چنین مرد بی نظیری رو تربیت کردین؟؟؟ ای بی‌انصاف‌ها چرا فقط یک دونه زاییدین؟؟ شما که اینقدر خوب تربیت می‌کردین یه ۷،۸ تا پسر می آوردین تا دخترهای بیشتری خوشبخت بشن چرا این ظلم رو به ما روا داشتین؟؟ولی حالا؟؟؟ علی اصلا پدر و مادری وجود دارن؟ علی تو کی هستی؟؟؟ یعنی تو ۸ سال برای من یک روایت قلابی ساختی که چیکار بکنی؟؟ من چی بودم؟ یک پروژه دستکاری ذهنی؟ یک موش آزمایشگاهی؟؟ علی اشک‌هام بند نمیاد ...نه این اسم، اسم خودت هستنه این فامیل، فامیل خودت هستنه حتی عکس‌هایی که فرستادی عکس خودت نیستنحتی نمی‌دونم اینها عکس کدوم بینوایی هست که واسم فرستادی، فقط امیدوارم شاید طرف عکس‌هاش رو ببینه و بتونم از طریق اون بفهمم که تو کی هستی واقعا!!!علی اون وکیل بیشرف آدرسی که ازت توی ثنا ثبت شده رو بهم داده، منطقه ۳ تهران، پاسداران بالاتر از میدان احتشامی!!علی تو منطقه سه تهران زندگی می‌کنی؟؟ علی چرا این همه سال نقش یک مرد فقیر و بی‌پول رو بازی کردی که‌ زیر فشار بدهی داره تلف میشه؟؟ من که ازت پول نخواستم بی‌انصاف یعنی توی دل ناز و نعمت بزرگ شدی ولی عقده این رو داشتی که نقش یک مردی که درگیر نزول و دعوا و بدهی شده رو بازی کنی؟ خب تهش به چی رسیدی علی؟؟؟علی اون شب‌هایی که از اختلال نعوظ برام می‌گفتی، اون شب‌هایی که غصه می‌خوردی و می‌گفتی دیگه مردونگی نداری دیگه احساس مرد بودن نمی‌کنی من تا صبح برات گریه می‌کردم که چرا شوهر من باید اینقدر سرخورده بشه، علی تو تمام هویتی که ازت داشتم رو نابود کردی آخه چرا؟؟؟تو توی منطقه ۳ تهران تو دل رفاه داری زندگی می‌کنی، علی چرا من رو عذاب دادی این همه سال؟؟ علی اشک‌هام بند نمیاد کاش یکی بیاد بگه این یه کابوس لعنتی هست، کاش می‌گفتن وکیل از سر حسادت اطلاعات دروغ بهم داده ولی این اطلاعات واقعی هست همه چیز واقعیه، اونی که واقعی نیست تویی علی جانم ... تو!!!علی من فکر می‌کردم بخاطر اینکه اختلال نعوظ داری و سال‌ها زیر فشار بدهی نزول زندگی کردی برای همین از ملاقات حضوری با من فراری هستی علی من بهت حق می‌دادمعلی ببین تا همین امروز توی این صفحه حتی یک نفر نمی‌دونست تو اختلال نعوظ داری، هیچوقت به هیچکس درباره مشکلاتت نگفتم چون عیب شوهرم عیب من بود، چطور می‌تونستم مردانگی تورو زیر سوال ببرم و بعد سرم رو بالا بگیرم؟؟ ولی حالا می‌بینم اصلا اختلال نعوظی وجود نداشته من مثل احمق‌ها شب‌ها تا صبح گریه می‌کردم که چرا علیرضای من باید هربار از چاله در بیاد توی چاه بیوفته، وای وای وای ... چه شب‌هایی تا صبح اشک ریختم، چه شب‌هایی ضجه زدم واویلا بر من ... چقدر من بدبختم!!!به وکیل بیشرف سپرده بودم که شماره تلفنی از پدر یا مادرت برام پیدا کنن نمی‌دونم دلخوش باشم به چی؟ با خودم میگم الان بری به پدرش چی بگی؟ سلام آقا، بچه شما ۸ سال من رو بازیچه خودش کرده فقط می‌خوام بدونم چرا؟ مگه اصلا یارو باور می‌کنه که من چی میگم؟؟ بخدا اگر باور بکنه یه تف هم می‌اندازه کف دستم و فکر میکنه من برای پول چاپیدن ازش اومدمخدایا شبیه یه کابوسه، شبیه یه فیلم سینمایی هیجانی که هربار از یک چاله توی چاه میوفتی دقیقا همین شکلی، چرا آخه چرا؟؟؟ ده روزه دارم با این کابوس سر می‌کنم حس می‌کنم هیچوقت قرار نیست عادی بشهیادت میاد این پیام رو علی آقا؟؟ 😂😂😂😂این خنده‌ها وسط گریه هام میادموندم بخندم یا گریه کنمیادته من رو نصیحت می‌کردی، مثل یه پدر، می‌گفتی زهره جان توی اون شهر معیوب که زن فقط یک تیکه گوشت هست باقی نمون، زهره باید درس بخونه، بره توی اجتماع!!علی ببین من بخاطر تو تلاش کردم که به تهران برسمبرای اینکه ببینی من آدم لایقی هستممن آدم بی‌عرضه‌‌ای نیستم علیعلی چطور ممکنه تمام این پیام‌ها دروغ باشه؟؟ علی تو که حتی به من محبت کلامی نمی‌کردی، می‌گفتی زهره جان، من ته ته محبتم همین "زهره جان" گفتن هست سال‌ها باهات جنگیدم، دعوا کردم ولی بعدش گفتم فدای سرت اصلا محبت نکن عیب نداره، همون حس امنیت و آرامشی که بهم میده به یک دنیا می‌ارزه، حالا ببین تمام اونها دروغه!!علی برای من عکس یه مرد خوشتیپ هیچ اهمیتی نداره، کاش می‌گفتن کچل هستی، کور و کر هستی، چاق یا لاغر هستی، قد کوتاه و شکمو هستی، حتی مافیا و خلافکار هستی من حاضر بودم با هر چیزی بسازم برام مشکلی نداشت علی، من با هر چیزی می‌ساختم اگر فقط تو کنارم بودی من برام قیافه مهم نبود تو مهم بودی، اون امنیتی که بهم می‌دادی مهم بود، اون آرامشی که بهم می‌دادی مهم بودحالا چیکار کنم؟ چطوری دوباره عاشق بشم؟ از کجا مردی رو پیدا کنم که یک سال تمام روی نیاز جنسی‌اش سرپوش بذاره و بعد از یک سال و اندی با ایما و اشاره پا پیش بذاره و حتی برای یک بوسه مجازی از من کسب اجازه کنه؟؟ حتی دخترهای امروزی به این کارها می‌خندن علی چه برسه به مردها و پسرهای این دوره، علی هیچکس مثل تو نمیشه علی زهره مرد ... کاش خودت تیر خلاص رو می‌زدی تو قلبم، کاش اعضای بدنم رو برمی داشتی واسه خودت می‌فروختی، کاش ازم پول اخاذی می‌کردی مثل همین وکیل اراذل و زنش می‌گفتی الان میرم به بابات میگم با من حرف زدی الان به داداشت میگم ولی تو هیچ کاری نکردیاین وکیل و زنش رو ببین، ادعای باکلاس بودنشون گوش دنیا رو کر می‌کنه ولی در عمل هیچی جز یه مشت کولی نیستن همین که یک ذره بهشون فشار بیاد نقابشون میوفته و ذات چندش آورشون نمایان میشه، کولی بودن و دهاتی بودنشون مثل من نمایان میشه ولی تو؟علی من هزار بار بهت فحش دادم، هزار بار نفرینت کردم، هزار بار لعنت فرستادم برات، علی من فحش‌هایی رو بهت می‌دادم که اگه به سنگ می‌دادی آب می‌شد چرا تو هیچوقت مقابله به مثل نکردی؟؟؟ چرا نرفتی عکس‌هایی که از خودم برات می‌فرستادم کف دست بابام نذاشتی؟ تو که شماره بابام رو داشتی، شماره داداشم رو داشتی، علی بگو ... بگو علی بگو دورت بگردم بگو دروغهعلی کاش بهم بگی زهره من خلافکارم، زهره من ساقی موادم، من آدم بدی‌ام، علی قسم می‌خورم به اون خدای احد و واحد قسم ویرگول و اینستاگرام و هر جهنم دره‌ای رو رها می‌کنم و تا ابد توی یک روستای دورافتاده مخفیانه با تو زندگی می‌کنم کاش بگی هویتم رو بخاطر این مخفی کردم، کاش بگی زهره من واقعی بودم، احساسم واقعی بود، حرفام واقعی بودعلی ... علی من هیچ شدممن نمی‌خوام بدون تو نفس بکشممن نمی‌خوام بدون تو هویتی داشته باشمعلی کاش یکی بود که از طرف من می‌زد توی گوشت، می‌گفت بابا نامرد ببین این دخترک چقدر داره زجر می‌کشه برو بهش واقعیت رو بگو ...اشک امانم رو بریده ... کولی‌هایی مثل اون وکیل من رو از دادگاه می‌ترسونن من به دادگاه و زندان با روی باز سلام مي‌کنم شاید زندان بتونه تو رو از مغز من بیرون بکشه علی وگرنه هرچقدر با خودم می‌جنگم موفق نمیشمیادته چقدر آرزو داشتم از سرکار بیای من برات قورمه سبزی بذارم؟ شب‌های جمعه با هم رویاهای صادقانه و تمیز می‌بافتیم درحالی که بقیه عکس آلت جنسی و اندامشون رو برای پارتنرشون می‌فرستادن، تو حتی یکبار از من تقاضای همچین چیزی نکردی یکی دو بار هم که از فشار شدید شهوت بهش اشاره کردی سریع عذرخواهی کردی گفتی نه اشتباه شد ببخشید!!! علی من عاشق همین خودنگهداریت بودم لعنتی، وای وای هیچ مردی اینو نمی‌فهمه ‌که وقتی شهوت بهش غالب میشه ولی همچنان می‌تونه عقلانیت رو حفظ کنه چقدر جذاب میشه علی تو خیلی جذاب می‌شدی لعنتی ...علی ... علی بگو دروغه ... علی من آینده نمی‌خوام من شوهر نمی‌خوام من حتی ازت نمی‌خوام شوهرم باشی من فقط می‌خوام بدونم این همه سال بازیچه نبودم می‌خوام بدونم علیرضا افشار من واقعی بوده نه یک هویت غیرواقعی که ۸ سال بهش بال و پر داده شدهتوروخدا صدام کن، فقط یکبار دیگه صدام کن، یکبار جوابم رو بده دلم تنگ شده برای اینکه آوای اسمم رو از دهن تو بشنوم، دلم برات تنگ شده نمی‌تونم باور کنم علی ... علی قلبم از کار میوفته نمی‌تونم باور کنم من رو بازی دادیمن که با اون وکیل تیمارستانی و زن مریض‌تر از خودش حرفی نداشتم علی جانم، اونقدر تو شوک بودم که فقط برای اون دلیل و برهان می‌آوردم که شاید واقعیت عوض بشه می‌گفتم آقا به این دلیل، به این دلیل، به این دلیل، آقا امکان نداره اینی که شما می‌گین واقعی باشهوکیل میگه علیرضا افشار واقعی نیست، میگه تو (علی) احتمالا یک اختلال روانی داری و دوست داشتی یک زندگی متفاوت نسبت به زندگی خودت رو تجربه کنی برای همینم این داستان رو سر من پیاده کردی 😂😂😂😂😂یعنی تو اونقدر توی خوشبختی غرق هستی و توی منطقه ۳ تهران بهت خوش می‌گذره که ترجیح دادی از سال ۱۳۹۷ تا امروز نقش یک مرد افسرده و ورشکسته رو بازی کنی که خیلی سوسکی سال به سال دارایی‌های خودش رو از دست دادهخوش به حالت علی جان ... خوش به حالت که اونقدر پولدار و حوشبخت هستی که دلت خواسته ۸ سال نقش یه آدم فقیر و ورشکسته رو بازی کنی ولی تا با چشم خودم نبینم باورم نمیشهباید بیام تهران و کار کنم بعدش یه وکیل استخدام کنم که بغل دست من حاضر باشه تا در خونه بابات بیاد می‌ترسم همونجا تنها برم غش کنم و بمیرم اصلا نمی‌دونم چی باید بگم، هر چی بگم پدر و مادرت می‌زنن تو دهنم میگن برو بابا مریض روانی اومدی فیلم بازی می‌کنییادته چی می‌گفتی؟ می‌گفتی شب‌ها خواب رابطه جنسی می‌بینم زهره، فکر کنم خل شدم!!!زهره شرم و حیا رو گذاشت پشت سرش و گفت می‌خوای برات کاری بکنم؟ اما جواب تو یک جمله بود "نمی‌خوام بعدش از خودت حس بدی بگیری زهره"زهره برای مردونگی و شرافت تو تیکه تیکه شد علی، زهره لا به لای همین پیام‌ها قسم خورد که هر طور شده تورو پیدا کنه و اجازه نده یک بیماری مثل اختلال نعوظ و سرخوردگی بخاطر مشکلات زندگی تورو از پا دربیارهحالا بهم میگن شماره تلفنی که ۱۰ ساله تو دست توعه، برای یک آدرس تو منطقه ۳ تهران هست، اسمش فرق داره، فامیلش فرق داره اما نام پدر با نام پدری که تو بهم گفتی یکی هست "مهدی"، تاریخ تولد با تاریخ تولد تو یکی هست با این تفاوت که صاحب این شماره تلفن دقیقا همسن خودم هستعلیرضا افشارنام پدر مهدیتاریخ تولد ۱۳۷۳/۱۲/۰۹صاحب شماره تلفننام پدر مهدیتاریخ تولد ۱۳۷۷/۱۲/۰۹کاش دروغ بود با خودم می‌گفتم شاید هویت یکی رو دزدیدی ولی اسم پدر مشترک، تاریخ تولد یکسان یعنی وقتی آشنا شدیم تو همسن من بودی؟ توی اون سال ۱۳۹۷ تو ۲۰ سالت بوده؟؟ پس چطوری؟ نه نه نه گریه نکن گریه نکن زهره احمق ... این زخم لعنتی اونقدر تازه هست که حتی بهش دست هم نمی‌تونم بزنم سریع چرک و خون بالا میارمعلی چرا؟ چرا همه چیزت دروغ بود مادر؟ من که ازت پولی نمی‌خوام هزار بار بهت گفتم بیا فرار کنیم، بیا یه قبرستونی بریم هیچکس مارو نشناسه خودت گفتی نه، علی ... علی تو از خاطرات بچگی‌هات برام تعریف می‌کردی از داستان‌هایی که از سر گذروندی، از مغازه تعمیرات ماشینی که توی هروی داشتی بهم می‌گفتی یادته؟ یعنی همش دروغ بود؟هیچکس این رنج رو نمی‌فهمه ... چی بگم؟ اصلا گفتنش مگه دردی رو دوا می‌کنه؟ اصلا بیام کل این ۸ سال رو خلاصه کنم به چی میرسم؟ تهش یک عده بهم میگن زهره خانوم حتما این شخص اختلالات روانی داشته همین!!!آخه آدمی که اختلالات روانی داشته باشه چطور می‌تونه مرحله به مرحله اینقدر دقیق نقش مردی رو بازی کنه که طی ۴ سال از مغازه و خونه و ماشین، برسه به ورشکستگی و از دست دادن عشق زندگی و قدم به قدم وقتی باهاش حرف میزنی حس کنی که این مرد داره امیدش به زندگی رو از دست میده؟نکنه من دیوونه شدم؟ یکی به من بگه، شاید من دیوونه شدم، من دیگه عقلم کار نمی‌کنهبهم گفتی زهره خیلی وقته کسی باهام حرف نزده، همین اسفند ۴۰۴ بود آخرین باری که باهات حرف زدم، ازت خواهش می‌کنم بهم بگو یعنی اینا همش فیلم بازی کردن بود؟اینها رو ببین آخه ... توی اون یک هفته‌ای که تو اسفند ۴۰۴ حرف زدیم، تو حتی نای حرف زدن هم نداشتی، می‌گفتی زهره دیگه خسته شدم از به زبون آوردن دردهام، هرچقدر هم بگم بیچارگی‌هام کم نمیشه، می‌گفتی شب‌ها سر یک ساختمون در حال ساخت، نگهبان هستی، می‌گفتی دارم حمالی می‌کنم زهره، تو برای زهره حمال نبودی، نیستی، تو برای زهره آقایی، تو همون مرد نجیبی هستی که از اول شناختم این خودت هستی که مدام خودتو تحقیر می‌کنی، میگی با جنازه فرقی نداره، میگی شب‌ها خواب رابطه جنسی می‌بینی، میگی زندگیت آشفته‌اس، میگی خسته شدی می‌خوای بمیری!!! علی یعنی تو شب‌ها از ۲ تا ۷ صبح بیدار می‌موندی که تظاهر کنی سر یک ساختمون نگهبان هستی؟؟ بابا باریکلا علی ... بابا دمت گرم!! علی یعنی همه اینها دروغ بود؟؟؟ علی من دارم رد میدم بخدا قسم نمی‌تونم دووم بیارم احساس می‌کنم زندگی برای من یک بازی ترتیب داده، خدا اون بالا با فرشته‌هاش نشسته و داره میگه عه عه ببین داره نزدیک میشه به علیرضا افشار، صبر کن الان یه هزار تو براش طراحی می‌کنم که باز تا ۱۰ سال دیگه توی اون هزار تو بمونهحتی روم نمیشه بگم هویت واقعی‌ات چیه، چی بگم به این جماعت؟ به آدم‌هایی که حداقل تو یک سال و نیم گذشته فقط تعریف بزرگ منشی و رفتارت رو پیششون داشتم حالا بگم تق تق، علیرضا افشار حتی یک صدم چیزهایی که ادعا می‌کرد راست نبوده؟کاش ازم اخاذی می‌کردی مثل همین وکیل و زن فاسدش، توام تهدیدم می‌کردی پول می‌خواستی اخاذی می‌کردی کاری می‌کردی که من توی منگنه بیوفتم آزارم می‌دادی ولی تو ... وای وای وای ... تو هیچوقت من رو آزار ندادی برعکس چون بهم هیچ آسیبی نزدی من رو توی این سیاه چاله گیر انداختی که نمی‌تونم از احساسم نسبت به تو بیرون بیامدلم می‌خواد با خودم بگم زهره گور باباش، فراموشش کن و به زندگیت برس چیزی که تمام این آدم هایی که تورو نمی‌شناسن به زبون میارن ولی آخه ببین ... جمله‌هاش رو ببینمیگه زهره توام رفتی؟ زهره من دیشب تنها رفتم بیمارستان هیچکس پیشم نبود، توام تنهام گذاشتی؟ زهره خیلی وقته هیچکس باهام حرف نزدهآخ که الهی زهره بمیره برات ... زهره بمیره برای مظلومیتت من چطور باور کنم که تو من رو بازی دادی و به ریش من خندیدی؟ آخه مظلوم من، پسرک بی‌گناه من، چطور ممکنه این کابوس واقعی باشه؟؟از اسفند ۱۴۰۴ که دوباره توی سکوت فرو رفتی، ۹ ماه تمام هست که بی‌وقفه چشم انتظارتم، روزی نیست که بهت زنگ نزنم، روزی نیست که توی واتساپ یا بله یا هر پلتفرم دیگه‌ای بهت پیام ندم باورم نمیشه من تموم این ۹ ماه اشک ریختم برای مظلومیتت، حتی هنوزم دارم بهت پیام میدم دلم می‌خواد جواب بدی تا ازت بپرسم، بهم بگی زهره اینا دروغه، بهم بگی زهره من یه خلافکارم ولی بهت نگفته بودم این خط رو هم از روی هویت یکی دیگه برداشتم، بگی اسم پدر و تاریخ تولد هم الکی هست، تو بگی دروغه من باور می‌کنم بخدا باور می‌کنم ولی تو حتی جواب هم نمیدی، ۹ ماه تمام، روزی نیست که پیام ندم، روزی نیست که پیامی از من روی صفحه گوشیت نیاد ولی تو بی‌تفاوت نسبت به تمام پیام‌های من داری زندگی می‌کنیپیام‌ها مربوط به سال ۱۴۰۰این آدما درک نمی‌کنن فکر می‌کنن تو از روز اول چنین بودی چی بهشون بگم؟؟ چطوری بهشون نشون بدم و بگم یه زمانی از ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ من و تو از ۸ صبح تا ۱۲ شب نیم ساعت به نیم ساعت با هم بودیم امکان نداشت حتی لحظه‌ای از حال هم بی‌خبر باشیم ولی حالا تو میگی خسته‌ای، از آدما خسته‌ای از حرف زدن خسته‌ای از زندگی کردن خسته‌ای ... من این همه هزینه کردم و خودم رو با این اراذل در انداختم که بتونم به تو برسم ولی ... تو یک هویت پوشالی و دروغین بودی علی جانمعلی جانم ... هنوز هم قدم‌های منی به سمت خداهنوز هم تو اونی هستی که وقتی کم میارم وقتی زندگی نفس‌هام رو تنگ می‌کنه به فکرش چنگ می‌زنم تا زنده بمونممی‌خواستم با هم یک خونواده بسازیم، حالا که اختلال نعوظ داری و قدرت برقراری یک رابطه نرمال رو نداری و این آزارت میده می‌خواستم با هم از بهزیستی یه بچه بیاریم، به خانوادمون فکر می‌کردم، به اینکه "سایه" عزیزم رو یک روز بیاریم کنار خودمون و من و تو و بچه‌هایی که از بهزیستی میاریم کنار هم یک خونواده بزرگ بشیم ولی حالا؟؟؟ همه اینها چیزی جز توهمات ذهن زهره نیستن، تو که اختلال نعوظ نداری تو فقط دروغگوی خوبی هستی گاهی احساس می‌کنم خوشحالی رو تو وجود مادرم می‌بینم از اینکه بالاخره من هم مثل خودش بدبخت شدم، هیچ راه نجاتی ندارم و قراره تا آخر عمرم توی همین برزخ بپوسم، گاهی با خودم میگم اشتباه می‌کنی زهره اینطوری نیست ولی گاهی برق شادی رو توی نگاهش می‌بینم از وقتی فهمیده که تو اون کسی که ادعا می‌کردی نبودی و تمام این ۸ سال یک بازی احمقانه بودهکاش فقط یک بار می‌تونستم آغوشت رو تجربه کنم، اون مردی که برای بوسیدن اجازه می‌گیره رو تجربه کنم، اون مردی که امنیت و آرامش زهره نسبت به ارضای نیازهای خودش اولویت داره رو تجربه کنممن تورو با افتخار به جهانیان معرفی می‌کردم علی ولی تو حالا من رو تبدیل به یک گاو پیشونی سفید کردیچند وقت پیش صفحه یک دوستی به اسم بیتا حسینی نژاد رو می‌خوندم که مبتلا به اسکیزوفرنی هست و از تجربه شوک درمانی و فراموشی بعد از اون می‌گفت یعنی منم می‌تونم برم شوک درمانی؟ شاید من هم فراموش کنم، حتی شده برای چند ماه فقط یادم بره ولی مطمئنم تو دوباره برمی‌گردی تو حتی بیشتر از پدر و مادر و برادرم توی زندگیم دخیل بودی علی، کاش می‌مردم و این روز رو نمی‌دیدم که دروغ‌هات برام برملا نمی‌شدبیتا یکی از معدود کسانی هست که تجربه‌هاش رو از زندگی صادقانه می‌نویسه برای همین خوشم میاد صفحه‌اش رو بخونم هرچند اون مثل من طومار نمیگه، کوتاه، مختصر، حتی گاهی مبهم برای اینکه حس کنجکاوی و وابستگی‌ات به صفحه‌اش رو قلقلک بده، این حس رو دوست دارم ولی گاهی بین کامنت‌هاش کسانی رو می‌بینم که با حماقت براش کامنت می‌ذارن و میگن خوش به حالت اسکیزوفرنی داری، مثل این می‌مونه یکی بهت بگه خوش به حالت دستت قطع شده، خوش به حالت چشمات رو از دست دادی!! دلم می‌خواد اون لحظه کله‌هاشون رو از جا بکنم که این حرف‌ها رو می‌زنن مثل هیتلر تبدیل به یک آدمکش حرفه‌ای بشمبیتا این رو نمی‌دونه اما یک زمانی من رو هم مشکوک به اسکیزوفرنی می‌دونستن البته درمانگاه تخصصی وجود نداشت صرفا تو سال ۱۴۰۰ وقتی علی ترکم کرد یک عده چص ترم روانشناسی یهو برام نسخه پیچیدن و گفتن مطمئنی علیرضا افشار واقعی هست؟ مطمئنی دیوونه نشدی؟یعنی کدوم بدتره؟ این که شانس این رو داشتم چند صباحی دوست داشتن رو تجربه کنم حتی با وجود اینکه هرگز واقعی نشد حتی با اینکه همش دروغ بود؟ یا شاید بهتر بود که همش توهمات ذهن خودم می‌بود و هرگز واقعی نمی‌شدحتی روم نمیشه بگم دروغ‌هات چی بودن، با خودم میگم بذار هرکس هر چیزی دوست داره فکر کنه، حتی بدترین افکارتون نزدیک‌ترین گزینه به واقعیت نیست اونقدر واقعیت ترسناک و زننده هست که باورتون نمیشه چرا و چطور یک نفر باید با عمر و زندگی و جوونی من اینطوری بازی کنه؟دوستت دارم ... چشمام رو می‌بندم و تصور می‌کنم هیچی نشده، من هنوز تو بی‌خبری هستم و واقعیت رو نمی‌دونم همه چیز آرومه و من باور دارم یک روز پیدات می‌کنم تو همینجایی نزدیک قلب منی لبخند می‌زنم... قلبم دوباره آروم میشه علی اینجاست علی دروغ نیست هیچی دروغ نیست علی عاشق این بود که از سرکار برگرده و من سرش رو توی بغلم بگیرم و پشت سرش رو نوازش کنم همیشه می‌گفت وقتی ازدواج کنیم عاشق اینه که اینو تجربه کنه ببینه وقتی من پشت سرش رو با انگشتام ماساژ میدم چه حسی داره براش!! علی من خیلی این کارو دوست داشتعلی من اینجاست ... علی به من دروغ نمیگه به من آسیب نمی‌زنه علی جانم ... نور چشمم ... امید زندگیم، تو روزهایی که فکر می‌کردم مردها چیزی جز یک مشت متجاوز سکس طلب نیستن تو اومدی تا بهم ثابت کنی دنیا چیزی فراتر از اینهاست بهم بگو اینا دروغه علی، بگو که واقعیت این نیست حتی اگه دروغم باشه بهم دروغ بگو، من این دروغ رو از زبون‌ تو راست می‌شمارمکاش یک روز بفهمی چه آسیبی به من زدی علی ...تاریخ انتشار: ۸ آبان ۱۴۰۵ _ ۴۸۹۹ کلمهزهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiFri, 30 Oct 2026 17:06:10 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/وکیل-تو-زرد-آقای-رجبی-و-زنش-fa7f80kd7or6پیام آقای رجبینکته: آقای ویرگول و خوانندگان عزیز، اون چه که در این مطلب گردآوری شده مستند زندگی و رخدادهای من هست پس طبیعی هست که با مستندات واقعی اون رو ثبت کنم جدای از اون تمام اطلاعاتی که اینجا قرار گرفته اعم از شماره تلفن، اسم و فامیل یا عکس همشون به صورت پابلیک و عمومی وجود دارن و حتی همین الان هم آگهی دیوار این اشخاص فعال هست بنابراين چیز خصوصی و مخفی درباره این آقای وکیل و زنش وجود نداره که حریم خصوصی کسی رو نقض کرده باشه، لطفا به این موضوع دقت کافی رو داشته باشینگاهی اوقات با خودم فکر می‌کنم این همه چالش و درگیری پشت سر هم آیا حق من هست؟ آیا زندگی همه اینطور پیش میره یا این فقط برای من رخ میده؟؟نمی‌خوام از زندگیم گلایه کنم چون سال‌هاست زندگیم رو پذیرفتم و اتفاقا دیگه قبول کردم که برای من یک نفر چیزی به اسم آرامش و خوشبختی وجود نداره من دو تا راه بیشتر ندارم:۱_سرم رو بندازم پایین و توی همین شهر بمونم و شوهر کنم و یک زندگی آروم ولی بدون هیچ عشق و شادی رو تجربه کنم۲_برای زندگیم بجنگم، با عقاید و تعصبات بجنگم و تلاش کنم برم یک جای بهتر و امید داشته باشم تا شاید آینده از امروز من بهتر باشه هرچند حتی همین امید هم کم‌سو شدهبنابراین گلایه‌ای از شرایطم ندارم، من خودم رو پذیرفتمشنیدین میگن:Be Careful What You Wishیعنی مواظب باش چی آرزو می‌‌کنی!!یادم میاد وقتی بچه بودم همش می‌گفتم خدایا من بزرگ بشم مثل این زن‌های معمولی فقط شوهر و بچه و سرکار نمیرم، من می‌خوام جنگجو باشم، من می‌خوام دنیا رو عوض کنم، انگار خدا از بین صدها آرزویی که براش می‌فرستادم صدای این یکی رو شنیده و مدام من رو توی چالش‌هایی قراره میده که مجبور باشم کفش آهنی به پا کنم و بجنگم، حالا که بزرگ شدم علنی میگم خدایا گوه خوردم، کوچیکتم، کاش می‌ذاشتی زن همون آدمی که دوست داشتم می‌شدم و بعدش هم می‌رفتم سر قبر خودم!! ولی حالا که وارد جرگه جنگجویان شدم نمی‌تونم وقتی یکی این مدلی واسه من شاخ و شونه می‌کشه و من رو تهدید و تحقیر می‌کنه عقب بکشم مجبورم جواب کثافت کاری‌هاش رو بدمآگهی دیوار آقای M رجبی، اسم کوچیک نامعلومتقریبا توی پست‌های قبلی جسته گریخته اشاره کرده بودم که توی این چند ماه با چندین وکیل مختلف توی سایت دیوار گفتگو کردم تا ببینم آیا پس از گذشت ۸ سال از آشنایی با علیرضا افشار می‌تونم یک رد و نشونه‌ای ازش پیدا کنم یا خیر!! جدای از اینکه عده زیادی اصلا قبول نمی‌کردن، اون عده اندکی هم که قبول می‌کردن مبالغ سنگینی می‌خواستن البته در واقعیت ۲۰ میلیون و ۳۰ میلیون برای وکیل‌ها چیز سنگینی نیست این من بودم که با توجه به بودجه محدودی که داشتم مبلغ سنگینی برام بود، نتیجه این شد که شروع کردم به صحبت کردن و گزارش شرایطم برای وکیل‌های مختلف تا شاید یکی از اون‌ها حاضر بشه کمی با شرایط من سازگاری نشون بده تا رسیدم به این آقا، آقای رجبی!!اولین نکته‌ای که نظر من رو جلب کرد این بود که عمدتا وکیل‌های رده پایین چنین کارهایی رو قبول می‌کردن یعنی از بین وکیل‌هایی که بهشون پیام می‌دادم اونهایی که درجه چندم بودن حاضر بودن برای کمی پول بیشتر خودشون رو درگیر این مسائل کنن و اکثر وکیل‌های دیگه خیلی می‌ترسیدن از اینکه مبادا مثلا من اسلحه بردارم و برم سراغ کشتن علیرضا افشار و بعد پای اونها وسط کشیده بشه که چرا مشخصات یک شخص ثالث رو به من دادن!! این آقای رجبی هم یکی از همون‌ها بود از شماره تلفن ارزون قیمتش (درحالی که ۹۰ درصد وکیل‌ها خط ۰۹۱۲ داشتن) تا مخفی‌ کاری‌هاش که هیچ پروانه وکالت یا نام و نام خانوادگی کاملی رو درج نکرده بود برای من محرز شد که این آقا قطعا یکی از اون وکیل‌های درجه چندمی هست که به هرحال ترجیح میده از کنار هیچ بوی پولی نگذرهناگفته نمونه که هرچند این شخص توی مکالماتش با من ادعا داشت که در راه رضای خدا این کار رو انجام میده و تنها هدفش این هست که بتونه به من کمک کنه ولی خودمونیم، ما که می‌دونیم هیچ وکیلی در راه رضای خدا کار نمی‌کنه!! وکیل‌ها متاسفانه چنان درگیر فساد هستن که حتی اگر یکیشون واقعا اهل خدا و پیغمبر باشه باز هم آدم نمی‌تونه بهش اعتماد کنهواریزی برای یک نفر سوم، آقای رجبی شماره کارتش رو پاک کردگاهی وقت‌ها احساس می‌کنم خودم زیادی احمق تشریف دارم و حرف هر آدم اراذلی رو بدون سند و مدرک باور می‌کنم، واقعیت این بود که من اونقدر احساس عجز و ناتوانی می‌کردم و دلم می‌خواست به هر قیمتی که شده کوچکترین اطلاعاتی از آدمی که ۸ ساله پشت گوشی شناختمش بدست بیارم که بدون فکر کردن پول رو واریز کردم!!! حتی ازش نخواستم پروانه وکالت یا اسم و فامیل خودش رو بهم بده، حتی از خودم نپرسیدم آیا این شخص واقعا وکیل هست یا صرفا داره فیلم بازی می‌کنه و مثل هزاران هزار آگهی کلاهبرداری که روزانه توی سایت دیوار قرار دارن این هم یکی از همون اشخاص هستحالا لازمه این رو بگم، آقای رجبی حاضر نشد توی پیامک یا چت واتساپ صحبت کنه و ترجیح داد تماس بگیره توی تماس بهم گفت که این کار رو خودش انجام نمیده بلکه دوستی داره که از ایشون خواهش می‌کنه اینکار رو برعهده بگیره یعنی آقای احمد مولایاری ابتدا شماره کارت خودش رو فرستاد ولی بعد سریع پاکش کرد و شماره کارت همین شخص رو فرستاد و گفت پول رو به حساب ایشون بزن، کل مبلغ درخواستی ۱۰ میلیون بود که من بهشون گفتم بخشی از پول رو قبل کار و بخشی دیگه رو سپس واریز می‌کنم با وجود این نخواستم نامردی کنم و تقریبا سه چهارم مبلغ یعنی ۸ میلیون رو واریز کردم و رسید رو براشون فرستادمدلم برای آقای احمد مولایاری هم می‌سوزه، این بنده خدا وسط این مخمصه هیچ کاره هست من حتی باهاش حرف هم نزدم طرف حساب من این آقای وکیل بیشعور و همسر بیشعور‌تر از خودش بودن ولی به هرحال مجبورم که روایت رو کامل بگم و مستند کنمزمان گذشت ...پیام رجبی مبنی بر ۴۸ ساعت تا انجام کارزمان گذشت و هر روز از روی جون من رد می‌شد، روز پنجشنبه بود که آقای رجبی گفت تا ۴۸ ساعت دیگه اطلاعات مرتبط با خط تلفن بدست میاد، روز شنبه بعد از ۴۸ ساعت بهشون پیام دادم و ایشون زنگ زد و گفت خانم شما ۱۰ سال صبر کردی این چند روز هم پیشکش تا پنجشنبه صبر کن، پنجشنبه گذشت، جمعه گذشت، هفته بعدی شروع شد و به نیمه رسید و اونجا بود که من دیگه یقین حاصل کردم که این آدم یک ریگی توی کفشش هست برای همین شروع کردم به زنگ، زنگ، زنگ، پیام، پیام، و یه جورایی سلیطه بازی درآوردم چون خوب می‌دونستم جلوی این جماعت اگر دست پایین بگیری اینا بدجور هار میشنشروع کردم به پیام دادن و گفتم اگر پول من رو بالا کشیده بهتره از تکنیک ۴۸ ساعت دیگه یا ۷۲ ساعت دیگه استفاده نکنه چون این تکنیک رو قبل از ایشون اشخاص دیگری مثل علیرضا عادلی روی من پیاده سازی کردن و خیلی خوب بلدم که این اشخاص کارشون چطوری هست نتیجه پیامی شد که این پایین می‌بینین، آقایون تهرانی اونقدر گوگولی تشریف دارن که سریع بهشون برمی‌خوره و هر حرفی برای حقتون بزنین مبنی بر بی‌احترامی و توهین قلمداد میشهآقای رجبی این پیام رو برام فرستاد و یه جوری که انگار ارث پدرش رو از من طلبکار هست گفت که من حق ندارم خارج از ساعت کاری بهشون پیام بدم یا زنگ بزنم!!! برای همین هم ایشون فقط در چهارچوب ساعات کاری با من صحبت خواهند کرد (تعظیم کنید جناب سلطان سلیمان)من با وجود اینکه حقم نبود عذرخواهی کردم و ازش خواستم فقط نتیجه رو بهم بگه، من نمی‌خوام کسی باهام تماس بگیره، من نمی‌خوام با کسی تلفنی صحبت کنم فقط بهم بگو نتیجه چی شده؟؟ در نهایت این آقا ویسی برای من فرستاد که توی اون ویس به طور شفاف توضیح داد که این خط به کجا وصل هست، نتیجه ویران کننده بود!!!ویران کننده که چه عرض کنم، من تا ۳ روز توی شوک بودم اصلا متوجه گذر زمان نمی‌شدم اصلا نمی‌فهمیدم دنیا داره دور سرم می‌چرخه یا چی؟ شرایط خیلی وحشتناک بود نگاه نکنین الان خیلی بهترم، داشتم یک فروپاشی کامل رو تجربه می‌کردم و توی همین شرایط بودم که شروع کردم به ویس فرستادن برای این آقای وکیل و از این می‌گفتم که من ‌باورم نمیشه این واقعیت نداره، چطور ممکنه مردی که ۸ سال تصور می‌کردم با بند بند وجودم می‌شناسمش، آدمی که هیچ آسیبی بهم نزده یه هیولا باشه؟؟ چطور کسی می‌تونه سال‌ها برای من فیلم بازی کنه و من رو بازی بده؟ اصلا هدفش از بازی کردن با من چی بوده؟ این آدم به چه چیزی دست پیدا می‌کرده آقای وکیل؟؟شما جای من نیستین و کاش هرگز نباشین، حاضر بودم کور بشم کر بشم ولی این واقعیت رو نبینم، تمام زندگیم نابود شده عملا دیگه هیچ علیرضا افشاری وجود نداره، اسمش دروغه، عکسش دروغه، رسمش دروغه هر چیزی که فکر می‌کردم درباره‌اش می‌دونم دروغه و من موندم و سوالی که هزار بار از خودم می‌پرسم:چرا؟؟چرا؟؟؟چرا؟؟؟؟چرا یک نفر باید ۸ سال زمان بذاره با من از مشکلات و رنج‌هایی که وجود خارجی ندارن درد دل کنه؟ چرا من در طول ۸ سال شکستن و خورد شدن غرور یک مرد رو دیدم؟ اگر تو این رنج‌ها رو نداشتی پس چرا خودت رو عذاب می‌دادی و شب تا صبح برای من تعریف می‌کردی؟ هدفت چی بود؟ پول می‌خواستی؟ سکس می‌خواستی؟ چی؟؟ چه چیزی توی سرت بود؟ هنوز هم جوابی براش ندارم و هنوز هم وقتی این افکار به سرم هجوم میارن دیوونه میشم هیچی نمی‌تونم بگم، واقعا نمی‌خواستم به این موضوع اشاره کنم اگر به لطف کولی بازی‌های همسر آقای وکیل نبود هرگز این بحث رو اینجا روایت نمی‌کردم حتی در همین حد هم زیادی گفتمپیام آقای رجبی بعد از اعلام نتیجهاین پیام که اتفاقا این رو توی پست‌های قبلی هم گذاشتم جواب این آقای وکیل بیشعور در برابر رنجی بود که من اون لحظه داشتم تحمل می‌کردم، من اونقدر حالم بد بود که نمی‌فهمیدم چطوری دارم ویس پر می‌کنم و با بغض و اشک و غم بهش می‌گفتم نه نه نه، آقای وکیل این واقعی نیست، این حتما یه خطای اطلاعاتی هست من سال‌ها با این آدم زندگی کردم من ۴ سال از ۸ صبح تا ۱۲ شب نیم ساعت به نیم ساعت از این آدم خبر داشتم چطور ممکنه که همه اینها دروغ باشه؟ اما آقای وکیل خیلی ریلکس برگشت گفت به یه ورم، زودتر پولم رو بده همین!!!با اینکه دلم هزار برابر شکست ولی عذرخواهی کردم و واتساپ رو هم پاک کردم چون دیگه نمی‌خواستم واتساپ جلوی چشمم باشه و هی چیزهایی رو ببینم که یادم بیاره واقعیت زندگیم چقدر تلخ بوده اما ... بزرگترین شانسی که آوردم چی بود؟ اینکه من همیشه سند و مدرک برای روز مبادا نگه می‌دارم، نتیجه این شد که من یک اسکرین رکورد از روی صدای این آقای رجبی گرفتم که داشت مشخصات صاحب اون شماره تلفن رو به همراه آدرس و هر چیز دیگری برای من توضیح می‌داد و با خودم گفتم حالا این اسکرین رکورد به جایی برنمی‌خوره این رو نگه می‌دارم برای اثبات اینکه من دنبال شماره تلفن علیرضا افشار بودم و به این نتیجه رسیدمتماس‌های ناشناس از ۴ آبان ۴۰۵قضیه همینجا بسته شد و من هم سعی کردم توی این یک هفته از اون حال داغون بیرون بیام تا اینکه از روز دوشنبه متوجه شدم یک خط 0912 داره هر روز چندین بار با من تماس می‌گیره و من هم یک اخلاقی دارم که وقتی یک شماره تلفن ناشناس با من تماس می‌گیره جوابش رو نمیدم مگر اینکه جایی باشم که بتونم تماسش رو با یک گوشی دیگه ضبط کنم که به عنوان یک مدرک موثق قابل ارائه در دادگاه باشهمن رو شماتت نکنین، شما جای من نبودین که توی سال ۱۴۰۳ وقتی توی اینستاگرام با اون خانم بلاگر یقه به یقه شدم هر روز هزاران شماره با من تماس می‌گرفتن و من رو تهدید به سلاخی می‌کردن بنابراین احتیاط شرط عقل هست و خداروشکر که واقعا هم این احتیاط رو انجام دادمپروفایل آقای رجبیپروفایل زنش، تینا رجبیتوی این چند روز این شماره بارها و بارها با من تماس گرفت و من بخاطر حال بدی که داشتم به واسطه حقیقتی که بهش پی برده بودم حتی نای جواب دادن به گوشی رو نداشتم برای همین با خودم گفتم بذار یک وقتی که حالم مساعد بود باهاش تماس می‌گیرم تا اینکه دیشب این شماره رو توی پلتفرم بله وارد کردم و دیدم عه؟ جفتشون یک بیوی یکسان و یک فامیلی یکسان دارن، حدس من این بود که این آقا احتمالا زنش رو سفارش کرده که به من زنگ بزنه و بخاطر اینکه چرا ۲ میلیون رو دیر واریز کردم من رو بازخواست کنهدروغ چرا، کنج دلم حتی امیدوار بودم که شاید یه اطلاعات جدیدی بدست آوردن و اون اطلاعات قبلی غلط بوده و مثلا زنگ زدن بهم بگن که اشتباه شده!! زهی خیال باطل ...تماس با خانم تینا رجبیتهدیدهای خانم تینا رجبی برای منآقا چشمتون روز بد نبینه ... بخدا نمی‌دونم بخندم یا گریه کنم همین که ما زنگ زدیم ببینیم این وزه‌ خانم چی می‌خواد با امید به اینکه الان میگه وای ببخشید اطلاعات اشتباه بهتون دادیم و این حرف‌ها یهو دیدم عین این کولی‌های پشت کوهی شروع کرد به وزه‌ درآوردن و سلیطه بازی که چی؟تو چه حق داشتی به مرد متاهل پیام دادی؟دختره بی‌خانواده من می‌دونم چیکارت کنم!!من شماره مامان بابات رو گیر میارم!!!من بهشون زنگ می‌زنم!!!اونا باید بدونن تو کی هستی!!منو میگی؟؟ 😐😂😂😂ای بسوزه پدر دنیا، زن بیچاره اونقدر ترس از دست دادن آلت شوهرش به جونش افتاده بود که حتی یک لحظه خفه خون نمی‌گرفت که من بتونم جوابش رو بدم، منم فقط قهقهه می‌زدم پشت گوشی!! گفتم چرا عرضه نکردی از همون شوهرت بپرسی که من چه حرفایی بهش زدم؟؟ خجالت سن و سالت رو نمی‌کشی با این سن و سال عین سلیطه‌ها و وزه‌ها با من یکی به دو می‌کنی؟؟؟ببینین چشمتون روز بد نبینه دیگه، دهنش رو باز می‌کرد و هرچی لایق خودش و اون شوهر بی‌غیرتش بود نثار ما کرد، من هم خوب از روی همشون فیلم می‌گرفتم با یک گوشی دوم و هی صبر کردم، صبر کردم، صبر کردم تا خوب خودش رو خالی کنه و دست من رو پرتر کنه بعد هم قطع کردماون پیامی هم که اون بالا فرستاده در وصف همینه که ادعا کرده از طریق پلیس آگاهی اقدام می‌کنه به جرم اینکه من به یک مرد متاهل پیام جنسی فرستادم!! حالا بماند که این کودن بی‌سواد نمی‌دونه که توی قانون شما نمی‌تونی بدون ادله کافی شکایت ثبت کنی، هر کاری بکنی هم باید دلیل و سند و مدرک محکمه پسند داشته باشی که بتونی روی اون استوار بشی مثل من که صدای شوهر عزیزش رو دارم که داره مشخصات و آدرس یک شخص غریبه رو به من توضیح میده در ازای ۱۰ میلیون پول!!!حالا بذارین بگم موضوع پیام جنسی که این بیمار روانی داره میگه چی بوده:من وقتی فهمیدم که علیرضا افشار اون کسی نبود که ادعا می‌کرد از شوک عصبی و فشار روانی برای شوهر این زن که خیر سرش وکیل من بود گفتم آقا این آدم تمام این ۸ سال فلان کار و بیسار کار رو برای من می‌کرد حتی من از خصوصی‌ترین دردهاش مثل درد بیضه‌هاش خبر داشتم من می‌دونستم چه رازهایی توی زندگیش داره چطور ممکنه این آدم به من دروغ گفته باشه؟؟این زن بیمار و عتیقه که من اصلا نمی‌دونم آدم سالمی هست یا از کنج تیمارستان برش داشتن و بزک دوزک کردنش اومده میگه تو به شوهر من درباره بیضه حرف زدی، دلت بیضه می‌خواد😂😂😂 خدایا ببخشید اونقدر عصبی‌ شدم نمی‌دونم چی باید بگم، بعد به من بگین زن‌ها احمق نیستن، یارو اونقدر هول تشریف داره و ترس از دست دادن آلت شوهرش رو داره که تصور می‌کنه من از گوشه سیستان میام با شوهر بوگندوی دست دوم اون لاس بزنم آخه گوزو شوهرت حتی قیافه نداره شبیه چیز خر می‌مونه بعد شوهرت اونقدر حقیر و بدبخت و سست عنصر هست که من راجع به درد بیضه علیرضا افشار باهاش حرف زدم شوهرت سست بشه؟ واقعا باید رید سر در همچین زندگی‌ زناشویی که این شکلی استوار باشه (بااحترام)خانم تینا رجبیپروفایل خانم در تلگرامبرای همینه که همیشه پیگیر اینم که حتما توی یک صفحه چت مکالمه داشته باشم و هرگز تماس تلفنی نگیرم چرا که وقتی چنین سلیطه‌های شوهر ندیده‌ای به پست من می‌خورن بتونم از خودم و حقم دفاع کنم و مدارک و ادله کافی برای اثبات بی‌گناهی خودم داشته باشم چون جلوی این سلیطه‌ها اگر بخواین کوتاه بیاین تصور نکنین این‌ها عقب می‌کشن و قائله ختم به خیر میشه، اصلا اصلا اتفاقا اینها بیشتر هار میشن و شروع می‌کنن به اخاذی از شما، درست مثل همین خانم که شروع کرده به تهدید کردن من با ارسال ویس‌ها و چت‌هام برای پدر و برادرم، طفلکی خبر نداره من خودم تو صفحه وبلاگم علنی درباره‌اش صحبت می‌کنم و به اون و شوهر بی‌غیرتش اجازه نمیدم بخوان از ساده بودن و شهرستانی بودن من توی تهران سواستفاده کنن و تصور کنن حالا یه دختر تنها رو یه گوشه گیر آوردن حسابی آزارش میدنتصور کنین زنه ۲ میلیارد فقط خرج عمل‌هاش شده که قابل تحمل بشه، اونقدر عملی و داف کرده خودش رو با وجود این از درون چیزی جز یک هویت پوچ و توخالی نیست هیچ عزت نفس و جسارتی از خودش نداره وگرنه اگر داشت باید به جای گرفتن پاچه من، می‌رفت پاچه شوهر بی‌غیرت و بی‌عرضه خودش رو می‌گرفت که براش توضیح بده واقعیت چی بوده، اصلا گیریم که یک دختری مزاحم شوهر شما شده، شما به جای اینکه حمله می‌کنی به اون دختر باید اول بری یقه شوهر خودت رو بچسبی و ببینی چه غلطی کرده، خانومی برای اینکه خرج نون و آبش قطع نشه با شوهرش که هیچ کاری نداشته فقط زورش به ما رسیده فکر کرده مثلا زهره ترقویی یه بچه دهاتی هست من میرم تهدیدش می‌کنم میگم واااای من به پدرت زنگ می‌زنم به برادرت زنگ می‌زنم بعد زهره سریع به دست و پای من میوفته و التماسم می‌کنه و من هم خلا قدرت رو اینطوری توی وجودم ارضا می‌کنم ولی ... زارت خانم تینا رجبی!! امثال سلیطه‌هایی مثل تو رو سال‌ها پیش شناختم دیگه اجازه نمیدم یکی با وزه بازی و سلیطه بازی واسه من شاخ شونه بکشهخدا رو شکر من حتی ویس‌هایی که خودم فرستادم هم اسکرین رکورد دارم همون ویس‌هایی که این زن و شوهر مریضش ادعا دارن بر اساس اون می‌خوان از من شکایت کنن، بسم الله من که آماده‌ام!! چی بهتر از این؟؟ فقط خنده‌ام می‌گیره از حقارتشون، از بیچارگیشون، فکر می‌کردم زن‌های تهرانی اینقدر حقیر و هول دودول نیستن، اون نقاب خوشگلی که به چهره می‌زنین تا فیگور یک زن مستقل و خودساخته بگیرین دقیقا چنین جایی از چهره میوفته جایی که شما به جای اینکه روی خودت کار کنی شبیه یک سگ نگهبان میشی که باید از دودول طلا مراقبت کنی که هیچکس بهش نزدیک نشه واقعا خنده دارهبحران ۳۰ سالگی همیشه خودش رو در غالب افسردگی نشون نمیده، گاهی خودش رو در غالب یک سلیطه مثل "تینا رجبی" نشون میده که توی ۳۵ سالگی با ۲۰ کیلو ژل و فیلر و سینه و باسن عمل شده باز هم اونقدر بی‌هویت و حقیر هست که باید مثل یک سگ نگهبان، به گردن شوهرش قلاده‌ای محکم بندازه که مبادا همسر مبارک یه جایی فرار کنه از دستش!!!شما اگر اونقدر شخصیت قوی و قدرتمندی داری توی چنین شرایطی بهترین کار اینه که با خود شوهرت حرف بزنی موضوع رو مطرح کنی و اگر جواب نگرفتی بعد از اون در کمال احترام به من پیام میدی و از من توضیح می‌خوای اما وقتی از در تهدید وارد میشی و انتظار داری من دست و پاهام بلرزه؟ شرمنده بیا تا بجنگیم ببینم کی در نهایت بیشتر ضرر می‌کنه آقای رجبی؟ من یا تویی که با ۱۰ میلیون اطلاعات یک شخص غریبه رو در اختیار من گذاشتی!!!این دقیقا همون سبک زندگی هست که متاسفانه ۹۰ درصد زن‌ها دارن و واقعا دلم براشون می‌سوزه اینکه شما به جای اینکه فکرت روی خودت باشه باید عین یک سگ نگهبان مدام بالای سر شوهرت باشی که مبادا این سگ بدبخت سراغ چیز دیگری غیر از شما بره، مشکل این سبک زندگی اینه که شما هیچوقت آرامش نداری، شما همیشه باید گوشی شوهره رو چک کنی، پیام‌هاش رو بخونی، تماس‌هاش رو مرور کنی، اینستاگرام، تلگرام، واتساپ، بله، روبیکا، ایتا اوووه شب تا صبح کار تو باید کنکاش توی ماتحت شوهرت باشه که مطمئن بشی کاری نمی‌کنه، اونوقت به این میگی زندگی؟؟واقعیت اینجاست که بعد از سال‌ها صحبت با زنان مختلف چیزی که به وفور می‌بینم اینه، زن‌هایی که خودشون فکر خیانت از سرشون گذشته یا در گذشته تجربه خیانت کردن داشتن بیشتر از بقیه به همسرشون مشکوک میشن و مدام اون رو چک می‌کنن، همون ضرب المثل معروف که میگه "کافر همه را به کیش خود پندارد" چون خودشون چنین افکار کثیفی رو داشتن نمی‌تونن با اعتماد و اطمینان زندگی کنن همیشه این ترس رو دارن که نکنه یک روزی یک جایی شوهرم به من خیانت کنه و نتیجه این ترس‌ها میشه چنین رفتار کودکانه‌ای، تصور کنین شوهر بی‌غیرت این خانم ۵ بار دیگه درگیر این رفتارهای زننده بشه تا کجا می‌تونه تحمل کنه و حق رو به زنش بده؟ بالاخره یه جایی خود آقای وکیل هم فراری میشه از یک زن بیمار و دائم الشک!!اگر این خانم به جای پرخاش و تهدید میومد مثل انسان می‌پرسید که آیا تو با شوهر من سر و سری داری من تمام اون مدارکی که خداروشکر اسکرین رکورد گرفتم براش می‌فرستادم ولی حالا که از در توهین و تهدید وارد شدن به خودشون هم گفتم، بچرخ تا بچرخیم!!!جالبه که خانومی بلافاصله بعد این موضوع عکس خودش رو از روی پروفایل تلگرامش برداشت و حتی توی تلگرام اکانت خودش رو قفل کرد تا فقط کسانی که اکانت پرمیوم دارن حق داشته باشن بهش پیام بدن😂😂😂 نکشیمون خانم شجاع!!!وقتی بهت گفتم توی سیستان بلوچستان سزای کسی که تهمت زنا بزنه با خون پاک میشه سریع خودت و شوهرت زرد کردین مگه نه؟؟پیام‌های تهدید خانوم شجاعخنده‌ام می‌گیره اینها رو بذارم ولی اگر یک روزی شما جای این خانوم بودین خواهشا اینقدر خودتون رو خار و خفیف نکنین که با اسم آگاهی بخواین تهدید کنین، آگاهی و دادگاه مضحکه چهار تا زن سلیطه نیست که از صبح تا شب بیکار باشه ببینه اقدس خانوم به شوهر وکیلش مشکوک شده حالا میاد ملت رو با اسم آگاهی تهدید می‌کنه!! همه هم ماشالله تهدید به شکایت فقط برام جالبه آقای وکیل چطوری می‌خواد در محضر قاضی از خودش دفاع کنه که برای ۱۰ میلیون یک کار غیرقانونی انجام داده و آمار و اطلاعات یک شخصی رو واسه من بیرون کشیده؟ اینی که من می‌بینم جرم کوچکی نیست حتی می‌تونه به ابطال پروانه وکالت منجر بشه ها!!!!اینقدر امثال اینا همسرم همسرم می‌کنن انگار چه شاهکاری کردن یه دودول واسه خودشون دارن که شب جمعه‌ها باهاش بازی بازی کنن لااله‌الا‌الله ... دهن آدم رو باز می‌کنن یه عده بیشعور پشت کوهی!!خدا می‌دونه اینطور آدما از اون سلیطه‌هایی هستن که اگر جلوشون سر خم کنین حتی شروع به اخاذی از شما هم می‌کنن واقعا حیف شد که آقای رجبی خبر نداشت که من یک نویسنده قهار هستم و اجازه نمیدم کسی اینطوری واسه من بازی دربیارهجواب خود آقای وکیل رجبیخانم تینا رجبی که وضعیت روحی‌اش معلوم بود ای کاش می‌تونستم فیلم تماسش رو بذارم که پریشان حالی و درماندگی‌اش رو ببینین، واقعا جای تاسف داره شما تو دل تهران زندگی می‌کنی هر چیزی که می‌خوای داری ولی یک بیچاره بازنده هستی که همیشه باید سگ نگهبان آلت شوهرت باشی، از اون طرف دلم برای شوهره هم می‌سوزه، مردهایی که اینطوری سگ قلاده به گردن زنشون هستن عملا چیزی به اسم "مردانگی" توی وجود اونها نیست اونها صرفا مردانگی رو بوسیدن کنار گذاشتن و به عنوان سگ خانومی خدمتگزاری می‌کننلطفا به من نگین که حق با اون زن بوده و چون من برای شوهرش ویس فرستادم که علیرضا افشار درباره درد بیضه‌هاش هم با من صحبت می‌کرده اون حق داشته دلخور بشه، اول از همه گیریم که شما چنین شکی داری، چه معنی داره عین کولی‌ها زنگ بزنی برای من مزاحمت درست کنی؟ عین یک انسان متمدن که ادعاش رو داری ازم سوال می‌کردی تا با سند و مدرک جوابت رو می‌دادم، بعدش هم برو قلاده شوهر خودت رو محکم بکش تا اگر اشتباهی هم کرده دیگه تکرارش نکنه، ثانیا بر فرض که تو یقین حاصل کردی من با هدف و منظور این رو گفتم یک درصد از اون عقل ناقصی که خدا بهت داده استفاده کن، اون همه وقت واسه عمل‌‌های زیبایی و ادا اطوار می‌ذاری دو دقیقه هم وقت بذار از اون فسفرهای بی‌فایده‌ی مغزت استفاده کن و ببین آیا واقعا این دختر کاری کرده یا نه؟ نه اینکه زنگ بزنی تهدید که وای من به مادرت میگم من به پدرت میگم، گفتم اصلا خودم شمارشون رو بهت میدم زیادی از مغزت کار نکش خسته میشی😂من رو با چیزی بترسونین که ازش ترسی داشته باشم شجاعت و شهامت من در روبرویی با این موضوعات مثال زدنی هست کسی نمی‌تونه هم‌پای من ظاهر بشه من بیدی نیستم که با تهدید چهار تا آدم بی‌سر و پا بلرزمجدای از همه اینها، شغل وکالت و حقوق شغلی هست که شما شبانه روز با هزاران زن و مرد ارتباط دارین، تصور می‌کنین تو مبانی مربوط به طلاق پس چطور طرفین حق خودشون رو می‌گیرن؟ یک وکیل مثل یک دکتر می‌مونه، روزانه صدها زن و دختر که ممکنه قربانی تجاوز یا خشونت خانگی یا حتی رابطه زوری شوهرشون شدن میان پیش این تازه به دوران رسیده‌ها و درباره مشکلات خودشون بی‌پرده باید حرف بزنن تا بتونن راه حل درست بگیرن اگر شخصی اینقدر حقیر هست که با یک اشاره به درد بیضه سر و گوشش می‌جنبه پس باید دل سوزوند برای زندگی متاهلی که ۲ تا کودن مثل تینا رجبی و آقای رجبی ساختنپیام‌های شوهرهاین هم جواب‌های آقای رجبی هستمن ده سال هست لنگ آلت هستماونوقت خودش که سگ قلاده به گردن زنش هست و اون زنش که معلوم نیست از پشت کدوم کوه دراومده اینا شدن آدم حسابی!! چی بگم والا من خیلی وقته از این مسائل گذر کردم این مدل تحقیر و توهین‌ها رو سال‌ها پیش توی اینستاگرام شنیدم برای من چیزی به جز چند تا جوک خنده‌دار دیگه نیست اون روزهایی که واسه این چیزها حرص می‌خوردم خیلی وقت پیش بودهالبته من بهش حق میدم، مرد بینوا باید هم طرف زن دیوانه و مجنون خودش رو بگیره وگرنه خدا می‌دونه شب باید توی کوچه بخوابه ولی منم اون کسی نیستم که پا پس بکشم متاسفانهحالا آقای رجبی به روح مادرش قسم خورده من رو از کرده خودم پشیمون کنه فقط چیزی که شما نمی‌دونین اینه، کسی که واقعا بخواد کاری بکنه دوستان، از پشت گوشی دو هزار تا تهدید ارسال نمی‌کنه، کسی که بخواد شکایت کنه میره شکایت می‌کنه، اونی که زور می‌زنه توی چت و مکالمه برتری خودش رو نشون بده یعنی در واقعیت وجود انجام این کار رو نداره حق هم داره، هنوز صدای پر از استرس آقای وکیل رو به خاطر دارم که داشت می‌گفت توروخدا جایی گفته نشه که من این کارو برای شما انجام دادم، من هم واقعا قصد نداشتم این رو تا روز قیامت به کسی بگم ولی وقتی تو و زن بیمارت به خودتون اجازه می‌دین که من رو تهدید کنین اونم به جرم نکرده؟؟ باید همه چیز شفاف و صادقانه بیان بشه تا ببینم چه کسی اینجا اشتباه کرده!!!با خودم فکر می‌کنم آقای رجبی جلوی قاضی چی می‌خواد بگه؟ آقای قاضی من بخاطر دو قرون پول تصمیم گرفتم از قدرتم سواستفاده کنم و اطلاعات یک شخص ثالث رو غیرقانونی دربیارم بعد چون این دختره به من گفت که امکان نداره علیرضا افشار به من دروغ گفته باشه چون من تا درد بیضه‌هاش رو خبر داشتم حالا می‌خوام ازش شکایت کنم😂من که به خودشم گفتم، گفتم خیلی خیلی خوشحال میشم که حتما شکایتت رو پیگیری کنی و به روح اون مادر نیامرزیده بری تا ته داستان تا من ببینم قاضی چه جوابی داره به من بده که تو یک کار خلاف به این بزرگی رو مرتکب شدی که حتی به ابطال پروانه وکالتت هم ختم میشهتا فردا صبح با پدرت در تماس خواهم بود!!!جوک سال😂😂😂😂میگم بیا خودم بفرستم میگه نمی‌خوادای خدا این جماعت اسکول رو از ما نگیرچقدر پلشتی تو آقای رجبی!!احمق منم که حتی ازت مدرک و سندی نخواستم که مطمئن بشم آیا تو واقعا وکیل هستی یا یه کلاهبردار درپیت که توی دیوار آگهی فیک می‌ذاره الان هم بهش گفتم، از تخم باباش نیست اگر شکایت نکنه هر ننه قمری واسه ما فاز برمی‌داره تصور می‌کنه شب زنش بهش نداده صبح می‌تونه پاچه مارو بگیرهمن ریدم تو اون تهران که اگر فقط بخاطر روبرو شدن با علیرضا افشار و فهمیدن دروغ‌هایی که این همه سال نثار من کرده نبود هرگز پام رو توی اون شهر نمی‌ذاشتماگر از من می‌پرسیدن چی واسه آینده می‌خوای می‌گفتم یک ویلا تو یه روستای دور فقط برای زندگی کنار مردی که عاشقش بودم!! هه عاشقش بودم ‌... دیگه حتی نمی‌دونم چیو باید باور کنم و چی رو نباید باور کنم، حتی توی تخیلاتم هم نمی‌گنجید که مردی که این همه سال دیوونه‌وار تمنای بودنش رو داشتم پشت یک دروغ بزرگ مخفی شده باشهدلم برای این بیچاره‌ها هم می‌سوزه، تصور کن تو ۳۵ سالگی زور زدی یک زندگی ساختی، زور زدی با هزار جور عمل و ژل و فیلر واسه خودت یه قیافه بسازی که تهش چی بشه؟ یه موجود حقیر بازنده باشی که هرجایی دنبال شوهرت بدوئی از ترس اینکه مبادا پاش بلغزه، یک بار دیگه بهم ثابت شد که چه بهتر که ازدواج نکردم و درگیر همچین زندگی‌ سگی نشدم!!! آخه اینم اسمش شد زندگی؟؟ یوق بردگی گردن خودتون می‌اندازین و قلاده‌ای به وسعت مهریه برای خودتون درست می‌کنین و تهش هر دو طرف باید مخفیانه طرف مقابل رو پایش کنه که مبادا جایی طرف خطا برهخیلی ترحم انگیزه، دلم براشون می‌سوزه، برای همشون دلم می‌سوزه، موجودات حقیر بینوا، حالا می‌بینین بزرگسالی چطوریه؟ شما می‌خوای غصه بخوری از بابت یک شکست عشقی اما یهو می‌بینی یک سلیطه‌ای میاد پاچه شما رو می‌گیره به جرم گناه نکرده و شما اصلا فرصت غصه خوردن برای درد خودت رو پیدا نمی‌کنی باید ضربتی بپری روی درد بعدی و مشغول دوای اون باشی، بزرگسالی اینطوری خلاصه میشه از دردی به درد دیگه!!!نکته آخر اینکه، من اصلا برام مهم نیست که آیا کسی توی این پلتفرم حق رو به من میده یا نه، یا اصلا حرف من رو باور می‌کنه یا نه، من صرفا برشی از زندگیم رو دارم مستند می‌کنم مخصوصا کسانی که به من اهانت می‌کنن کسانی که به من آسیب می‌زنن و رخدادهایی که در طی اون میوفته تمام این‌ها بخشی‌هایی زنده از مستند زندگی من هست که دوست دارم درباره‌اش صحبت کنم این هم یکی از همون هاست، ۴ ساله توی این فضا دارم می‌نویسم و بیشتر از ۸ سال شیفته مردی بودم که حتی یکبار ندیده بودمش و تمام این‌ها اگر اثباتی بر این نیست که شخصیت من رو بشناسید و بفهمید من آدمی نیستم که محتاج یک جنس دست دوم باشم من دیگه نمی‌تونم سند و مدرک بیشتری بهتون نشون بدم که باور کنین من چه کاراکتری دارماز زن‌ها متنفرم!!! باور کنین می‌دونم دخترها و زن‌های خوب هم وجود دارن ولی شاید این تقدیر لعنتی و Fucked Up من هست که همیشه یک چرخه باطلی از زندگی من رخ میده که من مدام در مواجهه با زن‌های این شکلی و سلیطه قرار می‌گیرم که تصور می‌کنن به یمن اینکه زیر پای شوشویی می‌خوابن یعنی خیلی قدرت دارن و می‌تونن من رو تحقیر یا تهدید بکنناین واقعه مربوط به بازه ۴ تا ۸ آبان ۱۴۰۵ هست، توی این مدت دارم سعی می‌کنم دادگاه‌ها و درگیری‌هایی که در طی ۱۰ سال گذشته داشتم رو مستند کنم تا حداقل بخش کوچکی از رنج و تنهایی که تمام این سال‌ها تحمل کردم و من رو به این نقطه رسوندن اینجا تصویر سازی بشه، این زن عفریته جدیدترینش بود مربوط به همین دیروز نتیجه این شد که تصمیم گرفتم اون رو زودتر از همه مستند کنمتاریخ انتشار: ۸ آبان ۱۴۰۵ _ ۵۱۸۶ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiFri, 30 Oct 2026 05:17:28 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/یک-راز-بزرگ-و-سیاهپست-موقت-mpcsr3xvsk0zبا امروز میشه ۳ روز که یک اتفاق خیلی بد افتاده حقیقتی بر من آشکار شده که آرزو می‌کردم ای کاش آشکار نشده بود کاش تا ابد توی اون رویای خوش باقی می‌موندم و هرگز ازش بیدار نمی‌شدم ... دلم می‌خواد بنویسمش، مثل تمام رازهای زندگیم که اینجا نوشتم و مستند کردم دلم می‌خواد فریاد بزنمش ولی بیرون نمیاد ... این راز بیرون نمیاد، منی که سال‌هاست بادی به گلو می‌اندازم و شماها رو نصیحت می‌کنم که زندگیتون رو بدون ترس بیان کنین و از من یاد بگیرین حالا ۳ روزه متوجه رازی شدم که نمی‌تونم به زبون بیارمش نفس می‌کشم نفس می‌کشم نفسم ... نفسم بالا نمیاد بعد از مدت‌ها که گریه نکرده بودم طوری ضجه زدم انگار کل خونواده‌ام رو با هم از دست دادم ... چرا؟ چرا باید این اتفاق میوفتاد؟ خدایا چرا من؟؟؟ چرا تک به تک دلخوشی‌های زندگیم رو ازم می‌گیری؟ خدایا نکن این کارو با من نکن تو که حال من رو دیدی تو که گریه‌ها و ضجه‌های منو دیدی چرا دونه به دونه دلخوشی‌هام رو می‌گیری؟ حالا چیکار کنم؟ با این لکه ننگ چطوری زندگی کنم؟ من چیکار کردم؟؟ من ... من ... من اصلا کی هستم؟؟؟ زهره ترقویی کیه؟؟ تصور نکنین این راز بزرگ و سیاه این تیکه پیامه، این یه الدنگ بی سر و پاست از همونایی که اولش با ذوق و شوق میان که داستانت رو بشنون و تهش اینطوری میشن اینو فقط گذاشتم یادم بمونه واکنش دیگران در برابر این موضوع چیه که یه وقت به سرم نزنه برای کسی تعریف کنم وقتی همچین اتفاقی به این عظمت برای زندگیت میوفته که کل معنای زندگی و هویتت رو ازت می‌گیره تو توی اون لحظه چیکار می‌کنی؟‌ من کاری جز التماس نتونستم بکنم چه پیام سردی ... انگار قلب تمام آدم‌ها از رحم و مروت خالی شده، اینها چیزی جز پوسته‌های توخالی از هیولاهای پول پرست نیستن توی یک باتلاق دست و پا می‌زنم و تنها ریسمانی از امید که توی وجودم داشتم رو بهش چنگ زدم اما اون ریسمان پاره شد، حالا فهمیدم که یک طناب پوسیده بوده که بهش چنگ زدم و هیچکس هیچ طنابی برای بالا کشیدن من از این باتلاق نمی‌فرسته اما تصور می‌کنین فهمیدنش آسونه؟؟ یه نفر یه اسلحه بهم بده می‌خوام با کمال میل یه تیر توی مغزم خالی شدمباید زودتر اینکارو می‌کردم اصلا چی شد که من فکر کردم زندگیم رو توی ویرگول بنویسم؟ کی به زندگی یه بازنده مثل من اهمیت میده؟؟ من چیکار کردم؟؟؟ من ... من نابود شدم‌کاش یه نفر بیاد و جون من رو بگیره انگار صد تا مرد مختلف دیشب تا صبح به مغزم تجاوز کردن، دقیقا همچین دردی دارم دردی شبیه درد تجاوز احساس می‌کنم تهی از معنا شدم، حس می‌کنم بی‌هویت شدم گویی یک نفر اسم و رسم و تلاش‌هام و پیشینه من رو، همه رو با هم ازم دزدیده و حالا من هیچی جز یک کالبد توخالی نیستممی‌خوام بنويسم حتی کلمات رو پیدا نمی‌کنم انگار مغزم داره توی سرم فریاد میکشه داره بهم میگه زهره احمق بهت گفتم اعتماد نکن کاش هیچوقت این حقیقت رو نمی‌فهمیدم کاش تو همون خواب خوش می‌موندم و هرگز سراغش نمی‌رفتم کاش می‌تونستم اینجا فریادش بزنم ولی حالا من یک راز بزرگ دارم اگر هر کسی این راز رو بفهمه تمام زندگی من نابود میشه هویت من، خود من ... اگر من همین امشب خودکشی کنم چه کسی داستان ناتمام من رو تمام می‌کنه؟ آخه من حتی یک دهم داستان زندگیم و تجربه هام رو نگفتم یعنی حتی یک نفر یادش می‌مونه که من کی بودم؟ لطفا ... لطفا برام کامنت بذارین زشت ترین و پلید ترین رازی که به ذهنتون می‌رسه رو بگین فکر کنم همه میدونن که من آدمی نیستم پست موقت و الکی بذارم اگر منو نشناختین و تصور می‌کنین واسه دیده شدن هست هم واقعا برام مهم نیست فقط می‌خوام یادم بره شاید هم دیگه باید نوشتن رو رها کنمشاید باید بمیرم چه چیزی آدم رو به زندگی وصل می‌کنه؟ اینکه چند تا آدم غریبه بهت بگن وای نکن خودکشی نکنیااا شاید مثل مسکن موقت حالت رو آروم کنه ولی هیچ اثری توی بلند مدت نداره چیزی که آدم رو به زندگی وصل نگه میداره "امید"ه امید ... چقدر می‌تونه واژه سنگینی باشه امید من چی بود؟ رویای دور از دسترس من چی بود؟ چطور ممکنه؟ چطور ممکنه من متوجه این موضوع نشده باشم؟ چطور ممکنه اینقدر کور شده باشم؟ کلمات دارن مثل میخ توی سرم راه میرن کلمات دارن به مغزم تجاوز می‌کنن می‌خواستم برم تهران؟ آخه برای کی؟ برای چی؟ که چی بشه؟ من ... من ... توروخدا یه نفر جون منو بگیره یه نفر این عذاب رو از سرم برداره نفس کشیدن سخت شده حالم بده نمی‌تونم چرا من؟؟؟ آخه چرا من "نا"خدا مگه تو خدا نبودی مگه تو بخشنده و رئوف نبودی؟ چرا دونه به دونه تمام امیدهای من رو قطع میکنی؟ می‌خوای بیام پیش خودت خب خلاصم کن ولی اینطوری؟ اینطوری قطره قطره منو زجر نده خدا از هر چاله‌ای تلاش می‌کنم خودمو بیرون بکشم من رو توی چاه بعدی ننداز خدا بسه دیگه چرا هرچی سنگه پیش پای لنگه چرا منی که با تمام مشکلاتم تک و تنها روبرو شدم باید اینقدر عذاب بکشم؟ نمی‌تونی هربار تمام دلخوشی‌هام رو ازم بگیری خدا نمی‌تونی من رو اینطوری عذاب بدی چرا اینکارو باهام می‌کنی منو ببین لبه پرتگاه وایسادم یه هل ریز کافیه هربار به پشت سرم نگاه می‌کردم و امیدوار بودم که تو هوای منو داشته باشی اما نشد ...من دارم سقوط می‌کنم به ته دره فقط باید امشب رو طاقت بیارمباید امشب زنده بمونم باید امشب رو صبح کنم برام دعا کنین امشبم صبح بشه دعا کنین دووم بیارم، هرچه زودتر میرم تهران دیگه هیچ ترسی ندارم نه ترس تجاوز، نه قطعه قطعه شدن هیچی من رو نمی‌ترسونه نکته ترسناک باختن همینه، وقتی باارزش ترین دارایی های زندگیت رو از دست میدی در کنار دردی که داری میکشی بعدش دیگه از هیچی نمی‌ترسیمنم حالا از هیچی نمی‌ترسم آماده ام که با سرنوشت تاریکم روبرو بشم و بمیرم (: زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiThu, 22 Oct 2026 19:31:59 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/شاید-این-جمعه-بیایی-شاید-nrbatncrrwdtاین مطلب در طی جنگ ۱۲ روزه در تیر ۱۴۰۴ نوشته شده است و امروز بعد از یک سال و نیم کمی اصلاح و منتشر می‌شود عکس برای قبل از ورشکستگی علی بود حدود سال ۱۳۹۴گاهی میگم ای کاش نوشته‌هام خواننده‌ای نداشت اون موقع راحت‌تر می‌تونستم برات بنویسم اما اگر خواننده‌ای نباشه مردم چطور می‌خوان بفهمن چقدر دوستت دارم؟ وقتی به این فکر می‌کنم صدها نفر این متن رو می‌خونن خجالت می‌کشم از اینکه درباره تو حرف بزنم نه برای اینکه از تو شرمنده باشم نه!! از پوچی خودم شرمنده میشم، از اینکه هربار من رو مثل یک سوسک له می‌کنی زیر پات و من باز هم از قلبم از احساسم نسبت به تو دست نمی‌کشم هر آدمی که از بیرون این صحنه رو ببینه با خودش میگه این ابله رو ببین تورو خدا، غروری نداره واسه خودش حقم دارن، منم یه زمانی همین حرف ها رو می‌زدم ولی اونا چه می‌دونن از حال من که چی می‌کشم و چه رنجی رو تحمل می‌کنم؟ دیروز بهت پیام دادم، خودم رو معرفی کردم و تو با وجود ده‌ها پیامی که تو بازه‌های زمانی مختلف برات فرستادم و خواهش کردم جواب بدی حاضر نشدی خودتو نشون بدی، حتی یک کلمه، یک نقطه هم نفرستادی، باید الان با تموم وجودم ازت متنفر می‌شدم، باید آرزوی مرگت رو می‌کردم که من رو اینطوری عذابم میدی، مگه چی ازت کم می‌شد؟ رک و راست جوابمو می‌دادی، می‌خواستی منو از سر خودت باز کنی؟ می‌گفتی زهره من یه زن خوشگل و جوون گرفتم کلی هم دختر بچه دارم، ما یه خونواده خیلی خوشبختیم، توام برو مزاحم خوشبختیم نشو، می‌تونستی همین رو که بگی نه؟؟ چرا؟ چرا سکوت می‌کنی؟ چرا دیوونم می‌کنی علی؟ همون زمانی که با هم توی رابطه بودیم هم همین کار رو می‌کردی، سکوت می‌کردی، من رو با ذهنم تنها می‌ذاشتی که هزارتا فکر بیخود به سرم بزنه و دیوونه بشم و بعد وقتی حمله عصبی بهم دست می‌داد و بهت فحش می‌دادم از دور وایمیسادی و به حالم ترحم می‌کردی درحالی که من با یک جمله ی تو می‌تونستم آروم بشم!!! مردم می‌گفتن تو داری یک تکنیک روانی روی من پیاده می‌کنی، می‌گفتن تو داری منو دستکاری روانی می‌کنی که اسیر دست تو باشم ولی وقتی تو اوج نیاز من رو برای همیشه ترک کردی اون هم در حالی که هیچ چیزی از من نخواستی و هیچ استفاده‌ای از وجود من نکردی اونجا بود که با خودم گفتم نه!!! این آدم اگر اون مریض روانی بود که دوستات می‌گفتن و می‌خواست ازت سواستفاده کنه قطعا جور دیگه‌ای استفاده‌اش رو می‌برد زهره!!!همیشه بدترین رفتارت همین بود: سرد بودن خودت هم بارها می‌گفتی، می‌گفتی زهره جان هیچکس نبوده که به سر علی دست نوازش بکشه، می‌گفتی حتی مادرم من رو بغل نمی‌کرد، بهم محبت نمی‌کرد، می‌گفتی زهره من کسی رو نداشتم که محبت کردن رو یادم بده، حتی پدرم آدم سردی بود من فقط می‌دونم پدرم تمام تلاشش رو می‌کرد که برای مادرم رفاه بیاره، سعی می‌کرد خواسته‌های مادرم رو برطرف کنه آرزوهاش رو برطرف کنه منم همینطوری سعی می‌کنم دوست داشتنم رو نشونت بدم زهره جان!!! ای زهره جان درد بی‌درمون بگیره، زهره جانت یک عمر تشنه محبت بوده آخه، تو هم همیشه سرد و بی‌احساس، مخصوصا از پشت گوشی که چیزی جز پیامک رد و بدل نمی‌شه و اگر محبت نکنی عملا هیچی منتقل نمی‌شه، حداقل می‌خواستم یکم برام قربون صدقه بفرستی، یکم حتی شده به دروغ!! ولی می‌گفتی زهره خانوم دروغ تو کار ما نیست، ما با احساسات یه دختر بازی نمی‌کنیم، این از مرام لوتی‌گری به دوره!!! ای زهره بمیره برای لوتی بودنت ... قلب من داره می‌ترکه خب یعنی در جواب این همه پیام تو حتی یک پیامم نمی‌تونستی بفرستی نامرد روزگار؟ شانس آوردم که امروز برخلاف ۴ سال پیش این سایت و آدم‌های این سایت رو دارم وگرنه خدا می‌دونه الان داشتم چیکار می‌کردم، شاید طناب دار رو آماده کرده بودم، ولی چون اینجا رو دارم میام و می‌نویسم به این امید که یک روز تو بخونی و شرمنده بشی از خودت بگی خاک تو سرم می‌تونستم با یک جمله دختر مردم رو بفرستم بره پی زندگیش ولی سکوت می‌کردم تا تو کف من بمونه انگار دیگه تو هم فهمیدی زهره هیچ جایی نمیره!!تو بابالنگ دراز من بودی!!! 💔تو کسی بودی که من توی این سایت با عشق ازش حرف می‌زدم، از متانت و بزرگواری و بزرگ مَنِشی‌اش می‌گفتم اما حالا ببین تو چطور مردی هستی علی؟ می‌دونی از ساعت ۱۲ شب که رفتم توی ماشین نشستم و درش رو بستم و شروع به گریه کردم ۴ صبح گریه‌هام بند اومدن؟ من ۳ ساعت تمام زجه زدم، انگار که شب اولی هست که ترکم کردی همینقدر داغم تازه شد علی چطور اینقدر بیرحم میشه آدم؟ تو چه بلایی سرت اومده مرد؟ امیدوارم یه روز من مُرده باشم و تو این صفحات رو بخونی و همون عذابی که من امروز متحمل شدم رو بچشی این تنهایی، این بیکسی این هیچکس نبودن رو ... کاش می‌تونستم با آدم جدیدی آشنا بشم و فراموشت کنم، برم پی زندگیم شوهر داشته باشم، بچه داشته باشم و برام مهم نباشه که تو اصلا یک روزی وجود خارجی داشتی یا نه ولی می‌دونی که من پیگیرتر از این حرف‌هام، برای من هیچ چیز صرفا از سر هوا و هوس نیست برای من همه چیز یک معنایی باید داشته باشه از یک سکس ساده بگیر تا حتی غذاخوردن هیچ چیز برای من بی معنی و بی هدف نیست همینقدر وسواسی، همینقدر عمق نگر بودم خودتم میدونستی برای همین از همون روز اول صد بار ازت میپرسیدم این رابطه برات چه معنایی دارهدارم می‌نویسم ولی چشمام میسوزه نمیتونم حتی فکر کنم خیلی اذیت میشم علی، کاش فردا که بیدار می‌شم ببینم جوابم رو دادی نمیشه؟ اونوقت قول میدم تا یک ماه دیگه اصلا بهت پیام نمیدم و دور و برت نمیام فقط از حالت بگو لطفا!! تو کجایی علی؟ چیکار می‌کنی؟ کی پیشت می‌مونه؟ کی مواظبت میشه علی؟آپدیت روز جمعه:وقتی از خواب بیدار شدم اشک هام به خشم و نفرت تبدیل شده بود، اومدم این پستی که گذاشتم رو بخونم و دلم به حال خودم سوخت، چقدر ترحم انگیز به نظر می‌رسم، من، زهره ترقوئی، منی که حتی با وجود سختی‌های زندگی توی سیستان بلوچستان و پدر و مادرم باز هم شرمنده نبودم، احساس حقارت نکردم هیچوقت حس نکردم از کسی کمترم اما حالا با این پست جلوی همه‌ی اون ۱۰ هزار نفری که این متن رو خوندن این پست رو دیدن احساس حقارت و شرمندگی دارم، انگار که یه کار خیلی زشت و ناپسند کردم، انگار که قتلی مرتکب شدم، آره من یه قتل کردم، من خودم رو کشتم!!!پ.ن: این پست برای اولین بار در ۲۰ تیر ۱۴۰۴ منتشر شد اما اون زمان برای اولین بار بود که چهره علی رو منتشر می‌کردم و هنوز هم کمی دستم می‌لرزید که درباره علی تا این حد آشکار صحبت کنم چون تازه ۴،۵ ماه بود که شروع به صحبت درباره علی توی اینستاگرام و ویرگول کرده بودم و همه چیز تازگی داشت و استرس توی وجودم می‌لولید برای همین هم فرداش وقتی رقم ۱۰ هزار ایمپرشن رو دیدم ترس به جونم افتاد و پست رو پاک کردم ولی امروز که قراره اینجا رو ترک کنم ترجیح میدم این پست باقی بمونه همینجا، همین صفحه علی دلم رو بارها شکسته، چیزهایی که توی بیان عادی خیلی ساده به نظر میان اما برای من خیلی دردناک هستن، آخرین صحبت من با علی در اسفند ۱۴۰۴ قبل از جنگ بود و پس از اون من به صورت مداوم هر روز برای علی پیام می‌فرستادم و حتی زنگ می‌زدم گوشیش زنگ می‌خورد ولی جواب نمی‌داد این تبدیل به یک کار روتین برای من شده بود صبحظهر عصر پیام بده، تماس بگیر، پیام محبت آمیز بده، آخر شب دلتنگی فشار میاره، پیام از سر خشم و کینه، پیام نفرت آمیز، پیام فحش، دوباره صبح شده، پشیمون شدم، پیام عذرخواهی، لطفا جواب بده علی، تماس می‌گیرم، زنگ می‌خوره سریع قطع می‌کنم، این داستان ادامه داره تا خرداد ۱۴۰۵ علی من رو بلاک کرد!!!دوباره دوباره داستان ۵ سال پیش رو تکرار کرد علی دوباره من رو بلاک کرد!!! گریه می‌کنم اشک‌هام می‌ریزه دلم می‌خواد خودکشی کنمدلم می‌خواد بدون علی بمیرم مشکل علی چیه؟ چرا من رو فراری نمیده؟ چرا تنها هنرش سکوت کردنه؟اینطوری نمی‌شه باید پیداش کنم حتی اگر قراره خودکشی کنم باید قبلش علی رو ببینممن باید هر طوری شده علی رو پیدا کنم بعد از کلی دعوا تونستم یک تیکه طلا از خونواده بگیرمبعد از ۱۰ سال این اولین باری هست که پولی بیشتر از یک میلیون توی حسابم میاد، حالا باید دنبال علی بگردم پیجم می‌پره، اون پیج تنها مرجع من برای داستان علی هست گریه می‌کنم، چرا بدبیاری پشت سرهم میاد؟ نمی‌تونم ازش بگذرم اون پیج تنها مدرک مستند منهپیج باید برگرده، ۳۰ میلیون از بودجه ۸۰ میلیونی میره آقای علیرضا عادلی دزد از آب در میاد پول رو می‌خوره خبری از بازگردانی نیست گریه گریه گریه خودزنی خودکشی مرگ مرگ مرگ زهره احمق زهره نادون پیامک برادر میاد، میگه شما زن‌ها همینقدر احمق هستین تو پول‌های بی‌زبون بابا جونم رو داری هدر میدی!!! این برادر منه؟ یک زمانی این برادر طرف من بودمی‌گفت پدر و مادر در حق تو ظلم کردن زهره ولی از وقتی یک ماشین زیر پای داداشم انداختن و واسش مغازه زدن دیگه داداش من نیست، اون پسر باباش هست باید زودتر از این شهر و این خونه برم وگرنه خدا می‌دونه پدر و برادرم شاید حتی سرم رو بزنن دیگه هیچی ازشون بعید نیست از هر جفتشون متنفرم زود باش زهره فکر کن فکر کن فکر فکر فکر آگهی‌های دیوار وکیل حقوقی وکیل؟ رد پای قضایی؟ پیدا کردن علی؟ شاید این تنها نشونه باشهپیام میدم ۱۰ تا وکیل ۲۰ تا وکیل ۵۰ تا وکیل بعضیا لاس می‌زنن، بعضیا تیکه می‌اندازن و میگن چی به پسره دادی که هوای تورو داشته؟ وکیل‌های حرومزاده یک نفر پیدا شدآقای رجبی میگه ۱۰ تومن می‌خواد خواهش می‌کنم کمتر بشهقبول نمی‌شه چاره‌ای نیست با ۴۰ تومن میرم تهران و ۱۰ میلیون رو به این آقا میدم حالا یک ماه گذشته و خبری نیست همون تکنیک تکراری ۴۸ ساعت دیگه ۷۲ ساعت دیگه یک هفته دیگه یک ماه دیگه دیشب باهاش بحث کردم، دعوامون شدید شد و بدجوری عصبی هستم این مرد هم درست مثل علیرضا عادلی پول من‌ رو خورد، دارم قطره قطره تمام پولی که بدست آورده بودم رو از دست میدم لعنت به این زندگی، لعنت به عقل نداشتت زهره و لعنت به تو علیرضا افشار هزار بار بهت گفتم گفتم تمام این پول رو فدای یک تار موت می‌کنم این پول رو به خودت میدم خودت بیا به دیدنم یا بذار من ببینمت هرکس یک تئوری توطئه میده یکی میگه تو قاتل هستی یکی میگه متجاوز هستی یکی میگه نزول خور هستی یکی میگه شاید یک زن یا ترنس یا دوجنسه هستی یکی میگه شاید یک پیرمرد هستی یا شاید پسری کم سنچه فرقی داره کدوم باشی؟ من میگم تو اصغرآقا قصاب محل باشسیبیل کلفت باش و بوگندو با کله کچل و شکم گنده من هر چیزی که هستی همون‌ رو می‌خوام بی‌وجدان علی برای پیدا کردن تو دارم از خونه فرار می‌کنم، من روی تمام هویت و شرافت و زندگیم قمار می‌کنم تا شاید رد و اثری از تو پیدا کنم، اگر توی این راه بلایی سرم بیاد و شرافت من لکه‌دار بشه تنها چیزی که دلم می‌خواد بدونی همینه که من واقعا عاشقت بودم، آدم‌ها این رو درک نمی‌کنن ولی من می‌دونم ته دلت چیزی نیست هدف تو آسیب زدن به من نیست تو فقط ترسو شدی، تو از همه چیز می‌ترسی، از اینکه دست من رو محکم بگیری و اجازه بدی توی این آتیش شونه به شونه تو راه برم می‌ترسی اما من همه چیز رو درست می‌کنم، اگر بلایی سرم بیاد، اگر به قتل برسم یا اعضای بدنم برداشته بشه یا کسانی به من تعرض کنن دلم می‌خواد فقط این رو بدونی که چقدر عاشقت هستم که توی ۲۸ سالگی با تمام وجودم روی زندگیم قمار می‌کنم تا فقط یک رد و نشونه از تو پیدا کنمشاید ازدواج کردی، شاید زن و بچه داری یا شاید خوشبختی، اگه اینطور باشه حتی نزدیکت نمیام فقط یکبار از دور نگاهت می‌کنم و برای همیشه گم و گور میشم اما اگر تنها و بی‌کس مونده باشی چی؟ اگه زیر بارون تنها بمونی، اگه هیچکس نباشه دستت رو بگیره؟ اگه علی من تنها باشه چی؟ اینطوری نمی‌شه باید مطمئن بشم تاریخ انتشار: ۲۷ مهر ۱۴۰۵ _ ۲۰۰۳ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiTue, 20 Oct 2026 09:29:13 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/آگهی-های-همخونه-سایت-دیوار-hxveqglto4opاز تیر ماه امسال یعنی سال ۱۴۰۵، بعد از نابود شدن پیج اینستاگرامم و دعوای جدی که با پدر، برادر و مادرم داشتم به این فکر افتادم که شاید بالاخره وقتش رسیده تا خونه رو ترک کنم حتی اگر شده با بدترین شرایط ممکن، از تیر تا شهریور روزانه ساعت‌ها وقت و انرژی می‌ذاشتم و بین آگهی‌های کار و استخدام نیرو توی سایت دیوار تهران جستجو می‌کردم اما نتایج فاجعه‌بار بود، با اینکه من یک سری مهارت‌ها مثل تولید محتوا و ادمینی داشتم یا حدود ۱۰ تا مدرک مهارتی از فنی‌ حرفه‌ای داشتم اما باز هم حقوق نهایتا به اندازه ۱۲ تا ۱۵ میلیون بود و اگر شانس می‌آوردی که بالاشهر تهران استخدام بشی اونوقت شاید حقوقت تا ۲۵ میلیون می‌رسید این درحالی هست که هزینه اجاره پانسیون روزانه ۵۰۰ هزار تومن هست یعنی ماهی ۱۵ میلیون فقط برای پانسیون باید کنار گذاشته بشه که این هزینه جدای از هزینه خوراک و رفت و آمد هست، اگر یک نفر بود که من رو حمایت کنه قطعا نیاز نبود به تمام این‌ها فکر بکنم ولی من چنین آپشنی ندارم، نتیجه این شد که تصمیم گرفتم به یاد یکی از دوستانم بیوفتم که سال گذشته ازش شنیدم توی مشهد با یک نفر دیگه همخونه شده تا بتونن با هم خونه‌ای رو اجاره کنن و تصمیم گرفتم دو تا هدف رو توی سایت دیوار دنبال کنم:اول: پیدا کردن یک همخونه برای کاهش هزینه‌هادوم: پیدا کردن شغلی که بتونم هزینه‌ها رو پوشش بدمباید این رو هم در نظر گرفت، روزی که پام رو از در خونه بیرون بذارم دیگه اون بیرون هیچ پدر و مادر و برادری ندارم من کاملا تنها و بی‌کس افتادم و در نهایت تنها جنازه من حق داره به این خونه برگرده پس باید روزی که میرم خیلی جدی حواسم رو به همه چیز جمع کنمشروع کردم به گشت و گذار بین آگهی‌های همخونه و پیام دادن به تک تک اونها، میشه گفت ۹۰ درصد آگهی‌های همخونه آقا بودن و شاید ۱۰ درصد به زور خانم پیدا می‌شد اون ۱۰ درصد هم یک سری زن ادایی و افاده‌ای بودن که با تاکید نوشته بودن دوست ندارن با یه دختر مذهبی و عقب مونده همخونه بشن، از این دختر شهرستانی‌ها هم که یه دنیا مشکل دارن خوششون نمیاد یکی رو می‌خوان که با پرستیژ کاری خودشون هماهنگ باشه!! باورم نمی‌شد مردم تهران اینقدر وقیح و بی‌رحم هستن شاید فکر می‌کردم همه توی اون شهر مثل علیرضای من باشن ولی نه ... تازه داشتم هیولاهایی رو می‌دیدم که فکر می‌کردم وجود ندارن، همین هم باعث شد شانس خودم رو محدود به خانم‌ها نکنم و به آقایون هم پیام بدم اما به هر آقایی پیام می‌دادم به طور واضح و مشخص می‌گفت که رابطه جنسی هم در کنار هم‌خونه بودن می‌خواد!! حتی همون بچه مذهبی‌هاش که از شهرهای دیگه مثل کردستان اومده بودن هم همینطور بودن تفاوتی نداشت، اوایل گریه‌ام می‌گرفت وقتی به ده‌ها آگهی پیام می‌دادم و یک عده اصلا جواب نمی‌دادن، یک عده جواب منفی می‌دادن و می‌گفتن تو در حد و لول ما نیستی و اون گروه سوم که جواب می‌دادن هم درخواستشون مشخص بود، حتی تو گروه خانم‌ها هم اوضاع تعریفی نداشت مثلا خانمی دنبال همخونه خانم بود ولی می‌گفت دوست پسرش که رئیس کلانتری هم هست (رئیس کلانتری بودن رو با تاکید بخونید) هفته‌ای دو بار میاد و من گفتم یعنی توی یک خونه ۴۰ متری توی یک وجب جا من باید به صدای سکس و ناله‌های شما با دوست پسرتون گوش بدم خانم؟ سکوت کرد و این شد آخرین مکالمه ما!!!هر روز ساعت‌ها گشت زدن بین آگهی‌های مختلف، فرستادن مشخصات و شرایط زندگی برای صدها نفر، چشم انتظاری برای اینکه ببینی کدومشون جواب میدن؟ اونهایی که تورو رد کردن یا تحقیرت کردن یا ازت عکس قدی خواستن رو کنار بذار و برو سراغ اونهایی که کمی محترم‌تر از پشت گوشی به نظر می‌رسن حالا بشین یک روز، دو روز، سه روز باهاشون حرف بزن ببین آیا کیس مناسبی برای همخونه شدن هستن یا خیر؟ می‌تونین تصور کنین همین کار ساده چقدر وقت و انرژی و از همه بدتر اعصاب و روان می‌خواد؟ اینکه دائما در معرض نگاه و کلام صدها مریض جنسی که پشت این آگهی‌ها پنهان شدن قرار بگیرین اصلا کار ساده‌ای نیست، کجا هستن اون عزیزانی که به من می‌گفتن "وا زهره جون خب مهاجرت کن برو شهر دیگه" بفرما دوست عزیز دارم همین کار رو می‌کنم، اگر توی این راه به من تجاوز بشه فردا روز خود تویی که این راهکار طلایی رو بهم دادی میای میگی "وااا زهره جون چرا عقل نداشتی؟"فایده‌ای نداره، شما هرگز بن بست رو درک نمی‌کنین چون زندگی شما هیچوقت بن بست‌هایی شبیه زندگی امثال من نداشته که بفهمین گاهی هر چی تقلا می‌کنی بیشتر فرو میری واقعیت اینه که هیچکس نمی‌دونه من دارم برنامه فرار از خونه می‌چینم جز شمایی که کاربر ویرگول هستی، اگر بهم تجاوز بشه یا اعضای بدنم برداشته بشه دلم می‌خواد حداقل یکی بدونه من چقدر تلاش و تقلا کردم ولی نشدآگاهی از گزینش آگهی‌حتی گلچین کردن و انتخاب کردن آگهی‌های دیوار هم یک نوع آموزش خاص می‌طلبه، کم کم هرچقدر بیشتر بین آگهی‌ها گشت زدم بیشتر و بهتر می‌تونستم آگهی‌های مورد دار و مشکوک رو تشخیص بدم یکی از اون‌ها این آگهی پایین بودآگهی آقای دکترآقایی عکس خونه‌اش رو قرار داده و با تاکید بر اینکه یک پزشک هست گفته یک همخونه می‌خواد، عکس‌ها رو که باز کردم خدای من ... یک برج زیبا، نمای بالاشهر تهران توی خونه‌ای که تمامش پنجره های بزرگ کار گذاشته شده بود و مشخص بود که بهترین ویو از شهر تهران رو به شما میده توی منطقه سعادت آباد، اما صبر کن ودیعه و اجاره چقدر بود؟ ۱۵۰ میلیون پیش و ۳ میلیون اجاره در سال ۱۴۰۵ با دلار ۲۵۰ هزار تومنی؟ به نظرم باید احمق باشین اگر باور کنین که این آگهی واقعی هست، خدا می‌دونه این شخص تله‌اش رو برای کدوم بدبختی پهن کرده و هدفش از این کار چی بوده خیلی از دختر و پسرهایی که فراری هستن و از شهرستان به سمت تهران میرن درست مثل من اونقدر ساده و جاهل هستن که نه محله‌ها رو می‌شناسن نه میانگین ودیعه و اجاره رایج توی اون منطقه رو می‌دونن که با همچین آگهی‌هایی بفهمن که این آگهی خیلی خطرناک هست حتی اگر در ظاهر چیز خطرناکی توش دیده نمیشه، وقتی متن آگهی رو خوندم گفته بودن یک آقای دکتر هستن که نیاز به یک همخونه خانم دارن برای زندگی، فکر کنم کاملا مشخص بود که آقای دکتر دنبال چی هستن اینطور نیست؟ آقای دکتر سعید پارسا!! بهش پیام دادم و گفتم اگر نظافت چی برای این خونه قشنگتون خواستی در خدمتیم سین زد و جوابی نداد 😂😂😂فکر می‌کنم شدت بدبختی‌هام باعث شده شوخ طبعی‌ام زیاد بشه و بتونم حتی با بدبختی‌هام هم شوخی بکنم وگرنه یک زمانی غرور خودم رو خیلی بالاتر از این می‌دیدم که به این اشخاص پیام بدم و با نظافت‌چی خطاب کردن خودم غرورم رو خدشه‌دار کنم، حتی نمی‌خواستم با پیام دادن بهشون باعث سوتفاهم بشم و امثال این آقایون با خودشون فکر کنن من دنبال این هستم چیزی ازشون بکنم، حالا اما زندگی دیگه منو اذیت نمی‌کنه هر چیزی آزارم می‌داد به سرم اومد برای همین هم به این درجه رسیدم که به همین سادگی می‌تونم شرایط زندگی خودم رو بیان کنم و از چیزی نمی‌ترسمهرچقدر بیشتر پیش رفتم و بیشتر به آگهی‌های مختلف پیام دادم انگار تازه داشتم یاد می‌گرفتم که چطوری باید رفتار کنم و چه چیزهایی باید بگم و خط قرمزهام رو چطوری بیان کنم، همچنان هم جواب رد شنیدن و تحقیر شدن جزو جدا نشدنی پیام‌هام بود ولی دلم رو بزرگ کردم و با خودم گفتم عیب نداره زهره، زندگی همینه، زندگی برای آدمایی که پول زیادی ندارن همینطوریه اگر ۵۰۰ میلیون پول داشتی که یک خونه واسه خودت اجاره کنی مثل یک ملکه باهات رفتار می‌شد ولی حالا با ۵۰ میلیون انتظار زیادی نباید داشته باشی باید بپری توی آتیش و از خدا بخوای بهت رحم بکنه، اوایل که بهشون پیام می‌دادم و از شرایطم می‌گفتم خیلی برام سنگین بود، اینکه هر بار برای آدم‌های غریبه یک پاراگراف خلاصه از زندگیم بنویسم و منتظر باشم ببینم آیا این اشخاص حاضر میشن با دختر ۲۸ ساله سیستانی که پول و بودجه خاصی نداره حتی هم‌صحبت بشن یا نه؟ برای خودمم جالب بود با اینکه سال‌هاست توی سایت ویرگول و حتی توی پیج اینستاگرامم درباره زندگی و شرایط خودم تولید محتوا می‌کنم اما باز هم وقتی یک شخص غریبه جلوی روم باشه و قرار باشه کل این سال‌ها رو براش شرح بدم انگار لالمونی می‌گیرم و حس می‌کنم غرورم ذره به ذره خورد میشه هنوز هم برام خیلی سخته ولی هر چی بیشتر گذشت برام آسون‌تر شد، ۱۰ تای اول، ۲۰ تای اول، ۵۰ تای اول، از یک جایی به بعد دیگه تونستم هضمش کنم و شرایط خودم رو راحت‌تر برای طرف مقابل بیان کنمیکی از آگهی‌هایی که بهش برخوردم یک آقای ۴۵ ساله بود که به نظر می‌رسید شخص مودب و متین و باشخصیتی هست شروع کردم به حرف زدن باهاش، توی سایت دیوار فامیلی‌اش رو زرافشان نوشته بود ولی بعد وقتی کارت دانشجویی خودش رو برام فرستاد به فامیل طراوتی پور رسیدم، ازش سوال کردم که چرا همچین تفاوتی وجود داره؟ گفت آها آره حواسم نبوده تو سایت دیوار فامیل خودم رو بزنم اما مگه میشه؟؟ یعنی تو چند تا فامیل مختلف داری یا چیزی رو مخفی می‌کنی؟ شاید بگین من زیادی دارم بزرگش می‌کنم ولی وقتی تک و تنها باشی باید حتی از سایه خودت هم بترسی مخصوصا اگر تک و تنها داری میری به یک شهر غریب و قراره با یک آقا همخونه بشی و خدا می‌دونه اون شخص کی باشه؟ با وجود اینکه برای همشون تاکید می‌کردم که باکره هستم و هرگز میلی به رابطه جنسی ندارم ولی همشون بدون استثنا مستقیم و غیرمستقیم به این مطلب اشاره می‌کردن که بعد یه مدت وابستگی ایجاد میشه خودت هم دلت می‌خواد زهره جون!! ای الهی زهره جون بمیره که باید با شما شغال‌ها طرف حساب بشه، کاش می‌تونستم زیر سایه علی پناه بگیرم، علی کجایی؟؟ علی بیا و پناهم باش دارم می‌میرمبا وجود این یکی از خوبی‌هایی که داشت این بود که فهمیدم باید یکم پررو‌تر باشم و از طرف مقابل طلب کارت شناسایی بکنم تا مطمئن بشم واقعی هست، شاید باورتون نشه ولی هنوز بعد از سال‌ها حرف زدن و معاشرت کردن با هزاران انسان باز هم احساس می‌کنم توی گفتگوها چه به صورت حضوری و چه مجازی خیلی ضعف نشون میدم، از خودم متنفرم واقعا و می‌دونم این بخاطر اعتماد به نفس پایین من هست، با اینکه سعی می‌کنم قوی باشم ولی باز یک سری نشونه‌های کوچیکی توی رفتار و بیان من ظاهر میشه که ضعیف بودن من رو نشون میده، ای کاش دیگه قوی بشم، واقعا فکر می‌کنین چرا تو کل زمانی که با علیرضا افشار توی رابطه بودم جرعت نکردم حضوری ببینمش؟ همش می‌خواستم اون پیش قدم بشه، همش می‌ترسیدم که نکنه از من بدش بیاد یا پشیمون بشه؟ تمام سوال‌ها و ترس‌های توی سرم زنده می‌شدن!برگردیم به بحث، کم کم داشتم جسارت بیشتری توی صحبت با این بچه تهرانی‌ها پیدا می‌کردم، اما این آقا از سمت خودم رد شد، دلیلش چی بود؟ آقا می‌گفت یکی رو می‌خواد که توی خونه مشوق اون برای درس خوندن باشه تا ایشون بتونه ادامه تحصیل در رشته حقوق و وکالت بده!!! این یعنی چی؟ یعنی این آقا با ۴۵ سال سن به یک مادر نیاز داره که هر شب براش میوه پوست بکنه و دهن پسر کوچولوش بذاره که پسری بتونه درس‌هاش رو به موقع بخونه و آقای وکیل بشه!! این کاری هست که همسر آدم باید انجام بده نه یک غریبه که صرفا با شما همخونه شده بنابراین کاملا واضح بود که من نمی‌تونم یک بچه ننه لوس و مامانی رو بزرگ کنم و بهش رسیدگی کنم مطمئن بودم دو روز دیگه تقاضای رابطه جنسی هم می‌کنه تا بتونه آروم بشه و درس‌هاش رو پاس کنه، اوه خدای من حتی توی رابطه هم از همچین مردانی متنفرم، مردانی که ضعیف، بچه ننه، لوس و ننر هستن اصلا نمی‌تونی بهشون تکیه کنی دائم باید یکی باشه که پستونک توی دهنشون بذاره تا حالشون خوب بمونه ... پس علیرضای مظلوم من چی بگه که از پس نزول‌خور و هزار و یک بدبختی تک و تنها برمی‌آمد و هیچکس نبود حتی دستش رو بگیره؟عکس قدی و پیشنهادهای جنسیآگهی پشت آگهی بود که می‌گذشت، اعصاب خورد، داغون، مردهایی با پیشنهادات جنسی و درخواست‌های نابجا، زنانی که عملی بودن و باکلاس بودن از پروفایل واتساپشون می‌بارید و مشخصا تورو یه بچه دهاتی از سیستان بلوچستان می‌دیدن و حتی در شان حرف زدن با اونها نبودی چه برسه به اینکه بخوای باهاشون همخونه بشیپیام‌های بالا رو بخونید، باور کنین من نازک نارنجی نیستم بدتر از اینها رو به چشم دیدم جاهای وحشتناکی کار کردم و رنج‌های زیادی کشیدم ولی دیگه واقعا خسته‌ام، خسته‌ام از اینکه برای هر کاری اقدام می‌کنم با پیشنهاد جنسی و عکس قدی روبرو میشم و دائم باید از اول برای طرف مقابل چهارچوب تعریف کنم و البته که این اشخاص عمدتا دنبال این چهارچوب‌ها نیستن و سریع تورو حذف و بعدی رو جایگزین می‌کنن و این تو هستی که باید در به در دنبال یک جای سالم برای زندگی بگردی!!!لا به لای آگهی‌های همخونه گشت می‌زنم که یک سری آگهی می‌بینم با لوکیشن "تهرانپارس" قلبم تند تند می‌زنه، تهرانپارس محل زندگی پدر و مادر علی بود، یعنی ممکنه یک روز بتونم علی رو پیدا کنم؟ یعنی ممکنه بتونم با خودش یا خونوادش روبرو بشم؟ باید پیداش کنم باید توی چشم‌هاش نگاه کنم و بهش بگم چقدر سختی کشیدم، چقدر تقلا کردم و چقدر کتک خوردم تا بتونم زنجیر تعصبات سیستان و بلوچستان رو بشکنم و به اون برسمیک سری آگهی‌ها بودن که یارو می‌گفت خونه به نام خودش هست فقط چون تنهاست دلش همخونه می‌خواد، باهاشون حرف می‌زدم پیام می‌دادم صحبت می‌کردم اما نه ... یک چیزی درست نبود، یک چیزی لای صحبت‌هاشون و پیام‌هاشون درست نبود، مثلا یک آگهی از یک خونه در سهروردی شمالی، من حتی اسم و شماره این منطقه‌ها رو بلد نیستم هربار می‌رفتم توی گوگل سرچ می‌زدم که این آدرس مال کدوم منطقه هست و بعد بر اساس اینکه جزو شمال شهر حساب میشه یا جنوب شهر محاسبه می‌کردم که آیا اجاره و ودیعه‌اش منطقی هست یا عمدا پایین گذاشته تا یک سری آدم ساده لوح رو به تله بکشونه؟آقایی که خونه‌ای در سهروردی شمالی داشت به طور واضحی خونه خیلی شیک و قشنگی بود، برخلاف خیلی از خونه‌های دیگه که وقتی از صاحب آگهی خواستم به جای عکس‌های تزئینی عکس واقعی خونه رو برام بفرسته می‌دیدم یک خونه به مثابه یک زیرزمین ترسناک و تاریک هست ولی این خونه در سهروردی شمالی عجب چیزی بود، چقدر زیبا، چقدر شیک، آدم توی همچین خونه‌ای حتما خیلی احساس خوشبختی می‌کنه با طرف حرف زدم، حالا دیگه جسارتم بیشتر شده بود خودم از همون ابتدا شروع می‌کردم به گفتن شرایطم و بعد اگر طرف مقابل ناز نمی‌کرد و شرایط من رو قبول می‌کرد صحبت ما ادامه پیدا می‌کرد اینطوری خیلی بهتر بود تا اینکه بخوام یکی دو روز با یک نفر حرف بزنم و با کلی ترس و لرز یواش یواش شرایطم رو بهش بگم و بعدشم فراری بشه و من وقتم تلف بشه!!همون ب بسم‌الله سلام دادم و گفتم ببینین من از زابل میام، آدم متعصبی هم هستم می‌خواین بگین امل و عقب مونده مشکلی نداره ولی اهل رابطه جنسی نیستم اگر شما مشکلی ندارین این شماره تلفنم هست بفرمایید توی واتساپ یا هرجایی صحبت کنیمیهو دیدم گوشیم زنگ خورد، علی آقا که صاحب این آگهی بود پشت خط بود، درحالی که من رو نمی‌شناخت طوری به گرمی باهام احوالپرسی کرد انگار سال‌هاست من رو می‌شناسه شوکه شدم!! شروع کرد به تعریف کردن خاطراتش و گفت سال‌ها پیش یک باری رو از مرز سیستان می‌خواسته تحویل بگیره و به سمت زابل اومده برای همین وقتی فهمیده من اهل زابل هستم خواسته باهام صحبت کنه، بهم گفت مشکلی نداره اگر بیام تهران می‌تونم روی کمکش حساب کنم، من ازش تشکر کردم ولی روی کمکش حساب نمی‌کنم چرا؟ چون در طی صحبتی که باهاش داشتم متوجه شدم به شدت خانم باز هست طوری که خیلی راحت درباره رابطه جنسی صحبت می‌کنه و بهم میگه این یک نیاز طبیعی بدن هست که باید جواب داده بشه و اصلا چیز بدی نیست (دوباره الگوهای تکراری در معاشرت‌های قدیمی) اما اینبار دیگه به کسی اجازه نمیدم به اسم روشنفکری بهم نزدیک بشه و باهام لاس بزنه برای همین ازش تشکر کردم و خداحافظی کردمدوباره ناامید برگشتم سر آگهی‌ها، کمی بیشتر گشت زدم و اینبار به یک آگهی که خانم بودن برخوردم، اونها همخونه خانم می‌خواستن خوشحال و خندان از اینکه شاید یک شانس پیدا کرده باشم رفتم به سمت توضیحات آگهی اما یهو سطل آب یخ ریختن روی من، توضیحاتش رو خوندم، نوشته بود حتما شاغل باشه، بیکار نباشه و غیرمذهبی باشه، یعنی چی؟ یعنی اگه یه ذره چهارچوب داشته باشی و با عقاید اونها سازگار نباشی پرت میشی بیرون و نمی‌خوانت، موضوع فقط مذهب نیست، نمی‌دونم چطور بگم که به شما خانم‌ها برنخوره ولی زن‌ها واقعا خیلی سنگدل و بی‌رحم هستن هیچ رحم و مروتی در کارشون نیست حتی بین آگهی‌ها وقتی با زن‌ها حرف می‌زنم حتی حاضر نیستن یک ذره کوتاه بیان و با خودشون بگن این دختره از یک شهر دور می‌خواد بیاد زندگی بسازه بذار یکم کمکش کنیم اصلا!!! به محض اینکه ذره‌ای با شرایط اونها همخونی نداشته باشی حذفت می‌کنندوباره شروع شد ساعت‌ها گشت زدن بین آگهی‌های همخونه، این بار چشمم افتاد به یک آگهی که نیاز به یک همخونه برای مادر پیرشون داشتن، خانمی بین ۴۰ تا ۵۰ سال می‌خواستن که با مادر ۸۰ سالشون همخونه بشه، بهشون پیام دادم شرایطم رو توضیح دادم و گفتم که از سیستان و بلوچستان دارم میام گفتم خانم من روحیات یک ۴۰ ساله رو دارم، نه اهل پارتی و مشروب هستم نه اهل شیتان پیتان فقط یک جای امن برای آرامش می‌خوام، خونشون توی افسریه بود و یکی رو می‌خواستن که شب‌ها فقط بیاد خونه بخوابه که مادرشون تنها نباشه ولی هر چقدر بیشتر حرف زدم متوجه شدم که مادر ۸۰ سالشون احتیاجات زیادی داره و بیشتر باید یک پرستار حرفه‌ای بالای سرش باشه و این خانم هم نمی‌خواد برای مادرش پرستار بگیره و ترجیح میده به جاش همخونه بگیره، با وجود این گفتم عیب نداره هر چی باشه از همخونه شدن با یک آقا بهتره ولی وسط راه یهو پشیمون شدن، گفت مادرش نظرش تغییر کرده و دیگه نه پیامم رو سین زد و نه ویسم رو گوش داد (: زن!!!!! واقعا از یک زن چه انتظاری میشه داشت؟ یعنی یه جوری دلم گرفت که باورتون نمیشه، نمی‌دونم چطوری توصیف کنم که درکش کنین، من با کلی امید بهشون پیام دادم باهاشون حرف زدم و بعد یهو وسط راه فقط گفتن مامان جونشون پشیمون شده، من حتی پیش قدم شدم و گفتم امکانش هست من و شما فقط دوست باشیم خانم؟🙂آیا امکانش هست که من به تهران میام فقط با شما یک دوستی و معاشرت کوچیک داشته باشم که اگر اتفاقی برام افتاد یک نفر بدونه؟ ولی اون زن ۵۰ ساله حتی اونقدر رحم و مروت نداشت که پیام‌ یا ویس من رو باز کنه و بخونه و همه چیز در سکوت مختومه شدچرا؟ واقعا چرا زن‌ها اینقدر پلیدن؟ چرا زن‌ها هرگز به کسی جز خودشون و شوهرشون و پول پرستی‌هاشون فکر نمی‌کنن؟ چرا هیچوقت مرام و معرفت مردها رو ندارن؟ فقط خودشون و دنیای خودشون تنها چیزی که زن‌ها می‌خوان همینه!!! آگهی مشکوکمی‌خوام بگم اگر شما هم روزی فکر فرار به سرتون زد و همچین آگهی‌هایی رو دیدین دلخوش به این مقدار نباشید، یک لحظه از خودتون نه، از هوش مصنوعی بپرسید چطور ممکنه یک خونه توی منطقه الهیه و فرشته با قیمت ۱۰۰ میلیون و اجاره ۱۰ میلیون پیدا بشه؟ اینطور آگهی‌ها خیلی خطرناک هستن گاهی می‌بینی حتی طرف با شماره ۰۹۱۲ این آگهی رو گذاشته و وقتی بهش پیام می‌دادم و می‌گفتم چه اعتباری به شما هست بادی به گلو می‌انداخت و می‌گفت همین که با شماره‌ی ۲ میلیاردی داری باهام ارتباط می‌گیری این خودش ته اعتبار هست خانم!!! اوکی قبول دارم که خط ۲ میلیاردی داشتن خیلی اعتبار میاره براتون ولی مگه کم داریم اشخاصی که روی همین خطوط میلیاردی هم هزاران جنایت و رذالت رو رقم زدن؟ مطلقا داشتن یک خط ۰۹۱۲ به شما اعتبار نمی‌بخشه!!! پس گول این حرف‌ها رو نخورید و چشم‌هاتون رو باز نگه دارینآقای پزشکوقتی شخص توی توضیحات آگهی‌اش می‌زنه پزشک هستم یعنی یکی رو می‌خواد که در حد و لول خودش ظاهر بشه نه اینکه من و شمای عادی و معمولی با خودمون فکر کنیم قراره عن خاصی باشیم😂 ببخشید من یکم عصبی شدم دوباره ...فقط باید حواستون باشه کسانی که توی آگهیشون اشاره به شغلشون می‌کنن یعنی یکی رو در حد خودشون می‌خوان مثلا طرف توی آگهی نوشته بود که "همخونه شما یک آقای فرهنگی و استاد دانشگاه و عضو هیات علمی هستن و انتظار داریم شما هم دانشجو یا شاغل و به شدت محترم باشید" یا آگهی دیگری بود که طرف توش نوشته بود من خلبان هستم!! آقای خلبان ... وای شاید باورتون نشه به این آقای خلبان پیام دادمگفتم من از سیستان و بلوچستان دارم به تهران میام، من هر کار با شرافتی رو انجام میدم برای شروع توی تهران تا وقتی که پا بگیرم حتی حاضرم نظافت بکنم اگر خونه شما یا اطرافیانتون به نظافت نیاز داشت من حاضرم!!!راستش اوایل فرستادن چنین پیام‌هایی به اشخاصی که حس می‌کردم بالا شهر تهران زندگی می‌کنن برام خیلی سنگین بود اما مدام این رو به خودم یادآوری می‌کردم و می‌گفتم زهره، برای دختری که هیچ پشتوانه‌ای نداره چیزی که بین مرگ و زندگیش تفاوت ایجاد می‌کنه همین سر و زبون داشتن هست، برو جلو، شرایطت رو بگو، بذار تحقیرت کنن و بزن توی سرت و حتی بگن ما کسانی مثل تورو نمی‌خوایم، بعدش گریه کن، خودزنی کن و ناامید شو اما فردا دوباره بلند شو زهره، تو داری میری یه شهر دیگه تا زندگی بهتری برای خودت بسازی، سیستان بلوچستان هیچوقت قدر تورو ندونست، شاید اونها بهت یک فرصت بدن پس به آینده و زندگیت پشت پا نزن زهره!!! مدام این حرف‌ها رو در سرم تکرار می‌کردم تا قدرت بیشتری برای ادامه دادن بگیرم و کم نیارم ... شما نمی‌دونین توی همین زابل و شهر خودم چند بار پیش قدم شدم و خودم رفتم درب فروشگاه‌ها برای ادمینی و تولید محتوا باهاشون حرف بزنم و با بدترین بی‌احترامی‌ها من رو بیرون کردن، متاسفانه هیچوقت برام عادی نمیشه و همیشه قلبم درد می‌گیرهایشون شماره من رو گرفت و توی واتساپ بهم پیام داد، به نظر آدم متین و محترمی میومد ولی این بچه تهرونی‌های بالاشهر خیلی جالب هستن، تصور کنین یک آقای ۴۵ ساله با ریش پروفسوری اومده و برای من از سختی‌های زندگیش صحبت می‌کنه حالا فکر می‌کنین سختی‌هاش چی بوده؟ وقتی من از بخشی‌ از داستان زندگیم حرف زدم ایشون گفتن که آقای خلبان هم خیلی سختی کشیدن، ۲ بار تجربه شکست در کسب و کار خودشون رو داشتن، گفتم خب چه کسب و کاری داشتین آقای خلبان؟ گفتن در سال ۱۳۹۹ بخاطر قرنطینه پروازها کنسل شد و یک مدت طولانی بیکار شدن و مجبور شدن در اینستاگرام پیجی برای آموزش زبان انگلیسی بزنن که با شکست مواجه شد و همین امسال هم مجدد مدتی رو بخاطر جنگ بیکار شدن و یک کار دیگه راه‌اندازی کردن که موفق نشده!! می‌دونین وقتی داشت با آب و تاب خاصی از دووووو تا پروژه شکست خودش حرف می‌زد و یک جوری اینها رو تعریف می‌کرد انگار چقدر سختی‌های زیادی توی زندگیش کشیده من فقط اینطوری بودم: 🙂در نهایت آقای خلبان من‌ رو بلاک کردن😂حدس بزنین چرا؟ خیلی جالب بود، یارو با خودش فکر می‌کرد من کلفت در خونه باباش هستم که باید ۲۴ ساعت آنلاین و آماده جوابگویی بهش باشم، بهم گفت شما خیلی فن بیان خوبی داری و خیلی خوب صحبت می‌کنی و گفتگو با شما برای من لذت بخش هست، تشکر کردم و گفتم برای منم همینطور ولی نکته جالبش این بود که خود این آقا شاید ۵ ساعت ۱۰ ساعت یا دو سه روز یکبار جواب من رو می‌داد ولی وقتی خودش آنلاین بود و بهم پیام می‌داد انتظار داشت من هم توی اون لحظه تمام کارم رو متوقف کنم و بشینم با اون آقا صحبت کنم، من هم خیلی جدی جوابش رو دادم و گفتم اولا شما خودتون هم کارتون اولویت شماست پس نمی‌تونین انتظار داشته باشین من بخاطر صحبت با شما همه چیز رو کنسل کنم، ثانیا من معشوقه یا دوست دختر شما نیستم که در همون ثانیه آنلاین باشم تا با شما صحبت کنم، شما بفرمایید هر حرفی دارین بزنین من سر فرصت برمی‌گردم و جواب میدم!! در نهایت همین جمله ساده به غرور بالای این آقای خلبان برخورده بود و من رو بلاک کرد منم گفتم چه بهتر!!!موضوع فقط به شغل خلاصه نمیشه وقتی آگهی‌ها رو باز می‌کنی و توضیحات رو می‌خونی می‌بینی هرکسی یک سری توقعات عجیب غریب ارائه میده، یکی میگه شغل همخونه‌ام باید حتما پزشکی و دندون پزشکی باشه، یکی دیگه نوشته تحصیلات حتما فوق لیسانس به بالا باشه و هرکس به نوعی یک سری توقعاتی ارائه میده که حتی توی جلسه خواستگاری برای کسی که قراره یک عمر باهاش زندگی بکنی هم کسی این همه شرط و شروط با هم نمی‌ذاره گاهی با خودم میگم نکنه این خانم‌ها و آقایون اینجا رو با مجلس خواستگاری اشتباه گرفتن؟ درسته که تمام این چیزها مثل شغل و طبقه اجتماعی و امثال اینها توی اخلاق و رفتار طرف تاثیر داره ولی اینکه شما همه آدم‌ها از اقشار دیگه رو خار و خفیف بدونین و فقط دنبال پزشک و دندون پزشک باشین یکم بی‌انصافی نیست؟دوباره برمی‌گردم به گشت و گذار بین آگهی‌ها که اینبار یک آگهی همخونه خانم از سمت یک خانم می‌بینم، با اشتیاق بهشون پیام میدم توی واتساپ، خانم مورد نظر یک خط ۰۹۱۲ داره پس مشخصه خیلی پولداره یا کاسب هست و اهل بازاره که از این چیزها سر در میاره چون فقط بین وکیل‌ها و کاسب‌ها می‌بینم که ۰۹۱۲ دارن، خط‌های ۰۹۱۲ به شدت گرون هستن و هرکس این خط رو داشته باشه نماد پولداری و قدرتمند بودن اون شخص هست مخصوصا بین بازاری‌ها وقتی خط کاریت یک خط ۹۱۲ باشه یعنی خیلی آدم با اعتباری هستیتوضیحات آگهی بهشون پیام دادم و شرایطم رو شرح دادم با وجود اینکه ابتدای آگهی بدون اینکه الزامی به گفتنش باشه نوشته بودن ما اینجا خانم دکتر و خانم مهندس هستیم که کاملا نشون میده عمدا می‌خوان طبقه اجتماعی خودشون رو به رخ بکشن که اشخاصی از طبقات پایین‌تر مزاحم نشن ولی پیدا کردن همخونه خانم کار خیلی سختی هست برای همین حاضر بودم غرورم رو زیرپا بذارم و بهشون پیام بدم اما پیامی که برام اومد این بود:شروع کردن به توضیح دادن و گفتن هنوز نیومده به تهران باید از همین جا قرارداد رو ببندم‌ و هر ماه ۱۵ میلیون رو پیش پیش بفرستم که یکی از اتاق‌های اون خونه قدیمی ساز رو برای من نگه دارن تا وقتی که من برسم اونجا، عکس‌های خونه رو که نگاه کردم بیشتر شبیه یکی از این خونه‌های حیاط‌دار ویلایی توی فیلم‌های جنوب شهر تهرانی بود البته که برای من هیچ مشکلی نداشت، موضوع این بود که من به این خانم گفتم تمام زندگیم ۵۰ میلیونه و حتی ازش نخواستم اتاقی رو برام نگه داره، بلکه ازش تقاضا کردم اگر امکانش هست مثل یک دوست مثل یک خواهر بتونم شمارش رو سیو کنم و وقتی رسیدم تهران بهش پیام بدم شاید اتاقی باقی مونده باشه که به من بده یا توی یک چیزی بتونم ازش راهنمایی بگیرم یا حتی به عنوان خدمتکار براش کار کنم ولی زن‌ها همینطوری هستن، بلافاصله شروع کرد به پیشنهاد پول فرستادن، آخه مسخره نیست؟ من حتی تورو نمی‌شناسم چطوری بهت اعتماد کنم و پیش پیش برای ۴ ماه ماهی ۱۵ میلیون واست بفرستم؟ تازه من که بهت گفتم زن حسابی که بودجه محدودی دارم تو توقع داری من حتی برای ماه‌هایی که اونجا زندگی نمی‌کنم هم بهت اجاره بدم؟ در حالی که مثلا توی اون مدت تو حتی می‌تونی اون اتاق رو به بقیه روزانه اجاره بدی ... وای که زن‌ها چقدر پلید و پول پرست هستن!!! تعجبی‌ هم نداره، از یک زن انتظار رحم و مروت داشته باشی؟ انتظار قلبی رئوف داشته باشی؟ به نظرم خیلی احمقانه هست نمی‌دونم شایدم من عجیبم، شاید من انتظارم از همجنس‌های خودم بالاست، شاید من انتظار دارم تویی که همجنس منی یکم شرایط من رو درک کنی ولی دقیقا برعکس هست، مردها حتی اون‌هایی که پست و رذل و دخترباز هستن گاها کوتاه میومدن و می‌گفتن حالا عیب نداره اگه جایی رو نداشتی بری بهت اجازه میدیم دو سه روز مهمون خونه ما باشی نه بیشتر!! ولی زن‌ها؟؟ بخدا قسم از بین ۵۰ یا ۶۰ تا زن مختلف که باهاشون حرف زدم حتی یک نفر از اون‌ها حاضر نشد یکم کوتاه بیاد، یک زن، جز منفعت خودش هرگز حاضر نمیشه برای کسی دیگه کاری بکنه، البته شاید با شما "آقایون" کوتاه میان شاید ... ولی برای همجنس خودشون؟ دارین می‌بینین دیگه!!آگهی بعدی دوباره توسط یک آقا ثبت شده توی الهیه، فقط یک عکس گذاشته شده وقتی عکس رو باز کردم بیشتر شبیه عکسی بود که خیلی هول هولکی گرفته شده، مشخص بود خونه خالی هست و هیچ وسیله‌ای توش نیست، بیشتر انگار شخصی که آگهی رو گذاشته شاگرد یک املاکی هست که حین معرفی خونه یک عکسی هم ازش گرفته و سریع توی دیوار آگهی گذاشته با وجود این مجدد عزمم رو جزم کردم تا دوباره غرور خودم رو زیر پا بذارم و با یک پاراگراف از توضیح شرایطم برم به واتساپ این آقا پیام بدم، برخلاف تصورم خیلی سریع جواب داد و با گرمی ازم استقبال کرد و گفت دوستانی از سيستان و بلوچستان داره!! تعجب کردم، یک آقای شمال شهر نشین چطوری گذرش به سیستان بلوچستان افتاده که بتونه دوستانی از اینجا داشته باشه؟ با وجود این سوال نپرسیدم، فقط بهش گفتم دنبال پیدا کردن دوستانی ایمن و مطمئن توی تهران هستم که چند تا آشنا اونجا داشته باشم برای روز مبادا وگرنه من در حدی نیستم که توی یک برج تو الهیه زندگی کنم، گفت البته زهره جون من هر کمکی ازم بربیاد دریغ نمی‌کنم شماره من رو حتما داشته باش و هر جا چیزی لازم داشتی بهم بگو راستش یهو دلم لرزید، با خودم گفتم خدایا نکنه واقعا آدم خوبی هست؟ نکنه شانس آوردم و با یک انسان سالم آشنا شدم؟ اما به دقیقه نرسید که باورم زیر سوال رفت، به عکس پایین نگاه کنین، مدل پیام دادنش رو ببینین، درسته که با شماره میلیاردی داره صحبت می‌کنه اما این نباید شما رو گول بزنه، خیلی از اشخاص هستن که پیج‌های بزرگ دارن، مطب و دفتر دارن، شماره میلیاردی دارن ولی راست راست راه میرن و کلاهبرداری هم می‌کنن و هیچکس هم نیست که یقه اونها رو بگیره، حواستون رو جمع کنین!!! چه معنی داره یک مرد غریبه که حتی ۱۰ دقیقه هم نیست شما رو شناخته با لفظ "عزیزم" شما رو خطاب کنه؟ مشخصه که یک جای کار بدجوری می‌لنگه!!!حالا زهره جون یک عکس بده ببینمت!! گفتم جناب من شما رو نمی‌شناسم و با عکس فرستادن هم راحت نیستم، گفت حالا مگه چیه؟ من با عکست چیکار می‌کنم مگه؟ گفتم شما کاری نمی‌کنی این چهارچوب منه و ممنون میشم بهش احترام بذاری!!! من خیلی خوب می‌دونم که خیلی از خانم‌ها ممکنه توی زندگیشون با همچین شرایطی برخورد داشته باشن ولی متاسفانه هیچکس نمیاد درباره‌اش با جزئیات حرف بزنه و تجربیاتش رو مستند کنه برای همین هم هست که خیلی از ماها اشتباهات رو مدام تکرار می‌کنیم، شاید با خودتون بگین خب راست میگه عکس من به دردش نمی‌خوره بذار حالا یک بار بفرستم بهتر از اینه که این طرف رو از دست بدم شاید یک جایی به کمکم بیاد ولی نه!!! کسی که در همین وهله اول به کوچکترین خط قرمز شما احترام نمی‌ذاره تصور می‌کنین فردا روز که باهاش روبرو شدین مثلا ممکن نیست توی ماشین کنار دستش بشینین و یهو دستش رو به سمت پاها یا بدن شما دراز کنه و بگه حالا بزرگش نکن اینکه چیزی نیست؟؟ کسی که برای کوچکترین چیزها حرمتی برای چهارچوب شما قائل نیست مطمئن باشین در ادامه وقیح‌تر هم میشه و اگر توی ناخودآگاه شما چنین رقم خورده که این پولدار هست و شاید یک روز کمکم کنه پس جلوش کوتاه بیام که دلخور نشه این یعنی یک قلاده بردگی که به گردن خودتون انداختین و تا ابد همراه شماست!!! به هرحال این آقا سکوت کرد و اون شد پایان کار، خیلی خوب این مدل مکالمه‌ها رو می‌شناختم، یه چیزی ته دلم می‌گفت فردا بهش پیام بدم و سعی کنم یک ارتباط دوستانه شکل بدم اما اگر دفعه بعدی هم غرورم رو می‌شکستم و بهش پیام می‌دادم دست بالاتر رو به اون می‌دادم مطمئنا به جای عکس قدی یک عکس برهنه ازم طلب می‌کرد و حتی پا رو فراتر می‌ذاشت و امکان نداشت من وارد این بازی‌ها بشم، من دنبال همچین کثافت‌ کاری‌هایی نیستم ولی یهو اشکم سرازیر شد نه از بابت اینکه همخونه پیدا نمی‌شد از این بابت که هرچقدر سعی می‌کردم با خودم بگم ۴ تا آدم خوب مثل علی توی دنیا هستن ولی باز می‌دیدم نه!! علی فقط همون یک دونه بود و بعد از اون مدام حس می‌کنم از هر طرف مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرمدلم نمی‌خواد دیگه دختر مستقل خودساخته باشم، من گوه خوردم، خیلی جدی دارم میگم، من گوه خوردم، خسته شدم، پشیمونم، می‌خوام زن علی باشم، می‌خوام خانوم خونه باشم، می‌خوام تموم کارم رسیدگی به شوهر و بچه‌هام باشه، دیگه از آدم‌های وحشی و خونخوار بیرون خسته شدم می‌خوام تنها کارم خانومی کردن واسه شوهرم باشه (اشک‌هام داره می‌ریزه) دوباره حسرت‌هام زنده شدن، چقدر احمق بودم که فکر می‌کردم قراره مستقل و خودساخته بشم خونه‌های رویایی بعضی آگهی‌ها عکس‌هایی مثل این‌ها داشتن، چقدر خوشگلن، چقدر خونه‌هاشون قشنگن، همشون منطقه‌های شهرک غرب و بالاشهر تهران بودن، خیلی زیبا بودن، خیلی رویایی بودن، برای منی که هرگز طعم زندگی توی همچین دنیایی رو نچشیدم شبیه به یک خواب بودن ولی خونه‌هایی که به بودجه و شرایط من می‌خوردن اکثرشون عکس نداشتن یا عکس‌های تزئینی داشتن و وقتی از صاحب آگهی می‌خواستم عکس واقعی بفرسته یهو با یک زیرزمین نمور و تاریک و ترسناک روبرو می‌شدم، خونه‌هایی که بیشتر شبیه به سوله‌های ترسناک زندان‌ها بود تا یک خونه که معنای آرامش و امنیت بده، البته چه انتظاری داری زهره؟ با دو قرون پول حتی همون هم حداقل ۵۰۰ میلیون پول پیش و ماهی ۵۰ میلیون اجاره‌اش هست دختر جون!! حس می‌کردم هرچی بیشتر بین آگهی‌ها می‌چرخم توی یک پوچی مطلق فرو میرمهمخانه پزشک هرچقدر بیشتر توی عمق آگهی‌های همخونه فرو می‌رفتم بیشتر توی پوچی غرق می‌شدم و حس می‌کردم رویای فرار از این خونه چیزی جز یک توهم غیرممکن نیست آخه نگاهشون کن، مثلا این آگهی رو می‌تونم بگم واقعی هست، شاید بپرسین چطوری؟ چون آقای دکتر یک رقم خیلی پایین نذاشته بلکه متناسب با شرایط خونه و زندگیش نیم میلیارد پول پیش خواسته و حتی توی عکس‌های خونه، عکس حسنه‌ی خودشون رو هم حین کار دندون‌ پزشکی قرار دادن که شما بتونین ایشون رو حین کار زیارت کنین!! بعد هم عکس‌های خونه و طوماری از شرایط و قواعد خونه رو قید کردن همخونه‌های خانم پیدا کردن همخونه‌های خانم یکی از سخت‌ترین کارهای ممکن بود، خیلی‌هاشون عکس پروفایل‌هایی این شکلی داشتن، داف بودن ازشون می‌بارید اینطور نیست؟ دماغ عملی و عروسکی، لب‌های ورقلمبیده، ابروهای کمانی همه چیز در داف‌ترین شکل خودش بود و من؟ من یه بچه صاف و ساده که حتی یک عمل بینی هم نداشتم، برای همین خانم یک کلیپ از خودم فرستادم که توش خودم رو معرفی کرده بودم ولی خب شال به سر داشتم و پوست سبزه و دماغ گوشتی من توش پیدا بود و بعد از اون پیامم رو سین زد و دیگه جواب نداد، حتی اگر جواب می‌داد هم مطمئن نبودم می‌خوام باهاش همخونه بشم یا نه چون خیلی جدی مشخص بود که اهل سکس و دوست پسر بازی هست حتی بعضیاشون غیر مستقیم توی آگهی‌هاشون قید می‌کردن و راستش رو بخواین از همخونه شدن با زن‌های این شکلی می‌ترسم، احساس می‌کنم بهم حس ناامنی و ترس هدیه میدن پیدا کردن خانم بین آگهی‌های همخونه واقعا سخت بود، یک چیزی که باعث می‌شد بفهمم طرف خانوم هست این بود که می‌گفتن حتما ویس بفرستین تا مطمئن بشم آقا نیستین و برای مزاحمت پیام ندادین، بعد از یک مدت سایت دیوار فعالیت من رو مشکوک شناسایی کرد چون روزانه به ده‌ها آگهی پیام می‌دادم و متن‌های تقریبا یکسانی از شرح وقایع زندگیم می‌فرستادم، برای همین مدتی سعی کردم ویس بفرستم و این هم یکی از همون آگهی‌هایی بود که با ویس شروع شد، خانم به اسم لیلا باقری، عجیب بود که یک زن از من و صدای من تعریف می‌کرد، مگر ممکنه؟ زن‌ها هیچوقت از کسی تعریف نمی‌کنن کلا زن‌ها حسودن خیلی از کسی تعریف نمی‌کنن مگر اینکه توی ناخودآگاه اون زن شما ازش خیلی پایین‌تر باشین، مثلا توی همین سایت ویرگول می‌بینم یک سری خانم از من تعریف می‌کنن چون من رو یک آدم حقیر و بیچاره می‌بینن و تصور می‌کنن من ازشون خیلی خیلی پایین‌تر هستم و حالا می‌خوان خوش قلبی خودشون رو با تعریف و تمجید از من نشون بدن ولی همین منه زهره ترقویی اگر یک آدم موفق و پولدار بودم که هر روز از موفقیت‌هام اینجا تعریف می‌کردم آیا زنی حاضر می‌شد ازم تعریف کنه؟😏 به نظرم یکی از اون گزاره‌هایی هست که جای فکر کردن داره با وجود این تناقض آشکارا، بد به دلم راه ندادم و شماره تلفن خودم رو برای این خانم فرستادم اما در کمال تعجب یک آقا با من تماس گرفت، وقتی ازش پرسیدم چطوری؟ گفت آهان من یک اسم الکی توی سایت دیوار گذاشته بودم و یادم رفته بود اسم خودم رو بزنم بنده آقای ایمانی هستم!! آقای ایمانی گفت یک آپارتمان از مادرش براش ارث رسیده و ایشون می‌خواد یک طبقه رو اجاره بده و طبقه دیگه رو با وسایلی مثل وسایل برقی کوچیک یا آشپزخونه پر بکنه و یک آنلاین شاپ بزنه و بفروشه و حتی اگر من توی این کار بهش کمک بکنم بهم درصد میده، پیشنهاد خوبی بود ولی ... یه چیزی مشکوک بود، آقای ایمانی فقط ۶/۵ غروب باهام تماس می‌گرفت و بعد از ۷ شب هر بار زنگ زدم جوابم رو نمی‌داد و صبح‌ها هم در دسترس نبود، شاید من دیوونه شدم، شاید من زیادی بزرگش کردم ولی حس می‌کردم مشکوکه و بهم احساس ترس زیادی میده یک دختر تنها، یک مرد ۴۵ ساله که توی آگهی دیوار خودش رو با اسم لیلا باقری معرفی کرده، چرا اصلا یک نفر باید روی اکانت دیوار خودش یک اسم قلابی بذاره؟ حتی اسم کوچیک خودش رو حاضر نشد بگه این مشکوک نیست؟ به نظر من که خیلی مشکوک هست!!! تیر خلاص و این هم تیر خلاصی بر پیکر بی‌جان من بود(: مادرم زن ساده‌ای هست فکر می‌کنه دنیا هنوز همون چهارچوب سفت و سخت ۳۰ سال پیش رو داره، تصور می‌کنه اگر یک نفر توی سایت دیوار آگهی می‌ذاره یعنی پلیس و قانون از قبل تمام پیشینه اون رو مورد بررسی قرار دادن و هیچ رفتار زشتی ازش سر نزده، برای همین بارها می‌دیدم که آگهی‌های دیوار رو بهم نشون می‌داد و می‌گفت می‌بینی زهره؟ توی تهران حقوق ۴۰ میلیونی و ۵۰ میلیونی میدن، می‌گفتم مامان جان تو همون تهران به اون عظمت حقوق‌ها تو همین سال ۱۴۰۵ بیشتر از ۲۰ یا ۲۵ میلیون نیست می‌گفت نه تو متوجه نمیشی، گفتم خیلی خب یکی رو بیار نشونم بده، گفت ببین این آگهی چقدر خوبه!!!! یک خانم برای سرپرست خوابگاه دخترانه می‌خواستن، توی آگهی نوشته شده بود که ۴ روز در ماه می‌تونه مرخصی داشته باشه، ۳ وعده غذا در روز به صورت رایگان بهش میدن، شامل بیمه هم میشه و حقوق ماهانه بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومن هست!!! منی که آگهی‌های استخدام تهران رو قورت داده بودم خیلی خوب می‌دونستم این آگهی مورد دار هست چرا؟ چون اگر یک آگهی جای خواب داشته باشه به مراتب حقوق کمتری به شما تعلق می‌گیره چون شما یک جای خواب مجانی هم داری که شب توش بخوابی پس اون از حقوق تو کسر میشه، اگر قرار باشه برای شما بیمه و ۳ وعده غذا هم رد بشه که دیگه بدتر، در حالت عادی حقوق ۲۵ میلیون هست توی این شرایط حقوق نهایتا ۱۵ میلیون بشه نه ۵۰ میلیون!!! شماره رو از مادرم گرفتم و بهش پیام دادم که با درخواست بالا مواجه شدم، گوشی رو دست مادرم دادم و گفتم حالا چند تاست حاج خانوم؟؟؟ چی شد؟؟؟ تو که می‌گفتی کلی آگهی خوب توی دیوار ریخته‌ هست؟؟ زبونش بند اومده بود می‌گفت خاک به سرم، خدا مرگم بده اینا چه حیوون‌هایی هستن!! گفتم مامان بله همینه عزیزم، توام مثل بقیه واسه من بالای منبر نرو که عرضه نداری کار بکنی، فکر می‌کنی هر آگهی کاری که توی دیوار می‌بینی مطلقا یک فرصت بالقوه برای کار هست و این منم که دارم زیرش می‌زنم؟ تمام این‌ها صرفا بخشی از یک تجربه ۳ ماهه از تلاش برای پیدا کردن کار و جای خواب توی تهران بود، اگر اینها رو مستند کردم صرفا با این هدف بود که اگر نوجوون هستین یا قصد فرار از خونه رو دارین با ابعاد تاریک این واقعه روبرو بشین و تصور نکنین دنیا قراره گل و بلبل باشه براتون، اگر می‌تونین با رابطه جنسی و تجاوز کنار بیاین و مشکلی واستون نداره قطعا مثل من گیر نمی‌کنین و راحت بالا میرین اما اگر بدن شما امانتی هست که باید به دست صاحب اصلیش برسه (دیالوگی بود که مادرم در نوجوونی بهم می‌گفت) اونوقت باید بدونین چه مسیر سخت و غیرممکنی دارین، شما حداقل باید تو سال ۱۴۰۵ چیزی حدود ۱۰۰ میلیون در کمترین حالت پول داشته باشین که بتونین توی خوابگاه‌های تهران برای ۲ ماه دوام بیارین و دنبال کار بگردین تازه من دارم کمترین حالت ممکن رو در نظر می‌گیرم!!! پ.ن: راستی خوش خبری بدین، ۵۰ میلیون بودجه من حالا تبدیل به ۴۰ میلیون شده، می‌ترسم هنوز حرکت نکرده کل این پول از بین بره و روز حرکت هیچی نداشته باشم، دلیلش چیه؟ توضیح میدم خدمتتون، یک آقای وکیلی به اسم آقای رجبی که از توی همین سایت دیوار پیداش کرده بودم و پیشش التماس کرده بودم کمکم کنه علیرضا افشار رو پیدا کنم ۱۰ میلیون از من دزدی کرد و الان هم هیچ خبری ازش نیست، خب این جدای از اون ۳۰ میلیونی هست که باخت دادم یعنی میشه گفت نیمی از پولی که داشتم تا اینجا از بین رفته و دیگه فرصت چندانی برای ریسک کردن ندارم 🙂تاریخ انتشار: ۲۷ مهر ۱۴۰۵ _ ۶۸۹۱ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiTue, 20 Oct 2026 07:46:52 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/شکست-میا-پلیز-در-موسیقی-h8omypnucc1cدر این مطلب از واژگان انگلیسی زیادی استفاده شده، متاسفانه با وجود ارادت قلبی عمیقی که به زبان فارسی دارم نتونستم معادل درستی برای اینها پیدا کنم و برای اینکه زودتر بنویسم ترجیح دادم همون واژگان انگلیسی رو به کار ببرمراستش خیلی وقته که می‌خوام درباره این خانم صحبت کنم ولی مدام امروز و فردا می‌کردم و توی این ۲ ماه گذشته بخاطر اتفاقات مختلفی که تو زندگی شخصی خودم افتاد این چیزها به حاشیه رفتن، حالا دوباره با روی کار اومدن انتقادات جدیدی که نسبت به کنسرت‌های این خانم شکل گرفته فکر می‌کنم زمان مناسبی هست که درباره میا پلیز و تاثیر اون صحبت کنم، همچنین می‌خوام در خلال این موضوع به مسئله مهمی در فضای مجازی اشاره کنم، اینکه می‌دونم خیلی از شماها ممکنه آرزو داشته باشین یک بلاگر یا یوتیوبر موفق و بزرگ بشین ولی گوشه‌های تاریکی توی سوشال مدیا وجود دارن که تنها در چنین زمان‌هایی خودشون رو بروز میدن و شما ممکنه بهشون دقت نکنین پس من اینجام تا بهتون نشون بدم بنابراین این مقاله یه جورایی می‌تونه جنبه مشاوره‌ای برای اشخاصی که می‌خوان پیج اینستاگرام یا کانال یوتیوب بزنن هم داشته باشهپرسونال برندینگچیزی که در ابتدای کار باید بهش توجه کنین اینه که شما وقتی تازه کار هستین و در فضای مجازی شناخته شده نیستین واقعا آزادی عمل بیشتری دارین، شما آزادین هر طوری دلتون می‌خواد تولید محتوا کنین گاهی غمگین بسازین، گاهی دلقک باشین یا هر محتوای مسخره‌ای رو آزمون و خطا کنین و این آزادی عمل به شما داده میشه اما زمانی که ۵ سال ۱۰ سال می‌گذره و مردم شما رو با یک سبک تولید محتوا می‌شناسن اینکه یهو بیاین یک ساید مخالفش رو نشون بدین و جنبه‌هایی از خودتون رو جلوی دوربین به نمایش بذارین که ۱۸۰ درجه مخالف کاراکتر قبلی شماست اونجا هست که مخاطب از شما بیزار میشه چون ذهن انسان یک کاراکتر آشنا رو ترجیح میده به یک چیز ناآشنا، جدای از اون این معضل فقط توی سوشال مدیا نیست توی زندگی واقعی هم همینه، تا وقتی نوجوون هستین شما می‌تونین یک روز تیپ لش بزنین، یک روز چادری بشین یا یک روز استایل اداری بزنین ولی هرچقدر سن شما بالاتر میره مردم شما رو به یک سری فاکتورهای مشخص می‌شناسن و اگر ناگهان خلاف اون کالبد قبلی خودتون عمل بکنین مخاطب از رفتار شما شوکه میشه حالا اگر تو دنیای واقعی باشین این تغییر برای شما تبعات خاصی نخواهد داشت جز اینکه چند تا فامیل پشت سر شما صحبت بکنن اما در دنیای دیجیتال وقتی شما یک هویت بصری خلق کردین و چیزی رو به مدت ده سال به مخاطب فروختین حالا بیاین خلافش رو ارائه بدین این باعث رنجش مخاطب میشه و ریزش مخاطب یعنی کاهش درآمد و بهم خوردن برند تجاری شما، بنابراین توی سوشال مدیا، چهره شما، اسم شما و هویت شما تبدیل به یک برند شخصی میشه و اگر فردا بخواین اون رو بکوبین و از نو یک برند جدید خلق بکنین این یعنی نابودی کل جامعه مخاطبی که در طی ۱۰ سال خلق کردین و این یعنی نابودی کل درآمد و هویت و هر چیزی که تا امروز براش زحمت کشیدین، اینجاست که یک مشاوره تخصصی نیاز دارین تا بفهمین چطوری و چه زمانی و چگونه این تغییرات رو یواش یواش اجرایی کنین تا به برند اصلی شما آسیب نزنهخانم میا پیلز یک پرسونایی از خودش درست کرده بود که این پرسونا نماد یک دختر گوگولی و خجالتی و سر به هواست که محتوای گوگولی درست می‌کنه و توی کانادا کنار دست پارتنر خودش به خوبی و خوشی زندگی می‌کنن تا اینجای کار کاملا اوکی هست ولی بعد از ۱۰ سال پروموت کردن چنین برندی، ناگهان میا پلیز توی موسیقی‌هاش شخصیت کاملا متفاوتی رو ارائه میده، سبک راک و متال اکثرا صدای خیلی قوی‌تری می‌خواد درحالی که صدای میا خیلی ملو و آروم هست و اصلا مناسب این سبک نیست از طرف دیگه خواننده‌ها تو این سبک اکثرا از دردهای سنگین مثل خیانت، مواد مخدر، افسردگی شدید، خودآزاری و چیزهایی از این قبیل صحبت می‌کنن این درحالی هست که میا پلیز واقعا از خونواده مرفه و نسبتا بی‌دردی میاد و تمام اون مشکلاتی هم داره در اون سطح شدید نیستن که اون بتونه توی کالبد یک شخص رنج کشیده که در اسارت افسردگی و میل به خودکشی هست و داره برای بیرون اومدن از این فضا تلاش می‌کنه بشینه، واقعا توی این کالبد جا نمیشه این خانم و همین هم باعث بیرون‌زدگی شخصیت اون میشه، کسی که تا دیروز یک شخصیت کیوت و نرم و گوگولی بوده حالا تبدیل شده به یک دختر وحشی و سرکش که فریاد سر میده و از دردهاش ناله می‌کنه این دو تا قالب با هم نمی‌خونن و متاسفم که این رو میگم دوستان ولی شما نمی‌تونین همزمان هر چیزی که دوست دارین باشین، نمی‌تونین هم بازیگر باشین، هم خواننده باشین، هم یوتیوبر باشین، هم پزشکی بخونین هم همه چی با هم!!!! چنین چیزی اصلا شدنی نیستپوتک و سارن نمونه‌ شکستتامنیل کلیپ‌هاش رو ببینین آخه؟مثال‌های بیشماری رو می‌تونم براتون بیارم از خواننده‌هایی که سعی کردن در کنار خوانندگی به یک حرفه دیگه هم مشغول بشن مثل "پوتک و سارن" ولی بعد یک مدت دیگه حرفه اصلی خودشون به حاشیه رفت چون شما با یک دست نمی‌تونی ۱۰ تا هندونه با هم برداری!!! یک زمانی پوتک تو سال‌های ۲۰۲۰ درباره آهنگ‌های اعتراضی و سیاسی خودش شناخته می‌شد و حالا در کنارش یک کانال یوتیوب هم داشت که باعث می‌شد با مخاطب احساس نزدیکی بیشتری ایجاد کنه، برای مخاطبِ اون زمان این خیلی حس جدیدی بود که خواننده‌ای که تا قبل از این سالی یکبار آهنگ می‌داد بیرون حالا هر روز داره ویدئو میده بیرون و از زن و بچه خودش رونمایی می‌کنه و کلیپ‌های باحال می‌سازه ولی کم کم شوخی‌های زننده، پست‌های بیش از حد اروتیک، گاهی محتوای طنز و ری‌اکت، گاهی محتوای اجتماعی و سیاسی و هر چند وقت یک چیز مختلف امتحان کردن باعث شد این شخص بعد از یک مدت هویتی که از خودش و اسم خودش ساخته بود رو کاملا از دست بده، اجازه بدین توی این بحث یکی مثل "یاس" رو براتون مثال بزنم، آیا شما وقتی اسم یاس میاد یاد چیزی به جز موسیقی میوفتین؟ تصور کنین یک روز یاس بیاد جلوی دوربین و چنین محتوای سخیفی مثل کلیپ‌های پوتک بسازه آیا در اون زمان همچنان ارزش اسم برند یاس همونقدری که امروز بالاست باقی می‌مونه؟ ممکنه یاس دوست داشته باشه بازیگر موفقی بشه یا فوتبالیست موفقی بشه ولی واقعیت اینه که زندگی به شما فرصت‌های بی‌شماری نمیده شما چند تا کارت محدود داری که در نهایت باید یکیش رو بازی کنی، شاید یاس دیگه خوانندگی رو دوست نداشته باشه ولی به هویت و کاراکتری که از خودش و برند خودش و اسم خودش ساخته احترام می‌ذاره و نمیاد جلوی دوربین دلقک بازی دربیاره، حالا تصور کنین اگر یاس و پوتک روی دو کفه ترازو باشن وزن کدوم سنگین تره؟ اصلا امروزه طوری شده که وقتی پوتک میاد بحث‌های جدی می‌کنه یک عده زیر پستش می‌نویسن اصلا نمی‌تونن بپذیرن که پوتک اینجا داره جدی حرف می‌زنه چون به قدری دلقک بازی و مسخره‌ بازی درآورده که دیگه کسی اون رو با حرف‌های جدی نمی‌شناسهاین موضوع درباره خانم سارن هم صدق می‌کرد تو سال ۲۰۲۱ یا همین حدودها وقتی ایران رو ترک کرد و به ترکیه رفت سریع با اکیپ نیکا فلاحی و نگین فضلی که چند تا بلاگر پارکی بودن تیم شد و توی تیک تاک و یوتیوب شروع کرد به کلیپ گذاشتن و ولاگ پر کردن و وقتی بهش هشدار دادن که به برند خودش داره آسیب می‌زنه طرفداران افراطی گفتن نخیر هر انسانی آزاده هرچی دوست داره امتحان کنه اما در نهایت چی شد؟ به اسم برند خودش آسیب زد، بله شما آزاد هستین هرچی دوست دارین امتحان کنین ولی وقتی شما یک خواننده هستین و یک برند تجاری با اسم و هویت خودتون خلق کردین باید به برند خودتون احترام بذارین و در قامت همون اسم و هویتی که خلق کردین ظاهر بشین، باید خیلی مواظب باشین که چی می‌گین و چطوری می‌گین هرکار شما می‌تونه به برند و هویت شما لطمه وارد کنه همونطور که چند سال بعدش خانم سارن با نگین فضلی دچار مشکل شدن و نگین فضلی شروع کرد به کلیپ گذاشتن درباره فلان رفتار زشت و زننده خانم سارن و حاشیه‌های این چنینی عملا ارزش اعتبار برند یک نفر رو خدشه‌دار می‌کنه و هرچند مردم ذهن فراموشکاری دارن و همه چیز سریع فراموش میشه اما اثرش همیشه توی رزومه شما باقی می‌مونهبنابراین وقتی شما یک کاراکتر و یک هویت از خودتون در اینترنت خلق می‌کنین اینکه بعد ده سال از اون دختر سافت و گوگولی و کیوت یهو یه دختر وحشی و خشن و سرکش بزنه بیرون چیزی نیست که مخاطب باهاش حال بکنه مخاطب یهو میا پلیز رو می‌بینه درحالی که دیگه میا پلیز نیست و معلوم نیست این آدم کیه؟ انگار میا رفته و یک انسان جدید به جای اون برگشتهآرزوهای نوجوانی‌اش رو زندگی می‌کنهوقتی به موزیک ویدئوهای میا پلیز نگاه می‌کنم به طور واضحی احساس می‌کنم این دختر داره عقده‌ها و رویاهای دوران نوجوونی خودش رو زندگی می‌کنه، من هم وقتی نوجوون بودم آهنگ‌های راک و متال از گروه‌های مثل اوانسنس گوش می‌دادم مثل آهنگ معروف "Bring me back to life" که درباره تلاش برای مقابله با افسردگی هست، من چشمام رو می‌بستم و اینها رو گوش می‌دادم و خودم رو توی یک نبرد حماسی تصور می‌کردم یا مثلا وقتی آهنگ From از خانم میا پلیز رو گوش دادم و موزیک ویدئو رو دیدم کاملا برام واضح بود که این دختر ۳۴ ساله انگار توی رویاهای بچگانه یک دختر ۱۴ ساله گیر کرده، دختری رها و آزاد که توی یک دنیای خیالی گیر افتاده و توی همون دنیا بدون آزار به کسی داره زندگیش رو می‌کنه ولی ... واقعیت تلخ زندگی همینجاست که زندگی به شما فرصت‌ نمیده توی ۳۴ سالگی آرزوهای دختر کوچولوی درونتون رو زندگی کنین، بله شاید برای دل خودتون بتونین بخونین و حالا یکی دو تا موزیک ویدئو هم پر کنین ولی نهایتا در حد چند بار امتحان کردن یک حوزه هست نه اینکه بخواین در اون ورود کنین و ادعای خوانندگی داشته باشینبه هرحال بحران ۳۰ سالگی و روبرو شدن با کارهای نکرده و رویاهایی که دوست داشتی زندگیشون کنی قطعا برای این خانوم وجود دارن، اینکه شما بعد از ۳۰ سالگی مدام برمی‌گردی به دوران نوجوونی خودت و با خودت میگی دوست داشتم یک بند موسیقی داشته باشم یا فلان کارو بکنم ولی نشد و همه اینها تبدیل به حسرت و بحران میشه به خودی خود ضربه بزرگی هست ولی واقعیت اینه که زندگی همینقدر تلخ هست و قرار نیست حتی اگر پول و بستر و امکاناتش رو داشته باشین بتونین تمام آرزوهای خودتون رو زندگی کنین، الان من کسانی رو می‌بینم که فن کومان و میا پلیز بودن ولی بعد از این کنسرت و اتفاقات اخیر میگن اصلا نمی‌تونن کومان رو ببینن و احساس می‌کنن دیگه این آدما رو نمی‌شناسن خب این خودش بزرگترین ضربه رو به برند کومان و میا پلیز می‌زنه و چه بسا ایشون در موسیقی نتونه به جایی برسه بلکه بعد یه مدت ویوهای کومان و برنامه‌های دیگشون هم ریزش بکنه و کلا هم برند قبلی رو از دست بدن و هم توی پروژه موسیقی شکست بخورن، چیزی شبیه به اتفاقی که امروز برای "سوگنگ و فرشاد سایلنت" رخ داده، این آدما یک زمانی تو سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۲ خدایی می‌کردن توی یوتیوب، کلیپ‌های ری اکت به دانش آموزها و چیزهای دیگه میلیونی ویو می‌گرفت و کلی پول براشون می‌آورد ولی حالا بعد ۵،۶ سال به جایی رسیدن که به زور از هر کلیپی ۱۰۰ هزار ویو می‌گیرن و این نشون میده که برندی که اونها ساختن بعد یک مدت با ریزش شدید مواجه شد و دیگه مخاطب نتونست با اونها همذات پنداری بکنه یا اونها رو بخشی از خونواده خودش بدونه و این اتفاقی هست که می‌تونه برای میا پلیز هم رخ بده اگر مدیریت برند درستی نداشته باشهدنیای بی‌رحم تجارتشما وقتی پیج اینستاگرام یا چنل یوتیوب می‌زنین با خودتون تصور می‌کنین که خب اولش شروع کنین این چنل رو رشد بدین بزرگش کنین بعد که پولدار شدین می‌تونین هرکاری که دوست دارین با پول‌هاتون بکنین و تازه برین دنبال آرزوهاتون و اونها رو زندگی کنین ولی واقعیت اینه که پیج اینستاگرام یا چنل یوتیوب فرقی نداره تمام این‌ها بخشی از یک تجارت یا بیزینس به حساب میان و وقتی شما یک بیزینسی می‌زنی و یک هویت برند خلق می‌کنی نمی‌تونی فرداش بیای یک کاراکتر متفاوت از خودت نشون بدی، تصور کنین زهره ترقویی رو امروز به چی می‌شناسین؟ به رنج‌هایی که کشیده، دردهایی که تحمل کرده و چیزهایی که می‌تونه بدون ترس از قضاوت شدن درباره‌اش صحبت کنه، زهره ترقویی "مستند" می‌کنه زندگی و تجربه‌های تلخ و شیرینی که داشته حالا همین زهره ترقویی فردا روز که پولدار شد یهو بیاد تبدیل بشه به یک دختر گوگولی و نازنازی که پر از انرژی‌های مثبت و کائنات و هر مسخره بازی دیگه‌ای هست، فکر می‌کنین اون زمان هم می‌تونین این صفحه رو دنبال کنین؟ قطعا اون چیزی که بخاطرش زهره رو دنبال کردین دیگه وجود نداره بنابراین شما هم ترجیح میدی بذاری بری، اون هویتی که از خودتون توی فضای مجازی خلق می‌کنین تا سال‌ها قراره باهاتون موندگار بشه برای همین هم هست که بارها به افراد کم سن و نوجوون میگم لطفا پیج نزنین، توی تیک تاک پره از دختر پسرهایی که هیچ سنی ندارن و شروع می‌کنن صدها کلیپ پر از رذالت از خودشون آپلود کردن و من واقعا نمی‌دونم چرا بزرگترهای این‌ها یک ذره نظارت روی بچه‌هاشون ندارن، دختره پست گذاشته که "پدرم با ۵ تا جنده تو رابطه هست" این درحالی هست که سن دختره فقط ۱۲ ساله، لعنتی چیکار دارین می‌کنین؟ بعد فکر می‌کنین مثلا کسی رفته که بهش کمک بکنه؟ تک تک کاربرای اون پلتفرم یا نوجوون‌های همسن خودش هستن یا افراد سن بالایی که مبتلا به پدوفیلی هستن و دنبال کیس شکار می‌گردن و تصور کنین توی چنین پلتفرمی بچه شما تنهاست بدون نظارت هیچ والد بزرگتری چون اون والد اصلا درکی از سواد رسانه‌ای نداره که بدونه باید جلوی چی رو بگیره!!کمال‌گرایی و موفقیت بیش از حددوباره برمی‌گردیم به برندینگ میا، تو سال‌های قبل مثلا سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ یا حتی کمی بعدش چیزی که توی اینستاگرام و پلتفرم‌های دیگه دیده می‌شد کمال‌گرایی مطلق بود، یعنی اشخاص شکست‌ها و ضعف‌های خودشون رو به نمایش نمی‌ذاشتن چون کسی دنبال دردها نمی‌رفت مردم سفرهای لاکچری، تفریحات گرون، رستوران‌های شیک و امثال اینها رو با هم به اشتراک می‌ذارن تو همون عصر و دوره‌ای که امثال پویان مختاری و نیلی افشار حسابی روی بورس بودن و صنعت بلاگری همچنان محبوب بود و بلاگرها حسابی پول پارو می‌کردن با تبلیغات گسترده و نشون دادن قاب‌های خوشبختی خودشون به دیگران، میا پلیز هم تو همون دوران رشد پیدا کرد و از اونجایی که از خونواده مرفه و پولداری بود و پولدارها کلا عادت دارن از حاشیه به دور باشن ایشون هم دقیقا همین پروسه رو تکرار کردن، شما هیچوقت رد و اثری از درگیری این خانم با یک یوتیوبر یا بلاگر دیگه نمی‌بینین، هیچوقت با کسی درگیر نشده، جواب کسی رو نداده یا اصطلاحا وارد حاشیه نشده!!تمام مدت این خانم یک قاب کامل از خوشبختی از خودش نشون داده، دختری که رتبه ۲ کنکور هست، طراحی صنعتی خونده، موسیقی و پیانو می‌زنه، خوانندگی می‌کنه، یوتیوبری می‌کنه، مهاجرت کرده، با خانواده‌اش رابطه خوبی داره، پارتنر سالمی داره، دیگه آدم چی میخواد از زندگی؟این کامل بودن بیش از حد دقیقا همین‌ جاها هست که لطمه می‌زنه به برند شما، وقتی شما بیش از حد کامل و بی‌عیب و نقص باشی به محض اینکه کوچکترین ضعف یا لغزشی نشون بدی اونوقت دیگه مخاطب این رو تحمل نمی‌کنه چون ذهنی که به یک میای کامل و بی‌عیب و نقص عادت کرده نمی‌تونه یک میای ضعیف تو حوزه موسیقی رو بپذیره که حالا تازه داره تلاش می‌کنه که یک خواننده راک و متال بشه!! حالا تو این مسیر دو تا بازخورد متفاوت از مخاطب دیده میشه، یکی مخاطب تعصبی که میگه نخیر ... میا همیشه کامل و بی‌عیب و نقص هست و اگر صداش بد بوده تقصیر صدابردار هست تقصیر فلان مسئول هست، اصلا خود آهنگ مدلش اینه که صدای خواننده ضعیف باشه، این یکی از مسخره‌ترین توجیه‌هایی بود که طرفداران تعصبی تو سال گذشته که اولین آهنگ منتشر شد ارائه می‌دادن و شروع می‌کردن به آسمون ریسمون بافتن که نخیر شما بلد نیستین و سواد متالی و راکی ندارین و اصلا تیپیکال این آهنگ‌ها همینه که صدای خواننده باید ضعیف باشه و شنیده نشه، گروه دوم از مخاطب‌ها کسانی بودن که راست و حسینی از میا خانم می‌خواستن دیگه نخونه و برگرده سر همون کاری که واقعا توش مهارت داره یعنی تولید محتوا واسه یوتیوب!!تقابل آزادی بیان و زندگی شخصیحالا اینجا دوباره تقابل عقاید آزادی بیان و زندگی شخصی خودشه به ما ربطی نداره رو می‌بینین، یک عده میگن این زندگی خودشه دوست داره بخونه، دوست داره آرزوهای بچگیش رو زندگی کنه این به ما ربطی نداره دوست داری گوش بده دوست نداری رد شو برو، عده دیگه میگن که اگر ما واقعا در جامعه آزادی زندگی می‌کنیم و هرکس حق بیان نظرات خودش رو داره پس این نباید آسیبی به این خانم بزنه چون ما داریم نظر شخصی خودمون رو میگیم!!!می‌دونین که چقدر دلم می‌خواد بهتون نشون بدم جملاتی مثل آزادی بیان چیزی بیشتر از یک سری جملات شعاری مسخره نیستن چون دقیقا توی همین بزنگاه‌ها هست که متوجه می‌شین انسان‌ها چطور معنا و مفهوم عبارات رو به نفع خودشون تغییر میدن اون جایی که قراره از رئیس جمهوری انتقاد بشه اسمش آزادی بیان هست، اما وقتی به میا خانم می‌رسه اسمش میشه زندگی شخصی خودشه و ما نباید دخالت کنیم و بگیم چی براش خوبه و چی بده، درسته شاید بگین مقایسه رئیس جمهور یک کشور با یک یوتیوبر درست نیست ولی واقعیت اینه که جفتشون یک سری مسئولیت‌هایی دارن شما وقتی یک یوتیوبر میشی و یک جامعه آماری بزرگ رو دور خودت جمع می‌کنی دیگه یک سری مسئولیت‌ها در برابر بینندگان خودت داری و نمی‌تونی بگی این زندگی شخصی خودمه دوست داشتم امتحانش کنم، اوکی دوست داشتی طعم خواننده بودن رو بچشی یکبار، دو بار، سه بار بسه دیگه اما وقتی تو یوتیوب رو رها می‌کنی و می‌چسبی به خوانندگی درحالی که اگر همین یوتیوب و بینندگانش نبودن هیچکس صدای تورو نمی‌شناخت این به مخاطب حس این رو میده که سرش کلاه رفته یعنی تو سال ها تلاش کردی یک جامعه هدف دور خودت جمع کنی و وقتی اون جامعه رو گردهم آوردی حالا داری اونها رو به سمت هدف‌های خودت مثل خوانندگی، بازیگری یا هرچیز دیگه سوق میدی و اینجاست که مخاطب حس می‌کنه بهش خیانت شدهبرگردیم سر برندینگ میا پیلز، امروزه وقتی با آدم‌های مختلف مشاوره برای تولید محتوای اینستاگرام برمی‌دارم بارها و بارها بهشون میگم که آقای عزیز، خانم عزیز این اینستاگرام دیگه اون پلتفرم ۵ سال پیش یا ۱۰ سال پیش نیست اینکه صرفا شما یک قاب کامل و بی‌عیب و نقص به مخاطب نشون بدی اون رو خوشحال نمی‌کنه مخاطب می‌خواد رنج‌های تورو بشنوه، دردهای تورو ببینه و حس کنه بخشی از وجودش با تو گره می‌خوره و باهات همذات پنداری می‌کنه وقتی تو بیای یک قاب کامل نشون بدی بالاخره این قاب یک جایی ترک برمی‌داره و اونجاست که تمام این قصر خوشبختی که ساختی روی سرت آوار میشه، جدای از اون که همه ما می دونیم هیچ رابطه‌ای بدون مشکل نیست و هیچ خونواده‌ای بدون تروما و مشکلات نیستن پس اگر میا پلیز طوری نشون میده که رابطه‌اش با خونوادش عالی و بی‌نقص هست و با پارتنر خنگ و سر به هوای خودش هیچ مشکلی نداره این قاب یکم زیادی اگزجره شده هست و همین هم باعث میشه بعد یه مدت ناخودآگاه انسان‌ها ازش دلزده بشن و حس کنن که این دیگه واقعی نیست و چیزی نیست که ما بتونیم باهاش ارتباط برقرار کنیم درحالی که هدف میا خانوم اینه که طبق همون الگوهای تکراری اینستاگرام قدیم، سعی می‌کنه بی‌حاشیه باشه و مسائل خصوصی رو وارد صفحه‌اش نکنه ولی مسئله همین جاست که اگر تو واقعا با فالوورهای خودت یک خانواده هستی پس باید شجاعت نشون دادن زخم ها و تروماهای خودت رو هم داشته باشیاینجا اتفاقا همون جایی هست که باعث میشه من هم از میا پلیز یا هرکسی که شبیه ایشون هست بیزار بشم، آدم‌هایی که جسارت نشون دادن زخم‌ها و تروماهای‌ خودشون رو ندارن و صرفا پشت الفاظ و موفقیت‌های خودشون پنهان میشن از نظر من ضعیف‌ترین انسان‌ها هستن نه بی‌حاشیه‌ترین انسان‌ها!! کسانی که جرعت و جسارت بیان رنج‌هاشون رو ندارن و توی اون محیط ذهنی بسته بزرگ شدن که همه رو دشمن خودشون ببینن و تصور کنن هرکسی اگر رازهاشون رو بدونه قراره فردا تخت پادشاهی رو از زیر پاهاشون بکشه وای خدای من ... چنین اشخاصی هرگز نمی‌تونن دوست یا نزدیک من باشن!!!گسلایتینگ نیما تکیدو و کوروش زراندوزیکی از تکنیک‌هایی که توی تولید محتوا چه در اینستاگرام و چه در یوتیوب توی تک تک کانال‌ها می‌بینم و یک جورایی میشه گفت حالم رو بهم می‌زنه همین گس‌لایت کردن مخاطب هست، در واقع گسلایتینگ یعنی دستکاری روانی ذهن مخاطب، شما در گذر زمان باید با مخاطب خودت یک ارتباط خاص بسازی ارتباطی که خصوصا با مخاطبین کم سن و سالی که از خونه و خونواده فراری هستن و دنبال یک گوشه واسه فرار ذهنشون از واقعیت می‌گردن بهترین گزینه هست با گفتن جملاتی مثل اینکه:شما خونواده من هستینشما عشقای من هستینشما همه چیز من هستینیا جملاتی از این قبیل که دو تا از بارزترین‌هاش امثال نیما تکیدو و کومان هستن که نیما تکیدو واقعا اگزجره و شدید داره این کارو انجام میده ولی از اونجایی که مخاطب این کانال‌ها بچه‌هایی هستن که هزار و یک ترومای روانی دارن و از سمت خونواده توجه نمی‌گیرن برای همین تصور اینکه فکر کنن نیما تکیدو خیلی بهشون اهمیت میده یا اصلا براش ذره‌ای اهمیت داره که شما به عنوان مثلا "خونواده‌اش" توی چه حالی هستین باعث میشه این افراد بتونن سختی‌های زندگیشون رو تحمل کنن ولی خب ناراحت کننده هست که فرد نیاز به چنین دروغ‌هایی داشته باشه برای تحمل زندگی سخت و پر از فلاکت خودش واقعا ناراحت میشم، من ترجیح میدم دخترم به جای این چیزها به هنر، موسیقی یا هر چیزی که خودش خلق می‌کنه پناه ببره، تماشای هزاران کلیپ مسخره برای شما هیچ آورده‌ای نخواهد داشت جز اینکه ذهن خودتون رو با انبوهی از اطلاعاتی که هیچ کاربردی برای شما ندارن پر می‌کنین که اصطلاحا بهش میگن "بمباران اطلاعاتی" حتی اگر لا به لای اونا کلیپ‌های مثبت و علمی هم ببینین باز نسبت به اطلاعات بیهوده‌ای که وارد مغزتون میشه باعث میشه عملا مغز شما توان تحلیل و پردازش اطلاعات رو از دست بده اونقدر که شبانه روز مشغول تماشا هستیناگر کسی دوست داشت من می‌تونم یکی دو تا دوره هنری که خریدم رو توی تلگرام براش بفرستم فقط برای اینکه شروع کنه، هنر معجزه می‌کنه لطفا ازش غافل نشینبیزینس منیجمنتوقتی شما یک بیزینسی رو خلق می‌کنی و اون کسب و کار و بیزینس از یک سطح مشخصی بزرگتر میشه بعد از اون شما به کسانی نیاز دارین که راهنمای شما در این حوزه باشن و اصطلاحا بیزینس شما رو مدیریت بکنن و به شما بگن چه کاری بهتره انجام بشه و چه کاری به برند شما لطمه وارد می‌کنه، توی بیزینس منیجمنت، بخش مارکتینگ و دیجیتال مارکتینگ هم زیر مجموعه‌ای از همین حوزه هست که شما باید به بازاریابی دیجیتال در حوزه خودت هم دقت کنی، مثلا تصور کنین شما وقتی اسم "نتفلیکس" میاد اون رو به فیلم و سریال می‌شناسین و وقتی اسم "پورن هاب" میاد اون رو به سایتی مخصوص فیلم‌های بزرگسالان می‌شناسین، حالا اگر از فردا نتفلیکس تصمیم بگیره توی پلتفرم خودش فیلم‌های بزرگسالان هم تولید کنه یا برعکس پورن هاب تصمیم بگیره فیلم و سریال بسازه آیا می‌تونه توی اون زمینه موفق بشه؟ قطعا خیر!!! چرا؟ چون شما این پلتفرم رو ساختی و براش یک هویت خلق کردی نمی‌تونی فردا از خواب بیدار بشی و یک تصمیمی بگیری که عملا کل هویت مجموعه‌ات رو زیر سوال می‌برهاین مسئله توی سوشال مدیا و اینستاگرام و یوتیوب خیلی خیلی جدی‌تر هست چون توی این فضاها شما در ۹۹ درصد موارد با چهره خودتون باید جلوی دوربین بیاین و یک پرسونال برند و یک برند شخصی بسازین، خیلی می‌بینم که سعی می‌کنن این رو تبلیغ کنن که بدون چهره هم میشه فعالیت کرد ولی واقعا نمیشه دوستان، بدون چهره شما نهایتا در حد یک پیج هزار یا دو هزارتایی می‌مونین حتی اگر هزار سال بگذره، تنها راه پیشرفت کردن اینه که جلوی دوربین بیاین و بخشی از هویت و چهره خودتون رو با اسم برند و آنلاین شاپ خودتون گره بزنین حالا تصور کنین شما یک هویتی رو ساختی یک سال بعد تصمیم بگیری یک کار کاملا متفاوت انجام بدی خب طبیعیه که مخاطب‌ها به شدت ریزش می‌کنن و عملا اون برندی که ساختی نابود میشه، وقتی یک بیزینس می‌سازی باید حواست جمع باشه که برند تورو به یک چیزی می‌شناسن تو نمی‌تونی از این شاخه به اون شاخه بپری و مدام چیزهای مختلف رو آزمون و خطا کنیمیا پلیز با آهنگش نمی‌فروشهبا برند میا پلیز می‌فروشهاین دو تا گزاره با هم خیلی فرق دارن، امروز اگر مردم دارن آهنگ‌های این دختر رو گوش میدن بخاطر این نیست که آهنگش خوبه یا صداش خوبه، بخاطر اینه که اینها آهنگ‌های یوتیوبر محبوبشون میا پلیز عزیز هست!! حتی یکی از کارشناس‌های متخصص بازاریابی حرف جالبی می‌زد می‌گفت وقتی می‌گیم آهنگ‌های "میا پلیز" و نمی‌گیم آهنگ‌های "اِی‌میا" که اسم هنری بند موسیقیشون هست این خودش تا ته مطلب رو می‌رسونه که مخاطب تو رو با موسیقی‌ات نمی‌شناسه تو رو با کلیپ‌های یوتیوبت می‌شناسه و اینکه تو بیای ده سال توی یوتیوب مخاطب جمع بکنی و بعد که حسابی توجه و پول از جانب این مخاطب‌ها بدست آوردی بری و اونها رو توی بخش موسیقی‌ خرج بکنی و عملا یوتیوب رو که مخاطب به دلیل اون دنبال کننده تو شده کنار بذاری این باعث میشه مخاطب حس کنه بهش خیانت شده، طوری که مثلا فردا تیلور سوئیفت تصمیم بگیره خوانندگی رو بذاره کنار و بره دنبال آرزوی بچگیش که بازیگری بوده اونوقت مخاطب و برند سازیش و سال‌ها تلاش چی میشه؟ میا پلیز یک صدای فرشته گونه لطیف داره که باید روی اون بشینه یک دختر لطیف و ملو که حالا یک سری افسردگی‌هایی هم داره نه این دختر متال و راک که درد رو با وجودش فریاد می‌زنه این نیستپشت صحنه و ساخت موزیک ویدئویکی دیگه از چیزهایی که ذهن من رو به خودش درگیر کرده اینه که حتی بندهای موسیقی بزرگ هم سر هر موزیک نمیان موزیک ویدئو درست کنن، طرف شاید یک آلبوم کامل با ۱۰ تا آهنگ بده بیرون و برای یکی از آهنگ‌هاش موزیک ویدئو هم درست کنه ولی خانم میا پلیز تقریبا برای تمام آهنگ‌هاش موزیک ویدئو می‌سازه و همین شک من رو به یقین تبدیل می‌کنه که این خانم هم درست مثل نوجوونی من آهنگ گوش می‌داده و خودش رو توی یک دنیای خیالی توی موزیک ویدئوها تصور می‌کرده همونطور که نوجوون‌های امروزی رو می‌بینم که آهنگ‌های فانک گوش میدن و خودشون رو توی ادیت‌های فانکی تصور می‌کنن، دلیل این اصرار بر اینکه اینقدر موزیک ویدئو بسازه اینطور به نظر میاد که بیشتر از خود موسیقی گویی توجه خانم به موزیک ویدئو‌ها هست و بیشتر دوست داره موزیک ویدئو بده بیرون و در کنارش حالا خوانندگی هم داشته باشهیا مثلا یکی دیگه از چیزهایی که من خیلی دربارش فکر می‌کنم اینه که هر بار موزیک ویدئو می‌سازه بلافاصله توی یکی از چنل‌هاش میاد کلیپ پشت صحنه هم می‌سازه و میده بیرون خب چه دلیلی داره؟ حتی بند‌های بزرگ یا فیلم و سریال‌های بزرگ که همشون پشت صحنه رو مستند می‌کنن باز نمیان برای همه فیلم‌ها یک کلیپ پشت صحنه بیرون بدن، چه لزومی داره که شما بیای پشت صحنه بسازی و بعد سکانس به سکانس درباره مفهوم و احساسی که قصد داری با اون سکانس به مخاطب خودت منتقل کنی حرف بزنی؟ موسیقی و موزیک ویدئو‌ها درست مثل فیلم و سریال‌ها هستن، کارگردان فیلم رو می‌سازه ولی باز درباره هدف و مفهوم اصلی اون سکانس یا صحنه مستقیم به مخاطب چیزی نمیگه و اجازه میده هر مخاطبی برداشت خودش رو از اون صحنه داشته باشه مثل فیلم "شاتر آیلند" که هنوز هم درباره صحنه پایانی فیلم بحث و گفتگو هست بنابراين اینکه شما لقمه آماده بجویی و بذاری دهن مخاطب بیشتر شبیه ارضای نیاز خودت هست تو یک افق دید داری و مطلقا می‌خوای همون مفهوم و کانسپت ذهنی خودت رو به مخاطب القا کنی نه اینکه اجازه بدی موسیقی تو در روح و جان مخاطب جریان پیدا کنه و هرکس برداشت شخصی خودش رو داشته باشهبی‌حاشیه‌ترین در یوتیوبیکی از واژگانی که من بهش آلرژی دارم همین واژه "بی‌حاشیه" هست من همیشه میگم امکان نداره شما بخوای وارد فضای مجازی بشی و هیچ حاشیه‌ای نداشته باشی، حاشیه همیشه هست و خواهد بود چون بالاخره شما میای تو فضای مجازی با چند نفر که اونها هم پیجی دارن یا کانالی دارن چشم تو چشم میشی، هم صحبت میشی حتی همکاری می‌کنی، یک سری اتفاقات پیش میاد، یک سری صحبت‌هایی شکل می‌گیره و شما مجبوری در برابر اونها توضیح بدی و از همینجا چیزی که مردم عادی بهش میگن حاشیه شروع میشه ولی این دوستان در تمام این ۱۰ سال اینطوری بودن که "حاشیه"؟ خیر!!درسته من قبول دارم یک سری اشخاص به عمد با دعوا درست کردن و به پر و پای بقیه پیچیدن بالا میان ولی نه از اونور بوم باید بیوفتیم و نه از اینور بوم، نه اون شکلی خوبه که طرف مثل سگ پاچه بگیر به پر و پای همه بپیچه و نه این شکلی خوبه که این خانم و آقا در طول تمام این سال‌ها هیچ توضیحی به مخاطب خودشون نمیدن و هیچ حرفی نمیزنن به اسم اینکه ما وارد دراما و حاشیه نمی‌شیم!!!من همیشه به دوستانی که می‌خوان وارد فضای مجازی بشن این رو میگم که چیزی به اسم حاشیه، یک بخش جدا نشدنی از زندگی اشخاص مجازی هست شما امکان نداره بتونین مطلقا بدون حاشیه فعالیت کنیناگر بخواین مثل این خانوم و آقا کاملا پاک و سفید توی مجازی فعالیت کنین بعد یک مدت با خشم شدیدی روبرو می‌شین، موضوع از جایی شروع شد که یک بیوگرافی درباره بند موسیقی اِی‌میا توی یک سایت موسیقی خارجی درج شده بود که گفته بود اینها از کشور خودشون ایران تبعید شدن به کانادا به جرم فعالیت موسیقی!!این موضوع مخاطبین رو واقعا درگیر و خشمگین کرده بود چون این گزاره غلط هست، توی ایران اگر بخوان شما رو به جایی تبعید کنن به کانادا تبعید نمی‌کنن به یک روستای بدون آب و برق کنج سیستان بلوچستان تبعید می‌کنن پس اگر پا شدی رفتی کانادا چون پولدار و مرفه بودی دوست من!! اینکه حالا واسه خارجی‌ها فیگور غربت بگیری و بگی وای من تو کشور خودم تبعید شدم چون خواننده خیلی خوبی بودم خشم مخاطب رو برانگیخته می‌کنه در چنین شرایطی بهترین کار اینه که یک بیانیه بدین یا جلوی دوربین بشینین و درباره حاشیه پیش اومده صحبت کنین ولی حدس بزنین خانوم و آقای بی‌حاشیه چیکار کردن؟ هیچ واکنشی نسبت به این موضوع نشون ندادن!!! بنابراین چیزی به اسم بی‌حاشیه بودن وجود نداره وقتی شما درباره همه چیز سکوت کنی و هیچ توضیحی ارائه ندی و شبیه یک ربات فقط هر هفته کلیپ‌هات رو پر کنی و درآمدت رو نقد کنی از یک جایی به بعد مخاطبی که منتظر توضیح یا جواب شما هست پر میشه از خشم‌های سرکوب شده که بالاخره یک جایی به حق یا به ناحق می‌زنه بیرون و خودش رو نشون میده برای همین هم هست که من همیشه توصیه میکنم اگر از این خانواده‌های گوگولی و اصطلاحا بی‌حاشیه هستین فضای سوشال مدیا برای شما نیست چون اینجا کفش آهنی برای جنگیدن می‌خوادموسیقی سلیقه‌ای نیستنمیدونم کی اولین بار این جمله زیبا رو روایت کرده که موسیقی سلیقه‌ای هست هر کسی دوست داره گوش بده و هر کسی هم دوست نداره گوش نده، این توجیه بین مخاطبین تعصبی میا پلیز بسیار رایج هست از همون یک سال و نیم پیش که اولین آهنگش رو داد بیرون تا امروز دائم داره تکرار میشه ولی چیزی که این دوستان نمی‌دونن اینه که موسیقی سلیقه‌ای نیست دوست قشنگ من!!! موسیقی یک چهارچوب و اصول خاصی داره و حنجره خواننده باید توانایی تولید اون نوت موسیقی رو در غالب کلماتی که از دهنش بیرون میاد داشته باشه، اگر فقط یک جلسه به کلاس‌های آواز و سلفژ یا کلاس موسیقی برین متوجه خواهید شد که موسیقی بسیار سخت‌تر از تصور شماست ولی معضل امروز جامعه ایران همینه که هرکس صرف اینکه یک ذره خوشتیپ هست و ظاهر درستی داره یک میکروفون دست خودش گرفته و خواننده شده نمونه بارزش آقای "حامیم" که مشخصا اصلا توانایی خوانندگی نداره ولی به لطف یک سری ترک استودیویی که با اتوتیون لایو صداش رو از فالش بودن درآوردن باعث شده به خودش و طرفدارانش توهم خواننده موفق بودن بدن!! اتوتیون لایو من هیچ سوادی در موسیقی ندارم (ای کاش که داشتم) اما به لطف دو منتقد برتر در حوزه موسیقی که حدود ۵،۶ سال هست توی کانال یوتیوب خودشون دارن سعی می‌کنن با این به اصطلاح خوانندگان ناشی بجنگند و به مردم آگاهی بدن متوجه شدم که اکثر خواننده‌های ایران تو دوران امروز ما از طریق کامپیوتر و برنامه‌های اصلاح صدا مثل "اتوتیون" صدای خودشون رو از فالش بودن در میارن و صدا رو تیون می‌کنن همین باعث میشه طرف توی آهنگ‌های استودیویی صدای خیلی خوبی داشته باشه ولی وقتی نوبت به اجرای زنده می‌رسه کاملا فالش و افتضاح می‌خونه این به لطف اتوتیون هست وگرنه چنین خوانندگانی در همون وهله اول حتی شناخته نمی‌شدن گیر کردن در یک نقشدرباره این معضل که اشخاص توی یک نقش گیر می‌کنن خواستم بدونین این فقط مشکل یوتیوبرها نیست برای همه اشخاصی که در جلوی دوربین ظاهر میشن این بخش و این مشکلات وجود داره و اگر یک مشاور یا راهنمای درست وجود نداشته باشه که بهشون راهنمایی بده ممکنه اونقدر توی این زندان فرو برن که راهی به جز خودکشی براشون وجود نداشته باشه نمونه بارزش بازیگرانی هستن که پس از بازی کردن در یک نقش دیگه نتونستن هیچ نقشی رو بعد از اون پیاده کنن چون تو ذهن مخاطب فقط همون یک نقش حک شده بود و همین به کل کریر اون بازیگر لطمه وارد می‌کنه سیدی سینگ یکی از نمونه‌های بارز حال حاضر دنیا هست، ایشون پس از بازی در سریال "چیزهای عجیب" به شهرت بالایی رسید ولی حالا یک زن بالغ ۲۴ ساله شده و هنوز هم مردم اون رو در غالب همون دختر کوچولوی ۱۵ ساله می‌شناسن و برای اینکه خودش رو از این نقش بیرون بکشه و دچار این بحران نشه که توی یک نقش گیر بکنه داره سعی می‌کنه تبلیغات بزرگسالانه بازی کنه، بیشتر بدن خودش رو نمایش بده و از کالبد کودکی در بیاد تا مبادا توی نقش کودکی‌اش گیر بیوفته و دیگه نتونه نقش‌های بهتری بگیره اینجاست که شما متوجه میشین دنیای بازیگرها چقدر ترسناک و پر استرس هست، تصور کنین هزاران پیشنهاد کار بهتون داده میشه و شما فقط یکی یا نهایت دو تا رو می‌تونی انتخاب کنی و اونم باید با آگاهی خیلی زیاد حواست باشه نقش‌هایی رو انتخاب کنی که تکرار مکررات نباشن و تورو توی نقش‌های گذشته‌ات گیر نندازن، مثلا خانم سیدی سینگ قراره به مدت ۱۰ سال آینده در نقش "جین گری" در دنیای مارول بازی کنه و برای اینکه توی این نقش گیر نیوفته قراره همزمان توی یک فیلم دیگه بازی کنه که دقیقا کاراکتری مخالف جین گری داره یعنی توی اون فیلم نقش یه زن شیطون و زیرک رو بازی می‌کنه که با مردهای سن بالا دوست میشه و ازشون پول می‌چاپه، تمام این انتخاب‌ها با هدفمندی و اینکه این خانم توی چرخه مرگ (همون چرخه کاراکتر تکراری) گیر نیوفته انجام میشه تمام این‌ها بخش‌های کوچکی از چیزهایی هستن که شما به عنوان یک تولید کننده محتوا در سطح سوشال مدیا باید بهش توجه کنین تاریخ انتشار: ۲۷ مهر ۱۴۰۵ _ زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiMon, 19 Oct 2026 21:15:12 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/همسایه-فضول-qjfhbgfipx5eیک عکس رندومواقعیتش من چیزی نزدیک به ۱۱۰ هزار اسکرین شات دارم!!!! رقمی باور نکردنی از اسکرین شات‌هایی که در گذر ۵ سال روی هم تلنبار شدن، مطالبی که هربار به خودم وعده دادم درباره اونها یک روز صحبت کنم و اون روز موعود انگار هرگز نمی‌رسه برای همین ترجیح دادم فعلا به مطالب نزدیک و اخیر توی یک سال گذشته بپردازم و باقی اسکرین شات‌ها رو به امان خدا بسپارمدر همین زمینه رسیدم به یک پوشه‌ای که به طور جدی درباره نشون دادن شرایط خاص سیستان بلوچستان آماده‌اش کرده بودم، برای اینکه بهتون نشون بدم اگر شما ساکن تهران یا هر شهر بزرگ دیگری هستین که هیچکس به رفت و آمد شما کاری نداره و نهایتا باید غرغر پدر یا مادر رو تحمل کنین به مراتب شرایط راحت‌تری دارین نسبت به کسانی که توی شهرها و استان‌های متعصب زندگی می‌کنن چون شما وقتی ساکن این استان‌ها هستین دیگه صرفا نسبت به پدر و مادر خودتون جوابگو نیستین بلکه جوابگوی همسایه، دوست، آشنا، فامیل و ... هم هستین و اصلا هم راحت نیست که بگیم نادیده بگیر یا حرف مردم نیست!حرف مردم مهم است!اجازه بدین همینجا این جملات شعاری و کلیشه‌ای رو براتون اصلاح کنم که هر دختر خانومی می‌خواد بگه خیلی خفن و قوی هست میگه حرف مردم مهم نیست!! شما احتمالا تجربه زندگی ندارین که اینقدر راحت چنین حرفی می‌زنین مثلا مسئول مدیریت یک زندگی به غیر از زندگی خودتون باشید یا کسب و کاری داشته باشید و توی چرخه زندگی قرار بگیرین خواهید دید که حرف مردم اتفاقا خیلی مهم هست، چون همون حرف مردم وقتی تبدیل به زمزمه‌های تکرار شونده بشه و به گوش صاحب‌کار شما برسه می‌تونه منجر به اخراج شما بشه، همون حرف‌ها وقتی به گوش دوستانِ پدر و برادرتون برسه و یک عده نارفیق کنار پدر و برادرتون بشینن و با طعنه درباره شما که بخشی از ناموس و هویت مردان خانوادتون هستین صحبت کنن اونوقت حرف مردم خیلی هم مهم میشه بنابراین این جملات کلیشه‌ای که حرف مردم مهم نیست به نظرم یکم زیادی کودکانه‌اس و بیشتر از ذهن کسانی میاد که هیچوقت مجبور نبودن بار مسئوليت‌های اجتماعی و مادی و معنوی یک خانواده رو به دوش بکشن و متوجه بشن که زمزمه‌هایی که پشت سر شما تکرار میشه در گذر زمان بخشی از هویت شما از نگاه دیگران رو می‌سازه و چیزی نیست که به این سادگی بشه ازش گذشتچه بسا که فشار حرف مردم زمانی که توی یک شهر یا روستا زندگی می‌کنین بسیار بیشتر از حد تصور هست و هر قدمی که توی زندگی خودتون برمی‌دارین از نگاه دیگران ثبت میشه، به عنوان مثال چند وقت پیش رفته بودم به بازار و قصد داشتم تیکه طلایی که بعد از سال‌ها کشمکش و دعوا تونستم از مادرم بدست بیارم رو بفروشم تا بزرگترین قمار زندگیم رو باهاش انجام بدم و خونه رو برای همیشه ترک بکنم با پولی که شاید بیشتر از ۵۰ میلیون نمیشه!! حالا این مهم نیست چون درباره ترک خونه الان که وسط این اتفاق هستم نمی‌خوام صحبتی بکنم اما رفتم به طلا فروشی تا قیمت بگیرم و وقتی برگشتم به خونه دیدم توی پیج اینستاگرامم همچین پیامی اومد از سمت کی؟؟ از سمت یک فالوور ناشناس که من حتی نمی‌شناختم چه کسی بود!!حالا تصور کنین توی شهری زندگی می‌کنین که توی یک پیج هزار نفری درحالی که نه بلاگر هستین نه اینفلوئنسر و نه شخصیت خاصی اما اونقدر این شهر کوچیک هست که توی همین پیج کوچیک یهو یه کاربر رندوم که اصلا نمی‌شناسیدش بهتون پیام میده و میگه "عه تو رو توی طلافروشی دیدم" وقتی این حرف رو می‌زنه منظورش اینه که:ای شیطون بلا، رفتی طلا بخری؟؟ زود باش بیا برام تعریف کن ببینم چیکارا می‌کردی تو طلافروشی رفته بودی طلا بخری یا بفروشی؟؟توی این شهرها شما هر روز باید بخشی از فسفرهای مغز خودت رو برای مقابله با این فشارها بسوزونی مخصوصا اگر مثل من باشین و توی دنیای واقعی آدم خجالتی و گوشه گیری باشین و وقتی کسی میاد این حرف‌ها رو می‌زنه برای شما سخت باشه که بهش بگین به تو چه زنیکه؟؟اوه راستی تازه اینم هست، خیلی اوقات می‌بینم که مثلا توی اینستاگرام طرف با افتخار میگه که به عمه‌اش پیام داده و گفته "به جای اینکه سرت تو زندگی من هست یکم حواست به دخترهای خراب خودت باشه!!" چنین حاضر جوابی‌هایی توی فضای مجازی خیلی تحسین میشن ولی واقعیت اینه که وقتی توی دنیای واقعی می‌خوای اجرا کنی اونقدرها هم که فکر میکنی آسون نیست، مثلا توی شرایطی مثل شرایط من، شما به چند نفر می‌خوای این رو بگی؟ اون فالوور رندوم که فضولیش رو داره ارضا می‌کنه؟ اون همسایه‌ای که تورو دیده ۶ غروب زدی بیرون؟ اون فامیلی که استوری‌هات رو تماشا کرده؟ موضوع اینجاست که اگر بخواین حاضر جوابی کنین اونوقت باید با کل جامعه سيستان بلوچستان طرف بشین و با ۹۹ درصد آدم‌های این جامعه دشمن بشین که این اصلا کار عاقلانه‌ای نیست چرا؟تصور کنین من به همین خانم رندوم خیلی جدی و محکم بگم "به تو چه خانم تو حق فضولی توی زندگی من رو نداری" این خانم بهش برمی‌خوره و از فردا هر جایی بشینه و بلند بشه میگه پیف پیف این زهره ترقویی هم فکر می‌کنه چه عنی هست ازش یه سوال پرسیدم ببین چقدر بد جوابم رو داد، حالا فرض کنین ۶ ماه از این اتفاق گذشته، من سرکار به یک مشکلی خوردم و با صاحب کارم دعوام شده، رفتم ازش شکایت کنم که حق خودم رو بگیرم و یهو اون قاضی که مسئول رسیدگی به پرونده من هست از قضا آشنای دور این خانم رندوم درمیاد، یه شب که مهمونی بوده این داستان رو تعریف می‌کنه و اونجا این خانوم می‌فهمه که زهره ترقویی الان زیر دست فامیلش یک پرونده شکایت داره و حالا وقت انتقامه، اونقدر زیر گوش فامیلش می‌خونه که فردا آقای قاضی نه تنها حق رو به من نمیده بلکه برعکس من رو هم محکوم به پرداخت جریمه می‌کنه!!می‌دونم شاید با خودتون بگین چطور ممکنه همچین چرخه‌ای به احمقانه‌ترین شکل ممکن اتفاق بیوفته ولی توی شهرها و استان‌های کوچیک که همه همدیگه رو می‌شناسن و هرکس به یک ایل و طایفه وصل هست وقتی با یک نفر دشمنی کنی تو در واقع در مقابل یک نفر نیستی، در مقابل یک لشکر از کل طایفه اون آدم هستی، برای همینم هست که توی شهر من زابل، کسی زیاد جرعت نمی‌کنه با یکی دیگه در بیوفته به جز باندهای خلاف و قاچاقچی که اونها بحثشون جداست ولی در بین مردم عادی اکثرا سعی می‌کنن از دعوا فاصله بگیرن و حتی وقتی حقشون پایمال میشه از ترس اینکه فردا روزی طایفه طرف توی خونه‌اش نریزن و سرش رو قطع نکنن ترجیح میدن بیخیال حق خودشون بشن و سکوت کنن!! اینها رو به چشم دیدم که دارم تعریف می‌کنم شرایط توی استان‌هایی مثل استان من بسیار پیچیده‌تر از حد تصور دوستان هست برای همینم وقتی میومدن بهم می‌گفتن خب پیج بزن، خب عرضه داشته باش از خشم منفجر می‌شدم چون اینها حتی تصوری ندارن که خونواده‌هایی هستن که به جرم پیج زدن یا به جرم اینکه دختره عکس خودش رو روی پروفایل گذاشته اون رو گردن می‌زنن!!خلاصه بگم، به همین دلایل هست که شما توی استان‌هایی مثل سیستان بلوچستان نمی‌تونین علیه فرهنگ غالب قیام کنین و بهترین کار اینه که فقط سکوت کنین و سرتون رو پایین بندازین تا حداقل زنده بمونین دوستان گلم!!تصور کنین وقتی توی چنین شرایطی زندگی می‌کنم دیدن پست یک دختره که ادعا داره از دل سختی تونسته آنلاین شاپ خودش رو بزنه و رشد کنه چقدر برام حرص درآر هست، وقتی میری پیجش رو نگاه می‌کنی می‌بینی خانومی تو خونه پدر و مادرش زندگی می‌کنه و مامانی برای راه اندازی آنلاین شاپ طلای خودش رو فروخته به دخترش داده ولی دختر خانوم صرفا چون تو جنوب شهر تهران زندگی می‌کنه و یکم سختی کشیده تصور می‌کنه اون ته ته بدبختی‌های دنیا رو تجربه کرده و از زیر صفر به اینجا رسیده!! درحالی که زیر صفر از نظر من اون دختر بچه‌های مظلوم فامیلم هستن که تو روستاهای اطراف شهر زابل بدون آب و برق درست حسابی دارن زندگی می‌کنن و از ۱۰ سالگی مجبور میشن ترک تحصیل کنن چون پدره پول سرویس نداره که اونها رو هر روز به مدرسه بفرسته، کسی حق گوشی داشتن نداره و نهایتا آخر شب‌ها که پدره بخوابه یواشکی گوشی بابایی رو برمی‌دارن تا ببینن توی دنیا چه خبره و تازه اگه پدره متوجه بشه باید یک فصل کتک بخورن که به چه حقی دست به گوشی زدن و برای فرار از این زندان و این شرایط اسفناک توی ۱۲ سالگی باید با یه مرد ۳۰ ساله ازدواج کنن چون خونواده هزینه خورد و خوراکشون رو نمی‌تونه بده و توی یک خونه کاه‌گلی با ۵ تا بچه‌ دیگه هر چی زودتر شر یک نون‌خور کم بشه بهتره، زیر صفر اینه دوستان گلم🙂 تصور کنین توی چنین شرایطی وضعیت من به مراتب از وضعیت از طفلکی‌ها بهتره، اونها به من نگاه می‌کنن و فکر می‌کنن من در برابر اونها یک ملکه هستم که در اوج رفاه و راحتی داره زندگی می‌کنه حق هم دارن، پدرم هم دقیقا به لطف اینکه توسط چنین اشخاصی احاطه شده و دور تا دورش آدم‌هایی هستن که از خودش خیلی پایین‌ترن تصور می‌کنه که در نوک قله ایستاده و زهره خوشی زده زیر دلش که انتظار پیشرفت و یک زندگی بهتر داره!!! می‌دونین گاهی ازشون متنفرم که به یه ذره سختی‌ تو زندگیشون میگن زیر صفر و گاهی هم حسودیم میشه میگم ای کاش منم تصورم از زیر صفر همچین تصور احمقانه‌ای بود که آره، چون فامیلام پولدارن و بالاشهر تهران زندگی می‌کنن و آیفون دارن و من پایین شهرم پس من زیر صفرم و من خیلی غیورم و خیلی زحمت کشیدم و خیلی تلاش کردم و بلاب بلاب بلابهمسایه فضول من _ فاطمه نوریتوی همچین شرایطی با همچین شهر و استانی و مردمی که پیر و جوون این فرهنگ بیمار رو شکل دادن، برای یک شب در شهریور ۱۴۰۴ من برای یک قرار کاری ساعت ۸ شب بیرون شدم و ۱۰ شب به خونه برگشتم، به طور معمول من حتی توی ۲۸ سالگی اجازه ندارم بعد از غروب آفتاب بیرون باشم و هر زمان بخوام بعد از غروب بیرون بشم کلی دعوا و غرغر می‌شنوم، در طول سال‌های طولانی من بارها، بارها و بارها برای اینکه اجازه‌ی همین کار کوچیک رو داشته باشم جنگیدم، دعوا کردم، بحث کردم، فحش شنیدم و حتی کتک خوردم تا برسم به این نقطه که فقط کمی آزادی‌هایی رو داشته باشم که دختران تهرانی در ساده‌ترین حالت ممکن بهش دسترسی دارن، با وجود این من حق ندارم ۸ شب بزنم بیرون و ۱۰ شب برگردم خونه، این قرار هم یک استثنا بود از این جهت که شخصی که قرار بود با من صحبت کنه یک خانم بود به اسم خانم دهمرده و قرار بود با ماشین خودش بیاد دنبال من و بریم یک رستوران صحبت کنیم درباره مدیریت پیجش و برگردیم خونه و چون خودش با ماشین خودش من رو می‌رسوند با کلی خواهش و تمنا اجازه‌اش رو گرفتم و رفتم، بماند که اونجا چه اتفاقاتی افتاد زمانی که رسیدم سر کوچه دیدم دختر همسایه که اسمش فاطمه نوری هست داره همراه با پدرش میره سمت خونه و متوجه حضور من شده، همونجا ته دلم لرزید، گفتم این دختر برای من شر میشه با اینکه ۴،۵ سال از من کوچیکتر هست ولی وزه‌ هست و بچه پررو تشریف داره به جای اینکه نسل‌های جدید بهتر و روشن‌فکر بشن دقیقا همون الگوهای مخرب نسل‌های قبلی رو تکرار می‌کننبه دلم بد راه ندادم اما به ساعت نکشید که پیامش رو توی تلگرامم دیدم و بله دقیقا زد وسط خال، گفت تو بودی که از ماشین مدل فلان شماره پلاک فلان پیاده شدی؟ حالا من یه چیزی رو دورادور بهت میگم بین خودمون باشه ها به کسی نگی‌ها ... من که می‌دونستم برای چی اومده و از اون جایی که این دختر قبلا هم دهنش رو باز کرده بود و درباره من حرف زده بود حسابی دلم از دستش پر بود فقط منتظر یک نشونه بودم که این چیزی بروز بده و من بدجور قهوه‌ایش کنمنمی‌دونم چطوری بهتون بگم ولی لحن این آدم توی پیامش کاملا مشخصه، دقیقا انگار نشستم سبزی پاک بکنم و اقدس خانوم اومده ور دلم میگه وا خواهر من به فکر خودتم، من که فکر نکنی آدم کینه‌ای هستم چون فلان روز من رو با خودت نبردی بازار الان عقده کردم نه نه نه من به فکر توام، حواست باشه میری بیرون مواظب باش مردم زابل هزار تا حرف درمیارن، الانم روی اکانت داداشم آرش هستم نمی‌تونم حرف بزنم باهات!!می‌دونین هدفش چی بود؟ اینکه الان من دست و پام بلرزه و با خودم بگم وا مصیبتا یا امام موسی کاظم، این چه بیچارگی بود؟ این چه رسوایی بود؟ واااای یعنی چی گفتن فاطمه جون؟ یعنی میگن زهره ترقویی دختر آقای ترقویی از ماشین غریبه پیاده شده و خرابه؟ یا ابلفضل الان میرم خودکشی می‌کنم!! به خیال خودش تصور می‌کرد من هم شبیه ۹۹ درصد زن‌ها و دخترهای سیستان بلوچستانی تشریف دارم که توی همچین چیزهایی از خودم ضعف نشون بدم ولی ایشون خبر نداشت که من سال‌هاست دقیقا برای همین موضوع می‌جنگم بله ادعا نمی‌کنم که از شکم مادر شجاع و جسور بیرون اومدم، اتفاقا توی خونواده‌ای زندگی و رشد کردم که بزرگترین افتخار مادرم این بوده که هرگز کاری انجام نداده که کسی جرعت بکنه پشت سرش حرف بزنه ولی همین طرز فکر مادرم باعث شد سال‌ها زندگی با پدرم رو تحمل کنه و حتی به طلاق فکر هم نکنه چون مدام پس ذهنش این بود که اگر طلاق بگیرم پشت سرم حرف درمیارن و میگن زن فلانی یه شوهر براش کافی نبوده دنبال شوهرهای جدید می‌گرده واسه همین طلاق گرفته!! یعنی مادرم چنان غرق این عقیده که کسی پشت سرت حرف نزنه شده بود که عملا خودش رو قربانی این ایدئولوژی کرد با وجود اینکه مادرم کار می‌کرد و مثلا از نگاه جامعه مستقل بود اما صرف اینکه شما دو قرون پول داشته باشی به تنهایی کفایت نمی‌کنه برای اینکه بتونی در برابر فرهنگ سفت و سخت یک جامعه مخصوصا جامعه زابل بایستی!! برای همین من وقتی بزرگ شدم سعی کردم همین ایده رو نگه دارم ولی به شکل متفاوتی اجراش کنم، به جای اینکه بگم هرگز کاری انجام نمیدم که مردم پشت سرم حرف درست کنن، می‌گفتم اتفاقا اون کارو انجام میدم اما پام لغزش نمی‌کنه اینطوری حتی اگر مردم پشت سرم حرف هم بزنن من سرم بالاست و خیالم راحته که کار زشت و ناپسندی نکردم، مثلا با آقایون دوست می‌شدم معاشرت می‌کردم گفتگو می‌کردم ولی هرگز اجازه نمی‌دادم این موضوع به بحث‌های جنسی و رابطه جنسی برسه و کاملا در برابرش مقاوم بودم درست مثل آهنی که مدام اون رو در برابر آتیش نگه میدارن و بهش ضربه می‌زنن تا صیقل داده بشه، من هم سعی می‌کردم در معرض گناه قرار بگیرم ولی در برابرش مقاومت کنم و اینطوری روح خودم رو صیقل بدم!! بنابراین من در ذهن خودم اینطوری هستم که من هم عقیده مادرم رو حفظ کردم اما به جای اینکه این عقیده رو تبدیل به زندانی کنم که عملا دست و پای من رو برای آزادی ببنده سعی کنم به شکل متفاوتی اون رو اجرا کنم، برای همین هم هست که امروز اینجا هستم، تصور می‌کنین خونواده من به سادگی چنین چیزی رو قبول کردن؟ فکر می‌کنین چند بار مادرم من رو دختر هرزه و خرابی صدا زده باشه به جرم اینکه فقط و فقط با یک آقا صحبت کردم؟ از نگاه مادرم حتی جواب دادن به کامنت یک آقا زیر همین پست هم یک گناه کبیره هست چه برسه به چیزهای دیگه!! پس تصور کنین من در چه محیطی زندگی کردم و سال‌های طولانی با چه عقاید سفت و سختی جنگیدم تا به امروز برسم، حالا که اینقدر سیلی خوردم و صیقل داده شدم چنین حرف‌هایی حتی یک خش هم روی من نمی‌اندازه دارم شفاف و صادقانه زندگیم رو فریاد می‌زنم من امروز درباره مردی که عاشقش بودم بلند و رسا حرف می‌زنم بدون اینکه از عواقب اون ترسی داشته باشم اونوقت اینکه این مردم لعنتی به من انگ هرزگی بزنن صرف اینکه من از ماشین یک زن پیاده شدم برام دیگه اهمیتی نداره، حرف مردم برام مهم بود اگر همسرم، پدر بچه‌هام، نور چشمم توی زندگیم بود اونوقت معلومه که برای هر قدمم فکر می‌کردم که یه وقت کاری نکنم علیرضای من سرافکنده بشه ولی امروز؟؟؟ مثل یه باروت آماده انفجارم، من هرگز خطا نمی‌کنم هیزی و هرزگی نمی‌کنم نه به این خاطر که خیلی آدم خوبی هستم بلکه به این دلیل که من وفادار قلب علی هستم پس کسی نمی‌تونه به من انگ هرزگی بزنه بزرگترین هیتر زندگی من مادر خودم هست، حتی همون زمان که با علیرضا افشار توی رابطه بودم و بارها به مادرم نشون می‌دادم که علی چقدر آقاست و هرگز توی صحبت‌ها یا پیام‌هاش از من درخواست عکس‌های برهنه نمی‌کنه یا باهام لاس نمی‌زنه ولی با وجود این مادرم مدام من رو یک هرزه خطاب می‌کرد و می‌گفت دختر خوب اونی هست که شب عروسی شوهرش رو ببینه و باهاش حرف بزنه!! چی بگم ... درک زندگی من برای امثال شماها راحت نیست پیام‌های دختر همسایه این اسکرین شات‌ها رو براتون میذارم تا صرفا شما مدل جواب دادن من به این اشخاص رو ببینین، هرچند نمی‌تونم این مدل جواب دادن رو به همه توصیه کنم ولی چیزی که می‌خوام بهش دقت کنین اینه که شما از نگاه یک ناظر بیرونی رفتار این فاطمه خانم رو تحلیل کنیناگر دقت کنین توی پیام‌هاش نمیاد بگه که طرف مقابل چی گفته، می‌خواد یه دستی بزنه، می‌خواد توپ رو پاس بده تو زمین من تا من از ترس و اضطراب شروع به تعریف کردن ماجرا بکنم که اون بتونه یک آتویی از اون وسط‌هاش پیدا کنه، به خیال خودش تصور می‌کنه خیلی زرنگه ولی خب برای کسی که حتی از مرگ و سر بریدن توسط پدرش نمی‌ترسه شما اون رو از چی می‌خواین بترسونین؟ داره سعی می‌کنه موضوع رو خیلی جنایی و هیجانی جلوه بده، دختره اومده بهم این حرف رو زده زهره ولی من رو قسم داده بهت نگم ولی تو دختر همسایه منی زهره جون، من نگرانتم فقط می‌خوام مطمئن بشم (تا قبل از این فقط ۲ بار دیدمش) ولی خدایی قبول کنین جواب دادن من خیلی خفنه😅همه چیزی که اون زور می‌زنه سربسته و معمایی تعریفش کنه من یهو باز می‌کنم و میگم تمام زورت رو زدی که همین رو تعریف کنی؟ من حتی نمی‌خوام بدونم چی گفتن هرچی گفتن دستشون درد نکنه!! کاملا واضحه که حسودی و فضولیش با هم گل کرده، باور کنین اگر میومد رک و راست بهم می‌گفت زهره من دیدم از ماشین پیاده شدی و دارم از فضولی می‌ترکم و از حسودی منفجر میشم لطفا بهم بگو چه خبر شده؟ تو اون ساعت شب کجا رفته بودی؟ اگر همینقدر صاف و ساده میومد می‌پرسید باور کنین تمام و کمال براش توضیح می‌دادم ولی مشکل من با انسان‌ها و مخصوصا زن‌ها توی همین چیزهاست، زن‌ها پر از مکر و حیله و دورویی هستن، زن‌ها حتی با احساسات خودشون هم صادق نیستن حتی قبول نمی‌کنن که درگیر حسادت و رقابت و قیاس میشن تو ذهن یک زن اون فقط یک قربانی مطلق هست و بقیه بدن!! برای همینم وقتی میان اینجا من رو نصیحت می‌کنن که درباره زندگیت ننویس بدجور از دستشون کفری میشم، اگر یک نفر پیدا شده که نقابش رو بندازه این چرا شما رو اینقدر آزار میده؟بیاین قدم به قدم با هم تحلیلش کنیم، وقتی جواب‌های قبلی من رو خوند و دید که نه بابا این زهره اصلا ضعف نشون نمیده هیچ نشونه‌ای از ترس و ضعف توی وجودش و پیام‌هاش نیست تصمیم گرفت یک تیر مستقیم شلیک کنهاومد گفت زهره جون تورو دیدن که در خونه یک ساقی مواد مخدر بودی یا مثلا تو خونه یک زنی رفتی که بدکاره بوده ولی من که حرف اونا رو قبول نکردم گفتم اگه راست میگی مدرک رو کن!! (منظورش عکس و فیلم هست) اینجا همون جایی هست که امثال این خانوم عمدا میان دست می‌ذارن رو نقطه ضعف شما، مثلا من تمام عمرم تلاش کردم که هرگز با کسی حتی دوستان دخترم که با دوست پسرشون می‌خواستن قرار بذارن خونه خالی نرم، هرگز مشروب نخورم، قلیون نکشم یا کارهای این چنینی نکنم نمی‌تونم دروغ بگم اوایل ۱۹ سالگی‌ام چند باری واسه کلاس گذاشتن و فیگور گرفتن قلیون کشیدم کنار دست دوستام ولی وقتی علی وارد زندگیم شد قربونش برم از عشقم به اون که دوست نداشت زن لب به دود بزنه منم نرفتم سمتشون، این اشخاص دقیقا می‌گردن نقطه ضعف شما رو پیدا می‌کنن و از همون راه وارد میشن تا شما شروع کنی به گم کردن دست و پاهات و هی بیای طومار طومار بنویسی تا خودت رو سفیدشویی کنی و بگی بابا بخدا من نبودم من چنین کاری نکردم اصلا کی گفته من رفتم در خونه یک ساقی مواد مخدر؟ زود باش بهم بگو اون آدم کی بوده؟ اسمش چیه؟ فامیلش چیه؟ هرچقدر شما بیشتر سوال بپرسی و بخوای بیشتر بفهمی در حقیقت بیشتر جلوی چنین اشخاصی ضعف نشون میدی و بهش این قدرت رو میدی که تورو دستکاری روانی بکنه و گفتگو رو به اون سمتی سوق بده که خودش می‌خوادبماند که اگر در ادامه دقت کنین همین که توی پیام‌های قبلیم بهش طعنه زدم و گفته بودم من مثل دخترهایی شبیه تو نیستم که زیر سایه پدر و برادر زندگی کنم و هرجا میرم یکی دنبالم باشه من مثل یه مرد خودمم و خودم، شما کاملا اثر پیام قبلی من رو می‌تونین توی این پیامش ببینین که چطور اون رو سوزونده بود که سعی می‌کرد توجیه بیاره و بگه نخیر منم خیلی دختر قوی و خفن و ترسناکی هستم ولی حالا آبجی گفتن تو میری تو خونه ساقی مواد و چند ساعت بعد بیرون میای‌هااا خلاصه حواست باشه!! یعنی حتی وسط پیامی که سعی داره خودش رو سفید شویی کنه باز سعی میکنه یه تیری به سمت من پرتاب کنه ببینه به هدف می‌خوره و من واکنشی نشون میدم یا نه!!حالا من می‌خوام شما به تلاش‌های نافرجام این دختر برای به تله انداختن من از نظر روانی دقت کنین، در کمال بچه پررو بودن به جای انکار کردن یا زیر میز زدن اومدم گفتم:من با ساقی‌های مواد مخدر رفیقم، توام اگه یه وقت مواد لازم داشتی ما در خدمتت هستیم😂😂😂حتی خودمم وقتی امروز این رو می‌خونم شوکه میشم از حرف خودم، هدفم این بود که مکالمه رو پایان بدم و یک تودهنی بر دهان مبارک این دختر بزنم ولی همونطور که دارین می‌بینین ایشون اصلا کوتاه بیا نبود، درحالی که من حتی ازش نپرسیدم ماجرا چی هست اون همینطوری داشت هی سرنخ بهم میداد که ببینه من کجاها دم به تله میدممثلا وسط صحبتش اومده میگه:دختره قسم داده گفته به بابا و مامان و داداشش نگی بعدش هم سوار پراید شده و رفته، من که نمی‌شناسمش ولی گفت با تو همسایه هست در حد سلام و احوال‌پرسی می‌شناستتگفتم خب این دختر کی بوده؟ نمی‌دونم نمی‌شناسم، یعنی دروغ اینقدر شاخدار و احمقانه؟ درست یک ساعت بعد از اینکه دیدی من از ماشین پیاده شدم میای بهم پیام میدی و ادعا داری یک دختری که اصلا نمی‌شناسی‌اش و نمیدونی کی هست یهو خیلی رندوم تو رو توی کوچه دیده و اومده پیش تو و بهت گفته این زهره ترقویی داره کثافت کاری می‌کنه ولی توروخدا تو به داداشش یا باباش نگی‌ها!!!بچه‌ها به نظر شما این زیادی بوی سوختگی نمیده؟ یکم بیشتر باید روی زمان‌بندی استراتژی خودش کار می‌کردن این فاطمه خانوم عزیز، کاملا واضح داره سعی می‌کنه من رو تهدید کنه که یعنی اگه تو سرنخ درست حسابی بهم ندی ممکنه برم به بابات یا داداشت بگم‌هااا طفلک خبر نداره من تو تمام این سال‌ها اونقدر با این خونواده جنگیدم که اتفاقا اگر می‌رفتم یه شوهر معتادی پیدا می‌کردم و گورم رو از این خونه گم می‌کردم پدرم از خوشحالی صدقه می‌داد و سجده شکر به جای می‌آورد که از شر من راحت بشه، به شما نمی‌رسه که من رو با پدر و برادرم تهدید کنین، ولی فقط تصور کنین اگر من دختری بودم که تموم این سال‌ها جنگ و کتک کاری نداشت و الان مثل سگ می‌ترسیدم که پدر و برادرم بفهمن ... وای خدای من اونوقت این شغال‌های فرصت طلب می‌تونستن دقیقا از همین نقطه ورود کنن و من رو اسیر دست خودشون بکنندقت کنین که مجدد من بهش گفتم عزیزم این چیزها رو برای من نگو، یعنی خفه شو دیگه خوشگل، برای من تعریفش نکنفقط ببینین چطور سعی می‌کنه هی بحث رو ادامه بده و هی روی مغز من داشت راه می‌رفت اونقدر ادامه داد که من هم مجبور شدم یک تیر به سمتش پرتاب کنم و همون یک تیر کافی بود که تیر خلاص رو بزنهاین اسکرین شات‌ها رو گذاشتم تا خودتون رفتار شخص توی پیام‌هاش رو ببینین، به طرز واضحی هدفش فقط عصبانی کردن و واکنش گرفتن از سمت من بود وگرنه بارها و بارها بهش گفتم بس کن فاطمه، ادامه نده فاطمه، نمی‌خوام بدونم فاطمه اما اونقدر ادامه داد که من هم مجبور شدم چیزی که سال‌ها بود درباره‌اش گفته می‌شد رو به روش بیارم، از حدود ۱۵ سالگیِ این دختر زمزمه‌هایی درباره اینکه میره به محله‌های اون طرف شهر و با پسرها رابطه برقرار می‌کنه مطرح شده بود طوری که پسرهای محله به شوخی می‌گفتن فاطی میره کل شهر رو آباد می‌کنه ولی واسه پسرهای محله خودش ناز می‌کنه، من نمی‌خوام گناهش رو بشورم حتی مدتی بعد از اینکه این رو به زبون آوردم از گفته خودم پشیمون شدم ولی این دختر با ۲۲،۲۳ سال سنش چنان مغز من رو بهم ریخت که باعث شد در نهایت یک سیلی به خودش بزنم تا حد خودش رو بدونه و جالبه بدونین برخلاف من که خیلی بی‌خیال رفتار کردم این بنده خدا شروع کرد به طومار فرستادن در توجیه خودش و دست آخر گفت من اینو به بابام میگم، گفتم حتما بگو و دقیقه‌ای نگذشت که تمام چت رو پاک کرد!!فاطمه شرایط زندگی خیلی سختی داره چیزی شبیه به زندگی خودم، بارها سعی کردم بهش کمک کنم، سعی می‌کردم باهاش حرف بزنم یا اون رو با خودم بیرون ببرم ولی اینکه می‌دیدم سعی می‌کنه زیر پای من بکشه اون خط قرمزی بود که نمی‌تونستم ازش چشم پوشی کنم این دختر صرفا یک مورد از صدها موردی هست که زن‌ها برای من رقم زدن متاسفانه شاهکارهای خانم‌ها تمامی نداره، بعد زن‌ها گارد می‌گیرن که چرا من میگم از زن‌ها متنفرم!! چون واقعا هرچقدر زندگیم رو مرور می‌کنم اونقدری که زن‌ها برای من دسیسه چیدن و نقشه کشیدن مردها این کارو نکردنبخدا قسم حاضرم با صدتا مرد دشمنی کنم ولی با یک زن روبرو نشم، شما متوجه این نیستین شاید چون به اندازه من با هزاران زن و مرد مختلف ارتباط نداشتین ولی مردها نهایت خطری که می‌تونن برات داشته باشن اینه که بهت تجاوز کنن یعنی من دارم بدترین حالت ممکن رو در نظر می‌گیرم ولی زن‌ها؟؟ بخدا قسم حتی خود شیطان هم باید از مکر و حیله زن بترسه، مثلا همین خانم رو ببین، صرفا دیده من ۱۰ شب از یه ماشینی پیاده شدم حالا چه حسادت کرده چه فضولی کرده چه هرچی، به جای اینکه رک و راست بیاد بپرسه شروع می‌کنه به داستان سرایی و دسیسه چینی که چی بشه؟ که تهش من دست و پام رو گم کنم و برای اینکه خودم رو مبرا کنم شروع کنم به تعریف کردن کل داستان تا به این طریق بتونه اون حس فضولی خودش رو ارضا کنه!! خب چه کاریه زن حسابی؟ راست و حسینی، مرد و مردونه بیا بپرس خلاص!!!خدا شاهده یارویی ‌که پولم رو دزدی کرده ته ته کارش اینه که هربار یه شماره مجازی می‌خره میاد باهاش برام فحش می‌فرسته و میگه میرم شکایت می‌کنم که بهم فحش دادی درحالی که خودش ۳۰ میلیون ازم پول دزدی کرده😂 یعنی این تهشه بخدا، نمیگم مرد بد هم نیست، بله مردانی هستن که شرف و ناموس ندارن کاری بدتر از تجاوز هم با آدم می‌کنن ولی اگر بیایم اکثریت غالب جامعه رو در نظر بگیریم باور کنین دشمنی با مردها بسیار ایمن‌تر از زن‌هاست، چون مردها رو بازی میکنن ولی زن‌ها؟؟ دسیسه چینی، خوابیدن زیر پای شوهرشون بعد سر صبح شوهره رو بفرستن بر جون ما که یارو بیاد تهدید و خط و نشون بکشه که چنین می‌کنم و چنان می‌کنم وای وای وای ... یعنی قسم می‌خورم هرچی بگم باز هم متوجه نخواهید شدصرفا با مدرسه و دانشگاه رفتن نمی‌تونین جامعه واقعی رو لمس کنین اگر می‌خواین واقعیت جامعه رو بدون نقاب ببینین برید توی پایین‌ترین موقعیت‌های شغلی کار کنین بله تحقیرآمیز هست، بله شما درس خونده مملکت هستی در شان شما نیست آبدارچی بشی ولی دقیقا همین تضاد هست که واقعیت جامعه رو به شما نشون میده، وقتی جزو قشر ضعیف و آسیب پذیر جامعه قرار می‌گیری متوجه میشی آدم‌ها نقاب پلیدشون رو خیلی راحت جلوی شما درمیارن چون دیگه چیزی برای ترسیدن وجود نداره شما نه قدرتی داری نه پولی داری که بخوای جلوی اون شخص قد علم کنی و به این زودی هم چشم انداز این وجود نداره که تو یک شبه پولدار بشی و جلوی اون شخص قرار بگیری بنابراین تمام این مسائل به شخصی که در موضع بالاتر یا همون موضع قدرت قرار داره این جسارت رو میده که بخواد به شما دست درازی کنه یا به هر شکلی برای زمین زدن شما نقشه بکشه اصلا هم مرد و زن نداره چه بسا زن‌ها توی نقشه کشیدن و دسیسه چینی ماشالله اوستا‌تر هستناین صرفا یک تجربه شخصی بود از داستانی که برای من رخ داد، شرح اینکه من با چه چیزهایی جنگیدم تا امروز بتونم آزادانه درباره زندگیم تو فضای مجازی بنویسم در چند سطر نمی‌گنجه، اطرافیان میگن من پدر خیلی خوبی دارم که بهم اجازه این کارو میده، راست هم میگن، پدر و مادر من نسبت به میانگین والدین سیستان بلوچستانی رئوف‌تر هستن وگرنه پدرم می‌تونست مثل خیلی از مردان این استان سر من رو قطع کنه و هیچکس هم کاری به کارش نداشت من صرفا فقط خوش شانس هستم که پدرم قلب رئوف‌تری نسبت به بقیه مردها داره و من مجبور نیستم از قطع شدن سرم بترسم!! اتفاقا یکی دو سال پیش کاربری به نام خمول، توی همین پلتفرم شماره تلفن من رو برداشت و اوایل بهم زنگ می‌زد و از نوشته‌های من تعریف می‌کرد ولی همین که من بهش جسارت دادم باهام احساس صمیمیت کنه باعث شد بعد یک مدت مثل خیلی از کاربران این سایت تصور کنه می‌تونه من رو پند و اندرز بده و برای من نسخه بپیچه و شروع کرد به نصیحت کردن من که بهتره اینقدر انرژی منفی نباشم تا کجا قراره ادامه بدم؟ اینقدر بد پدر و مادرم رو نگم!! برای من کاملا واضح بود که این خانم خودش والد شده، شما زمانی که خودت والد میشی تمام مغزت تغییر می‌کنه و دیگه از نگاه یک بچه به زندگی نگاه نمی‌کنی بلکه از نگاه یک والد زندگی رو می‌بینی برای همین هم بعد از مادر شدن حق بیشتری رو به والدین خودت میدی و حتی همون الگوهای آسیب‌زای تکرار شونده رو تو هم تکرار می‌کنی!! چیزی که اون مکالمه رو برای من دردناک کرد این بود که همون زمان وقتی بود که "فاطمه سلطانی" توسط پدر خودش سر بریده شده بود و پدرش خیلی ریلکس کنار جدول نشسته بود تا بیان دستگیرش کنن چون مطمئن بود که کسی نمی‌تونه کاری باهاش داشته باشه!! من این داستان رو می‌خواستم برای خانم خمول تعریف کنم که شاید کمی متوجه عمق فاجعه بشه اما ایشون با یک لحن تمسخرآمیزی گفت "فاطمه سلطانی اصلا کی هست؟" که احساس کردم قلبم مچاله شد، این آدما حتی نمی‌دونن فاطمه سلطانی کی هست زهره اونوقت تو انتظار داری حق رو به تو بدن بخاطر شرایط زندگیت؟ اینها زندگی رو به نفع خودشون می‌بینن و تعریف می‌کنن و هر تلاشی برای نشون دادن وضعیت خودت یا دخترانی شبیه خودت به اینها مثل کوبیدن آب در هاون بی‌فایده هست ‌... از اون زمان رها کردم ... همه رو رها کردم و جز عزیز قلبم علیرضا افشار و دخترم سایه به هیچکس و هیچ چیز فکر نمی‌کنم و برام اهمیت نداره که این آدم‌ها من رو چطور می‌بینن چیزی که برام مهمه اینه که ۲ تا آدم باارزش زندگیم من رو چطور ببینن تاریخ انتشار: ۲۷ مهر ۱۴۰۵ _ ۵۲۰۷ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiMon, 19 Oct 2026 08:16:52 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/بانی-بلو-و-سفیدشویی-اونلی-فنز-t7nkk1bhxvvmپلتفرم اونلی فنزمطلب قبلی که درباره سایت اونلی فنز نوشتم برای خود من یک شوک بزرگ بود برای اینکه آقایون و خانوم‌هایی رو دیدم که خیلی جدی اومده بودن از این پلتفرم دفاع می‌کردن با این عنوان که "تن فروشی" از ابتدای تاریخ وجود داره و اتفاقا این پلتفرم‌ها خیلی خوبن چون مالکیت بدن زن رو به خودش میدن و میزان خشونت رو کاهش میدن و جون زن‌ها در خطر نیست!! یکی از بزرگترین شوک‌های من همینجاست که چه زمانی دقیقا به این نتیجه رسیدیم که تن فروشی یک چیز نرمال و طبیعی هست و همه جا وجود داره؟ با این اوصاف افعالی مثل "خیانت و زنای محارم" هم در طول تاریخ وجود داشته و بارها تکرار شدن پس باید امروز خیلی راحت اون رو بپذیریم؟ آیا صرف تکرار یک چیز در بلند مدت از میزان بدی و زشتی اون کم می‌کنه؟؟ پس اینجا دوباره یک زنگ خطر بزرگ‌تر به صدا درمیاد که مغز انسان چقدر عجیب کار می‌کنه و وقتی یک چیزی ولو زشت و پلید و زننده در دراز مدت جلوی چشم انسان قرار می‌گیره و تکرار میشه اونوقت از شدت "پلیدی و منفور بودنش" کاسته میشه و کم کم به عنوان بخشی از جامعه پذیرفته میشه!!اجازه بدین قبل از پرداختن به خود مطلب اصلی به چند‌تا از کامنت‌های پست قبلی اشاره کنم بنابراین اگر دوست ندارین این بخش رو بخونین رد بشین و از تیتر "لیلی فیلیپس" شروع به خوندن کنین، من به طور جدی درباره تاثیرات مخرب این پلتفرم و تبلیغات گسترده اون روی ذهن نوجوون‌ها صحبت کرده بودم و کاربری به اسم علی آقا چنین کامنتی رو برای من گذاشتن:متوجه دغدغه‌‌ی شما هستم، اما این زاویه دیدی کمی تک‌بعدی‌ـه و علت و معلول را با هم قاطی کرده. پدیده‌هایی مثل تن‌فروشی یا تجارت محتوای جنسی از بدو تاریخ وجود داشتن؛ پلتفرمی مثل اونلی‌فنز صرفاً این واسطه‌گری رو دیجیتالی و ایمن‌ کرده. اتفاقاً اگر از زاویه‌ای دیگه نگاه کنیم، چنین بسترهایی خشونت علیه زنان، خطرات جانی و انتقال بیماری‌های واگیردار رو به شدت کاهش داده و کنترل بدن رو مستقیم به خود فرد داده‌. مسئله اصلی اینجاست که در جامعه‌ای با وضعیت فروپاشیده اقتصادی مثل ایران، جذب شدن افراد به این مسیرها نه از روی بی‌فرهنگی، بلکه حاصل بن‌بست‌های معیشتی و ناامیدی از راه‌های متعارفه که تازه اونم با وضعیت دشوار انتقال پول، اصلاً فکر نکنم پا گرفته باشه تو ایران. شما اصلاً آماری در این خصوص دارید که چنین چیزی تو ایران پررنگ شده؟اگر زهره‌ی ۵ سال پیش بود که عاشق بحث و گفتگو و به چالش کشیدن نظرات و عقاید دیگران بود (که هنوز هم بخشی از اون زهره در وجود من هست) مطمئنا ساعت‌ها با این شخص و اشخاصی مثل اون صحبت می‌کردم ولی امروز واقعا خسته‌تر از اون هستم که بخوام هی بحث رو کشش بدم، اینکه شخص در وهله اول شروع می‌کنه به پذیرش یک "معضل اجتماعی" به عنوان یکی از بخش‌های پذیرفته شده یک جامعه با این عنوان که "بله از ابتدای تاریخ تن فروشی وجود داشته" این خودش جای بحث بسیار داره چه برسه به باقی حرفاشون، قصد جسارت ندارم ولی عمده این اشخاص صرفا نگاه خودشون به زندگی رو قبول دارن و اصلا هم "دغدغه اجتماعی" ندارن چیزی که تو سرزمین‌های اونور آبی من صدها مطلب دربارشون می‌خونم که نگرانی‌های خیلی جدی درباره‌اش وجود داره اینجا تازه نمادی از روشنفکری هم هست، با این اوصاف "خیانت کردن و زنای محارم" هم از ابتدای تاریخ وجود داشتن پس چطوره که ما اون رو به عنوان یک چیز کاملا نرمال و طبیعی بپذیریم؟ من واقعا درک نمی‌کنم و چنین توجیهی رو اصلا نمی‌پذیرم من دغدغه‌های خیلی بزرگتری دارم و تاثیری که این فضاها و امثال اون بر ذهن نوجوون‌ها و جوون‌ها می‌ذاره برای من خیلی مهم هست، شاید خود پلتفرم اونلی فنز به طور مستقیم در ایران قابل دسترسی نباشه اما با الگوبرداری از این بستر صدها کانال و گروه تلگرامی و حتی پلتفرم‌های داخلی مثل روبیکا و سروش هستن که چنین کارهایی رو راحت‌تر و آسون‌تر کردنیا مثلا این توجیه که آره مگه شما به داده‌های آماری دسترسی دارین؟ شما از کجا می‌دونین که مردم ایران اصلا با این پلتفرم‌ها آشنا هستن یا بهش جذب شدن؟ بذارین یک چیزی رو بهتون بگم، آدمی که نخواد یک چیزی رو قبول کنه می‌تونه یک نقطه سیاه رو پیدا کنه و همون رو بزرگ و پررنگ کنه، من جامعه آماری ندارم جامعه آماری من انسان‌های رندوم جامعه هستن، جامعه آماری من زنان و دختران عادی کوچه خیابون هستن، دخترهایی که از شدت شهوت زیاد با صدها دوست پسر سکس داشتن و حالا طرف میاد از من می‌پرسه "زهره جون تو که به فضای مجازی وارد هستی میشه بهم بگی چطوری برم اونلی فنز اکانت بسازم و پول دربیارم؟" من که به هرحال این شهوت زیاد رو دارم حالا ازش پول هم دربیارم، جامعه آماری من اکانت‌های اونلی فنزی‌ هستن که در سایت ترب و جاهای دیگه خیلی راحت دارن آگهی و معامله میشن، شما صرفا با خریدن یک اکانت اونلی فنز و یک کیف پول دیجیتال به راحتی می‌تونی شروع به کار کنی!! بدتر از همه جامعه آماری من پیج‌های زنان و دختران ایرانی توی اونلی فنز هستن که با افتخار می‌شینن جلوی دوربین دقیقا شبیه پادکست‌های خارجی که مدل‌های پورن هاب رو میارن و زنه جلوی دوربین یک لنگ پاش رو می‌اندازه روی مرد مجری و یک لنگ دیگه‌اش رو روی میز، این دخترها هم با افتخار می‌شینن از این تعریف می‌کنن که چطور توی یک شب ۱۰۰ هزار دلار کاسب شدن!!!حالا این تازه یک بخش ماجراست بخش دیگر اون کامنت‌های زن‌ها و خانوم‌هایی بود که بهشون برخورده بود که چرا فقط به زن‌ها می‌پردازی؟ چرا مردها نه؟ مگه مردها اونلی فنز نمیرن؟ من واقعا چی بگم؟ مثل این می‌مونه بگیم چرا فقط به زن‌های حامله می‌پردازی؟ مگه ما مردهایی رو نداریم که تغییر جنسیت دادن و حامله شدن؟ خب عزیزم ما به اکثریت غالب جامعه می‌پردازیمکامنت این دوستمون:اقایون هم تو این پلتفرم فعال هستن و اکانت دارن ، از کانتنت همجنسگرایانه تا چیزهای دیگه ، برای این چه توجیحی هست؟ فاحشگی یا فروش بدن همیشه بوده و هست و خواهد بود ، از هزاران سال پیش تا امروز ، یعنی وقت هایی که نه اینترنتی نه ارتباطاتی بوده ، هر وقت جامعه ای رو به فقیر شدن میره این پدیده بیشتر هم میشه ، بعضی وقتا و یا میشه گفت بیشتر وقت ها تلاش برای بقا هست .مثلا خانم‌ها دائما تشویق میشن که با فروش عکس‌ پاهاشون می‌تونن توی اونلی فنز بدون چهره درآمد دلاری داشته باشن، پاهای پر از پشم یه مرد گوریل به چه درد ملت می‌خوره؟ توی رابطه جنسی هم همینه، اتفاقا من مصاحبه‌های زیادی رو از بازیگران پورن آقا دیدم که دائما گلایه دارن از اینکه چرا حقوق اونها نصف حقوق خانوم‌ها هست، دوست دارم بدونم عزیزانی که طرفدار برابری هستن چرا توی همچین موضوعاتی صداشون درنمیاد که چرا باید دو تا بازیگر پورن درحالی که یک کار رو انجام میدن و چه بسا که مرد در نقش فاعل داره انرژی بیشتری رو می‌ذاره وسط باید حقوق کمتری بگیره؟ می‌بینین؟ مشکل من با جامعه امروز همینجاستچیزهایی که به نفعمون نباشن جلوی چشم ما نمیان، اکسپلوررها، الگوریتم‌ها، هوش مصنوعی‌ها همه و همه طوری طراحی شدن که به هرکس همون دنیای رویایی خودش رو نشون بدن چیزی که در دنیای امروز بهش میگن "سوگیری تاییدی" ما فقط اون چیزی رو می‌بینیم که دلمون می‌خواد ببینیم!!!چیزی که همیشه من رو می‌رنجونه همین موضوع هست که چیزهایی که برای من رنج آور هستن برای دیگران احمقانه به نظر می‌رسنحالا کی توی ایران اونلی فنز داره که تو می‌خوای بهش بپردازی؟اصلا سندت کجاست؟ جامعه آماری‌ات کجاست؟چرا فقط به زن‌ها می‌پردازی چرا مردها نه؟من خسته‌تر از اونی هستم که بخوام جواب این‌ها رو بدم ولی کوتاه بگم براتون، من خودم یک جامعه آماری هستم خانوم‌ها و آقایون عزیز، تجربه سال‌ها صحبت و گفتگو و گوش دادن به دغدغه‌های هزاران انسان در پلتفرم‌های مختلف و حتی دنیای واقعی من رو به کوهی از تجربه تبدیل کرده، من برخلاف خیلی از شماها که یک دیوار خوشگل دور خودتون می‌کشین و با افتخار می‌گین دوستان محدود، رابطه موفق، شغل پولدار، من اصلا خودم رو توی این چهارچوب‌های نمایشی محدود نمی‌کنم، من کف جامعه کار کردم، طی کشیدم، ظرف شستم، تحقیر شنیدم اما به همون اندازه با هزاران هزار آدم مختلف حرف زدم، دوستی کردم و چیزهایی رو دیدم که شاید چشم شما از دیدنش عاجز هست، من حتی وقتی توی فضای مجازی گشت می‌زنم مغزم ناخودآگاه درحال تحلیل داده و محتوا هستاین محتوا چی میگه؟این پست‌ برای چی ساخته شده؟هدف اون پست چیه؟این یکی می‌خواد چه چیزی رو به مخاطب منتقل کنه؟اون یکی از چه تکنیکی برای دیده شدن پیجش استفاده کرده؟این یکی مطلب درباره چه دغدغه‌ای صحبت می‌کنه؟من هیچوقت با عنوان سرگرمی تو فضای مجازی نبودم، امروز هم دوباره برگشتم سر موضوع اونلی فنز چون احساس می‌کنم بهتره با یک مثال واضح و مشخص برای دوستان توضیح بدم شاید چشم‌هاشون رو باید شست و جور دیگر باید دید، هر چند واقعا خسته شدم از اینکه برای هر حرف خودم باید صدها سند و مدرک و دلیل بیارم که یکی درک بکنه من چی دارم میگم ولی ایرادی نداره حق میدم بهتون، شاید بهتره به جای مشورت با هوش مصنوعی و پیدا کردن مقالات بی سر و ته یکمم کف جامعه باشین و مستندهای واقعی از تجربیات انسان‌های واقعی درباره این پلتفرم‌ها رو بشنوینلیلی فیلیپس، خوابیدن با صد مردبانو لیلی فیلیپس در سال ۲۰۲۵ بود که شخصی به نام "لیلی فیلیپس" ادعا کرد رکورد خوابیدن با صد مرد در ۲۴ ساعت رو زده، لیلی خانوم برای اینکار یک اعلامیه پخش کرد و آقایونی از سرتاسر جهان تشریف آوردن تا برای چند دقیقه بتونن در واژن این خانوم خودشون رو تبرک کنن، تمام این پروسه فیلمبرداری و مستند شده بود و این خانوم در طی ۱۲ یا ۲۴ ساعت دقیق نمی‌دونم فقط چند دقیقه فرصت داشته تا هر چند ساعت بره حموم و دوش بگیره تا آب منی مردها از روی بدنش پاک بشه و دوباره برگرده به اتاق تا باقی آقایون کارشون رو ادامه بدن زمانی که هنوز این روند شروع نشده بود شما می‌تونستین قطاری از آقایون مختلف رو ببینین که از سرتاسر دنیا اومده بودن ماسک به صورت کشیده بودن که شناخته نشن و دست به آلت مبارک منتظر نشسته بودن تا نوبتشون بشه در پایان کار وقتی همه مردها رفتن و لیلی فیلیپس مونده و فیلمبردار، وارد خونه شدن و جای جای خونه پر از کاندوم، وسایل پیشگیری یا ژل‌های تحریک کننده بود که همه جا پخش شده بود و وقتی فیلمبردار رفت نزدیک لیلی فیلیپس که باهاش مصاحبه کنه ناگهان بغض این دختر ترکید!!!وقتی فیلمبردار ازش پرسید دلیل گریه‌اش چی هست؟ لیلی فیلیپس گفت ناراحته چون نتونسته تمام اون مردها رو به اوج ملکوتی برسونه و صرفا بعد از ۵ دقیقه باید طرف رو می‌انداخته بیرون و مرد بعدی وارد می‌شده، اما روانشناس‌ها و تحلیلگران رفتار (دقت کنین روانشناس‌ها و تحلیلگران حرفه‌ای) با جدیت این رو میگن که هرچند در ظاهر این خانوم میگه بخاطر اون آقایون گوگولی دلخور شده ولی در اصل ذهن و بدنش تروماتایز شده و بدن داره ناخودآگاه با اشک ریختن واکنش نشون میده به تحقیری که تا چند ساعت قبل تجربه کرده و این خانوم به احتمال زیاد در حین رابطه‌های جنسی از یک جایی به بعد دچار گسستگی شده و دیگه حتی نمی‌دونه چه اتفاقی براش افتاده چون مغز برای تحمل این فشار روانی ذهن رو از واقعیت جدا کرده و مغز این خانوم در طی پروسه رابطه جنسی احتمالا کاملا جدا از واقعیت بوده به نوعی مغز مکانیزم دفاعی گسستگی رو فعال کرده تا آسیب کمتری به شخص وارد بشه و هرچند این خانوم ادعا داره هیچ آسیبی ندیده و همه چیز به اراده خودش بوده ولی در اصل روح و جسمش با هم نابود شدنوقتی داشتم نظر کارشناس و متخصص سکسولوژی رو می‌دیدم می‌گفت دست اندرکاران پشت صحنه ادعا کردن از تمام آقایونی که اومدن یک تست ایدز و HPV/HIV گرفته شده که مطمئن باشن این اشخاص بیماری مقاربتی ندارن ولی خیلی از این مردها ممکنه صدها بیماری مقاربتی پنهان به غیر از این دو مورد داشته باشن که توی یک تست اولیه خودش رو نشون نمیده و این خانم صرفا برای دیده شدن و ساختن یک پرسونال برندینگ تو اونلی فنز آسیبی رو به خودش زده که جبران ناپذیر هست، درباره هدف اینکار از نظر تجاری و ساخت پرسونال برندینگ هم در پایان صحبت می‌کنم بعد از اینکه به تپه‌ فتح شده بعدی یعنی خانم بانی بلو بپردازمبانی بلو، خوابیدن با هزار مردبانو بانی بلو درحالی که همون مردم جهان اولی که ما تو کفشون هستیم هم در شوک فرو رفته بودن از کاری که لیلی فیلیپس با خودش کرده بود و داشتن اون رو هضم می‌کردن به هفته نکشید که دوست صمیمی‌اش خانم بانی بلو تپه‌ دیگری رو فتح کرد و اعلام کرد که قصد داره طی فقط ۲۴ ساعت با بیش از هزار مرد رابطه برقرار کنه!!! این قضیه چنان بزرگ و دارک بود که عملا لیلی فیلیپس رو به حاشیه برد و تمام توجهات سمت زنی رفت که ادعا کرده با هزار مرد می‌خواد سکس کنه، روز اجرا رسید، آقایون دوباره نیمه برهنه یا برهنه آلت به دست ایستاده بودن و تیم فیلمبرداری و مستند سازی هم در صحنه بود تا این رویداد شگفت انگیز رو ثبت و ضبط کنه، برای اینکه تمام اون هزار نفر بتونن خانم رو زیارت کنن اونها رو به گروه‌های ۵،۶ نفره تقسیم کرده بودن و گروه گروه داخل اتاق می‌رفتن تا توی ۵ دقیقه بتونن خودشون رو ارضا کنن زمان گذشت و برخلاف لیلی فیلیپس، خانم بانی بلو بعد از ۲۴ ساعت هیچ ضعفی از خودش بروز نداد و گفت خیلی هم افتخار می‌کنه به کاری که انجام داده!!مالکیت بدن زن با خودشهبانی بلو و لیلی فیلیپس جفتشون روی موضوعی مانوور دادن که به طرز خطرناکی با تبلیغ این پلتفرم‌ها داره پرزنت میشه به مردم و اونم همین موضوع هست که بله، ما با اونلی فنز می‌تونیم پولدار بشیم، مستقل بشیم و مالکیت بدن ما هم با خودمون هست!! وقتی می‌بینم حتی ایرانی‌ها هم این جمله احمقانه رو نشخواروار تکرار می‌کنن می‌فهمم که موضوع خیلی عمیق‌تر از این حرفاست که بشه صرفا توی چند تا جمله توضیحش داد، شما متوجه نیستین که هرکاری که این خانم‌ها به عنوان مدل‌های اونلی فنز دارن انجام میدن به نوعی تبلیغ این پلتفرم و جذب هزاران نوجوان و جوان توی این بسترها هست تصور می‌کنین چرا یک شخصی باید اینطوری با خودش و بدنش رفتار بکنه؟ جز پول و تبلیغات و برندینگ چه دلیلی می‌تونه داشته باشه؟ اونوقت اینکه مردم هیچ آگاهی در این زمینه ندارن و پلتفرم اونلی فنز رو صرفا یک بستر گوگولی برای محافظت از زن‌ها در نظر می‌گیرن یه جورایی برام خنده‌دار به حساب میاد هرکس آزاده هرکاری می‌خواد بکنهاین موضوع ربطی به مطلب نداره اما جا داره وسط این بلبشو به این موضوع هم اشاره کنم که دوستانی که طرفدار این عقیده زیبا هستن که "هرکس آزاده هرکاری دوست داره انجام بده و تا زمانی که به خودش یا دیگران آسیبی نرسونده هیچ ایرادی نداره" آیا واقعا چنین چیزی رو می‌پذیرن؟ اینکه شما به عنوان یک مدل اونلی فنز بیای برای میلیون‌ها نفر مستند بسازی از مراحل خوابیدن با هزار مرد و اون رو با افتخار تبلیغ و پروموت کنی و بگی این خیلی عالیه چون اختیار بدن من با خودمه و من یک کارآفرین و یک زن مستقل هستم که هرکاری دلم بخواد می‌تونم بکنم!! اینجاست که دوباره برمی‌گردیم به موضوع "مسئولیت اجتماعی" که شما تا زمانی که در یک تمدن انسانی زندگی می‌کنی اونطوری هم که تصور می‌کنی آزاد نیستی که هرکاری دوست داری انجام بدی حتی اگر بر فرض مثل اعمال این خانوم، کار شما هیچ آسیبی به خودتون یا دیگران نزنه و حتی یک کار خیر حساب بشه که کمر هزار مرد بینوا رو خالی کردی باز هم ... تاکید می‌کنم باز هم وقتی شما اون رو چنین تو بوق و کرنا می‌کنین و پروموت می‌کنین شما مسئول اون اثری که بر جامعه می‌گذارین هم هستین دوستان من!! ولی خب این موضوع برمی‌گرده به "شرافت و وجدان انسانی" که معمولا برای چنین اشخاصی چیزی بیشتر از یک جوک نیست!!باغ‌وحش نوازششاید تصور کنین که بانی بلو همین جا متوقف شد ولی کور خوندین دوستان، ایشون تپه‌های فتح نشده زیادی دارن، در ژوئن ۲۰۲۵ چیزی حدود یک سال پیش ایشون طرحی رو راه اندازی کرد با عنوان "باغ‌وحش نوازش" که به صورت کاملا برهنه در یک محفظه شیشه‌ای قرار می‌گرفت و حدود ۲ هزار مرد برهنه و آلت به دست میومدن دونه به دونه این خانوم رو مورد نوازش قرار می‌دادن!! چنین عملی ۲۰۰ سال پیش برای یک زن تحقیرآمیز محسوب می‌شد اما این خانوم با عنوان "تغییر فرهنگ‌ها و تابوشکنی" ادعا داره که اصلا تحقیر نمیشه و اتفاقا اون رئیس هست، اون مالک تمام این پروسه هست، اونه که باید‌ها و نبایدها رو تعیین می‌کنهو اینجا بود که همون مردمان آمریکای عزیز که جهان اولی محسوب میشن و از ما خیلی جلوتر هستن هم دیگه از کارهای این زن به ستوه اومده بودن و چنان به شرکت اونلی فنز فشار آوردن که برای مدتی اکانت این خانم مسدود شد و اجازه فعالیت نداشت، اما خیالتون راحت ایشون باز هم در پلتفرم‌های مشابه به فتح تپه‌‌ها ادامه دادجشن تولید مثلدر قدم بعدی بانی بلو در طی همین سالی که در اون هستیم یعنی ۲۰۲۶ اعلام کرد که تصمیم داره مادر بشه و جشنی رو برنامه ریزی کرده که حدود ۱۰۰ یا ۲۰۰ تا مرد بیان و باهاش رابطه جنسی داشته باشن و آب منی خودشون رو در واژن این خانم بریزن تا بالاخره یکیشون بالاخره جواب بده و لقاح تشکیل بشه و مجدد تمام این پروسه با تبلیغات گسترده در صفحات مجازی این خانم از اینستاگرام و ایکس گرفته تا اونلی فنز انجام شد، تمام این‌ها برنامه ریزی شده با هدف رشد برند این خانم و پولدار شدنش هست‌ ولی سوالی که اینجا برای خیلی از کارشناس‌ها مطرح می‌شد این بود که "آیا این زن لیاقت مادری داره؟" تصور کنین واژه مادر با چیزهایی مثل پاکدامنی و قداست و ازخودگذشتگی و ایثار گره خورده مادر شدن یک پروسه خیلی مهم و سرنوشت ساز هست ما فرزندی رو به این دنیا میاریم که در برابر اون مسئول هستیم اونوقت این خانم لحظه به لحظه‌ی اون فرزند رو از مراحل تولید تا مراحل مصرف تبدیل به یک فیلم و یک کالای تجاری برای فروش کرده، اینجاست که با خودم میگم خدایا شکرت که توی ایران زندگی می‌کنم و اگر چنین زن کثیفی داخل ایران بود به ۷۰ روش سامورایی قطعه قطعه می‌شد ولی متاسفانه توی آمریکا با وجود اینکه صدها کارشناس و متخصص میومدن جلوی دوربین هشدار می‌دادن و کله خودشون رو می‌کندن که آقا یکی جلوی این آدم رو بگیره ولی تو کشور آزاد عزیزتون این خانم کار بدی نکرده که☹️ چقدر شما قدرنشناس هستین مگه نمی‌بینین چطوری داره زحمت می‌کشه و از واژن مقدس خودش بین نیازمندها و فقرا خیرات می‌کنه و بذل و بخشش می‌کنه؟ تازه خودش هم با شادی و خوشحالی میاد جلوی دوربین و میگه افتخار می‌کنه به اینکه الگوی همکارانش در نسل‌های بعدی باشه واقعا جای تقدیر دارهجشن بیبی شاوراما این آخرین کثافتی بود که تا اینجا این زن بیمار رقم زده، جشنی که در اون صد مرد رو جمع کرده و در حالی که ۷ ماهه باردار هست قراره باهاشون رابطه جنسی واژینال داشته باشه و در پایان وقتی آب منی اون مردها میاد آب خودشون رو روی شکم ورم‌ کرده این خانوم بریزن چون میگن برای بچه مفید هست، تصور کنین یک بچه ۷ ماهه داخل اون شکم بی‌صاحاب هست، بچه‌ای که هیچ تصوری از اتفاقی که داره میوفته نداره، حتی برای زن و شوهرها هم رابطه جنسی تو ماه‌های آخر با احتیاط انجام میشه حالا تصور کنین این زن با افتخار با صدتا مرد رابطه واژینال برقرار می‌کنه با این توجیه که میگن برای زایمان طبیعی خیلی خوبه پس هرچی بیشتر رابطه واژینال داشته باشم دهانه رحم راحت‌تر باز میشه و آبشون رو هم روی شکمم بریزن که بچم نرم و خوشگل بشه!!!شاید باورتون نشه اگر بگم چطور صدها و حتی هزاران نفر تو خود آمریکا شروع کردن به کارزار و جمع کردن امضا که این زن لیاقت مادر شدن رو نداره و لطفا این بچه بدبخت رو از این مادر پلید بگیرین، بچه‌ای که حتی معلوم نیست پدرش کی هست، بچه‌ای که فردا بزرگ بشه و مدرسه بره دستمایه خنده کل مدرسه میشه، بچه‌ای که حتی بعد از به دنیا اومدنش هم مادرش از پولسازی با بچش دست نکشید و دوباره گویا یک سری افکار بیمارگونه دیگه رو در سر داره مثل اینکه مثلا حین شیردادن به بچه رابطه جنسی داشته باشه با فلان تعداد مرد!!می‌تونین بخشی از این فضاحت رو به شکل سانسور شده در چنل یوتیوب "آقای هادی" ببینینمارکتینگ و پرسونال برندینگاما سوالی که اینجا پیش میاد اینه که چرا؟؟ چرا یک شخص باید اینطوری خودش رو در سطح جهانی رسوا و بی‌آبرو کنه؟ چرا یک شخص باید اینطوری زیرخواب هزار تا مرد بشه؟ و اصلا این موضوع چه ربطی به اونلی فنز داره؟ اجازه بدین جوابش رو در یک کلمه بدم: "برندینگ"برندینگ و مارکتینگ چیزی هست که در دنیای امروز برای شما معجزه می‌کنه فرقی نداره یک فاحشه یا تن فروش باشید یا یک شرخر و دزد و شارلاتان، کافیه یک پلتفرم مخصوص برای خودتون داشته باشین و با کلی آب و تاب شروع کنین به انجام کارهای پر سر و صدا که نگاه جهان روی شما بچرخه و اینطوری هست که شما می‌تونین کلی پول به جیب بزنین، درسته که خیلی‌ها از این خانوم انتقاد کردن ولی به همون نسبت رشد برند این خانوم و تقاضا برای رابطه باهاش بعد از این موضوعات هزار برابر بیشتر شد و اگر شغل شریف تن فروشی رو یک کسب و کار و بیزینس در نظر بگیریم و به قول دوستان ایشون کارآفرین بدن خودش باشه اونوقت میشه گفت توی این حوزه بسیار هم موفق عمل کردن!! همون اونلی فنزی که دوستان تعصبش رو می‌کشن و ادعا دارن خیلی همه چیز رو ایمن‌تر کرده و باعث میشه زنان با آرامش و بدون خطرات جانی یا بیماری واگیردار بتونن به اقدام افتخار آمیز تن فروشی بپردازن دقیقا همون پلتفرم اشخاصی مثل بانی بلو و لیلی فیلیپس و صدها مورد دیگه مثل ایشون رو رشد داده، چیزی که در حوزه بازاریابی و دیجیتال مارکتینگ بهش میگن دوپامین توجه!! البته اجازه بدین توضیح بدم الان یک عده میگن هرکس خودش مختار زندگی و تصمیماتش هست و این پلتفرم مقصر نیست که چنین اشخاص مریضی هم توی این بستر وجود دارن، این نگاه به نظر من خیلی ساده انگارانه و بیشتر از سر ناآگاهی از نحوه کارکرد الگوریتم رشد در فضای دیجیتالی میاد اگر شما به مدل دوپامین دادن این پلتفرم‌ها دقت کنین اونوقت متوجه می‌شین که قضیه خیلی پیچیده‌تر از صرفا یک "اراده و اختیار" ساده هستبرای اینکه این موضوع رو درک بکنید یا باید سال‌ها مثل من شیفته بازاریابی و برندینگ و تبلیغات بوده باشین و درباره اونها تحقیق کرده باشین یا باید درس خونده این مکتب باشین تا بدونین چی دارم بهتون میگم در غیر این صورت باز هم یک توجیه مسخره براش خواهید داشت، بذارین با یک مثال ساده‌تر بهتون بگم اگر اینستاگرام یا یوتیوب یا تیک تاک دارین چند بار شده که اینستاگرام رو باز کرده باشین و به خودتون قول بدین که فقط می‌خواین جواب دایرکت فلان دوستتون رو بدین ولی یهو به خودتون بیاین و ببینین یکی دو ساعت از وقت باارزش خودتون رو صرف تماشای پست‌هایی کردین که هیچ آورده‌ای برای شما ندارن؟ خب چرا اراده نمی‌کنین که فقط ۵ دقیقه وارد اون بستر بشین و دیگه مشغول تماشای پست‌های دیگه نشین؟ خب پس شما بی‌اراده هستین!! این توجیه در ابتدا خیلی ساده و مستقیم هست، اگر شما ساعت‌ها وقتتون رو توی اون فضاها تلف می‌کنین این صرفا ناشی از بی‌عرضگی و بی‌ارادگی شماست و ربطی به خود پلتفرم نداره ولی قضیه به این سادگی‌ها هم نیست، این بسترها یک خط مستقیم و ساده نیستن، سال‌ها تحقیق و پژوهش روی روان انسان‌ها انجام شده و هزاران انسان و گروه تشکیل شدن تا هر روز سعی کنن یک آپشن جدیدی رو در اینستاگرام یا هرجای دیگه‌ای پیاده سازی کنن تا ببینن چطوری و با چه شیوه‌ای بیشتر می‌تونن انسان‌ها رو توی این فضا نگه دارن، به قول یکی از متخصص‌های متا که بعدا از شرکت جدا شده بود می‌گفت تک تک شماها موش‌های آزمایشگاهی الگوریتم‌ها هستین بدون اینکه خودتون بدونین یا حتی کسی از شما نظری پرسیده باشه که آیا راضی هستین چنین آزمایشی روی شما اجرا بشه یا نه؟ شما برای الگوریتم چیزی جز عدد و رقم نیستین که فقط سعی میشه بیشتر و بیشتر توی این فضا بمونین غافل از اثری که روی شما دارن آزمایش کاسه سوپبرای اینکه درک کنین طراحی الگوریتم‌ها چطور از ریزترین تکنیک‌های روانشناسی برای گیرانداختن مغز شما توی تله استفاده می‌کنن ازتون می‌خوام به این آزمایش دقت کنیندو داوطلب سر دو میز قرار دارن، جلوی هر دوتاشون یک کاسه سوپ قرار داده شده، اولی یک کاسه سوپ معمولی داره و وقتی سوپ رو تا پایان می‌خوره گارسون بهش پیشنهاد میده که یک کاسه دیگه هم براش بیاره ولی اکثر داوطلبان سر این میز میگن که نه، دیگه بسه و ترجیح میدن به همون یک کاسه بسنده کنن، اما سر میز دوم اتفاق دیگری درحال رخ دادن هست، کاسه‌ای که سر میز دوم قرار داده شده متصل به لوله‌ای در پایین میز هست که به صورت پنهانی سوپ رو آروم آروم به کاسه اضافه می‌کنه به این شکل که متقاضی با هر سرعتی که داره سوپ رو می‌خوره متناسب با همون سرعت سوپ به کاسه‌اش اضافه میشه و نتیجه؟ شگفت انگیز بود، درحالی که داوطلبان میز اول بعد از یک کاسه سوپ ترجیح می‌دادن دیگه نخورن و منتظر غذای اصلی باشن ولی داوطلبان میز دوم ۲ تا ۳ برابر بیشتر از اون سوپ می‌خوردن و اصلا متوجه نشده بودن که دارن سوپ بیشتری می‌خورننیاز به قطعیت و پایان پذیریدانشمندان در توجیه این اتفاق از یک چیز جدید پرده برداشتن، اونها گفتن مغز انسان نیاز به قطعیت و نیاز به پایان پذیری داره به این عنوان که وقتی کاسه سوپ رو شروع می‌کنه می‌خواد تا جای ممکن اون رو به پایان برسونه برای همین وقتی یکبار اون رو به پایان می‌رسونه دیگه میلی برای پر کردنش نداره اما وقتی اون کاسه دور از چشم فرد داره کم کم پر میشه مغز انسان برای رسیدن به "پایان پذیری" همچنان به خوردن سوپ گاهی حتی دو تا سه برابر حالت معمولی ادامه میدهاستفاده از این تکنیک در اینستاگرامحالا تصور کنین چطور کارشناسان و طراحان متود و الگوریتم‌ها در اینستاگرام از همین تکنیک کوچیک روانشناسی در بستر خودشون برای بالاتر بردن میزان حضور مخاطب در پلتفرمشون استفاده کردن، اوایل اکسپلورر یا صفحه فید یک پایان مشخص داشت، یعنی شما ۵ تا ۱۰ تا پست می‌رفتی پایین و یک جایی این پایین رفتن متوقف می‌شد و تمام می‌شد و همین هم باعث می‌شد که مغز کاربر بگه خب این رو تا تهش رو دیدیم بسه دیگه، اما از زمانی که اکسپلورر و صفحه فید و کلا هرجای دیگه وصل شد به یک نوار بی‌انتها از پست‌هایی که هرچقدر میری پایین‌تر باز هم هستن و پایان پذیری ندارن همین تکنیک ساده باعث شد مخاطب ۲ تا ۳ برابر بیشتر وقت خودش رو در فضای اینستاگرام سپری کنه حالا تصور کنین چه تکنیک‌های ملموس و غیرآشکاری توی پلتفرم‌های دیگه داره استفاده میشه که ماها حتی روحمون هم ازشون خبر نداره، اینکه ما همه چیز رو صرفا به خودمون ربط بدیم و بگیم شرکت‌های سازنده این پلتفرم‌ها یک سری انسان خوب و دوست داشتنی هستن که با هدف کمک به ما جلو اومدن و اگر ما وقتمون رو داریم تلف می‌کنیم همش مشکل از ماست به نظرم یک جورایی سفیدشویی این پلتفرم‌ها هستحالا تو زمینه رشد دادن پیج در اینستاگرام هم دقیقا همینطور هست، شما میای پیج می‌زنی آنلاین شاپ می‌زنی و با خودت میگی من هرگز شبیه این آدم‌های سخیف نمیشم که با آهنگ‌های چرت و بی‌محتوا بخوام ریلز درست کنم تا دیده بشم ولی تصور کن ۶ ماه، یک سال، ۲ سال داری تلاش می‌کنی، پول اینترنت و فیلترشکن و هزار چیز دیگه رو هرماه از جیب میدی ولی پیجت رشد نمی‌کنه ولی فقط یکبار که حاضر میشی یک پست مسخره آپلود کنی یهو می‌بینی میلیون‌ها ویو و کلی سفارش می‌گیری نه صرفا به این خاطر که جنس کارت خوب بوده بلکه به این دلیل که تو کاری رو کردی که الگوریتم می‌خواد و حالا ناخودآگاه ذهنت وسط یک دوراهی می‌مونهاز یک سمت تو شیرینی رسیدن به هدف رو چشیدی، یک پست میلیونی گرفتی، کلی سفارش گرفتی ولی از ماه بعدی دوباره ویوها برمی‌گرده به حالت عادی، فالوورها داره ریزش می‌کنه و مغز تو مثل یک معتاد داره خودش رو به در و دیوار می‌کوبه که بتونه اون دوپامین حاصل از توجه رو دوباره بدست بیاره و از طرف دیگه تو با خودت میگی اگر بخوام دائم بیام جلوی دوربین دلقک بازی دربیارم یا هی پست درست کنم و آهنگ سخیف و مسخره بذارم یا کارهایی رو بکنم که همیشه اونها رو سرزنش می‌کردم اونوقت دیگه چی از خودم و هویتم باقی می‌مونه؟ فشار قرض و قسط و بدهی از یک طرف، فشار بی‌پولی و مشکلات زندگی واقعی از یک طرف و اون دوپامین لعنتی که مثل مورفین عمل می‌کنه و وقتی یکبار مزه‌اش زیر زبونت میره تورو معتاد خودش می‌کنه که بارها و بارها دوباره طعمش رو بچشی از یک طرف دیگه در نهایت باعث میشه تن به این ذلت بدی و همون کاری رو بکنی که الگوریتم ازت می‌خوادحالا این صرفا مثالی از اینستاگرام بود، اجازه بدین همین رو تعمیم بدم به پلتفرمی مثل اونلی فنز، مصاحبه‌های بیشماری وجود داره از زنان و مردانی که حتی شغل‌ها و سمت‌های مهم دولتی داشتن مثلا کارمند بانک بودن، افسر پلیس بودن، پزشک اورژانس بودن و در ابتدا صرفا با هدف مسخره بازی و ایجاد یک درآمد ثانویه بدون چهره توی پلتفرم اونلی فنز شروع به کار کردن ولی کم کم مزه‌ی درآمد آسون و بدون چهره و توجهات آنچنانی که بهشون می‌شده مثل سفارش‌های خاصی که می‌گرفتن و فرد از پشت گوشی سفارش می‌داده اگر فلان مدل با هم رابطه برقرار کنین و فیلمش رو بفرستین ۱۰ هزار دلار میدم تمام این‌ها باعث شدن اشخاصی با چنین شغل‌هایی از شغل خودشون استعفا بدن و بیان بیرون تا به صورت تمام وقت در اونلی فنز کار کنن، کسانی که به خودشون قول داده بودن بدون چهره کار کنن یا فقط عکس پا بفروشن کم کم طوری درگیر الگوریتم و رشد و دیده شدن توی این فضا شدن که نه تنها با چهره فعالیت می‌کردن بلکه حتی به درخواست‌های عجیب و غریب مثل روابط غیراخلاقی هم جواب مثبت می‌دادن و در نهایت بعد از ۳ سال، ۴ سال یا ۵ سال این اشخاص از اون پلتفرم بیرون اومدن، جلوی دوربین نشستن و دارن میگن حالا دیگه هیچی از هویتشون باقی نمونده و حتی دیگه نمی‌دونن کی هستن و چطور تونستن ذره ذره به این سطح از رذالت سقوط کنناونوقت وقتی یک عده از دوستان میان اینجا یک سر و گردن از اونلی فنز دفاع می‌کنن و میگن این پلتفرم خیلی از آسیب‌ها رو کاهش داده من چطوری و با چه زبونی که بفهمن باید بهشون نشون بدم که اتفاقا آسیب‌های امروز به مراتب ترسناک‌تر هست چون شما حالا در اسارت چیزی به اسم الگوریتم هستین الگوریتم‌ها چنان مغز شما رو اسیر خودشون می‌کنن که در نهایت توی چرخه بی پایانی از تلاش برای دوپامین و حس موفق شدن گرفتار میشین و روزی به خودتون میاین که چیزی از هویت شما باقی نموندهنمی‌دونم شاید هم نباید انتظار داشته باشم شما این مسائل رو درک کنین چون برای درک زندانی که این پلتفرم‌ها می‌سازن شما باید از ابعاد مختلف به این پدیده نگاه کنین و با مسائل مختلفی مثل نحوه کارکرد الگوریتم‌ها و مدل پاداش و جزایی که این بسترها برای گیر انداختن مخاطب به کار می‌برن هم آشنا باشینحالا دقیقا همینجاست که بانی بلو و لیلی فیلیپس معنا پیدا می‌کنن اونها شاید مدل‌های اگزجره از کاربران اونلی فنز‌ هستن ولی اتفاقا حقایق مهمی رو برای ما فاش می‌کنن اینکه وقتی شما توی این چرخه گرفتار بشین و معتاد این چرخه بی‌پایان از توجه گرفتن بشین چطور به هر دری می‌زنین تا بیشتر و بیشتر دیده بشین و بالا برین می‌گین نه؟ همین امروز امتحان کنین دوستان یک پیج اینستاگرام بزنین و سعی کنین توش پست بذارین و پیج رو بالا بیارین اونوقت می‌بینین اگر اون پیج براتون تبدیل به یک هدف بشه چطور هر یک عدد فالووری که ازش کم میشه شما رو کاملا درهم می‌شکنه و نابود می‌کنهکانال یوتیوب مهرنوشhttps://m.youtube.com/watch?v=QlFytL4LJY0&pp=ugUHEgVmYS1JUg%3D%3Dمهرنوش یکی از کسانی هست که به طور جدی دغدغه‌ای تو این زمینه داره و از اونجایی که یک روانشناس خبره هست و دائما سعی می‌کنه مستندهای مختلف رو دنبال کنه و دربارشون تولید محتوا کنه یکی از اشخاصی هست که واقعا به حرفاش ایمان دارم چرا که اون برخلاف یک عده تولید کننده محتوا توی یوتیوب که صرفا محتوای جنایی درست می‌کنن و به طور واضحی احساسات و افکار شخصی خودشون رو هم وارد کار می‌کنن اما مهرنوش کاملا حرفه‌ای و بدون وارد کردن دیدگاه شخصی خودش از نگاه یک متخصص این معضلات رو بررسی میکنه و پیشنهاد می‌کنم حتما حتما به کانالش سر بزنینتاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۴۰۵ _ ۵۳۸۶ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSat, 17 Oct 2026 08:14:41 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/برای-دخترم-سایه-bezpemgxnw8eعکس سایه‌امبالاخره بعد از سه سال، فرصت شد تا درباره تو بنویسم، دختر قشنگ و چشم آهویی من، تو همون معجزه‌ای هستی که امروز بخاطرش سرپا شدم، تو باعث شدی زهره‌ای که می‌خواست زندگیش رو توی این سایت بنویسه و بعد خودکشی کنه حالا به جای "مرگ" یک "معنا" برای زندگیش پیدا کنه، اون معنا تویی!! دخترک معصوم و بی‌گناه من، تو اون فرشته پاکی هستی که می‌خوام کنارش یک زندگی بسازم فقط خدا می‌دونه که تو توی قلب من چقدر باارزش و بزرگی همون اندازه که علیرضا افشار بزرگ هست، اگر نیمی از قلبم متعلق به مردی هست که ۸ ساله عاشقانه دوستش دارم و حتی یکبار در دنیای واقعی ندیدمش، نیم دیگر قلبم متعلق به دختر شجاع و جسوری هست که فقط ۳ ساله شناختمش اما احساس می‌کنم اندازه ۳۰ سال با من زندگی کرده، دخترکی که فقط ۲ بار دیدمش اما چنان توی قلب من جا باز کرده که حس می‌کنم تمام عمرم رو می‌خوام با اون شریک بشم و خاطره بسازم، دختری که اسمش "سایه" هست، سایه‌ی من، سایه‌ای که هنوز نور امید تو چشمای معصومش برق می‌زنه و من نمی‌ذارم هیچکس این نور امید رو از دختر من بگیره!!تو اونقدر خاص و متفاوتی که هرچقدر درباره‌ات بنویسم باز هم کم گفتم، زندگی من با تمام چالش‌ها و مشکلاتش، زندگی علیرضا افشار با تمام بدبختی‌هاش همشون دربرابر زندگی تو "هیچ" به حساب میان، ما همه باید جلوی تو سر تعظیم فرود بیاریم، تو از هرکسی بیشتر توی این دنیا لیاقت خوشبختی و آرامش رو داری اما چیزی که عمیقا دلم می‌خواد بدونی اینه که زندگی هیچوقت قرار نیست مطلقا آرامش و خوشبختی باشه، راز واقعی اینه که وسط تمام بدبختی‌ها بتونیم دست همدیگه رو محکم بگیریم و توی قلبمون مطمئن باشیم همدیگه رو داریم با اینکه می‌دونم تو از این تصویر سازی‌ها متنفری اما همونطور که بارها و بارها بهت گفتم روزی رو تصور می‌کنم که من و علی و تو عزیزم کنار هم توی یک خونه زندگی می‌کنیم، تو دختر خونه‌ی ما میشی، چراغ خونه‌ی ما میشی، هر بار که علی خسته و کوفته از سرکار برگرده تو امید زندگیش میشی که خستگی‌هاش با دیدن دختر کوچولوش در بره، تو دختر منی، دختر کوچولوی قشنگ من❤️ فکر کنم هزار بار اینو بهت گفتم مگه نه؟ اینکه چقدر رفتارهات و خصوصیات اخلاقی‌ات شبیه علیرضا افشار هست، انگار جفتتون از یک روح شکل گرفتین، انگار خدا گِل شما رو از یک جا برداشته حتی این رو به خود علیرضا افشار هم گفته بودم، توی آخرین صحبتی که باهاش داشتم، بهش می‌گفتم ببین سایه اونقدر شبیه توعه که انگار شما پدر و دخترین، همونقدر لجباز، همونقدر یک دنده، همونقدر رو اعصاب من میره😂 اون هم خندید ... علی هم بعد از مدت‌ها با فکر یه دختر کوچولوی وزه‌ی رو اعصاب خندید کسی که نور امید رو به زندگی تاریک من و علی می‌تابونه تویی!!توی انگلیسی یه جمله‌ای هست میگهBe Careful What You Wishیعنی مواظب باش چی آرزو می‌کنی!!من از وقتی بچه‌ بودم همیشه آرزو داشتم یه زندگی متفاوت از بقیه داشته باشم، همیشه با خودم می‌گفتم خدایا من یه جنگجوی قهرمان بشم که از سیاره‌های دیگه میان من رو می‌برن تا سرزمین اونها رو نجات بدم، حتی وقتی نوجوون شدم باز نتونستم از این افکار بیرون بیام، توی ۱۸ سالگی هنوز رد و اثر این رویاها که امروزه بهشون میگن "خیالپردازی ناسازگار" همچنان توی وجودم ریشه کرده بود و جدا شدن ازشون مثل ترک اعتیاد بود چون این رویاها مورفین من بودن، امید من برای زندگی بودن و من به سختی تونستم ذهن خودم رو به واقعیت برگردونم تا اینکه تو واقعیت با آقای علیرضا افشار آشنا شدم و اون باعث شد به زندگی امیدوار بشمامروز وقتی به زندگیم نگاه می‌کنم می‌بینم خدا واقعا صدای من رو شنیده، هرچند من هرگز قهرمان سیارات دیگه نشدم اما واقعا زندگی متفاوتی با همه داشتم، همونطور که همیشه می‌گفتم چقدر متنفرم از اینکه زندگیم یک خط روتین و تکراری مثل همه باشه که درس بخونم، دانشگاه برم، شوهر کنم، بچه‌دار بشم و الی آخر ... ولی حالا می‌بینم زندگی من مثل یک فیلم سینمایی عجیب و غریب هر ورق و هر صفحه‌اش چیز خاصی برای گفتن داره و حالا با وجود سایه عزیزم، با وجود علیرضای عزیزم من به تک تک دردها و رنج‌هام افتخار می‌کنمآرزو می‌کنم بتونم یک زندگی خوب بسازم تا بتونم کنار علی و سایه اون خونواده‌ای که همیشه آرزوش رو داشتم خلق کنم هر چند همونطور که سایه عزیزم میگه اون برای زندگیش رویاهای جداگانه‌ای در سر داره، حق هم داره من که نمی‌تونم اون رو مجبور کنم به ساز من برقصه اون یک دختر جوون و بالغ هست که خط فکری خودش رو داره ولی من کنار اون احساس می‌کنم مادر شدن چقدر حس عجیبی هستبرای اولین بار حس می‌کنم چیزی در بیرون از وجود من هست که باید براش بجنگم، براش غصه می‌خورم، براش گریه می‌کنم و به این فکر می‌کنم که چطوری می‌تونم باعث افتخارش بشم؟ چیکار کنم تا اون با افتخار سرش رو بالا بگیره و من رو نه به عنوان مادر ولی حداقل به عنوان خانوادش بپذیره؟ آه سایه‌ی قشنگ و مغرور من، برخلاف من که زندگیم رو پذیرفتم و حتی اگر برای من ترحم بکنین اهمیتی برام نداره اما اون خیلی مغروره، فکر نکنین آدمی هست که به سادگی با کسی ارتباط بگیره و بتونین خیلی راحت بهش نزدیک بشین اونقدر نزدیک شدن بهش سخت هست که حتی تصورش رو هم نمی‌کنین، من برای اینکه امروز بتونم درباره‌اش بنویسم ۳ سال صبوری کردم ۳ سال تمام این دختر همیشه از من فراری بود به من اعتماد نداشت و مدام فکر می‌کرد که همه آدم‌ها می‌خوان بهش آسیب بزنن شایدم حق داشت با وجود تمام آسیب‌هایی که بهش وارد شده حق داره که از تمام انسان‌ها فراری باشه و به هیچکس اعتماد نکنه مدت‌ها طول کشید تا تونست با من احساس نزدیکی داشته باشه و فقط کمی درباره زندگیش و سختی‌هایی که تحمل کرده برام تعریف کنه حتی همین الان هم مطمئن نیستم وقتی این مطلب رو بخونه آیا خوشحال میشه یا دلخور؟ شاید خوشش نیاد در همین حد هم درباره‌اش نوشته بشه اون برخلاف من ترجیح میده آینده‌ای بسازه که هیچ رد و اثری از زخم‌های گذشته‌اش توش نباشه و من دلم می‌خواد روزی برسه که اون به زندگیش با تمام زخم‌ها و رنج‌ها افتخار کنه و بدونه که زهره کنارش هست و اگر کسی جرعت کنه اذیتش کنه زهره سر اون آدم رو جدا می‌کنه!! اجازه نمیدم هیچکس تورو آزار بده ... دنیا رو براشون جهنم می‌کنم اگر کسی نبوده که وقتی زهره رو اذیت می‌کنن کنارش باشه در عوض نمی‌ذارم از حالا به بعد تو این احساس رو تجربه کنی دخترکم، هرکسی که آزارت بده و اشکت رو دربیاره خونش حلال میشه دلم می‌خواد هرجایی که رفتی، با هرکسی که آشنا شدی سرت رو بگیری بالا و دلت قرص باشه که اگر حتی یک نفر اونجا اذیتت کنه یه هیولا از وجود زهره بیرون میاد تا از دخترکش محافظت کنه داستان سایه‌ی من اونقدر عجیب و غیرقابل باور هست که اگر براتون تعریف کنم مطمئنم که هیچ کدوم شما باورش نمی‌کنید چقدر دلم می‌خواد اجازه می‌داد که درباره تلخی‌هایی که پشت سر گذاشته اینجا بنویسم اما سایه‌ی من عاقل و باهوشه، اون خودش می‌دونه صلاح زندگیش چیه و من هم بهش احترام می‌ذارم با وجود همه تلخی‌هایی که توی زندگیش چشیده اگر خودش اجازه نده من هیچی درباره‌اش نمی‌نویسم اما صرفا یک پوسته بیرونی درباره خودم و آشنایی با سایه براتون اینجا می‌ذارم که بدونین چرا این دختر اینقدر برای من خاص هستسال ۱۴۰۲ آشنایی با سایهسال ۱۴۰۲ سالی بود که من هنوز توی ویرگول یا اینستاگرام به اون شدت فعال نبودم بلکه عمده فعالیت من در تلگرام بود، اون سال‌ها من یک کانال هنری توی تلگرام داشتم که با ۲۰،۳۰ تا خانم دیگه با هم دوره‌های آموزشی هنری می‌خریدیم و اشتراکی استفاده می‌کردیم واقعا احساس خیلی قشنگی داشت برای من، بماند که بعدا همون خانم‌هایی که توی اون گروه بودن زیر پای من رو کشیدن و کانال من رو نابود کردن، یکی دیگه از تجربه‌های تلخ من از اینکه زن‌ها پر از مکر و حیله‌گری هستن و فقط به منافع خودشون فکر می‌کنن ولی به هرحال وارد اون داستان‌ها نمیشم شاید یک روزی توی سلسله مقالات "تجربه یک شکست" اون رو منتشر کنم اما این مطلب برای سایه‌ی عزیزم هست، توی همین گیر و دار بودم که درست مثل هر کسی که کانال تلگرامی داره داشتم سعی می‌کردم اون کانال رو گسترش بدم و عضوگیری کنم براش ولی از اونجایی که پول تبلیغات گسترده نداشتم شروع می‌کردم دونه به دونه به پیوی مردم می‌رفتم و می‌گفتم:سلام، دوره هنری دوست داری؟ لطفا بیا گروه ما🙂توی یکی از همین پیام‌ها بود که خیلی خیلی رندوم و اتفاقی توی یکی از کانال‌های بزرگ بین کامنت‌هاش به سایه پیام دادم، از همونجا با هم شروع به صحبت کردیم، سایه از علاقه‌اش به هنر و خطاطی و موسیقی گفت و از این حرف زد که داره تلاشش رو می‌کنه این‌ها رو یاد بگیره، اون زمان فقط ۱۶ سالش بود برای سن اون خیلی جوون بود که چنین هنرهایی رو یاد بگیره و خیلی بهش غبطه خوردم (شایدم حسودی کردم) که یه نفر بوده که بهش راه و چاه رو یاد بده تا هنر و موسیقی یاد بگیرهاگر من رو بشناسید می‌دونین که متاسفانه آدمی هستم که خیلی سریع با آدم‌ها دوست میشم و از اونجایی که تو بچگی خودم طرد شدم و کسی منو دوست خودش حساب نمی‌کرد همین باعث شده توی بزرگسالی دائما اون تصویر توی ناخودآگاهم تکرار بشه و تمام آدم‌ها رو موجوداتی تنها و مستحق یک فرصت ببینم، به اندازه موهای سرم به آدم‌ها اعتماد کردم، بهشون فرصت دادم، اجازه دادم نزدیکم بشن و بعد اونها از اعتماد من سواستفاده کردن و بهم لطمه زدن و حتی شروع کردن به نسخه پیچیدن برای زندگی من که نمونه بارزش توی همین ویرگول رخ داده که قطعا بهش خواهم پرداخت اما اگر صد تا تجربه تلخ داشتم یک تجربه شیرین هم داشتم مثل آشنایی‌ام با سایه، از اونجایی که سریع صمیمی میشم با هم شماره رد و بدل کردیم و ازش خواستم دوست من باشه و اون یه جمله‌ای فرستاد که مو به تنم سیخ کرد:گفت: من بچه بهزیستی هستم اگر این براتون مشکل داره و دوست ندارین با کسی مثل من دوستی کنین گفتم که همین ابتدا بدونین!!!به صفحه گوشی خیره شدم!!! خدا می‌دونه این دختر چند بار شکسته و له شده که به همچین نقطه‌ای رسیده حتی از پشت گوشی هم می‌تونستم رنجی که متحمل شده رو احساس کنم بهش گفتم این چه حرفیه قربونت برم، من خیلی هم خوشحال میشم با تو دوستی کنم، اصلا بعد از این من مادرم!!به ثانیه نکشید که با جدیت تمام گفت: نه!!! لطف کنین هرگز این رو به من نگین!! من نمی‌خوام هیچکس مادر من باشه یا برای من مادری کنه!! سایه به کسی نیاز نداره من ترحم شما رو نمی‌خوام خانوم!!خاک تو سرت بشه زهره، عقل که نداری دیگه دهنت رو وا کردی یه حرفی زدی که بچه حس کنه بهش ترحم می‌کنی، هرچند من به واژه "ترحم" اعتقاد خاصی ندارم، واقعیت اینه که من باور دارم زندگی همه‌ی ماها یه جورایی ترحم‌انگیز به حساب میاد، اگر شماها هم نقاب‌هاتون رو از چهره بردارین و ضعف‌ها و شکست‌هاتون رو نشون بدین شما هم یک جاهایی خیلی ترحم‌انگیز هستین و خواهید بود و همین جملات رو اون زمان به سایه گفتم که من به ترحم اعتقادی ندارم چون به نظرم زندگی همه ماها ترحم‌انگیز هست اما اون با جدیت تمام پای حرفش موند و خواهش کرد دیگه چنین کلمه‌ای رو تکرار نکنم!!!احتمالا خیلی بخاطر این واژه سختی کشیده، شاید من ناخواسته پا روی زخمی گذاشتم که برای قلب کوچولوی اون خیلی سنگین بوده، دلم می‌خواست باهام حرف بزنه اما دلمم نمی‌خواست به زور مجبورش کنم یا احساس ناامنی کنه کنار من، چیز زیادی درباره خودش نگفت فقط در همین حد که:بچه بهزیستی هستم، ۳ بار توسط خانواده‌های مختلف به سرپرستی گرفته شدم ولی بخاطر بیماری قلبی که داشتم چون امید زیادی به خوب شدنم نیست حاضر نشدن من رو نگه دارن و هربار من رو پس فرستادن، این وسط‌ها یک سری آزارها و اذیت‌ها رو هم باید به لیست دردهاش اضافه کرد، حالا اما تنها زندگی می‌کنم به سختی از بهزیستی جدا شدم و یک اتاقک کوچولو رو اجاره کردم که بتونم کار کنم و پول زندگی رو بدم همین!!!یه بچه ۱۶ ساله که داره تنها زندگی می‌کنه؟ تصورش رو بکن چقدر سخته!! می‌گفت گاهی وقت‌ها همکلاسی هام بهم میگن خوش به حالت که کسی نیست بالا سرت دستور بده آزاد و راحتی برای خودت، می‌گفت اون موقع‌ها پر از خشم و عصبانیت میشم و تو دلم میگم این آدما حتی یک درصد تصوری ندارن که این زندگی چقدر سخته، روزی دو شیفت کار کردن در کنار تلاش برای درس خوندن و دیپلم گرفتن، می‌گفت گاهی وقتا ۱۲ شب از خستگی فقط جنازم رو به خونه می‌رسونم وقتی در رو باز می‌کنم حتی یک نفر نیست که بیاد استقبال من، حتی یک نفر نیست برام چایی بذاره، سایه همیشه تنهاست، هیچکس نیست که حالش رو بپرسه، هیچکس نیست که براش غذا درست کنه، هیچکس نیست که نگرانش بشه اونوقت همکلاسی‌هام بهم میگن خوش به حالت!!! می‌گفت توی مدرسه همه از فامیل‌هاشون میگن، از سفرهای خانوادگی، از خاطرات مشترک با خواهر و برادر و پسر خاله و پسر دایی ولی تنها کسی که هیچی برای گفتن نداره سایه هست!اون لحظه بود که احساس کردم من به عنوان یه خرس گنده در برابر این دختر هیچ سختی نکشیدم، من چی دارم میگم؟ هی ادعا دارم که من خیلی سختی کشیدم، من کتک خوردم، من تو سیستان بلوچستان متعصب زندگی کردم، من برای بیرون شدن از خونه هم زجر کشیدم، آیا واقعا رنج من بزرگتر هست یا رنج یه دختر بچه ۱۶ ساله که با این سن کم تمام معناهای دردناک زندگی اعم از طرد شدن، ترک شدن، برچسب خوردن همه رو تجربه کرده؟می‌گفت خیلی از دوستای مدرسه‌ام وقتی فهمیدن من بچه بهزیستی هستم و تنها زندگی می‌کنم ازم فاصله گرفتن، می‌گفتن مامانمون گفته با سایه نگردین، اون معلوم نیست چطور دختری هست کسی که ننه بابا بالا سرش نبودن که درست و غلط رو یادش بدن خدا می‌دونه چه خرابی از آب دراومده!!!سایه این‌ها رو می‌گفت و من پشت گوشی داشتم از خشم منفجر می‌شدم زنیکه‌های عوضی چطور جرعت می‌کنن الفاظی که لایق بچه‌های خراب خودشون هست به دختر من نسبت بدن؟ شما شغال‌های ولگرد فکر کردین کی هستین؟ فکر کردین این دختر تک و تنها افتاده یه گوشه؟ فکر کردین من اجازه میدم چهار تا شغال مثل شماها تعیین کنین که کی سالم هست و کی خراب؟؟ چطور جرعت می‌کنین به یه طفل معصوم برچسب خراب بودن و فاسد بودن بزنین عوضی‌ها؟سایه ادامه داد، از این می‌گفت که گاهی وقت‌ها دوستاش بهش میگن کلید خونه‌ات رو بده ما نیم ساعت با دوست پسرمون بریم اونجا، می‌گفت زهره خانوم من تا این سن هیچ کار بدی نکردم، هیچوقت خودم رو آلوده نکردم اما اونا فکر می‌کنن من چون صرفا تو یه خونه تنها زندگی می‌کنم یعنی هرکس رو به خونه‌ام راه میدم و اجازه میدم هرکس به من نزدیک بشهالهی من بمیرم برات، اونا غلط کردن با پدرشون، من دندون‌های تک تک اون هرزه‌ها رو خورد می‌کنم تو دهنشون، فکر کردی می‌ذارم دهن کثیفشون رو باز کنن و هرچی لایق خودشون هست به دختر من نسبت بدن؟می‌گفت زهره خانوم اگه بدونین هربار که خونواده‌ها میومدن تا بچه جدید برای فرزند خوندگی انتخاب کنن با چه ذوق و شوقی آماده می‌شدم، لباس خوشگلام رو می‌پوشیدم و خودم رو مرتب و تمیز می‌کردم تا شاید از من خوششون بیاد و من رو انتخاب کنن اما هربار بی‌نتیجه بود، همه می‌رفتن و تنها کسی که هیچوقت انتخاب نمی‌شد سایه بود، هیچکس سایه رو نمی‌خواستاشک‌ بود که سرازیر می‌شد ...دخترک معصوم من، فرشته پاک و بی‌گناه من، من همیشه می‌دونستم بچه‌های بهزیستی سختی می‌کشن ولی هیچوقت فرصت نزدیکی یا صحبت با یکی از اون‌ها رو نداشتم فقط خدا می‌دونه تو چقدر سختی کشیدی، بعدها متوجه شدم که دعوا بر سر فرزند خوندگی بیشتر تو سنین شیرخوارگی هست همین که بچه یکم سنش بالاتر میره و از ۵،۶ سال رد میشه عملا مثل یک جنس استفاده شده باهاش رفتار میشه دیگه اگر بچه ۱۰ سال رو رد کرده باشه روز به روز شانس به فرزندی گرفته شدنش پایین و پایین‌تر میاد درست مثل یک کالا باهاشون رفتار میشه، درست مثل یک عروسک پشت ویترین باید تمیز و آماده برای انتخاب باشن هرچقدر سن بچه بالاتر بره سختگیری‌ها هم کم و کمتر میشه و احتمال اینکه اون بچه گیر خونواده بدی بیوفته هم بیشتره چون نظارت روی بچه‌های سن بالاتر خیلی کمتره و بیشتر تمرکز دولت روی شیرخوارگاه هستحالا فهمیدم چرا سایه‌ی من از لفظ "مادر" بیزار بود، وقتی بیشتر باهاش حرف زدم متوجه شدم گویا یک خانم خیری هست که هر ماه بهش یک کمک مالی میده که بتونه از پس مخارج خودش بربیاد و این اتاق رو هم همون خانوم براش پیدا کرده ولی در همین حد نه بیشتر!! خیلی مغرور‌تر از اون بود که بخواد گدایی محبت و توجه کنه من اشتباه کردم که فکر کردم اون مثل من با زخم‌هاش کنار اومده و خیلی راحت می‌تونه این رو بپذیره که من بهش محبت کنم ولی اصلا قبول نمی‌کردسایه‌ی من ... اونقدر داستان‌های بدی تو خونواده‌هایی که سرپرستش شده بودن واسش پیش اومده بود که صرفا نوشتن درباره همون‌ها یک کتاب میشه ولی اون دوست نداره درباره‌ اونها حرف بزنه و منم نمی‌خوام تا زمانی که با این زخم‌ها کنار نیومده اون رو آزار بدم بارها هم بهش گفتم که صرفا پوسته بیرونی زندگیت یعنی موضوع بهزیستی رو تعریف می‌کنم نه بیشتر، تا زمانی که خودت با درونت به صلح نرسی هیچوقت هرگز کسی نخواهد فهمید تو کی هستی!!من نمی‌دونم آینده چی میشه، نمی‌دونم آیا در نهایت می‌تونم کنار سایه عزیزم اون زندگی که تصور می‌کنم رو بسازم یا نه؟ اما این رو می‌دونم که سایه خون و خونواده منه، اون توی رگ‌های من می‌جوشه همونطور که علیرضا افشار بدون هیچ رابطه فیزیکی و بدون ارتباط خاصی توی قلبم می‌جوشه، برای اینکه کسی رو دوست داشته باشم و اون رو بخشی از قلب و هویتم بدونم نیاز به رابطه خونی و یا سند ازدواج ندارم، می‌تونم سایه رو بدون هیچ ارتباط خونی بخشی از خون و میراث خودم بدونم همونطور که می‌تونم ۱۰ سال تمام مردی رو عاشقانه دوست داشته باشم که حتی یکبار لمسش نکردم و ندیدمش ... آره شاید این قدرت منه که می‌تونم چنین کاری کنمتوی زندگیم با صدها و هزاران انسان، مرد و زن، کوچیک و بزرگ حرف زدم و هیچوقت هیچکس به اندازه این دو نفر قلب من رو لمس نکردن، اونها به یقین خونواده من هستن اونها همون رویایی هستن که به امید رسیدن بهش این روزهای تلخ رو زندگی می‌کنم و دووم میارمسایه قشنگم، نور چشمم ... عاشق وقتایی هستم که با هم حرف می‌زنیم، عاشق اینم که تو هم مثل من از این دخترهای مستقل و خودساخته بیزاری و با هم می‌شینم این دخترهای متوهم رو مسخره می‌کنیم، عاشق اینم که تو هم مثل من دوست داری یک روزی تجربه کنی که تکیه کردن به یک مرد واقعی چه حسی داره؟ اینکه کسی باشه که اتفاقا محتاج و وابسته‌اش باشی و زیر سایه اون دلت قرص باشه چقدر می‌تونه حس قشنگی باشه تا اینکه مجبور باشی همه چیو تنهایی به دوش بکشی!!!من حتی عاشق تفاوت‌هامونم هستم، عاشق اینم که من به حجاب اعتقاد دارم و تو ترجیح میدی آزاد و رها بگردی، عاشق اینم که سر مسائل سیاسی عقایدمون ۱۸۰ درجه فرق داره و تهش واسه اینکه عصبی نشی بهم میگی تمومش کنم و منم بدجوری از دستت کفری میشم، عاشق اینم که هربار اگر حرفی یا جمله‌ای بهت میگم با جدیت خاصی بهم میگی لطفا این رو دیگه نگین!! توام مثل علی همون جدیت و اقتدار رو داری، توام مثل علی که تا مدت‌ها من رو "زهره خانوم" خطاب می‌کرد هنوزم بعد سه سال من رو با الفاظ اداری و رسمی خطاب می‌کنی، توام مثل علی لجباز و یک دنده‌ای ...و تو هم مثل علی، عزیز قلب منی، دختر معصوم من!!توی این شهر خراب شده، ۹۹ درصد دوستانم از زمان دبیرستان و دانشگاه همشون شوهر کردن، همه بچه زاییدن و چه بسا بچه‌هاشون دارن مدرسه‌ای میشن تنها کسی که هنوز مجرد مونده منم، تنها کسی که نه شوهر و نه بچه‌ای نداره منم اما من دلم قرصه، من با اونا فرق دارم، اونا درگیر خاله زنک‌ بازی‌ها و چشم و هم چشمی‌های زنانه شون توی این شهر هستن و من قراره یک زندگی رو کنار شوهر و دخترم بسازم حتی اگه علیرضا افشار نباشه تو هستی، تو همیشه توی قلب منیاین منم که به حضور تو توی زندگیم محتاجم برای اینکه زنده بمونم برای اینکه بهم یادآوری بشه من هم خونواده خودم رو دارم، من هم دختر و بچه خودم رو دارم فقط باید بیشتر کار کنم و بیشتر زحمت بکشم تا بتونم بهش برسم همین!!!سعی کردم هیچ خصوصیات مشخصی درباره تو نگم، درباره محل زندگیت، تجربیات خاصه‌ات، اتفاقاتی که برات رخ داده تقریبا درباره هیچ چیزی حرفی نزدم چون این زندگی توعه دختر قشنگم‌ اما دلم می‌خواست این پست‌ اینجا ثبت بمونه همونطور که پست علیرضا افشار اینجا هست تا یادم بمونه ۲ تا دلیل مهم من برای زندگی کردن و ادامه دادن شما هستینبهم گفتی هربار زندگیت رو برای دیگران تعریف می‌کنی اونا حرفات رو باور نمی‌کنن و بهت انگ دروغگو بودن می‌زنن و میگن تو فیلم سینمایی زیاد دیدی و داری دروغ می‌بافی تا ترحم بخری یا توجه جلب کنی و همین هم باعث شده دیگه دلت نخواد برای کسی تعریف کنی از اون طرف همین آدما مدام بهت برچسب می‌زنن و میگن اگه راست میگی ثابت کن و تویی که توی اون روزها نه گوشی داشتی نه دوربینی و نه سند و مدرکی تو میمونی و دنیایی حرف که هیچکس باورش نمی‌کنه اما من باورت می‌کنم قشنگممن باورت می‌کنم و مطمئنم علیرضا افشار هم باورت می‌کنه چون جفتمون زندگی‌هایی رو تجربه کردیم که دقیقا آدم‌ها همین حرفا رو بهمون زدن، مارو به سخره گرفتن و گفتن توهم می‌زنیم و اینا واقعیت نیست، اما می‌خوام بدونی که من به صداقت قلبت ایمان دارم و با تمام وجودم باورت می‌کنم هر رنجی که کشیدی برای من ارزشمنده، من به وجودت توی این دنیا افتخار می‌کنم‌ دخترک منامیدوارم یک روز تو هم بتونی من رو بخشی از خونه و خونوادت در نظر بگیری و همونطور که من وقتی کم میارم به تو فکر می‌کنم تا توان بگیرم تو هم برای خونوادمون بجنگی دخترک عزیز من!!!و یک توصیه در کلام آخر به دوستان ویرگولی:اگر قدرت و توانش رو دارین، واقعا یک بچه به سرپرستی بگیرین مخصوصا بچه‌های بالای ۱۰ سال، اونها خیلی سختی می‌کشن و روند سرپرستی اونها اصلا به اون سخت‌گیری نیست خیلی وقتا می‌بینم طرف میگه که آره مارو ترسوندن و گفتن این بچه‌ها خیلی مشکلات روحی و تروما دارن و زندگی باهاشون دردسره!! بله دوستان دردسره، بله اونا تروما دارن چون بارها و بارها طرد شدن و تحقیر شدن، مگه شما میرین کالا بخرین که انتظار جنس بی عیب و نقص دارین؟ توله‌ای که از خون و گوشت خودتون بیرون میاد تو ۱۵ سالگی می‌بینین هزار تا تروما و روانی بازی ازش سر می‌زنه اونوقت از یه بچه طفل معصوم چه انتظاری دارین؟ چی میشه اگر یکم از حرص و طمع خودتون کم کنین به جای آیفون خریدن یا طلا خریدن یا ناخون کاشتن و چشم جاری رو درآوردن به یک نفر زندگی ببخشین؟ ای کاش من قدرتش رو داشتم که همشون رو به سرپرستی بگیرم ولی فقط خواستم بدونین چنین سرنوشت‌هایی هم هست اگر قدرتش رو دارین توی طرح‌ "میزبانی بهزیستی" شرکت کنین و به صورت میزبان موقت این بچه‌ها رو قبول کنین اگر دیدین بهتون حس خوبی میده برای فرزند خوندگی دائمی اقدام کنین باور کنین برکت به زندگیتون راه پیدا می‌کنهسایه‌ی من اونقدر آسیب دیده که حالا حتی بعد از سه سال آشنایی حاضر نیست با من جایی بیاد یا به من تکیه کنه هنوز هم من براش یک غریبه هستم تصور کنین اگر یک نفر زودتر دست یاری به سمتش می‌گرفت امروز چقدر می‌تونست متفاوت باشه؟ خیلی از اون بچه‌ها اگر بداخلاقی یا بدقلقی می‌کنن خب سگ دست آموز که نیستن حق بدین اگر از جامعه عصبی باشن اگر دل شکسته و تحقیر شده باشن شما کوتاه بیاین، شما یک بشقاب اضافه‌تر توی سفره غذاتون کنار بذارین باور کنین برکت به زندگیتون میاد همونطور که برکت به زندگی من اومد همراه با سایه عزیزمامروز نگاه می‌کنم و می‌بینم خدا اگر علیرضا افشار رو تو سال ۱۴۰۰ از من گرفت در عوض فرشته‌ای مثل سایه رو تو سال ۱۴۰۲ بهم بخشید انگار خدا داشت می‌گفت زهره غصه نخور برات یه فرشته فرستادم که حالت رو خوب کنه و بتونی کنارش زخم‌هات رو مرهم بذاری این دختر مرهم زخم‌های من شد امروز حتی اگر علیرضا افشار رو پیدا کنم و بهم بگه "نه نمی‌خوامت" با اینکه هزار بار عاشقش هستم اما زندگی برای من‌ تموم‌ نمیشه چون من هنوز یک دختر دارم که باید بخاطر اون قوی باشم و ادامه بدم، همه اینها رو گفتم تا یک ورق دیگه از زندگی پرحادثه خودم رو اینجا مستند کنم و برای شمایی که زندگی من رو می‌خونین بدونین که چه اتفاقات عجیب و غریبی برای من میوفته، گاهی تلخ، گاهی شیرین اما همیشه عاشق این زندگی پرماجرا هستم خیلی وقته که با خودم به صلح رسیدم و دیگه این زندگی رو پذیرفتم شاید یکی از اون دلایل وجود سایه‌ی عزیزم بودتاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۴۰۵ _ ۴۱۳۴ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSat, 17 Oct 2026 01:14:49 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/چرا-علیرضا-افشار-خاصه-klizc9qypxfiعکسی از سال ۱۳۹۷ در مراسم ختم مادربزرگنوشتن درباره آقای افشار برای من خیلی سخته چون هربار که درباره‌اش می‌نویسم اشکم سرازیر میشه و دلتنگی‌هام صد برابر بیشتر از حالت معمول به قلبم هجوم میارن ولی باید بالاخره شروع کنم به نوشتن درباره‌اش!! با خودم فکر می‌کنم من میام ۱۲ هزار کلمه درباره مرد‌های عیاش و بی‌مصرف می‌نویسم اونوقت درباره نور چشمم، درباره مرد زندگیم، درباره کسی که تمام هویتم رو بهش مدیونم هیچی ننویسم؟ هر چقدر هم نوشتن درباره‌اش سخت باشه باید این سختی رو به جون بخرم، یکی از اخلاق‌های بدی که دارم همینه که وقتی یک چیزی برام بیش از حد مهم میشه به جای اینکه اول به اون بپردازم ابتدا میام به مسائل فرعی‌تر می‌پردازم و به خودم میگم وقتی دور و برم خلوت‌تر شد با خیال آسوده یک دل سیر درباره‌اش بنویسم ولی می‌بینم ۴ سال از اومدن توی سایت ویرگول گذشت و من هر روز به خودم وعده میدم که این ماه نشد ماه بعدی درباره علی جانم مفصل می‌نویسم و اون روز هنوز نرسیده!! هرچند عظمت علی چیزی نیست که با کلمات قابل بیان باشه اما من تلاشم رو می‌کنم چرا که هر چیزی که شما امروز درباره زهره ترقویی می‌دونید فقط به خاطر وجود علیرضا افشار هست، اون تمام زندگی و هویت منه!!کنترل شهوت، قدرت مطلق یک مرد استمی‌دونم که قطعا براتون سوال شده که چرا علیرضا افشار اینقدر برای من خاص هست؟ یعنی علیرضا یک فرشته پاک و منزه و بی‌عیب و ایراد بوده؟ واقعیت اینه که خیر!!! اینطور نبود که علی کاملا بی‌عیب باشه و ما هیچ مشکل و چالشی با هم نداشته باشیم قطعا که مشکلات زیادی داشتیم که اگر یادم بیاد بهشون اشاره می‌کنم اما علی ویژگی‌هایی در خودش داشت که اون رو در نظر من تبدیل به یک قادر مطلق می‌کرد علی برای من یک انسان معمولی نبود، توی وجود زهره، یک دختر کوچولوی تنها و ترسیده از مردها وجود داشت که مثل یک گربه‌ی وحشی به همه مردها پنجول می‌کشید و اونها رو فراری می‌داد ولی علی تنها کسی بود که این زهره‌ی وحشی و ترسیده رو تحمل می‌کرد و فرار نمی‌کرد، پنجول‌هاش رو، زخم‌هایی که به صورت علی می‌کشید رو تحمل می‌کرد و زهره کوچولو رو با دست‌های محبت و توجه به آغوش می‌کشید تا جایی که بعد از یک سال تازه زهره متوجه شد که علی واقعا با مردهای دیگه فرق داره و کسی نیست که دنبال فرصتی برای ارضای خودش باشه که اگر چنین بود و دنبال همچین چیزی بود خیلی زودتر از اینها دست به کار می‌شدآدمیزاد تا وقتی بچه‌ هست و وارد اجتماع نشده تصوراتش از یک زندگی رویایی و یک پارتنر رویایی مطابق چیزهایی چیده میشن که از طریق فیلم‌ و سریال‌ها یا شبکه‌های اجتماعی به خوردش داده میشه، پسر‌های شش تیغ و جذاب و قد بلند و سیکس پک‌دار که عاشق دختر کوچولوی فسقلی قصه ما شدن چیزی شبیه به رمان‌های خاک بر سری تلگرامی ولی وقتی وارد جامعه میشی و با صدها بیمار جنسی و روانی که پشت ظاهر جذاب و خوش تیپ پنهان شدن روبرو میشی تازه می‌فهمی که ظاهر و قیافه و سیکس پک مهمه، نمیگم مهم نیست چون دروغه!! اینکه شما یه شوهر پولدار و خوش تیپ داشته باشی نور علی نور هست ولی اگر قرار باشه بین یه مرد خوش تیپ که بیمار جنسی هست و یه مرد امن که بی‌پول و دلسرد هست مثل علیرضای من، یکی رو انتخاب کنی قطعا انتخابت یک مرد سالم خواهد بود ولو اینکه زشت باشه یا بی‌پول باشه یا هر چیزی ...علی قدرتی رو در وجودش داشت که من هرگز قدرش رو نفهمیدم تا زمانی که از دستش دادم و اون "قدرت کنترل شهوت" بود، علی هم یک مرد بود مگه می‌شد که طی ۴ سال رابطه عاطفی حتی اگر صرفا از پشت گوشی باشه هیچ اتفاقی بین دو تا انسان نیوفته؟ قطعا که میوفتاد اما علی ... آخ چطور این رو به زبون بیارم؟ علی خودش رو کنترل می‌کرد وقت‌هایی که به طور واضحی از لحن و بیانش متوجه می‌شدم که شهوت بهش غالب شده ولی داره خودش رو کنترل می‌کنه طوری در نظر من جذاب می‌شد که حتی باورتون نمی‌شهسوال: آیا حاضرین شوهر خودتون رو یک شب تا صبح توی اتاقی با زن‌های لخت تنها بذارین و مطمئن باشین به شما خیانت نمی‌کنه؟ مطمئنم هیچ زنی حاضر نیست این کارو بکنه اما من علی رو چنان قوی می‌دیدم که مطمئن بودم حتی اگر صد تا زن لخت کنارش باشن هرچقدر هم سختش باشه باز خودش رو کنترل می‌کنه و تا زمانی که خودش اراده نکنه اتفاقی نمیوفتهشبی رو به خاطر میارم که علی از سرکار برگشته بود و خیلی خسته بود اما خوابش نمی‌برد انگار یه چیزی مانع خوابیدنش میشه و من اینو فهمیده بودم، مردی که ۱۰ و ۱۱ شب خوابش می‌برد حالا ۱۲ و ۱ شب شده بود و هنوز بیدار بود ولی من خجالتی و با حجب و حیا بودم و نمی‌خواستم درباره چیزی که توی ذهنم بود با علی حرف بزنم چون می‌ترسیدم، بعد از حدود یکسال آشنایی با اینکه مثلا دوست دختر و دوست پسر هستیم ولی حرمت بینمون هنوز شکسته نشده بود و علی همیشه می‌گفت اجازه بدیم حلال همدیگه بشیم و منم عاشق همین اخلاقش بودم تا اینکه بعد از کمی حرف زدن یهو گفت:زهره اگه الان کنارم بودی با همه چه کارها که نمی‌کردیم!!اون شب، پنجشنبه شب یا اصطلاحا همون شب جمعه بود و من هم از یک ساعت قبلش حس می‌کردم علی یه چیزیش شده چون لحن و صحبتش عوض شده بود ولی وقتی این حرف رو زد دیگه شکم به یقین تبدیل شد، ازش پرسیدم "نیازت زده بالا علی؟" و اون گفت "آره این تورو اذیت میکنه زهره؟" من سکوت کردم و گفتم بهتره بخوابیم!!شب بخیر گفتم اما من خوابم نبرد ... موضوع خیلی ساده بود هیچ اتفاق خاصی هم نیوفتاده بود، علی هم بنده خدا حرف خاصی نزده بود، بعد از یکسال صحبت کردن و خرج کردن این کمترین حق علی بود که بخواد پشت گوشی با من لاس بزنه وقتی نیاز جنسی بهش فشار میاره، اینو می‌دونستم که پسرهای دیگه توی همون یک ماه اول یا سه ماهه اول بحث نیاز جنسی رو باز می‌کنن و طرف رو می‌کشونن به تخت خواب ولی علیِ من یکسال تمام باهام مثل خواهرش رفتار می‌کرد اونم دیگه حق داشت!! ولی من می‌ترسیدم، فکرم هزار راه می‌رفت، نکنه این یه آزمون برای من بود؟ نکنه علی می‌خواست منو امتحان کنه ببینه بهش پا میدم یا نه و اگر بهش جواب مثبت می‌دادم اونوقت دیگه لایق این نبودم که مادر بچه‌های آینده‌اش باشم؟ دو دقیقه بعد یه فکر دیگه به سرم می‌زد، علی از صبح تا شب میره سر ساختمون کارگری می‌کنه کیسه سیمان جابجا می‌کنه و هربار آخر ماه که میشه نیمی از حقوق ناچیزش رو برای تو می‌زنه ذلیل مرده، پدر و برادرت که هم‌خون تو هستن حاضر نیستن پول مفت و مجانی بهت بدن اونوقت تو دربرابر درخواستی که علی از پشت گوشی ازت داشت مقاومت می‌کنی؟ پس فردا روز که زنش شدی چطوری نیازش رو برطرف می‌کنی؟ پس تو به چه دردی می‌خوری زهره؟ تویی که حتی نمی‌تونی نیاز جنسی مردی که عاشقش هستی رو رفع کنی دقیقا به چه دردی می‌خوری کودن؟ نه نه نه ... صبر کن صبح که بیدار بشه بهش میگم، فردا شب براش جبران می‌کنم وقتی بیدار بشه براش توضیح میدم که چون تا حالا توی همچین موقعیت‌هایی نبودم استرس گرفتم وگرنه من خودمم مشتاقم که با علی باشم من علی رو دوست دارم خیلی دوسش دارم!!صبح شد ... علی صبح بخیر نگفت!!! علی هر روز که از خواب بیدار می‌شد پیام می‌داد پس چرا امروز پیام نداد؟ یعنی دلخور شده؟؟ یعنی من باید دیشب باهاش همراهی می‌کردم؟؟ هر ثانیه با هزار فکر و خیال سپری می‌شد، همینطوریش هم هر لحظه دلم برای علی تنگ می‌شد و می‌خواستم ثانیه به ثانیه باهاش حرف بزنم حالا تصور کنین توی همچین شرایطی باشم که شب قبل خراب شده و من دارم دیوونه میشم، زمین و زمان انگار علیه من شدن، خون توی رگ‌هام خشک شده، نمی‌تونم نفس بکشم انگار یه وزنه سنگین روی قلبم گذاشتن خدایا چرا پیام نمیده؟ نکنه ترکم کرده؟ نکنه دیگه منو نمی‌خواد؟ اگه منو نخواد چیکار کنم؟ بگم غلط کردم؟ بگم هرچی تو می‌خوای؟ آره آره زهره احمق خب اونم یه مرده نیاز جنسی داره، تازه بدبخت یک سال هم بهت آوانس داده تو باید دستشم ببوسی که تا یک سال حتی یک عکس قدی یا عکس لختی یا حتی یک واژه جنسی ازت نخواسته اونوقت تو واسش ناز می‌کنی و به جای اینکه همراهی کنی باهاش میگی شب بخیر و خدافظ؟؟ خدایا گوه خوردم خدایا دستتو می‌بوسم بگو علی پیام بده، خدایا توروخدا بگو علی پیام بده قول میدم دختر خوبی بشم خدایا همین یه بار پیام بده، چرا اینقدر بدنم درد می‌کنه؟ چرا تا مغز استخونم از تصور نبودن علی تیر می‌کشه؟ این چه دردی هست که پایان نداره؟۱۲:۳۰ دقیقه ظهر، دینگ!!! اعلان پیامش رو توی نوار بالای گوشی می‌بینم، "زهره جان بیدار شدی؟" مثل معتادی که به مواد مخدرش رسیده، مورفین توی بند بند وجودم تزریق میشه دارم جوشش خونی که تا همین ثانیه پیش یخ زده و منجمد شده بود رو توی رگ‌هام احساس می‌کنم، گرمایی که فقط با دیدن یک جمله از سمت علی توی کل وجودم داره پخش میشه از فرق سرم این گرما شروع میشه و کم کم به دست و پاهام ختم میشه، نمی‌دونم چند دقیقه هست که به اون صفحه گوشی خیره شدم فقط دارم نگاه می‌کنم یک جمله ساده توی نوار اعلان گوشیم، نگاهش می‌کنم، بوسش می‌کنم، من این جمله رو به آغوش می‌کشم علیِ من اینجاست، علیِ من جایی نرفته، علیِ من قهر نیست، اگه قهر بود بهم نمی‌گفت "زهره جان"!! من زبون علی جانم رو می‌شناسم، بعدشم علی همیشه میگه قهر کار پسر بچه‌هاست، یه مرد گنده قهر نمی‌کنه!! قربون گنده بودنش برم، قربون ریختش برم، الهی من بمیرم براش که چطور یک لحظه بودنش تمام رنگ و شادابی زندگیم رو بهم برمی‌گردونه!!خیلی خب بسه دیگه زهره خودتو جمع کن!! نباید به علی بروز بدی که دلتنگش شدی، مردها هرگز نباید بدونن چقدر دوستشون داری و وابستشون هستی وگرنه تورو ترک می‌کنن و میرن سراغ نفر بعدی اینو از توی پست‌های اینستاگرامی و آموزش‌های سیاست زنانه یاد گرفتم، منم باید اینطوری رفتار کنم که علی منو بخواد، اگه علی بدونه توی این چند ساعت از غصه تلف شدم اونوقت پررو میشه نباید بهش چیزی بگم باید اون اسیر من باشه نه برعکس!! آره دیگه ... زهره احمقی که منبع زنانگی و سیاستش چهار تا پکیج فروش اینستاگرامی و پست‌های اینستاگرامی و یوتیوبی باشن و به جای مقالات معتبر علمی و روانشناسی بیاد به چهار تا زن بی‌سواد که پکیج زن باسیاست می‌فروشن اعتماد کنه عاقبتش همین میشه، زهره هیچوقت به علی نشون نداد که چقدر وجودش به وجود علی وابسته هست، همیشه جلوی علی بی‌نیاز رفتار می‌کرد و اینطوری بود که اگه همین فردا هم بذاری بری آقای افشار من هیچ احتیاجی به تو ندارم!!! تف به صورتت بیاد زهره ... شاید علی نیاز داشت بشنوه که یک نفر توی دنیا بهش محتاج هست زهره، شاید اون به عنوان یک مرد نیاز داشت اینو بشنوه که یک نفر توی دنیا هست که زیر سایه علی خوشحال و با امنیت زندگی می‌کنه تو که همه اینها رو تجربه می‌کردی پس چی می‌شد اگر به خودش هم بروز می‌دادی بیشرف؟؟ اوه بله باید زن باسیاستی می‌بودی که مثلا چی بشه؟؟ سیاست رو توی کجات می‌خواستی بذاری دختره‌ی احمق نادون؟؟ ولی خب کی بود که این چیزها رو به زهره یاد بده؟ زهره خواهری داشت؟ دوستی داشت؟ مادری داشت؟؟؟زهره‌ی احمق هیچکس رو نداره که توی همچین شرایطی ازش مشورت بگیره و بفهمه کار درست چیه، از نظر مادرم حتی حرف زدن با علی یک گناه کبیره بود که تقاصش مرگ بود با اینکه صدها بار چت‌های علی رو به مادرم نشون می‌دادم و می‌گفتم مامان ببین!! علی حتی یکبار با من بد حرف نمی‌زنه حتی یکبار لاس نمی‌زنه یا حرف زشت نمیگه ولی حرف مادرم یک چیز بود "دختر من فاسد شده، زهره خراب و هرزه شده و دنبال کیر می‌گرده تا خودش رو آروم کنه" البته که این جملات گوهربار رو وسط دعواها می‌گفت که اون پاک و منزه مثل یک تیکه گوشت نشسته توی خونه و تا لحظه عقد حتی بابام رو ندیده و باهاش حرف نزده ولی من اونقدر فاسد و خرابم که با یک مرد غریبه از پشت گوشی حرف می‌زنم درحالی که من بارها سعی می‌کردم به مادرم نشون بدم که به چهارچوب‌هایی که بهم گفته پایبند هستم ولی گاهی وقت‌ها احساس می‌کردم مادرم به خوشبختی من حسودی می‌کنه!!!می‌دونم الان این حرفی که می‌زنم شاید زشت و زننده باشه ولی کاش می‌تونستم نگاه‌ها و تیکه طعنه‌های مادرم رو براتون ثبت و ضبط کنم تا ببینین هر بار که علی برام هدیه‌ای می‌فرستاد مادرم اون روز یک چیزی رو بهانه می‌کرد و باهام قهر و دعوا راه می‌انداخت تا خوشحالی من رو یک جوری زهرمار کنه و تبدیل به دعوا کنه، هربار علی برام پول می‌زد من تو چشم‌های مادرم خشم و نفرت رو می‌دیدم که چطور حرصی میشه یا وقتی درباره ازدواج کردن و رفتن از این شهر حرف می‌زدم مادرم مدام تحقیرم می‌کرد و می‌گفت اون یه بچه تهرانی هست عمرا مادرش نمیاد تورو از دهات سیستان بگیره که دست آخر هم حرفش به کرسی نشست، انگار مادرم دوست داشت چون خودش بدبخت و بازنده شده منم تا آخر عمرم توی همین باتلاق کنارش بمونم که اون یه وقت تنها نمونه، همین هم باعث شده امروز تا این حد از مادرم متنفر باشم وگرنه بله مادرم مثل پدرم نیست و مستقیم بهم آسیب نزده اما تمام اون طعنه‌ها و تیکه‌ها، تمام اون تلاش‌هاش برای اینکه اجازه نده من به یک شهر دیگه برم درس بخونم، تمام کارهاش برای اینکه من رو به اسم عشق و دوست داشتن به زور کنار دست خودش نگه داره همشون باعث شدن از این زن متنفر بشم، هر روز صبح که از خواب بیدار میشم مادرم منتظره که پدرم بیرون بره و شروع کنه مثل یک ضبط صوت از داستان‌های ۳۰ سال پیش که چطور پدرم تو شب عروسی مشروب خورده و خونواده رو بی‌آبرو کرده تا داستان‌هایی که هزار و یک بار همشون رو از حفظ هستم برام تعریف کنه، روز به روز احساس می‌کنم دارم احمق‌تر و کودن‌تر میشم از بس که مادرم شبانه روز بغل گوشم ویز ویز می‌کنه اشکام بند نمیاد خدایا ... دلم خونه‌ی خودم رو می‌خواد، دلم می‌خواد خونه خودم، آشپزخونه خودم، غذای خودم، شوهر خودم رو داشته باشم، دلم می‌خواد تا هر وقت که دوست دارم ظرف‌های آشپزخونه کثیف باشه و هیچکس نباشه که غر بزنه که چرا زهره عرضه نداره کار خونه انجام بده!! کار خونه‌ای که از نظر من وسواس بیش از حد مادرم هست که می‌خواد آشپزخونه هر روز مثل دسته گل باشه و اگر ذره‌ای لکه روی سینک ظرفشویی باشه اون وایتکس و جرم گیر رو بیرون می‌کشه تا اونجا رو تمیز کنه، من نمی‌خوام خودم رو با این مواد شیمیایی کور کنم ولی از نظر مادرم من کثیف و شلخته‌ام و اون هم وسواسی نیست فقط آدم تمیز و مرتبی‌ هست!! دلم می‌خواد خونه‌‌ی خودم باشم، آشپزخونه خودم، ظرف‌های خودم، دلم می‌خواد تا یه هفته دست به ظرف‌ها نزنم می‌خوام یکبار همه آشپزخونه گندیده بشه و هیچکس نباشه که سرم نق نق کنه!! دلم شوهرم رو می‌خواد ‌... اشک‌ها دوباره مهمون چشمام شدن!! ای بابا ... ببین از کجا به کجا رسیدیم (خنده‌های اشک آلود)ببین از کجا به کجا رسیدیم!!! برای همینه که نمی‌تونم ذهنم رو جمع و جور کنم و درباره‌ موضوعات زندگی شخصی‌ام خصوصا خانواده‌ام و ارتباط پیچیده‌ام با علی چیزی بنویسم چون هربار می‌خوام درباره این دو موضوع بنویسم اونقدر اشک می‌ریزم سرش که نصفه نیمه متن رو رها می‌کنم و یا مثل این مورد از یک چیزی شروع میکنم و بعد وسطش می‌بینم وصل شدم به یک خاطره‌‌ای که هیچ ربطی به موضوع اصلی نداره ولی من نمی‌تونم قیدش رو بزنم!!!بگذریم ... مهم این بود که حالا علی پیام داده، خدایا شکرت!! دیشب خیلی سخت گذشت صبح از اون هم سخت‌تر بود هر لحظه‌ای که چشم انتظار علی بودم جونم به لبم می‌رسید اما حالا علی اینجاست، علی من اینجاست، علی منو ترک نکرده!! خودم رو جمع و جور کردم و محکم و استوار بهش پیام دادم!عه علی جون پیام دادی؟ من که اونقدر درگیر کارهام بودم اصلا متوجه نبودنت نشدم ولی خوشحالم الان پیام دادی!!علیِ صاف و ساده من ...مظلومِ بی‌پناه من ...برگشت بهم گفت زهره جان میشه یه چیزی بگم؟ از دیشب که بهم شب بخیر گفتی فکرم درگیره همش با خودم میگم نکنه از اون حرفی که زدم دلخور شدی زهره جان؟؟ زهره جان سکوت می‌کنه!! پس دلخور شدی درسته؟؟ این سکوتت برای همینه؟ ببخشید من منظوری نداشتم!!حالا جواب میدم، گفتم عیبی نداره بالاخره توام یه مردی بعد این همه وقت از آشنایی من وظیفه دارم نیازت رو برات برطرف کنم حتی اگه پشت گوشی باشه!! داشتم زر می‌زدم، من واقعا ترسیده بودم که اگر به علی رو بدم و اجازه بدم حتی از پشت گوشی پیشروی کنه اونوقت دفعات بعدی از من عکس و فیلم برهنه بخواد چیزی که توی روابط امروزی خیلی نرمال شده ولی برای من هنوز یک تابوی بزرگ هستاما جملات بعدی علی من رو شوکه کرد، گفت اینطوری نگو، من اشتباه کردم زهره جان، یه لحظه نیازم بهم غالب شد و حرفایی زدم که در شان تو نبود، تو ارزشت برای من خیلی بیشتر از ایناست از این به بعد حواسم رو بیشتر جمع می‌کنم زهره جان، اگر یه وقت حالم بد بشه دیگه بهت پیام نمیدم که حالت رو بد نکنم بازم معذرت می‌خوام!!!خیره به صفحه ... قلبم اونقدر تند تند می‌زد که احساس می‌کردم داره از سینه‌ام می‌زنه بیرون، تصور می‌کردم علی به عنوان یک پسر تهرونی من رو به سخره بگیره و بگه شانس مارو باش یه دختر دهاتی گیرمون اومده که واسه یه جمله ساده هم ادا اطوار درمیاره، مردم با دوست دختراشون هزار و یک چیز رو تجربه می‌کنن و عشق و حال می‌کنن اونوقت ما باید لنگ اجازه خانوم باشیم!! ولی علی ... علیرضای من اونقدر آقا و نجیب بود که نه تنها من رو تمسخر نکرد بلکه بخاطر یک جمله ساده‌ای که هیچ اتفاق خاصی نبود از من عذرخواهی کرد!! آخه یه مرد چطور می‌تونه اینقدر پاک و نجیب باشه؟ اگر جنتلمن بودن به این نمیگن پس به چی میگن؟علیرضای من، نور چشم من ... با وجود اینکه توی استانی زندگی می‌کنم که حتی واژه دوست پسر داشتن با هرزگی و خراب بودن برابری می‌کنه و بارها و بارها از سمت آدم‌های مختلف تحقیر شدم که چرا تورو دوست دارم ولی ای کاش می‌دونستی که چنان به وجودت افتخار می‌کنم که همه جا سرم رو می‌گیرم بالا و میگم من زیر سایه این مرد زندگی کردم، اگر هر دختری خودش رو با اسم پدرش معرفی می‌کنه من خودم رو با اسم تو معرفی می‌کنم چون تو افتخار منی، تو اون هویتی هستی که زهره باهاش ساخته شده اگر امروز اینقدر محکم پای چهارچوبم وایمیسم همش به لطف وجود تو هست تو نور زندگیم هستی، تو افتخار قلب منی کاش فقط یک بار بتونم دستات رو بگیرم و بهت بگم وقتی از زندگی ناامید میشم چقدر یاد تو بهم قدرت زندگی می‌بخشهتصور می‌کنم اگر روزی پیدات بکنم و ببینم تو همسر و بچه داری و کنارشون خوشبختی چه حالی میشم؟ احتمالا دلم می‌خواد اون لحظه بمیرم از اینکه تورو از دست دادم بمیرم و تیکه تیکه بشم اما عوضش خوشحال میشم که تو بعد از سال‌ها رنج و سختی بالاخره شادی و آرامش رو پیدا کردی علیرضای عزیزم ... من اگر تمام سال‌های زندگیم هم بخوام صرف نوشتن درباره تو بکنم باز هم کافی نخواهد بود تو اونقدر بزرگ هستی که هیچ واژه‌ای نمی‌تونه تورو در کلمات جای بده، این روزها که درباره اومدن به تهران تحقیق می‌کنم و با اشخاص زیادی از جمله تعدادی وکیل و کارآگاه خصوصی درباره تو حرف می‌زنم باید بودی و قیافه‌هاشون رو حتی از پشت گوشی می‌دیدیآقای وکیلی به اسم "رجبی" رو پیدا کردم که بهم قول کمک توی پیدا کردن رد و اثری از سمت تورو داده، وقتی داستان عجیب و غریب عاشقانه‌هام با تورو براش تعریف کردم بهم گفت "خانم ترقویی این داستان شما ارزش یک فیلم سینمایی یا یک کتاب عاشقانه رو داره، باید از روش کتاب بنویسین" البته که خواهم نوشت ... در وصف عشق و احساسم نسبت به تو کتاب‌ها خواهم نوشت ای کاش که فقط ده درصد از مردان سرزمینم شبیه تو بودن، اونطوری که تو قدرت و جسارت داشتی که زیپ شلوارت رو کنترل کنی و هر زمان اراده کنی خودت رو عقب بکشی ... چطور می‌تونستی اینقدر خودنگهدار باشی؟ این قدرت اصلا چیز کوچیکی نیست علی جانم، تو قدرتی داشتی که تو دنیای امروز با خدایی کردن برابری می‌کنه به این مردها نگاه کن، همشون محتاج ۲۵۰ گرم گوشت هستن برای رسیدن بهش هرکاری می‌کنن درس می‌خونن، دانشگاه میرن، شغل پیدا می‌کنن، حقوق می‌گیرن، خونه و ماشین می‌خرن که تهش چی بشه؟ بتونن یک تیکه گوشت بدست بیارن که فقط برای ده دقیقه شهوتشون رو خالی کنن اما تو؟؟؟ تو اونقدر محکم و استوار بودی که زهره‌ای که خودش رو قوی‌ترین در کنترل شهوت می‌دونست در برابر تو کم می‌آورد با خودم می‌گفتم خدایا این همه قدرت از کجا میاد؟ یعنی پدرش بهش یاد داده؟ یا خودش یاد گرفته؟ چطور یک مرد می‌تونه اینقدر نجیب باشه؟؟ هرچقدر تو بیشتر می‌تونستی روی خودت کنترل داشته باشی من بیشتر عاشقت می‌شدم برای همین هم بود که وقتی بعد از یک سال و نیم اولین جملات عاشقانه و جنسی بین ما رد و بدل شد من حتی یکبار هم احساس نکردم که حالم بد میشه اتفاقا برعکس برای اولین بار حس کردم چقدر زن بودن چیز قشنگی هست، آره علی جان ... زن بودن قشنگ‌ترین چیز توی دنیاست اگر مرد تو باشی!!!خدا خودش شاهده که به نظر من حتی قوانین باید ۱۰ تا زن رو هم برای مردی مثل تو حلال بدونن، با خودم فکر می‌کنم چقدر نامردی هست اگر فقط من یک نفر شانس زندگی کردن کنار مرد نجیب و درستی مثل تورو داشته باشم؟ اینطور نیست؟ خیلی بی‌انصافیه که فقط یک نفر همچین شانسی داشته باشه، مخصوصا به این خاطر که مادر و پدرت کوتاهی بزرگی در حق جامعه بشری کردن و فقط یک پسر به دنیا آوردن، به نظرم که باید ازشون شکایت، آقای مهدی افشار به عنوان پدرت باید جوابگوی همه ما باشه که چرا چنین ظلم بزرگی رو در حق جامعه کرده و اجازه نداده تا مردان بیشتری از ریشه اون بوجود بیان تا زنان بیشتری فرصت خوشبخت شدن داشته باشن!! حالا که پدر و مادرت این ظلم رو روا داشتن من دیگه نباید با خودخواهی تورو مال خودم بدونم، به نظرم باید با همجنس‌های خودم آشتی کنم و یه ۵،۶ تا هوو کنار هم به خوبی و خوشی زندگی کنیم 😂😂😂یادم میاد یک روز درباره این حرف می‌زدیم که تو وقتایی که به من پیام نمیدی داری با دخترای دیگه حرف می‌زنی؟ و تو گفتی آخه من از پس زبون تو یه نفر برمیام زهره جان که بخوام سراغ دختر دیگه‌ای هم برم؟ با یه وجب قدت که شیش متر زبون داری دختر!!! ... می‌گفتم اگه ازدواج کنیم باید هر شب "اعمال خاک بر سری" انجام بدیم عاشق این بودم که اینطوری با هم لاس می‌زدیم عاشق این بودم که درباره خصوصی‌ترین مسائلمون با زبون رمزی و کلمات جایگزین حرف می‌زدیم، می‌گفتی هر شب؟؟؟ زهره جان بیخیال شو عزیزم من صبح تا شب میرم سرکار خسته و کوفته میشم بذار تمرکزمون فقط روی آخر هفته‌ها باشه!! می‌گفتم نهههه یعنی چی که فقط آخر هفته‌ها؟؟ یعنی توی ۳۰ رووووز فقط ۴ بار خاک بر سری داشته باشیم؟ می‌گفتی خب زهره جان به تو که بد نمیگذره خانومم، شما اون پایین دراز کشیدی منه بدبختم که باید زور بزنم😂 وای خاک به سرم ... عاشق این اخلاقت بودم علی ... هیچوقت اینو بهت نگفتم ولی عاشق این اخلاقت بودم که هیچوقت حرمت و حیایی که بین ما بود رو از بین نمی‌بردی، هیچوقت نمی‌گفتی بیا می‌خوام بکنمت بیا می‌خوام جرت بدم!! متنفر بودم از این جملات و هنوزم هستم باورم نمیشه بعضی زن و شوهرا چطوری این چیزها رو میگن ... در عوض ما برای هر چیزی یک کلمه جایگزین داشتیمبه جای سکس می‌گفتیم کارهای خاک بر سریبه جای آلت تناسلی می‌گفتیم دم و دستگاهبه جای هر چیزی یک کلمه متعادل تر داشتیم و اینطوری بود که حتی وقتی باهام لاس می‌زدی من هیچوقت احساس اذیت شدن نداشتم چه بسا حتی خودم پا پیش می‌ذاشتم و سر به سرت می‌ذاشتم و اذیتت می‌کردم و می‌گفتم من توقعاتم خیلی بالاست فکر نکن با هفته ای یکبار سر و ته ماجرا رو هم میاری هاااا باید خیلی زورت زیاد باشه!! فکرش رو بکن اونقدر کنارت احساس امنیت داشتم که خودم پا پیش می‌ذاشتم تا باهات لاس بزنم ... اونوقت این آدما میان به من نصیحت می‌کنن و میگن درباره تو چیزی ننویسم و سعی کنم با آدمای جدید آشنا بشم آخه اینا چی می‌دونن از وجود تو؟ فرشته پاک من، تمام اون شب‌هایی که بخاطر نزول خور و دعواهای توی خونه دلت شکسته بود ولی هیچی به روی زهره نمی‌آوردی که اعصاب زهره خورد نشه و من بعدها فهمیدم چی بهت گذشته که به این روز افتادی قربونت برم، مردی قوی من، مرد جسور من که ماه‌ها بحث و دعواهایی که با پدر و مادرت داشتی و کتک‌هایی که از نزول خور خورده بودی رو ازم مخفی کرده بودی تا زهره غصه‌اش نگیره اونوقت زهره احمق فکر می‌کرد تو داری با زن‌های دیگه هرزگی می‌کنی!! چی بگم؟ هر چی هم بگم یه درده!! فقط می‌تونم بگم ببخشید، ببخشید علی جان ... ببخشید که درکت نکردم، ببخشید که کنارت نبودم، ببخشید که اونقدر قوی نبودم که وقتایی که پدرت تورو از خونه بیرون کرده بود من بهت پول بدم و بگم خودت رو نجات بده، ببخشید که دائم باهات بحث می‌کردم و فکر می‌کردم بهم خیانت کردی چون مدام با خودم می‌گفتم شاید من اشتباه کردم و شاید علی هم یکی هست مثل مردهای دیگه!! ببخشید که تنهات گذاشتم ... علی اگه یه روز بمیرم و تورو نبینم بزرگترین حسرت زندگیم تویی، اینکه نتونستم حتی یکبار دستات رو بگیرم، پیشونی‌ات رو ببوسم و بگم علی من کنارتم، دستات رو ببوسم و بگم ممنونم که بخاطر من کیسه سیمان جابجا می‌کنی و زحمت می‌کشی، علی توروخدا پیدا شو ... توروخدا ... من خیلی حالم بده ... حتی اگه من رو نمی‌خوای حتی اگه زن و بچه دار شدی، حتی حتی حتی ... فقط می‌خوام بدونی برای همه چیز خیلی پشیمونم علی ای بابا باز دارم گریه می‌کنم دوباره اشکام اجازه نمیده چیزی رو ببینم نمی‌دونم امیدوارم اون آقای "رجبی" واقعا یه وکیل بوده باشه و من پول به یک کلاهبردار نداده باشم من حتی مطمئن نیستم اون واقعا وکیل بود یا نه؟ اونقدر عاجز بودم که ۱۰ میلیون از پولی که داشتم رو سریع تقدیم اون کردم که بهم قول بده تورو پیدا کنه ولی من که اونو نمی‌شناسم از سایت دیوار پیداش کردم شاید حتی یه کلاهبردار باشه اینطور نیست؟ وای وای علی ... اگه بدونی من چند بار بخاطر تو توی زندگیم ریسک کردم کاش بودی و می‌دیدی که دست به دامن هر غیرممکنی شدم تا پیدات کنم علی خیلی سرم درد می‌کنه احساس می‌کنم قراره بمیرم لازمه ذکر کنم که علیرضا افشار اطلاع داره که درباره‌اش مطلب می‌نویسم هر چند اون توی اینستاگرام یا ویرگول حضور نداره و شخصا این مطالب رو ندیده اما تو آخرین صحبتی که در سال گذشته باهاش داشتم لینک مطالب قبلی رو براش فرستادم و حتی بخشی از کامنت‌ها و دایرکت‌هایی که توی پیج قبلی‌ام برام ميومد از سمت زن‌ها و دخترها که علی و هویتش رو تحسین می‌کردن براش می‌فرستادم و اون با خنده فقط گفت "زهره حسابی معروفم کردیا!! حالا که اینقدر خاطرخواه دارم چطوره منم بیام توی این سایتتون واسه خودم حساب بسازم؟" برای یک لحظه احساس کردم همون علیرضای مهربون و شوخ طبعی که تو سال ۱۳۹۷ برای اولین بار باهاش آشنا شدم برگشته بود، علیرضایی که هنوز زیر بار بدهی‌های سنگین و نزول خور و طرد شدن از سمت خونواده نرفته بود و هنوز به آینده امید داشت!! به هرحال علیرضای من در جریان مطالب این صفحه هست این رو از این جهت گفتم که بعضا دوستانی پیام میدن و میگن شاید این طفلک زن و بچه داره و تو داری با آبروش بازی می‌کنی یا هر چیزی شبیه اون!!! کاش زن و بچه داشته باشه، کاش خوشبخت شده باشه کاش به آرامش رسیده باشه قسم می‌خورم اگر ببینم زن و بچه‌ای داره و خوشبخته حتی باهاش روبرو هم نمی‌شم همه چیز رو پاک می‌کنم و برای همیشه گم و گور میشم ولی حالا؟ توی این سردرگمی ... علی کجاست؟ تاریخ انتشار: ۲۲ مهر ۱۴۰۵ _ ۴۶۶۰ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiWed, 14 Oct 2026 18:13:40 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/سرخوردگی-در-فضای-مجازی-ntyq4ntqqyvvدیروز کامنتی رو دیدم از دوستی که سال‌هاست داره مطالب من رو می‌خونه ولی من به جهت قانون سفت و سختی که برای خودم گذاشتم و قسم خوردم هرگز توی فضای ویرگول با هیچکس صمیمی نشم یا مبادله‌ی لایک و کامنت راه نندازم از همه دوری کردم و هیچوقت مطالبش رو نخوندم تا اینکه توی کامنتی که دیروز خوندم متوجه شدم ازم دعوت کرده یکی از مطالبش رو بخونمجیمی نوترون نمی‌رقصه کارتر!مطلب رو باز می‌کنم و اولین حسی که مثل یک سیلی توی صورتم کوبیده میشه حس پوچی هست، همون حسی که ازش فرار می‌کنم و به همین خاطر هم هیچوقت مطالب بقیه رو نمی‌خونم چون به محض خوندن قلم بقیه ناخودآگاه مغزم شروع به تحقیرم می‌کنهببین چقدر راحت و روان نوشتهببین چقدر قلم شیوایی دارهاونوقت تو می‌خوای بنویسی یه طومار درمیادهمینه دیگه بلد نیستی ادعات هم میشهنه نه ... بسه دیگه زهره ساکت شو!! فقط همین یه مطلب رو می‌خونم دیگه هیچی نمی‌خونم اما نمی‌تونم اثری که روی مغزم می‌ذاره رو انکار کنم، آره من همیشه همین بودم، توی اینستاگرام پست می‌ذاشتم کارهای هنری می‌ساختم بعد می‌رفتم اکسپلورر می‌دیدم یکی قشنگ‌تر و خوشگل‌ترش رو ساخته و پست من رو حتی یک نفر هم ندیده احساس می‌کردم دیگران الان با خودشون میگن این احمق رو ببین با این کارهای هنری مسخره و زشتش چطور روش میشه عکس هم بگیره و پست هم بسازه؟ پس سریع پاکش می‌کردم، می‌رفتم تلگرام و سعی می‌کردم داستان حقیقی رابطه‌ام با یک مرد نامرئی رو روایت کنم اما می‌دیدم کسایی که رمان‌های زنای محارم می‌نویسن از من بالاترن پس بعد یک ماه یا سه ماه بیخیال می‌شدم انگار زندگی من سراسر با شکست گره خورده!!حالا هم همینطور میشه، ببین فاطمه چقدر خوب می‌نویسه، اون به اصول نویسندگی واقف هست، همه چیز رو بلده تو چی؟ تو حتی یک ب بسم‌الله از قواعد و اصول نویسندگی بلدی؟ تنها چیزی که بلدی فقط خالی کردن مغزت به ناشیانه‌ترین شکل ممکن هست! این حس رو می‌شناسم وقتی قدیم‌ها یکی از مطالب آقای دست انداز رو خوندم اونجا هم دقیقا همین احساس پوچی و بی‌مصرفی به سراغم اومد برای همین هم به خودم قول دادم هرگز با کسی توی این سایت مراوده نداشته باشم هیچکس رو نزدیک خودم راه ندم و با کسی دوستی نکنم که مبادا بهش حسادت کنم یا حتی درگیر رقابت و مقایسه‌های نابجا بشمموضوع صرفا احساس پوچی نیست، کافیه شروع کنم به خوندن مطالب فاطمه به صورت پیوسته و مستمر، اونوقت دیگه حتی یک کلمه نمی‌تونم بنویسم چون دائم با خودم میگم یکی هست که بهتر از من، داناتر از من و شیواتر از من می‌نویسه پس چه لزومی داره که من بنویسم؟ اصلا منی که حتی علم نویسندگی رو ندارم کی به من این اجازه رو داده که بخوام ادعای نویسندگی داشته باشم؟ کم کم این احساس در من رخنه می‌کنه و ناخودآگاه شروع می‌کنم به تقلید سبک نوشتاری فاطمه، اگر نوشته‌های آقای دست‌انداز رو بخونم اونوقت سبک نوشتاریم ناخودآگاه به سمت اون گرایش پیدا می‌کنه، اگر نوشته‌های اصغر آقا قصاب محل رو بخونم باز هم بعد از گذر زمان می‌بینید از چیزی که خودم بودم مثل یک طوطی تقلیدوار به سمت تقلید از شخص دیگری میرم ... شاید برای همینه که نمی‌خوام چیزی از کسی بخونماما حالا که مطلب فاطمه رو تا پایان خوندم اجازه بدین من هم تجربه خودم رو بگم از اونجایی که می‌دونین من برای کسی کامنت نمی‌ذارم احتمالا این مطلب در واقع کامنتی هست که باید پایین پست فاطمه درج می‌شد اما من ازش یک مقاله کشیدم بیرون!!سرخوردگی از فضای مجازیمن مطلب فاطمه خانم رو خوندم و چیز‌هایی رو درونش دیدم که سال‌هاست به شکل دیگری در درون خودم می‌جوشه و هر بار به خودم وعده می‌دادم که امروز نه ولی فردا حتما درباره‌اش صحبت می‌کنم اما هرگز اون روز نرسید که بتونم توی این صفحه درباره‌اش بنویسماینطور که متوجه شدم فاطمه خانوم قصه‌ی ما یک کانال در اپلیکیشن ایتا داره و چیزهایی که توی اون پلتفرم بر اساس جهت فکری خودش می‌بینه رو ثبت می‌کنه، من کاربر ایتا نیستم اما توی اپلیکیشن تلگرام و اینستاگرام به صورت خیلی جدی و مصمم پیگیر رشد دادن کانال و پیج خودم بودم و چیزهایی مشابه حرف‌های فاطمه خانم رو زیاد دیدم که حالا توی این پست‌ می‌خوام از پنجره نگاه من هم بهش نگاهی بندازید، چیزی که فاطمه رو می‌رنجونه اینه که اشخاصی که هیچ سوادی در نویسندگی ندارن و حتی بعضا رمان‌ها و کتاب‌هایی که چاپ کردن رو با کمک هوش مصنوعی بالا آوردن جایگاه خیلی بالاتری نسبت به اشخاصی دارن که سال‌ها تحقیق و پژوهش تو حوزه نویسندگی و ساختار رمان و پیرنگ داستانی دارن، اون سرخورده شده از اینکه تلاش‌هاش برای ساختن یک اثر هنری اصیل نادیده گرفته شده و در عوض کسانی که آثار خودشون رو با هوش مصنوعی ساختن و یا کسانی که از صحنه‌های جنسی و اروتیک توی موضوعات خودشون استفاده می‌کنن خیلی بهتر از اون دیده شدن، واقعیت تلخ دنیا دقیقا همینجا خودش رو نشون میدهمهم نیست شما چقدر تلاش بکنید و عالی باشید گاهی هر چقدر هم تلاش کنید تا زمانی که بستر مناسبی از پول و ارتباطات نداشته باشید واقعا نمیشه!!اما این حقیقت رو به همه نمیشه گفت چون انسان‌ها از ناامیدی بیزارن، مردم میرن اینستاگرام و میلیون‌ها تومن پول هزینه می‌کنن برای دوره ادمینی فلان مدرس‌نما چون اون شخص بهشون قول داده از کنج یک روستای دور افتاده هم می‌تونن با کمک یک گوشی و اینترنت پول پارو کنن در صورتی که وقتی دوره رو می‌خرن تازه متوجه میشن چه کلاه گشادی سرشون رفته و متوجهش نبودن ولی اگر زهره همین حرف رو قبل از خریدن دوره بهشون بزنه میگن پیف پیف ببین این دختره انرژی منفی هست ازش فاصله بگیرید دنیا پر از انرژی‌های مثبت و فراوانی هست!!! دلم می‌سوزه برای مردمی که عادت کردن کله‌هاشون رو توی برف فرو کنن و واقعیت تلخ و زننده رو نبینن همونطور که کاربران ویرگول به خودشون این جسارت رو میدن که شماره تلفن من رو پیدا کنن و بعدش بهم پیام بدن و شروع کنن نصیحت کردن من مبنی بر اینکه نباید درباره علیرضا افشار یا زندگیم چیزی بنویسمسرخوردگی من در اینستاگراماین سرخوردگی فقط درباره فاطمه نیست من هم بارها چنین احساسی رو تجربه کردم وقتی تو سال‌های ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ می‌دیدم چطور مردم سر و دست می‌شکنن برای اینکه زندگی فلان بلاگر کاسه بشقابی که با شوهرش رفته ویلای شمال رو ببینن، از خودم می‌پرسیدم چرا باید زندگی خصوصی یک زن و شوهر اینقدر برای ما جذاب باشه؟ من پیج می‌زدم و سعی می‌کردم درباره موضوعاتی مثل مشکلات زیست محیطی، آلودگی هوا، بحران ازدیاد جمعیت در سرتاسر دنیا و مشکلات تامین منابع آبی و خاکی برای سیر کردن شکم این همه انسان صحبت کنم ولی حرف‌های من حتی ۱۰۰ نفر خواننده هم نداشت در عوض صغری خانوم که یک بلاگر حجاب استایل بود و با شوهرش اصغرآقا به سفر شمال رفته بود صدها هزار لایک و هزاران کامنت قربون صدقه می‌گرفت!! حسودی می‌کردم؟ بله بدجوری حسودی می‌کردم اولش حسادت بود که آتیشش شعله‌ور می‌شد بعد کم کم تبدیل می‌شد به سرخوردگینکنه من مشکل دارم؟ نکنه من راه و چاه رو بلد نیستم؟ نکنه من یه چیزی کم دارم؟ چرا نمی‌تونم دیده بشم؟ چرا هیچکس من رو تحسین نمی‌کنه؟ چرا اون کامنت‌های قربون صدقه برای من نمیاد؟ چرا؟؟ یعنی باید من هم شوهر کنم و کاسه بشقابم رو نشون بدم؟ ولی من درباب چیزهایی عمیق‌تر تامل می‌کنم فکر می‌کردم اینترنت باعث می‌شه آدما باسوادتر بشن و بتونن دانش و علم رو گسترش بدن ولی حالا می‌بینم هرچی سخیف‌تر باشی ارزش بیشتری داری نه تنها اینترنت باعث گسترش علم و دانش نشده بلکه جهل و ناآگاهی و خرافه رو راحت‌تر گسترش داده، از آسترولوژی و اعتقاد به ستارگان در تعیین سرنوشت بگیر تا علم اعداد که ادعا داره اگر رمز کارت بانکی‌ات ۴ تا ۵ باشه اونوقت برکت به زندگیت سرازیر میشه!! این بود پایان تعالی انسانی؟ دردم می‌گیره وقتی می‌بینم پیج‌های اینستاگرامیِ خرافاتی مثل علم اعداد میلیارد‌ها تومن پکیج رو به هزاران احمقِ لیسانسه و به اصطلاح تحصیل کرده مملکت می‌فروشن که تصور می‌کنن اگر فلان عدد روی پلاک ماشینشون باشه پولدار میشنسرخوردگی من در تلگراماز اینستاگرام فاصله می‌گیرم و به تلگرام پناه می‌برم، اونجا حتی وضعیت بدتر هم هست، رمان‌های تلگرامی و زنای محارم چیزی که به آسونیِ آب خوردن توی اون پلتفرم‌ها پیدا میشه، رمان‌هایی درباره ددی خشن ۳۰ ساله که عاشق دختر کوچولوی وحشی و خجالتی ۱۵ ساله شده، کافیه دو پاراگراف از رمان رو بخونی تا بفهمی با چه فاجعه‌ای روبرو هستی، بارزترین ویژگی‌هاش اینه که اگر این اشخاص یک ذره فقط یک ذره روانشناسی بلد بودن می‌فهمیدن که دو تا ویژگی اخلاقی متضاد نمی‌تونه همزمان در وجود یک انسان وجود داشته باشه، اگر شما سال‌ها توی یک خونواده بسته بزرگ شدی و الان یک شخصیت آروم و خجالتی داری امکان نداره ۲ روز بعد توی فلان قسمت رمان بتونی وحشی بشی و صدات رو روی ددی خشن و بداخلاقت بالا ببری و جلوش قد علم کنی، این اصلا ممکن نیست اما کی به ممکن و ناممکن اهمیت میده؟ مخاطب این رمان‌ها نوجوون‌ها و جوون‌های کم تجربه و کم سن هستن که عاشق این توهمات هستن و براش هزینه می‌کنن پس طبیعیه که تا وقتی خر هست خرسوار هم هست!!بالاخره همون زمان بود که تصمیم گرفتم از هر دو تای این فضاها یعنی اینستاگرام و تلگرام فاصله بگیرم و با ویرگول آشنا شدم جایی که هنوز قلم و نوشتن ارزش بیشتری به تصویر و مطالب اروتیک و جنسی داشت احساس کردم جایی رو پیدا کردم شبیه به خونه، جایی که توش آرامش می‌گیرم و می‌تونم خودم باشم پس شروع کردم به نوشتن درباره زندگیم، می‌خواستم هر قسمت از زندگیم شبیه یک مستند باشه که آدم‌ها با خوندنش بتونن بخشی از رنج‌های من رو بفهمن اما هرچی بیشتر نوشتم بیشتر اشخاصی پیدا شدن که به من برچسب دروغگو بودن زدن، از کجا معلوم زهره راست میگه؟ اوه می‌خواد کاسه گدایی اینجا پهن کنه؟ از کجا معلوم واقعا خونواده حمایتش نکردن؟ شاید هم خودش عرضه نداشته؟ اصلا تقصیر خودته زهره جان سعی نکن اینقدر خودت رو قربانی نشون بدی، تو خودت باید عرضه داشته باشی برای زندگیت بجنگی اگر موفق نشدی پس حتما خوب تلاش نکردی، اصلا چرا پیج نمی‌زنی توی اینستاگرام؟ آها می‌خوای بگی پیج زدی ولی پیجت دیده نشده؟ خب بازم داری بهونه میاری می‌خوای بی‌عرضگی خودت رو گردن اینستاگرام بندازی؟باورتون نمیشه وقتی چنین کامنت‌هایی می‌گرفتم توی این فضا چقدر بهم فشار میومد، آدم‌هایی که بهم می‌گفتن تو به حد کافی تلاش نکردی باید بیشتر تلاش می‌کردی، عه فقط ۲ ماه پیجت رو نگه داری؟ باید ۲ سال نگهش می‌داشتی تو آدم ضعیفی هستی!! اون آدم‌ها از پشت گوشی با خیال آسوده برای من نسخه می‌پیچیدن و این من بودم که از این طرف گوشی آتیش می‌گرفتم که چرا این‌ها با من این رفتار رو دارن؟ چرا نمی‌خوان بفهمن که هرکسی را بهر کاری ساختن!! من آدم لودگی کردن جلوی دوربین نیستم!!!شروع می‌کردم به توضیح دادن، می‌گفتم ببینین داداش گلم، خواهر گلم، من مدت‌ها تلاش کردم توی اینستاگرام، من تمام پست‌های وایرال شده و مطرح شده از آنلاین شاپ گرفته تا چیزهای دیگه رو زیر نظر می‌گیرم به جرعت این رو بهتون میگم اگر همراه ترندهای مسخره و آهنگ‌های بی‌معنی نشید توی اینستاگرام دیده نمی‌شید، شما تصور می‌کنید الگوریتم اینستاگرام طوری هست که هرکس آزاده هر محتوایی دوست داره بسازه ولی دقیقا تله‌ آزادی همینجاست، این توهم رو به شما القا می‌کنن که شما آزادی هر محتوایی بسازی بله شما آزادی هرچی دوست داری بسازی ولی هر چیزی که بسازی مطلقا دیده نخواهد شد، وقتی بحث کسب درآمد و دیده شدن بیاد وسط اون موقع می فهمید که الگوریتم اینستاگرام خیلی قابل پیش‌بینی‌تر از چیزی هست که فکرش رو می‌کنیدمثلا شما پیج آنلاین شاپ و پیج کاری داری؟ اگر می‌خوای دیده بشی باید چیکار بکنی؟ اول از همه باید حداقل ۱۰ میلیون هزینه کنی و یک بک‌گراند فیلمبرداری و یک سری آیتم بخری که بتونی محصولات خودت رو روی اون زمینه پخش کنی و ازش فیلم و عکس بگیری تو مرحله بعدی تازه می‌رسیم به اینکه این فیلم‌ و عکس‌ها رو چطوری باید بسازیم، پیج‌های وایرال چیکار می‌کنن؟ هر چیزی که توی زمان خودش ترند هست رو برمی‌دارن روی کلیپشون می‌ذارن مثلا یک پسر بچه ایرانی یک آهنگ ترکی رو با صدایی زشت و ناموزون خونده طوری که همه ازش برای تمسخر استفاده می‌کنن شما به عنوان صاحب یک کسب و کار باید همچین چیزی رو برداری روی پستت بذاری تا حالت خنده‌دار بگیره و مردم خوششون بیاد و پست شما دیده بشه حالا فقط یک درصد تصور کن شما آدم شوخ طبعی نباشی و دلت نخواد عین این لوده‌ها پست و محتوای سخیف بسازی اونوقت نتیجه چی میشه؟ بله هزاران هزار پستی که می‌سازی و هیچوقت دیده نخواهد شد درد من دقیقا همین جا بود!!!می‌گفتم دوستان عزیز هر پلتفرمی الگوریتم خاص خودش رو داره، مثلا توی اینستاگرام شما باید جلوی دوربین بیاین یا محتوای سخیف بسازین تا دیده بشین اما باز هم این دوستان می‌گفتن نخیر زهره تو داری بهانه می‌گیری من هزار تا پیج رو می‌شناسم که بدون اینکه جلوی دوربین اومده باشن یا بدون اینکه محتوای سخیف بسازن دیده میشن هووووف ... انگار هرچی من سر می‌آوردم اونها سربند می‌آوردن!! همیشه یه دلیل دیگه پیدا می‌کردن که بگن نخیر تو کوتاهی کردی و توی اون زمان این برای من خیلی دردناک بود اینکه احساس می‌کردم از همه جا دارم طرد می‌شم و هیچکس این رو نمی‌بینه که من چقدر تلاش کردم تا به جایی برسم ولی واقعا گاهی وقتا نمیشه، هرچقدر تلاش کنی نمیشه همونطور که برای نیکولا تسلا نشد، فقط چون پول نداشت که اختراعاتش رو ثبت کنه و فقیر بود یک عوضی مثل ادیسون حقش رو بالا کشید و اختراعاتش رو برای خودش برداشت!! اما انسان‌ها کور و کر تشریف دارن اونقدر با محتوای "مستقل خودساخته" ذهنشون بیمار شده که نمی‌خوان کمی هم واقع بین باشن و قبول کنن که "تلاش کردن" به تنهایی کفایت نمی‌کنه!!می‌گفتم من نمی‌خوام شبیه محتوای اینستاگرامی‌ها محتوای سخیف بسازم، می‌گفتن وا خب تو محتوای سالم بساز، می‌گفتم خب عزیزم این همه وقت و زمان و انرژی و اینترنت می‌ذارم ولی دیده نمیشه دلسرد میشم دیگه!! می‌گفتن نه دیگه تو بی‌عرضه‌ای نمی‌تونی پای هدفت محکم وایسی، می‌گفتم دوستان وقتی جیبم خالیه هدف کیلو چنده؟ وقتی من حتی پول اینترنتی که باهاش برم اینستاگرام و مستمر پست و ریلز بذارم رو ندارم چطوری به هدف فکر کنم؟ می‌گفتن خب تو که ادعا می‌کنی به محتوای اینستاگرام انتقاد داری همین انتقادت رو برو توی اینستاگرام مطرح کن!!!روزانه ۱۳ ساعت وقت باارزشی که صرف اینستاگرام شد بالای ۵۶۰ تا پست و ریلزی که در سه سال آپلود شدتمام این‌ها در نهایت باعث شد از سال ۱۴۰۲ تا سال ۱۴۰۵ به طور خیلی جدی بالای ۱۳ ساعت در طول روز کله‌ام توی اینستاگرام باشه و شروع کنم به پست و ریلز ساختن طوری که در طی ۳ سال بالای ۵۶۰ تا پست و ریلز توی پیجم گذاشته بودم، هدفم چی بود؟؟ نمی‌دونم شاید اثبات خودم که بی‌عرضه نیستم و اینقدر به من برچسب بی‌عرضگی نزنید، شاید اینکه یک سیلی محکم داشته باشم که تو صورت تک تک اون عوضی هایی که میومدن واسه من فاز نصیحت برمی‌داشتن و می‌گفتن عرضه داشته باش پیج بزن کارهای هنری‌ات رو بفروش بزنم ... واقعا نمی‌دونم!! توی این مدت حتی یک قرون هم از پیجم بدست نیاوردم جز اینکه وقت و انرژی‌ام رو تلف کردم چون من آدمش نیستم، من آدم اینکه بیام استوری بذارم و بگم استوری تبلیغاتی شاتی ۵ میلیون می‌ذارم نیستم، من آدمی که بیاد استوری بذاره بگه واااای سلام فالوورای قشنگم دلم براتون یه حبه قند شده بود نیستم!! حالم بهم می‌خوره از تمام این چرت و پرت‌ها ولی به هیچکس نمی‌تونم اثباتش کنم انگار همه چیز عادی هست و این منم که غیرعادی‌ام ...نمی‌خوام اشاره کنم که در طی مطالب انتقادی که توی همون صفحه کوچیک اینستاگرامم گذاشتم یکی از بلاگران شهر خودم ازم شکایت کرد و تقریبا ۱۰ ماه از سال ۱۴۰۳ رو درگیر شکایت و شکایت بازی بودم و صدها بار توی خونه و خونواده تحقیر شدم و بحث داشتم که بهم می‌گفتن به تو چه ربطی داشت که بخوای از محتوای فلان خانم بلاگر انتقاد کنی؟ کاش تک تک اون عوضی‌‌هایی که این پیشنهاد رو بهم دادن و بهم برچسب بی‌عرضگی زدن اون زمان حضور داشتن و می‌دیدن تقاص انتقاد توی استانی مثل سیستان و بلوچستان چه خواهد بود!!!داستان فاطمهبه هرحال برگردیم به مطالبی که فاطمه نوشته بود من داستان خودم رو گفتم تا بهتر بتونم به مطلب فاطمه بپردازم، داستانی که فاطمه از مثال جیمی نوترون میاره چیزی هست که من بارها و بارها توی فضای مجازی متوجهش شدم«اصلا مسئله‌ی ذهن مافوق مطرح نیست! همه‌ش به ظاهرسازی و احساسات مربوطه، و حرکات جلف و زننده!»اینستاگرامتلگرامحتی همین ویرگولفضا، فضای فروش احساسات هستاون پستی توی اینستاگرام بیشتر دیده میشه که احساسات رو برانگیخته کنه این احساسات از هر مدلی می‌تونن باشناحساس غم و اندوه با پست‌های غمگیناحساس شادی و خنده با پست‌های طنزاحساس شهوت با پست‌های اروتیکحتی اگر بخواین یک محصول رو بفروشین باید براش یک داستان بسازین و اون رو در قالب یک داستان که توأم با احساسات هست به فروش بذارینمثلا این پیراهن رو می‌بینید؟ این پیراهن نماد کوروش بزرگ رو روی خودش داره که به یاد میهن پرستان واقعی سرزمین‌مان ایران بزرگ این نماد بر روی این پیراهن حک شده و تنها به تعداد ۱۰۰ عدد برای وطن پرستان واقعی که با افتخار می‌خوان ایرانی بودنشون رو فریاد بزنن ساخته شده!!حالا تصور کنید پیج دیگری بیاد بگه این پیراهن از بهترین جنس، بهترین الیاف، با بهترین کارایی ساخته شده و ما طراحی این پیراهن رو به دستان آقای موسیو سپردیم که بهترین طراح مد و فشن دنیا هستنکدوم یکی بیشتر می‌فروشه؟ البته که اولی!! اکثریت آدم‌ها هیچ اهمیتی نمیدن که شما برای خلق یک نتیجه تا چه حد سختی کشیدین و چه مشقت‌هایی رو پشت سر گذاشتین، چیزی که بهش اهمیت میدن اینه که محصول یا خدمات شما چه چیزی برای خودشون به ارمغان میاره؟ بنابراین شما باید به این فکر کنی که چه احساسی رو به مخاطب می‌تونی بفروشی و روی همون احساس مانوور بدی، پیج اولی برای فروش پیراهنش روی احساس غیرت و میهن پرستی مانوور میده و اون مخاطب برای اینکه حس کنه خیلی خاصه و با بقیه فرق داره میاد ازش خرید می‌کنه مخصوصا وقتی تعداد رو محدود اعلام کنی و با تاکید بگی فقط فلان عدد توی انبار باقی مونده این حالتی شبیه به اضطرار ایجاد می‌کنه که مخاطب رو دست پاچه می‌کنه هر چه سریع‌تر خریدش رو ثبت کنه و در نهایت من سرخوردگی فاطمه رو با پوست و گوشت و استخون خودم احساس کردم، اگر این مطلب رو نوشتم دلیلش این بود که فاطمه بدونه این بحران فقط برای اون نیست، هزاران هزار نویسنده کتاب در سرتاسر جهان وجود دارن که آثار فاخری دارن ولی چون برای مخاطب عام قابل پسند نیست هیچ ناشری حاضر نیست کتابشون رو چاپ کنه، موضوع فقط به کتاب خلاصه نمیشه، همین چند پست قبل‌تر درباره فاجعه آهنگ‌های نسل جدید صحبت کردم که چطور نسل به نسل ما داریم رو به افول ميريم و به جای آهنگ‌های اصیل و بامعنا یه مشت آهنگ بی‌معنی که فقط از دراگ و مواد و مشروب حرف می‌زنه و حتی ریتم و موزون درست حسابی نداره جایگزین آثار فاخر شدن فقط به این خاطر که سازندگان و شرکت‌های پخش آهنگ به کسانی که واقعا لایق هستن اهمیت نمیدن اونها به پول اهمیت میدن هر آهنگی بیشتر بتونه بفروشه و نوجوون‌ها به سمتش برن همون ارجعیت داره به هر چیزی یک آهنگساز ماهر و کارکشته براش زحمت کشیده، بارها و بارها نقد‌های جدی دیدم حتی در حوزه سینمای هالیوود که چطور فیلم‌هایی مثل سریع و خشن تا ۱۰ نسل بعد هم ساخته میشن درحالی که جز اکشن‌های ساختگی و غیرواقعی هیچ آورده دیگری برای مخاطب ندارن اونوقت آثار فاخری مثل west world که شما با دیدنش به هویت و واقعیت وجودی خودتون شک می‌کنید بعد از ۴ فصل کنسل میشن چرا؟ چون شرکت‌ها به اعداد و ارقام اهمیت میدن نه به اصالت و نوآوری و خلاقیت به همین دلیل هم هست که هر سال ده‌ها دنباله برای فیلم و سریال‌های قدیمی ساخته میشه و دیگه کمتر کسی جرعت می‌کنه سراغ ساختن یک اثر اوریجینال بره نه به این خاطر که دیگه اثری وجود نداره بلکه به این خاطر که ساختن یک فیلم اورجینال ریسک داره ولی وقتی یک دنباله برای یک فیلمی که از قبل جواب پس داده می‌سازید مطمئن هستین که فروش شما قطعی هست!!پس ببینید این عفونتی هست که در هر حوزه هنری فراگیر شده و من هزاران نویسنده، بازیگر، فیلمنامه نویس، آهنگساز و صدها هنرمند دیگه رو می‌شناسم که به سطوح اومدن از این وضعیت اما کاری هم از دستشون برنمیاد چون همونطور که فاطمه میگه "ارتباطات و پول" حرف اول رو می‌زنه توی دیده شدن شما!! اهمیتی نداره که چقدر کارتون خوب باشه چقدر قوی باشین، چقدر زحمت کشیده باشین باید این واقعیت رو قبول کنین که زندگی عادلانه نیست و گاهی هر چقدر هم زحمت بکشی اگر پول و نفوذ و ارتباطاتی داخل چرخه تصمیم گیرندگان اصلی نداشته باشی اونوقت هیچ کاری ازت برنمیادشما اسیر الگوریتم هستیدمی‌دونم که تصور می‌کنید توی هر بستری و هر پلتفرمی شما آزاد هستین هر محتوایی بذارین اما بعد یک مدت شما مجبور می‌شین همرنگ جماعت بشین، همرنگ همون‌هایی که ازشون بیزار بودین وگرنه پست‌هاتون دیده نمیشه محتوای شما هرگز بازخورد نمیگیره مگر شبیه بقیه رفتار کنین، مثلا توی اینستاگرام تصور کنین من شخصی بودم که دلم می‌خواست کلیپ‌های طولانی ۳ دقیقه‌ای درباره مشکلات زیست محیطی بذارم ولی مخاطب اینستاگرامی هیچ درکی از محتوای ۳ دقیقه‌ای نداره و نهایتا تا ۲۰ ثانیه می‌تونه تحمل کنه بعد می‌زنه پست بعدی برای همین بعد از یک سال مقاومت و استمرار در گذاشتن پست‌های ۳ دقیقه‌ای، من هم در نهایت شبیه همون آدم‌هایی شدم که یک زمانی بهشون نقد می‌کردم که محتوای مزخرف می‌سازن، من هم مجبور بودم دیگه حرفام رو کوتاه کنم و توی یک کلیپ ۲۰ ثانیه‌ای جاش بدم تا مخاطب از من خسته نشه و بدش نیادالان اگر پیج من زنده بود و می‌دیدینش می‌تونستین سیر تغییرات من از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۵ رو به وضوح ببینین، اوایل کلیپ‌های سنگین، طولانی، با متن‌های سنگین درباره تغییرات اقلیمی و مشکلات زیست محیطی و اینکه انسان‌ها باید رفتار خودشون رو اصلاح کنن ولی امروز رسیده بود به کلیپ ۱۰ ثانیه‌ای درباره یک آدمی که یک پیام تحقیرآمیز در دایرکت برام فرستاده بود و من اون رو تبدیل به یک کلیپ کوتاه کردم تا احساسات مخاطبم رو برانگیخته کنم چون مخاطب وقتی ببینه به من توهین شده در صدد حمایت از من برمیاد و برای همین پست من ویو می‌گیره، خیلی قشنگه من بالاخره بعد از سه سال یاد گرفتم چطوری پستی بسازم که احساسات مخاطب رو تحریک کنه و اون رو با من همراه کنه ولی یه سوال؟ آیا این واقعا خود زهره هست؟؟آیا این واقعا من هستم که امروز به این نقطه رسیدم؟ منی که زمانی محتوای اینستاگرام رو نقد می‌کردم و می‌گفتم نمی‌خوام شبیه این آدم‌ها بشم اونقدر درگیر بالا بردن عدد فالوور و تعداد ویو شدم که حالا حس میکنم خودمم همرنگ همون‌هایی شدم که یک زمانی می‌گفتم هرگز شبیهشون نمیشم!! درسته هنوز هم نمیام جلوی دوربین برقصم، هنوز هم لودگی نمی‌کنم ولی دیگه دیوار سفت و سختی که نسبت به این محتواها داشتم خیلی پایین اومده، دیگه حساسیتم کم شده، گویا اونقدر این محتواها جلوی چشمم بوده که عادت کردم من هم بخشی از همون ها بشمذهنیت اینستاگرامی و ذهنیت ویرگولیحالا بعد از ۳ سال که در اینستاگرام فعالیت کردم به جرعت این رو بهتون میگم که امروز نسبت به ۵ سال قبل قابلیت انديشيدن و نوشتن من کاهش پیدا کرده، من قبلا می‌تونستم جملات خیلی زیباتری بنویسم ولی حالا که به ویرگول برگشتم مدام احساس می‌کنم ذهنیت اینستاگرامی من هم باهام به ویرگول اومده، انگار مدام می‌خوام مطالب کوتاه و مختصر و سریع با تکیه بر برانگیختن احساسات اصلی مخاطب بنویسم، مدام آمار و ارقام رو چک می‌کنم و دنبال دوپامین فوری از توجه گرفتن هستم، تمام گوشی‌ام هنوز پر از صدها ویدئوی ریلزی هست که از اینستاگرام دانلود کرده بودم تا من هم شبیهشون رو بسازم در حالی که قبل از ۴۰۲ گالری گوشی من پر بود از مطالب باارزشی که درباره زندگیم می‌خواستم توی سایت ویرگول بنویسم اما حالا احساس می‌کنم افول کردم و ناراحت کننده اینجاست که من باید به اون افول برگردم چون توی ویرگول نمی‌تونم درآمد کسب کنم، من باید مجدد ویرگول رو ترک کنم و به اینستاگرام برگردم تا شاید بتونم درآمدی داشته باشم حالا من هم یکی از همون آدم‌های سخیفی شدم که یک روز به خودم قول می‌دادم هرگز شبیهشون نشم و این خیلی قلبم رو به درد میارهاگر ازم بپرسید زهره آرزوی تو برای تمام دوران‌ها چیه؟آرزو می‌کنم توی یک روستای کوچیک، یک جای سرسبز و خوش آب و هوا کنار علیرضا افشار عزیزم که نور چشمم هست زندگی کنم صبح ها براش صبحانه بذارم و درحالی که اون به سرکار میره من مشغول نوشتن توی این سایت بشم و دیگه مجبور نباشم به اینستاگرام یا تلگرام یا هر جهنم دره‌ای برگردماحساس، پیرنگ اصلی داستانهوقتی نوجوون بودم از مردها متنفر بودم از سکس هم متنفر بودم (هنوزم چندان تمایلی ندارم جز با مردی که هرگز دستم به دستش نخورده) برای همین وقتی سریال‌های تینیجری آمریکایی رو می‌دیدم که تمام فکر و خیالشون فقط روی عشق و عشقبازی هست عوق می‌زدم، می‌گفتم چرا یه سریال ساخته نمی‌شه که هیچ ربطی به عشق نداشته باشه فقط یک خط مستقیم باشه طرف بره کارش رو انجام بده ماموریتش رو انجام بده و برگرده خونه همین!!! امروز در کمال تعجب رویای نوجوونی من محقق شده و ده‌ها فیلم و سریال می‌شناسم که انگار کارگردانشون یک فمنیست افراطی بوده که عمدا یک زن شجاع قهرمان جسور ساخته که هیچ نیازی به مردان بی‌عرضه نداره و خودش قهرمانانه کارش رو انجام میده و برمی‌گرده خونه و هیچ عشقی هم اتفاق نمیوفته!! ولی حالا به طرز عجیبی می‌فهمم چرا "عشق" توی اون سریال‌ها اونقدر لازم بود، چون "احساس" باید وجود داشته باشه ما انسانیم، بدون احساس از هر رنگ و بویی انگار انسانیت از ما سلب میشه، اگر عشق رو دوست ندارید، می‌تونین انتقام رو جایگزین کنین، می‌تونین نفرت رو جایگزین کنین هر چیزی که باعث بشه من بتونم با بخشی از زخم‌های گذشته خودم با داستان شما همذات پنداری کنم و باهاتون همراه بشممثلا می‌خواین از اون عمویی که پول‌های پدرتون رو بالا کشیده و باعث شده پدرتون خودکشی کنه انتقام بگیرین!!مثلا می‌خواین از همسری که شما رو با یک بچه ترک کرده و با معشوقه‌اش فرار کرده انتقام بگیرین!!تفاوتی نداره چی باشه، احساس از هر نوعی حتی شهوت، باعث میشه مخاطب با شما همراه بشه برای همینه که این کانال‌هایی که روی محتوای اروتیک مانوور میدن بیشتر می‌فروشن البته که من نمیگم مثل اونها بشیم اما می‌تونیم از رفتار مخاطبی که اونها رو ترجیح میده یاد بگیریم مخصوصا اگر ما هم بخوایم توی اون پلتفرم کار کنیمدرباره رمان فاطمهمن مطلب فاطمه رو خوندم و احساسی که اون داره دقیقا احساسی هست که من سه سال پیش داشتم وقتی می‌خواستم درباره موضوعات اصیل و علمی توی پیجم صحبت کنم و دیدم نه بابا اینجا هیچکس پشیزی برای چنین محتوایی ارزش قائل نیست و واقعیت دردناک دنیا اینه که یا باید قید فعالیت در این فضا رو بزنید یا شما هم باید همرنگ جماعت بشیدموضوع همینجاست، فاطمه زحمت کشیده، تلاش کرده و با وسواس زیاد در انجام مسئولیتی که بر دوش خودش انداخته داره تمام تلاشش رو می‌کنه تا به این تعهد از راه درستش پایبند باشه ولی مخاطبی که کانالت رو دنبال می‌کنه آیا خبر داره تو چقدر تلاش کردی برای این داستان؟؟ مخاطبی که خبر نداره براش اهمیتی هم نداره و طبیعی هست که تو رو هم سرخورده می‌کنه!! اینجاست که شما برای مدیریت کانال یا پیج خودتون باید یک "ذهنیت بیزینسی" داشته باشید یعنی شما به اون کانال نه صرفا به چشم یک مسئولیت اجتماعی یا دلخوشی بلکه به چشم یک کارخونه پولسازی نگاه کنید اونوقت انجام این‌ کارها برای شما راحت‌تر میشهتوی ذهنیت بیزینسی شما باید احساس خلق کنید، قبل از عرضه قسمت اول رمان، شروع کنید به ساختن احساس، هر روز متن یا ویس بذارین توی کانال و درباره این صحبت کنین که امروز دارین درباره آناتومی بدن تحقیق می‌کنین چون قراره یک بخشی از رمان به پزشکی قانونی گره بخوره، چند روز بعد یک متن بذارین و درباره تلاشتون برای تحقیق در باب اختلال پس از سانحه بنویسید و در کنار نوشتن و توصیف کردن پشت صحنه که دارین چه کارهایی انجام می‌دین شروع کنین به سوال پرسیدن از مخاطب، بچه‌ها شما هم تا حالا این اختلال رو داشتین؟ شما کمکم کنین؟ شما تجربه‌هاتون رو باهام اشتراک بذارین!! البته که من کانال فاطمه رو ندیدم و شاید اون تمام این‌ها رو اجرایی کرده ولی چون سال‌هاست درباب بازاریابی و تبلیغات و برندینگ فعالیت دارم این‌ها رو اینجا می‌ذارم شاید به درد کسی بخورهمن خیلی خوب می‌دونم که فاطمه خانوم احتمالا خودش رو با اشخاص گنده و بزرگ تو حوزه کاری خودش مقایسه می‌کنه و با خودش میگه فلان شخص هیچوقت توی کانالش همچین چیزی نذاشته و درباره سختی‌های پشت صحنه نگفته پس اینکه من بخوام درباره این چیزها حرف بزنم خارج از چهارچوب عرف خواهد بود ولی موضوع همینجاست، شما زمانی می‌تونین خودتون رو با کله گنده‌های حوزه خودتون مقایسه کنین که به اندازه اونها پول و قدرت و نفوذ و ارتباطات داشته باشینپول، قدرت و نفوذدروغی بزرگ به ما تحویل دادن با اسم "مستقل خودساخته" با این لفظ که حالا شما می‌تونین یک پیج توی اینستاگرام بزنین و بفروشین، یک کانال توی تلگرام بزنین و پول دربیارین ولی اجازه بدین من این توهم رو براتون بشورم و ببرم توی زباله دونی، خیر دوست من!!! شما بدون پول، بدون ارتباطات ویژه، بدون قدرت چه در دنیای واقعی و چه در فضای مجازی هیچوقت نمی‌تونی دیده بشی به همین سادگی!!!می‌دونم الان با خودت میگی زهره ترقویی خود تو اینجا توی سایت ویرگول با هیچکس مراوده نداری ولی بازم پست‌هات دیده و خونده میشن ولی این قضیه درباره اینستاگرام و تلگرام و جاهایی که میشه ازش کسب درآمد کرد صدق نمی‌کنه، فضاهایی مثل ویرگول خداروشکر با پول پرستی قاطی نشده و از اصالت نیوفتاده ولی تمام پلتفرم‌ها مثل بله، روبیکا، ایتا یا مثل اینستاگرام و تلگرام همشون دنبال کسب درآمد هستن و اونجاها صرف اینکه تو هنر خوبی داشته باشی یا قلم خوبی داشته باشی کسی تورو دنبال نمی‌کنه مثلا از تلگرام بگم، تلگرام عملا مثل یک "دارک وب" واقعی هست یعنی اگر همین امروز توش کانال بزنین تا زمانی که حداقل ۵۰ الی ۱۰۰ میلیون برای رشد کانال هزینه نکنین امکان نداره اون کانال دیده بشه، من در سال ۱۴۰۱ یک کانال هنری در تلگرام زدم و تازه اونجا متوجه عمق فاجعه شدم که صاحبین چنل‌های بزرگ اصلا آیدی تبلیغاتی توی کانال‌هاشون نمی‌ذارن و اصلا راه ارتباطی باهاشون وجود نداره بعدها وقتی پرس و جو کردم فهمیدم این اشخاص بین خودشون و چنل‌های دیگه یک سری گروه‌های حمایتی دارن مخصوص خودشون که فقط با چنل‌های بزرگ هم‌سطح خودشون کار میکنن و اگر می‌خوای واردشون بشی باید اوایل با کلی زور و بدبختی خودت رو به ۲۰ هزار ممبر برسونی تا بتونی کم کم به جمع اونها راه پیدا کنی، یا در یک کلام بگم باید "ارتباط سازی" داشته باشین توی تلگرام، باید با اشخاص مختلف آشنا بشین مراوده راه بندازین براشون کاری بکنین تا اونها هم برای شما کاری بکنن و اینطوری بتونین به جمع اونها اضافه بشینبنابراین من باید صاف و پوست کنده و تلخ به فاطمه بگم که اگر حداقل ۵۰ میلیون یا در کمترین حالت ۳۰ میلیون سرمایه نداره که بتونه یک کمپین تبلیغاتی گسترده روی کانالش پیاده سازی کنه و کانالش رو رشد بده بهتره قید اون کانال رو بزنه یا به درآمدزایی ازش فکر نکنه چون از ۱۷۰۰ نفر عضو نمیشه انتظار درآمدزایی داشت باید حداقل ۱۰ هزار نفر باشن که از بین اون‌ها ۱۰۰ نفر حاضر بشن عضو کانال VIP بشن البته من می‌تونم مشاوره‌های تخصصی‌تری برای فاطمه خانم داشته باشم ولی الان که وسط یک بحرانم نه!!! شاید بعدا اگر خودش دوست داشت و از سبک کاری من خوشش اومد می‌تونم براش یک جلسه مشاوره بذارم که بهش کمک کنه راه بیوفته اما بدون پول؟ نمی‌تونم بهش وعده چیزی رو بدم که یک سری پکیج فروش اینستاگرامی هم مدام همین دروغ‌ها رو به ملت تحویل میدن تا پکیج‌های خودشون رو بفروشنوسواس و کمال‌گرایی تا نقطه شروعکمال‌گرایی فاطمه یکی از بزرگترین سد‌های ذهنی‌اش شده چیزی که باعث شده هی با خودش بگه صبر کن اول آناتومی بدن رو یاد بگیرم، صبر کن نحوه آزمایش پزشکی قانونی رو یاد بگیرم صبر کن کامل کامل بشم بعد ... همین موضوع باعث شده خود به خود توقعاتش از بازخورد مخاطب بالاتر بره هرچقدر اون تلاش بیشتری برای کامل شدن کرده انتظار داشته مخاطب هم با ولع بیشتری مشتاق خوندن رمانش بشه ولی وقتی اولین قسمت‌ها منتشر شدن و اون بازخوردی که ذهنش انتظار داشته رو نگرفته ترسی که در پس ناخودآگاهش بوده حالا رنگ واقعیت گرفته اینکه قدر خودش و قلمش و هنرش دونسته نشده درحالی که آدم‌هایی که حتی نصف سواد اون در نوشتن رو ندارن تونستن خیلی بیشتر از اون دیده بشن، من این سرخوردگی رو درک می‌کنماما من توصیه می‌کنم به جای ناامیدی شروع کنه به ادامه دادن، این یک شکست به حساب میاد؟ خب متاسفانه بله، وقتی نه یک کانال بزرگ داری که کتابت دیده بشه و نه پولی که بتونی با تبلیغات گسترده و رشوه دادن به ناشر اون رو راضی نگه داری پس این یعنی یک شکست، اما این شکست باید ادامه پیدا کنه پس توصیه میکنم حتی اگر کانال داره ریزش می‌کنه تو باز هم به گذاشتن رمان ادامه بدی، اما ...یک اما‌ی بزرگ ... من توصیه‌ای دارم برای فاطمه خانوم، من به عنوان یک مخاطب عام هیچ درک و فهمی از اصول نوشتن رمان ندارم قطعا مخاطبین کانال ایتا و کانال‌های بقیه هم این درک و فهم رو ندارن پس آیا این امکان وجود داره که به جای تلاش برای نویسنده شدن فعلا تلاش خودت رو معطوف کنی به "منتقد رمان" شدن؟ آیا می‌تونی همون رمان‌هایی که غیرمستقیم ازشون یاد کردی اینبار به صورت مستقیم همراه با ذکر مثال از کانال و کتاب خود اون اشخاص توی کانال خودت شروع به نقد نوشتار اونها بکنی و به عنوان یک منتقد در حوزه کتاب و رمان و ادبیات توی کانالت شروع به فعالیت کنی؟ البته که برای اینکار باید کفش آهنی پات کنی چون صدها نفر میان فحش میدن و تهدید به شکایت می‌کنن اما اگر مثل من بی‌اعصاب نباشی و بهشون فحش ندی (که من متاسفانه فحش داده بودم) هیچکس نمی‌تونه هیچ کاری علیه شما بکنه چرا این پیشنهاد رو بهت میدم؟ چون من یک نفر هیچ سوادی از رمان نویسی ندارم، اشخاص دیگری که می‌خوان رمان بنویسن هم ندارن، کسانی که توی کانالت هستن هم سوادش رو ندارن تو هم اگر فعلا پول گنده‌ای واسه تبلیغات و چاپ کتابت نداری اما علم و سواد نویسندگی رو داری پس این بهترین کاره، چون ایتا و روبیکا و سروش هم مثل تلگرام پر شده از رمان‌های بی سر و تهی که انتها ندارن پس می‌تونی هر روز باهاشون تولید محتوا کنی توی کانالت، بخشی از رمان رو توی کانال قرار بده و درباره اشتباهاتش صحبت کن، چه بسا بعد حتی بتونی به عنوان مدرس اصولی نویسندگی و راهنمای حوزه چاپ کتاب فعالیت کنی!!البته تمام این‌ها صرفا در حد حرف هست، اجرایی کردنش به شدت سخته چون در همون قدم اول اینکه تو نقش یک منتقد کتاب رو بگیری در برابر کسانی که هزاران هزار طرفدار دارن و ممکنه با طرفدارانشون یک "سایبر بولی" گسترده راه بندازن خودش توان روحی فوق العاده بالایی می‌طلبه که بتونی جلوی این حملات مقاومت کنی و اصلا کار آسونی نیست اما به هرحال با فرض اینکه اگر اگر و اگر بتونی چنین کاری رو شروع کنی شاید در آینده پول بیشتری کسب کنی که برای کتابت خرج کنی پیشنهاد دادم اما این رو به همه دوستان میگم، این واقعیت تلخ رو بپذیرید که برخلاف چیزی که دنیای امروز سعی داره به شما بقبولونه که امروز همه می تونن به سادگی کسب درآمد کنن در واقعیت اصلا اینطور نیست، با وجود اینکه اینترنت مارو بهم متصل کرده و نصب اپلیکیشن و راه اندازی کانال هیچ هزینه‌ای نداره و به قول قدیمی‌ها شما پول اجاره بها نمیدی اما اون پولی که برای اجاره نمیدی در عوض برای تبلیغات گسترده مجبوری خرج کنی و اصلا آسون نیست اون چیزی نیست که یک عده زور می‌زنن نشونش بدن بنابراین اگر پول و ارتباطات ندارین خودتون رو سرزنش نکنین که چرا کارهاتون دیده نمیشه چون واقعیت همینه که هست و دنیا همینقدر ظالمه!!!اما ای کاش که فاطمه خانم بخشی از نوشته‌هاش رو توی ویرگول هم منتشر می‌کرد تا من می‌تونستم بخونم، اینکه چرا رمان مورد توجه قرار نگرفته خودش جای بحث داره، نه اینکه فاطمه سواد کافی نداره اما گاهی انسان خودش نمی‌تونه عیب خودش رو ببینه و یک شخص بیرونی ولو بی‌سواد توی اون عرصه شاید بهتر بتونه درباره‌اش حرف بزنه، جدای از اون من چیزی رو در وجود فاطمه می‌بینم که بهش میگم "ترس از دیده نشدن" فرقی نداره پیج اینستاگرام داشته باشید یا کانال ایتا، حتی فرقی نداره اگر یک کانال جدید بزنین و اینبار تمام دوست و آشناها رو بلاک کنین که از ترس قضاوت شدن در امان بمونید باز هم یک ترس در وجود شما هست، اگر دیده نشه چی؟ اگر کارهای هنریم رو کسی دوست نداشته باشه؟ اگر ری‌اکشن مثبت نگیرم چی؟ اگر کار منو دوست نداشته باشن چی؟ احساس می‌کنم توی این سه ماهی که فاطمه خانم رمانش رو منتشر کرده انتظار بالایی از خودش و مخاطبین کانالش داشته، من نمی‌دونم آیا قبل از این هم رمانی در کانالش وجود داشته؟ آیا سلیقه مخاطبینش رو می‌شناخته و می‌دونه که اونها دقیقا چه سبکی رو روست دارن؟ چون تمام این‌ها مهم هست وقتی شما یک عده آدم رو توی یک کانالی جمع کردی و بهشون وعده یک رمان دادی آیا اونها می‌دونستن با چی طرف هستن؟خیلی خیلی بهتر می‌شد اگر به جای اینکه به خودت فشار بیاری حتما کاملش کنی و سپس پخش بشه همون وسط کار وقتی هنوز هیچی ازش مشخص نیست یک سری پاراگراف از دست نوشته‌هات رو توی کانال میذاشتی و اجازه می‌دادی مخاطب بخونه تا مزه‌ی زیر زبون مخاطبت رو بچشی و بفهمی واقعا این سبک رو دوست داره یا نه!! دقت کنید این رو برای کسانی میگم که ذهنیتشون دیده شدن و بالا رفتن کانالشون هست و دنبال مسائل تجاری و درآمدی هستن وگرنه اگر شما هدفت صرفا خلق آثار خودت بدون توجه به مخاطب باشه و با خودت بگی من حاضر نیستم اصالت کار خودم رو برای خوشامد مخاطب از بین ببرم و جاهای مختلفش رو تغییر بدم صرفا چون مخاطب خوشش نیومده اون یک چیز دیگه هست اگر چنین باشه اینبار توصیه دیگری برای فاطمه دارمیک کانال جدید از صفر بزن و اینبار به هیچ دوست و آشنایی خبر نده، شروع کن به قرار دادن قسمت‌های رمانت به صورت هفتگی دو قسمت و در کنارش هر روز تولید محتوا کن توی کانال، از سختی‌های پشت صحنه بگو، از مشکلات بگو، حتی رمان‌های بقیه رو نقد کن و درباره محتوای درست حرف بزن و اگر پول تبلیغات نداری صرفا با کانال‌های کوچیک تبادل راه بنداز و به این شکل اینبار یک جامعه هدف جدید جذب کن و ببین نظر اونها چیه!! البته که بازم میگم کار سختی هست و انرژی زیادی می‌طلبه تو هر روز باید تلاش کنی با صدها کانال و ادمین‌هاشون ارتباط بگیری و بهشون رو بندازی که باهات تبادل کنن و همین تلاش‌ها و ساعت‌ها گفتگو کردن خودش کلی انرژی می‌گیره در نهایت این رو هم باید بدونی فاطمه جان که این معضل برای تمام اشخاص بزرگ دنیا هم وجود داره، مثلا کریستوفر نولان که یک کارگردان بزرگ هست زمانی که یک جوون کم سن و سال بود تمام تلاشش رو می‌کرد که فیلم‌هاش دیده بشه ولی حالا که ۵ تا از ۱۰ تا فیلمش حسابی ترکونده حالا همه ازش انتظار دارن فیلم بعدی‌اش هم کامل و بی‌عیب و نقص باشه و همین انتظارات چیزی هست که کمر اون کارگردان یا نویسنده رو خم می‌کنه و حتی باعث متوقف شدنش میشه چون دائم می ترسه از اینکه اگه اثر بعدی کامل نباشه چی؟ اگه از این یکی خوششون نیاد چی؟ قطعا خودت بهتر میدونی نویسنده‌هایی هستن که بعد از نوشتن یک اثر مشهور دیگه نتونستن چیز جدیدی خلق کنن مدام می‌نوشتن و همه رو پاره می‌کردن چون حس می‌کردن به قدر کافی خوب نیست درحالی که تو قرار نیست بهترین اثر خودت رو ارائه بدی تو فقط کافیه ارائه بدی حتی اگر کامل نباشهترس از ریزش کانال هم خودش یک چیز اعصاب خوردکن هست، هنوز که هنوزه بعد از ۴ سال حضور در ویرگول وقتی می‌بینم یکی آنفالوم کرده اعصابم خورد میشه و با خودم میگم نکنه عیب از منه؟ نکنه چیزی گفتم که به طرف برخورده؟ چرا باید اول فالو کنه و بعد پشیمون بشه؟ چی باعث پشیمونیش شده؟ و هزار تا سوال دیگه ... نمی‌خوام بگم مهم نیست چون خودم بارها این جمله رو شنیدم و خیلی عصبی میشم از شنیدنش، وقتی یک صفحه یا یک کانال یا یک پیج برات مهم باشه تک تک این اعداد معنا پیدا می‌کنن اما باید با خودت بجنگی، باید هر روز توی مغزت به خودت سیلی بزنی که عادت کنی به نادیده گرفته شدن، به ترک شدن یا طرد شدن، باید عادت کنی که قرار نیست همیشه مطابق میل مخاطب‌هات باشی اجازه بده ریزش کنه بذار حتی به صفر برسه سعی کن هر روز چشمات رو ببندی و به خودت یادآوری کنی که هدف تو صرفا بالا بردن فالوور نیست هدف تو تاثیرگذاری بر آدم‌های دیگه هست و چه بهتر میشه اگر این تاثیر از راه درستش گذاشته بشه و البته که بازم میگم تمام این‌ها خیلی سخته، برای من یک نفر کنار اومدن با این مسائل سال‌ها زمان برد و خیلی برام رنج‌آور بود، نمی‌دونم چی شد که به این نقطه رسیدیم که چند تا عدد و رقم که هیچ اثری توی زندگیمون ندارن اینقدر برای ما تبدیل به هدف بشن، برای خودمم ناراحت کننده هست که اینقدر ارزش خودم و کارم رو با این اعداد می‌سنجم اما خوندن مطلبت قشنگ بود، من هیچوقت همچین معضلی نداشتم و فکر نمی‌کردم یک نویسنده جوان چه دغدغه‌هایی ممکنه داشته باشه، من بیشتر عاشق عکاسی از طبیعت و ساختن فیلم‌های کوتاه مثل موزیک ویدئو بودم و همیشه دنبال عکس و فیلم می‌رفتم ولی با وجود علاقه به نویسندگی هرگز به سمتش نرفتم به این شکل که تو درگیرش شدی اینکه یک نویسنده جوان این معضلات رو پیش پای خودش می‌بینه که همکارانش با وجود نوشتن کتاب با کمک هوش مصنوعی اینقدر دیده میشن و اون دیده نمیشه واقعا جالب بود و ای کاش که به صورت علنی درباره‌اش حرف بزنی!! نگران آوردن اسامی هم نباش از منظر قانونی همونطور که گفتم هیچ بار حقوقی نداره این رو از کسی می‌شنوی که توی ۲ سال گذشته ۳ تا پرونده حقوقی تو همین زمینه‌های مجازی داشته و دیگه یه پا اوستا شده واسه خودش، اینکه یک شخصی به این شکل از هوش مصنوعی استفاده کرده واقعا جای بحث داره و من واقعا تورو تشویق می‌کنم توی کانالت درباره‌اش صحبت کنیخیلی دلم می‌خواست رمان اون شخص و رمان تورو کنار هم بخونم تا شاید من هم متوجه این تفاوت‌ها بشم و مطمئنم خیلی‌های دیگه هم قطعا دلشون خواسته بخونن تا بفهمن دقیقا چه مدل تفاوتی توی نوشتار وجود داره که یک نفر بتونه این رو تشخیص بده، البته این فقط معضل نویسندگی نیست، من به عنوان کسی که تولید محتوای اینستاگرام انجام میده و بارها برای شغل ادمینی اقدام کرده هم این رو می‌بینم که درحالی که من روزانه صدها ویدئو رو تحلیل می‌کنم تا بفهمم چه سناریویی توی ماه های اخیر روی بورس هست ولی فلان شخص خیلی راحت از هوش مصنوعی سناریو و ایده تولید محتوا می‌خواد، یا مثلا توی مراسمات اسکار این موضوع به شدت داغ هست که حالا فیلم‌ها با کمک هوش مصنوعی ساخته میشن و عملا دیگه به بازیگر هم هیچ نیازی نیست هرجایی بازیگر کارو خراب کنه یا لهجه‌اش خراب باشه هوش مصنوعی کارو درمیاره و به سختی کسی متوجهش میشه، این درد یک جورایی همگانی شده بین جامعه هنری در دنیای امروز و عصر هوش مصنوعیموضوع بعدی درباره محتوای کانالت هست، من تورو نمیشناسم اما احتمالا درک می‌کنم که تو دوست داری کانالی داشته باشی که توش از تمام ابعاد مختلف زندگیت که دوستش داری حرف بزنی، اگر یک کلاس نقاشی رفتی، اگر یک آهنگ برات اثرگذار بوده، اگر فلان چیز به نظرت قشنگ بوده و البته اگر خواستی رمانت رو منتشر کنی، ولی موضوع همینجاست مخاطب تورو با یک هدفی دنبال می‌کنه و اگر اون هدف رو بهش ندی اونوقت دیگه تورو می‌خواد چیکار؟ هیچکس عاشق هیچکدوم ما نیست ولی چیزی که من احساس می‌کنم اینه که تو بیشتر از خود رمان، از دیده نشدن و ریزش کانال دلخوری، از اینکه چرا اونطوری که لایق سختی‌هایی هست که کشیده بودی با رمانت برخورد نشد و مخاطب دوستش نداشت، اجازه بده درباره این مطلب یک داستان از خودم بگم، حتما باید فهمیده باشی که چقدر آدم تحلیلگری هستم ذهن تحلیلگر مناسب بازارهای مالی هست چون می‌تونی دائما آمار و ارقام رو تحلیل کنی و داده و اطلاعات رو رصد کنی ولی خب پول و سرمایه‌ای نداشتم که وارد بازارهای مالی کنم در عوض مغزم رفت سمت تحلیل اطلاعات اینستاگرام، یکی دو سال قبل بود که یک روز نشستم پای پیج اینستاگرامم و از بخش تنظیماتش رفتم پست‌هایی که سال‌ها پیش لایک کرده بودم رو تماشا کنم، تعجب می‌کنی اگر بگم خیلی از اون پیج‌هایی که ۵ سال پیش لایکشون کرده بودم و حسرتشون رو می خوردم و با خودم می‌گفتم اینا که امروز یک پیج ۲۰۰ هزارتایی دارن ۵ سال بعد قطعا ۲ میلیونی میشه ولی نه تنها ۲ میلیونی نشده بودن بلکه خیلیاشون رها شده بودن، خیلیاشون حتی تغییر کاربری داده بودن ولی مخاطب دیگه باهاشون حال نمی‌کرد مثلا پیجی بود مخصوص ایده ژست گرفتن تو سال ۲۰۲۰، اون زمان اینستاگرام هنوز حول عکس گرفتن می‌چرخید و کسی ریلز درست نمی‌کرد بنابراین این پیج کلی دیده می‌شد و هزاران هزار لایک می‌گرفت ولی وقتی کم کم ریلز اومد و عکس گرفتن به حاشیه رفت این پیج هم ناکارآمد شد و برای اینکه مخاطبین خودش رو از دست نده شروع کرده بود به محتوای آشپزی گذاشتن ولی افسوس که مخاطب دیگه این محتوا رو دوست نداشت بنابراین پیجی که روزگاری ۲۰۰ هزار دنبال کننده و بالای ۲۰ هزار لایک روی هر پستش داشت الان به زور به ۲۰۰ عدد لایک می‌رسید!!لپ کلام اینه، اگر کانالت مثل رمان‌های تلگرامی از روز اول با هدف رمان زده شده پس طبیعی هست که مخاطب انتظار رمان داره اکثر کانال‌های تلگرامی که رمان می‌ذارن وقتی اون رمان تموم میشه یا کانال رو می‌فروشن یا حذفش می‌کنن و یا بلافاصله رمان بعدی رو شروع می‌کنن چون اون کانال دیگه به درد چیز دیگری نمي‌خوره، اگر روست داری محتوای دیگه‌ای هم به جز رمان توی کانالت بذاری پس باید یک کانال با اسم خودت بزنی و در کنار رمان از همون ابتدا از روزمرگی‌های خودت هم بگی ولی خب اینکار یکم ریسکی هست چون کانالی که رمان می‌ذاره معمولا فضای کانالش رو بهم نمی‌زنه چون فضاسازی حتی توی خود کانال هم خیلی مهمه خیلیاشون اگر پست نامربوط هم بذارن فرداش پاک می‌کنن تا کانال از ریتم اصلی خودش یعنی رمان گذاشتن خارج نشه پس اینم نکته‌ای هست که باید بهش توجه کرد۴. با خودم گفتم اگه دیگران بفهمن چقدر زشت میشه برام!!این بخش از حرفت نظرم رو جلب کرد البته تو این جمله رو درباره استفاده از هوش مصنوعی گفته بودی ولی من اون رو به اثرگذاری رمانت هم ربط دادم، شاید یکی از دلایل سرخوردگی تو از این فضا همین باشه، اینکه توی اون فضا تو با اشخاصی ارتباط گرفتی و یک سری کانکشن‌ها ساختی و حالا مدام حس میکنی زیر نگاه اونها هستی و نتونستی اونطوری که باید و شاید رمان خودت رو با افتخار عرضه کنی و یک موفقیت بزرگ رقم بزنی، من این احساس رو درک می‌کنم درست مثل زهره‌ای که می ترسید از اینکه یک روز علیرضا افشار و خانواده‌اش بفهمن که اون چه مشکلاتی داره، البته که من از مشکلات تو اطلاعی ندارم اما قطعا همه ما مشکلاتی داریم که نمی‌خوایم بقیه بدونن همین هم باعث میشه پشت موفقیت هامون پنهان بشیم و اگر اون موفقیت اونقدر بزرگ نباشه که نتونه تمام مارو پنهان کنه اونوقت هست که همه چیز شروع میکنه به فروپاشیدن!!!باید این جمله ناراحت کننده رو هم بهت بگم که حتی اون شخصی که صد هزار دنبال کننده داره و رمانش رو هوش مصنوعی نوشته حتی اونم در پس ذهنش اعتقاد داره خیلی سختی کشیده و خیلی تلاش کرده برای جایگاهی که امروز توش وایساده برای همینه که از این ایگوی من خیلی موفقم و من تلاش کردم و این موفقیت حق منه متنفرم!!توی بخش دیگری از مطلبت گفتیاین آقای نویسنده هم اولش توی ایتا شروع کرد. وقتی کانال من هزارنفر عضو داشت، کانال اون چهارصد نفره بود. الان کانال من هزار و هفتصد نفر عضو داره و کانال اون 30 کا(کانال رشد نمی‌کنه مگر با پول‌پاشی و حمایت حسابی و تبلیغات)متاسفانه هیچ پیج و کانالی در هیچ پلتفرمی رشد نمی‌کنه مگر با همین دو عامل، نهایتا توی اینستاگرام ادعا کنن بدون سرمایه اولیه میشه رشد کرد که اونم باید از چهره و حریم خصوصی خودت مایه بذاری وگرنه امکان نداره به این سادگی دیده بشیبخش پایانی مطلبت هم دوباره با تاکید بر همین میگم که حتما به منتقد شدن در حوزه نویسندگی فکر کن، اگر بودجه کافی برای بالا بردن کانال و چاپ کتاب داشته باشی اون گزینه رو برو ولی اگر فعلا سرمایه کافی برای اینکار رو نداری شروع به نقد جدی و اصولی در حوزه کاری خودت بکن اما اصلا مسیر آسونی نیست چه بسا بسیار سخت خواهد بود ولی کم کم خواهی دید آدم‌هایی با ذهنیت تو چقدر بیشتر هستن البته که من از ساز و کار ایتا و اینکه مدل‌های رشد کانال توی اون پلتفرم چه شکلی هست سر در نمیارم ولی جدای از نحوه تولید محتوا باید حتما حتی اگر شده ماهی ۱۰۰ هزار تومن کنار بذاری برای تبلیغات کانالت وگرنه نمی‌تونی انتظار چیزی رو داشته باشی عزیزم جز اینکه اون کانال ۱۷۰۰ نفری تبدیل به یک آیینه دق میشه برات که هر روز با ریزش اعضا یک اعصاب خوردی به جمع اعصاب خوردی‌های تو اضافه میشهپ.ن: ببین چقدر نوشتم که موقع غلط‌گیری ازش حتی خودم حوصله نکردم تا پایان بخونمش، لعنت به این مغز من که باید درباره همه چیز اظهار نظر کنه تاریخ انتشار: ۲۰ مهر ۱۴۰۵ _ ۸۱۶۲ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiMon, 12 Oct 2026 14:27:46 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/دوستی-هایِ-نافرجامِ-من-tcbu6mf024nfزهره‌ی امروز تنها حاصل تلاش‌های خودش و محیط خانواده‌اش نیست بلکه بخش اعظمی از چیزی که منِ امروز رو شکل داده حاصل کنش و واکنش بین من و آدم‌های دیگه بوده چیزی که توی این مطلب سعی دارم فقط اندکی بهش اشاره کنم اینه که چطور آدم‌ها خواسته یا ناخواسته ممکنه توی زندگی دیگران نقش‌های بزرگی ایفا کنن و چطور آدم‌هایی که از بیرون خیلی محترم و اصیل شمرده میشن در درونشون هیولایی وحشتناک زندگی می‌کنه، توی این بخش از "تجربه‌های زیستی من" قراره به این واقعیت‌ها بپردازیم، زهره دختر پرتلاش و جسور و شجاعی بود که با وجود محیط بسته‌ای که درونش بزرگ شده بود تلاش می‌کرد صدای خودش رو فریاد بزنه و اظهار وجود کنه ولی توی این مسیر زهره با صدها هیولا هم روبرو شد موجوداتی که باعث شدن اون زهره کوچولوی ترسو و معصوم کشته بشه و گرگی در وجود زهره بیدار بشه که امروز هرکس جرعت جسارت بهش رو داشته باشه اون شخص رو بیچاره می‌کنه!! شما روند از بین رفتن اون دختر کوچولوی ترسیده و بی‌گناه رو می‌بینید که چطور تنها آرزویی که توی این دنیا داشت این بود که یک نفر پیدا بشه که درکش کنه و اون رو در آغوش بکشه و بهش عشق بورزه و در کنارش بتونه آدم موفق و تاثیرگذاری باشه، شخصی باشه که با صدها آدم موفق در ارتباط هست و روی طیفی از آدم‌ها اثر می‌ذارهاسامی استفاده شده در این مطلب واقعی هستن تمام این اشخاص مجازی بودن و من هرگز در واقعیت اونها رو از نزدیک ندیدم اما هر کدومشون به شکلی روی روح و روان من و شکل گیری منِ امروز تاثیر گذاشتن، تعداد این افراد بسیار بیشتر از اینهاست و من فقط تعدادی رو از خوب و بد گلچین کردم هدفم از نوشتن این مطلب این بود که نشون بدم گاهی چطور یک چت ساده، یک معاشرت کوچیک چیزی که تصور می‌کنید اصلا مهم نیست می‌تونه تاثیر یا زخم عمیقی روی روح و روان اون شخص بذاره طوری که بعد از اون نسبت به تمام آدم‌های دیگه هم بدبین باشه چیزی که بچه سوسول‌ها امروزه بهش میگن "قضاوت" ولی من بهش نمیگم قضاوت، اینکه من بر اساس صدها تجربه صحبت و گفتگو با آدم‌های مختلف به یک درک کلی از انسان‌ها رسیدم که می‌تونم برخی از خصوصیات رفتاری اونها رو تشخیص بدم اسمش قضاوت نیست و بیزارم از اینکه یک عده آدم جاهل به این موضوع برچسب قضاوت می‌زنن و میگن "اوه تو داری من رو قضاوت می‌کنی!!!"عصر اینترنت و ارتباطات آساناز همون سال ۹۴ و ۹۵ که برای اولین بار صاحب گوشی تلفن شدم و به اینترنت و واتساپ دسترسی پیدا کردم چیزی که توی مغزم شکل گرفت این طرز فکر بود که "حالا ارتباطات از همیشه آسون‌تر شده" روزگاران قدیم اگر تو می‌خواستی با یه آدمی که ازت دوره یا از یک طبقه اجتماعی بالاتر هست ارتباط بگیری اینکار سخت یا حتی غیرممکن بود اما حالا به لطف اینترنت، به لطف فضای مجازی اینکار ممکن و بسیار راحت شده!!چیزی که در پس ذهن من وجود داشت این طرز فکر بود که حالا با روی کار اومدن اینترنت و فضای مجازی دیگه "طبقات اجتماعی" از میان برداشته شدن چرا که توی اینترنت تو از هر طبقه اجتماعی (مثل کارگر یا فروشنده یا ...) که باشی می‌تونی با بالاترین طبقات اجتماعی (مثل خلبان، مهندس، پزشک و ...) ارتباط بگیری درحالی که تو دنیای واقعی چنین چیزی بسیار سخت‌تر هست و تو از یک طبقه اجتماعی پایین نمی‌تونی با یک نفر که طبقه اجتماعی بالاتری داره دوستی کنیاشتباه نکنید تو اون روزها دنبال شوهر پولدار نبودم نه!!! نمی‌خواستم یه پسر پولدار پیدا کنم که برام خرج کنه بلکه می‌خواستم خودم یه آدم پولدار بشم با خودم فکر می‌کردم که زهره طرز فکر خاص و متفاوتی داره، وقتی همه دنبال شوهر پولدار هستن زهره دنبال ساختن کانکشن و ارتباطات با آدم‌های موفق و پولدار میره و دور و برش رو پر می‌کنه از آدم‌های موفق و پولداری که دنبال تغییر دنیا هستن و اینطوری هست که میگن اگر با ۴ تا آدم موفق در ارتباط باشی پنجمی‌اش خودتی!!!تصور می‌کردم با بقیه دخترها فرق دارم، من دنبال شوهر کردن و بچه زاییدن نمیرم من دنبال موفقیت میرم، من با افراد موفق و سطح بالا دوستی می‌کنم و وقتی خودم تبدیل به یک آدم موفق و پولدار شدم میام با اشخاص سطح پایین‌تر دوستی می‌کنم و بهشون کمک می‌کنم تا اونها هم مثل من به موفقیت برسن!!! برای همین هم خیلی خیلی تلاش می‌کردم کانکشن بسازم، سعی می‌کردم توی گروه‌های واتساپ، گروه‌های تلگرام، زیر پست‌های اینستاگرام اگر کسی رو می‌بینم که کامنت مثبتی می‌ذاره و اینطوری به نظر می‌رسه که خیلی فهمیده و کتاب‌خون و باهوش هست خودم می‌رفتم بهش پیام می‌دادم و سعی می‌کردم باهاش دوست بشم نتیجه این شد که در طی چند سال من با هزاران نفر آدم صحبت کردم واقعا به طور جدی با هزاران نفر آدم صحبت کرده بودم و از بین اون‌ها یک تعداد خیلی اندکی در حد انگشتان دست رو که تصور می‌کردم انسان‌های خوب و فرهیخته‌ای هستن گلچین کرده بودم تا باهاشون معاشرت کنماما چیزی که زهره نمی‌دونست این بود که حتی توی عصر اینترنت باز هم اختلاف طبقاتی در سطح اینترنت و فضای آنلاین هم مشاهده میشه، مثلا اونی که از طبقه اجتماعی بالاتری هست از پروفایلش، از عکس‌هایی که توی کیش و هتل‌های پنج ستاره پست کرده، از عکسی که کنار لامبورگینی گرفته مشخص هست و اون قطعا نمیاد با زهره‌ای که عکس‌های پیجش یا متن‌های ویرگولش داره فریاد می‌زنه توی یک روستای دور افتاده زندگی می‌کنه رفاقت کنه!! این فقط برای زهره نیست برای همه ماها هست، آدم‌ها اکثرا با افرادی که از خودشون پایین‌تر هستن دوست نمیشن و از طرف مقابل اگر شما شخصی باشی که در سطح پایین‌تر باشی هرچقدر تقلا کنی نمی‌تونی تو چشم اون آدم پولدار بیای!!! بله می‌دونم الان می‌گین من یه دوستی می‌شناسم که میلیاردر خودساخته هست ولی با یکی که بیکار و علاف هست دوست صمیمی شده ولی این‌ها اکثرا در موارد نادر پیش میاد، اگر می‌گین نه؟ خب از همین فردا سعی کنین یه دوستی پیدا کنین که از خودتون صد پله بالاتر باشه ببینین آیا کسی که از شما خیلی خیلی بالاتر هست حاضر میشه با شما رفاقت کنه؟شاید امروز که ۲۸ سالم شده دیگه پشیزی برام اهمیت نداره که دوستان موفق و پولدار داشته باشم و خودم پولدار بشم حتی خنده‌ام می‌گیره از این طرز فکر و حتی ازش متنفرم، اما توی اون ۱۸ سالگی که تصور می‌کردم می‌تونم با تلاش و پشتکار خودم از زندانی که پدر و مادرم برام ساختن نجات پیدا کنم این خیلی برام مهم بود که تا جای ممکن با افراد برتر و موفق‌تر دوستی کنم توی اون زمان‌ها زهره هنوز به این نگرش نرسیده بود و هنوز هم باور داشت که اینترنت و فضای آنلاین اختلافات طبقاتی رو شکسته و حالا کسی از طبقه پایین‌تر هم می‌تونه با کسی از طبقه بالاتر رفاقت کنه!! تو بازه سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ که با آقای علیرضا افشار توی ارتباط بودم با هیچ مردی حتی هم صحبت هم نمی‌شدم با اینکه خودم در پس ذهنم باور داشتم که انسان می‌تونه هم توی رابطه باشه و هم چیزی به اسم "دوست اجتماعی" داشته باشه اما علی این رو قبول نداشت، علی به حدی حساس بود که حتی اگه یه شب پسر عمه‌هام میومدن خونه و من با اونها بگو بخند داشتم علی دلخور می‌شد، درسته که اون پشت گوشی بود و شاید هیچوقت نمی‌فهمید ولی من دلم نمی‌خواست چیزی رو ازش مخفی کنم برای همین همه چیز رو براش تعریف می‌کردم و با اینکه خیلی خیلی سر این موضوع دعوا داشتیم در نهایت من قید "دوست اجتماعی" داشتن رو زدم چون حس می‌کردم این یک نوع خیانت در حق علی هست تا اینکه سال ۱۴۰۰ وقتی علی من رو ترک کرد من از سر فشار زیادی که بهم وارد شده بود شروع کردم به هم صحبتی و دوستی با مردها و زن‌های مختلف، در واقع با خودم فکر کردم شاید رفتن علی راه رو برای آرزوهای قدیمی من باز کرده اینکه دلم می‌خواست کلی دوست موفق و پولدار دور و برم داشته باشم تا خودم هم تبدیل به یک آدم موفق و پولدار بشم، نه اینکه توی شهر زابل آدم‌های موفق و پولدار نباشن اما سیستان و بلوچستان هنوز هم بر اساس رسم "خاندان و طایفه" می‌چرخه و خیلی مهمه که تو با شخصی که هم طبقه خودت باشه ارتباط بگیری همینم باعث شده خیلی از زن‌ها و مردهای زابلی در حالی که اصطلاحا "هیچ گوه خاصی" نیستن وقتی پیششون می‌شینی شروع می‌کنن به تپق زدن و گنده گویی که آره بابای ما خان بوده و ما از طایفه فلان بودیم من اما همیشه برعکس بودم درحالی که می‌تونستم خودم رو به خاندان و طایفه مادری‌ام بچسبونم اما همیشه می‌گفتم من یه آدم معمولی و کارگرم و همین هم باعث می‌شد چهره واقعی خیلی از این لاشخورها رو ببینمدر واقع می‌تونم بگم من همیشه با این موضوع مشکل داشتم که چرا ارزش من باید بر اساس خاندان، طایفه، اسم فامیلی و امثال اینها تعیین بشه یا اگر اینها رو نداشته باشی در درجه بعدی گوشی آیفون، ناخون و مژه کاشت، موهای کراتین و لباس و ماشین مارک برای تو عزت و احترام میاره حتی اگه از درون پوچ و خالی باشی!!! سعی می‌کردم به خودم بقبولونم که دنیا اینطوری نیست و هر انسانی بسته به تفکراتش ارزش والایی داره و امکان نداره که همه ارزش من به چنین چیزهای پوچی وصل بشه، به خودم می‌گفتم قطعا شهرستانی‌ها درک و شعور بالاتری نسبت به مردم استان من دارن و قطعا اونا این شکلی نیستن این معضل فقط تو استان من هست، برای همینم سعی می‌کردم مدام با آدم‌هایی از شهرهای دیگه دوست بشم و سعی کنم دنیاهای دیگه رو بشناسم و حالا شما قراره داستان آشنایی من با چند تا فرد شهرستانی در قالب "دوست اجتماعی" و اثرات اون رو بشنوید۱_آقای محمد باباییآقای محمد بابایی، یکی از اشخاصی بود که تو سال ۱۳۹۹ درحالی که هنوز با آقای افشار توی رابطه بودم باهاش آشنا شدم دلیلش هم این بود که این آقا دوست من نبود بلکه مشاور تحصیلی من توی اون سال بود، اولین باری که باهاش آشنا شدم در تابستون ۱۳۹۹ بود خیلی خوب یادمه، وسط کرونا بود و منم خونه نشین شده بودم و حتی دیگه برای فروشندگی یا کارهای این چنینی نمی‌تونستم از خونه بزنم بیرون و این فشار خیلی خیلی زیادی برای من آورده بود شبانه روز توی اینستاگرام و تلگرام بی‌هدف گشت می‌زدم تا اینکه بین استوری‌های یک بلاگر به اسم "خانوم و آقای ام" که اسم واقعی‌اش "کوثر داداشپور" هست یک استوری تبلیغاتی از یک مرکز مشاوره کنکور دیدم رفتم باهاشون صحبت کردم و شماره‌ام رو دادم که بهم زنگ بزنن ولی اونا یادشون رفت تا اینکه خرداد ۱۳۹۹ باهام تماس گرفتن و گفتن این سه ماه باقی مونده تا کنکور جمعا ۶۰۰ هزار تومن حق مشاوره می‌گیرن من اون زمان برای یک ماه کار حقوق ۳۰۰ هزار تومنی می‌گرفتم و این پول رو نداشتم تا اینکه "علیرضا افشار" این پول رو بهم داد و من ثبت نام کردم، اونجا به آقای بابایی کانکت شدم، مرد خوب و محترمی به نظر می‌رسید و هفته‌ای یکبار تماس می‌گرفت تا روند رشد تحصیلی منو ثبت کنه، در واقع اون سه ماه برای من معجزه نمی‌کرد من خیلی عقب‌تر از همه بودم و ۴ سال بود که دیگه لای کتابی رو باز نکرده بودم اما درس خوندن توی اون سه ماه دوباره بهم انگیزه داد، هدف داد، باورتون نمی‌شد که چقدر احساس امید و سرزندگی پیدا کرده بودم و حس می‌کردم زندگیم دوباره معنا پیدا کرده علیرضا افشار هم کم توی این موضوع بی‌تاثیر نبود مدام من رو مثل یک پدر تشویق می‌کرد همش می‌گفت "زهره تو خیلی باهوشی، تو موفق میشی، تو می‌تونی" درحالی که تو همون زمان پدر و مادر و برادر خودم بهم سرکوفت می‌زدن و مدام می‌گفتن بابای طفلک میگه "زهره باز پول‌های من رو داره حیف و میل می‌کنه" شما نمی‌تونین تصور کنین توی همچین شرایطی یک انسان چقدر به روحیه گرفتن احتیاج داره و چقدر همین جملات به ظاهر ساده می‌تونه تاثیر عمیق و بزرگی بذاره درست مثل ۲ تا بیمار سرطانی که یکی با جملات امید بخش توان جنگیدن پیدا می‌کنه و اون یکی با تحقیر و سرکوفت زودتر خودش رو می‌بازه و می‌میره!!! شما هرگز نخواهید فهمید که پدر و مادر و برادر من خواسته یا ناخواسته چه ظلم‌هایی در حق من روا داشتن!!این سه ماه مثل برق و باد گذشت آقای بابایی مثل یه بابای واقعی رفتار می‌کرد پیگیر و حمایتگر به نظر می‌رسید و من برای اینکه اون رو ناامید نکنم از خودم تمام تلاشم رو می‌کردم تا به برنامه‌ها پایبند باشم و بالاخره شهریور شد و کنکور هم با سه ماه درس خوندن نتیجه جالبی نداشت و با آقای بابایی که صحبت کردم گفت باید یکسال مرد و مردونه بشینی روی برنامه‌ی دُرست بخونی و حداقل ۱۵ میلیون بودجه برای کتاب و آزمون و ویدئوهای درسی نیاز هست، نشستم با پدرم صحبت کردم، هیچوقت یادم نمیره اون پوزخند، اون تمسخر، اون حرفاش که گفت تو اگر عرضه داشتی همون سال اول پزشک می‌شدی من پولی برای تو خرج نمی‌کنم!! با کلی گریه به آقای بابایی پیام دادم و شرایطم رو توضیح دادم و گفتم دیگه نمی‌تونم ادامه بدم اما اون گفت یه راهی هست ...چشمام برق زد، یه راهی هست؟؟ اون راه چیه؟ شروع کردیم به حرف زدن و گفت اون عاشق روابط جنسی خشونت آمیز هست اگر من اجازه بدم پشت گوشی با من "سکس چت" داشته باشه و من رو تحقیر کنه و مثل یه توله سگ باهام رفتار کنه اونوقت می‌تونه مجانی مشاور من باشه!!شوکه شده بودم این چی داشت می‌گفت؟ گفتم تو به همه دانش آموزهات این پیشنهاد رو میدی؟ گفت نه اونا بچه‌ان سنی ندارن اما تو؟!! درسته گناه من بزرگ شدن بود، من توی اون زمان ۲۲ سالم بود و آقای بابایی ۳۰ سالش بود، توی سال ۹۹ تقریبا ۶ ماه از سال بازه‌ای بود که علی ارتباطش رو باهام قطع کرده بود کمرنگ شده بود انگار اصلا نبود بخاطر نزول‌خور و حوادثی که براش پیش اومده بود هر چند روز باهام حرف می‌زد، نمی‌تونم دروغ بگم می‌دونم گفتنش خیلی خجالت‌آوره اما برای لحظه‌ای بهش فکر کردم واقعا بهش فکر کردم اینکه یکسال برده جنسی یک مرد مریض باشم اما در عوض سال بعد از این زندان نجات پیدا کنم؟ بهای خیلی سنگینی بود اما خب همش پشت گوشی بود دیگه نه؟؟ قرار نبود توی واقعیت باشه اینطور نیست؟ بهش نگاه می‌کردم می‌تونستم حتی از پشت گوشی هم اینو به وضوح حس کنم که محمد بابایی یک مرد سرخورده و حقیر و بیچاره هست که اونقدر توی جامعه سرکوب شده که حالا توی سکس می‌خواد خدایی کنه و صاحب برحق همه چیز باشه، کاملا واضح بود که چقدر بیچاره‌اس و دلم براش می‌سوخت اما بیشتر از اون دلم برای خودم می‌سوخت به این فکر می‌کردم که چند سال قبل زهره خودش رو کجاها می‌دید، فکر می‌کرد قراره موفق بشه قراره پیروز بشه اما حالا یک بدبخت بازنده‌اس که ته حسابش حتی یک میلیون هم نیست و برای یک حق مشاوره باید برده جنسی بشه؟ اگر کسی این داستان رو ۲ سال قبلش برای زهره تعریف می‌کرد حتی توی بدترین کابوس‌هاش هم نمی‌دید، شب‌ها اشک می‌ریختم و گریه می‌کردم، بابایی بهم ۳ روز وقت داده بود که فکر کنم و تصمیم بگیرم ولی در نهایت من نتونستم این کار رو بکنم با اینکه از نظر هویتی کاملا نابود شده بودم و خودم رو فاقد هر نوع ارزشی می‌دیدم و حس می‌کردم واقعا یک تیکه گوشت بی‌ارزش هستم اما باز هم نتونستم چنین خفتی رو قبول کنم، من روح و جسمم رو متعلق به علیرضام می‌دونستم، مدام بهش فکر می‌کردم، به اینکه چطور تمام این سال‌ها علی بی‌منت و بی چشم داشت بهم کمک کرده بود و حتی یک بار از من درخواست نابجا نداشت ولی ببین آدم‌های دیگه توی جامعه چطور گرگ‌هایی هستن همین که فهمیدن من شرایط سختی دارم با وقاحت تمام بهم پیشنهاد رابطه جنسی میدن درحالی که این آقا مثلا "مشاور تحصیلی" من بود و باید یکم شرف و وجدان می‌داشت و به معصومیت یه دختر ۲۲ ساله‌ای که کنج یه شهر کوچیک آفتاب مهتاب ندیده بزرگ شده رحم می‌کرد ولی رحم؟؟ این جماعت یه مشت حیوون درنده هستن که تا فرصتی بهشون بدی تورو تیکه پاره می‌کنن بخاطر امیال حیوانی خودشون، اونجا بود که برای اولین بار فهمیدم علیرضا افشار چه فرشته نگهبانی هست و من خبر نداشتم ... آخ علی ... الهی تمام این مردها فدای یک لحظه‌ی حضورت بشن، الهی همشون تیکه تیکه بشن که صد تاشون روی هم حتی اندازه ناخون چیده تو نمیشن!! الهی زهره پیش مرگت بشه علیرضا جانم!!اون سال گذشت و من دیگه به آقای بابایی پیام ندادم و اون هم به من پیامی نداد اما آقای "محمد بابایی" تاثیر عمیقی توی زندگی من داشت چرا؟ چون سال ۹۹ بعد از ۲۲ سال زندگی برای اولین بار توی عمرم تونستم برای یکی تعریف کنم که بابام یک قرون پول خرج من نمی‌کنه و همش میگه تو عرضه نکردی دکتر بشی، یادمه بعد اینکه بابایی من رو نادیده گرفت و رفت خیلی سرخورده شدم و قسم خوردم دیگه برای هیچکس داستان زندگیم رو تعریف نکنم!! شاید چون انتظار داشتم وقتی این رو برای بابایی تعریف می‌کنم دلش بسوزه و لااقل اون شرط وحشتناک رو برای کمک به من نذاره دلم می‌خواست یک نفر بیاد و ناجی من بشه، یک نفر دستش رو به سمت من دراز کنه و من رو از این باتلاق بیرون بکشه اما خیلی سخته که با این واقعیت روبرو بشی که تو دنیای امروز هیچکس دلش برای تو نمیسوزه و هرکس دنبال اینه که فقط منافع خودش رو محقق کنه، وقتی دیدم مردی که قرار بود مشاور تحصیلی من باشه با دیدن شرایط زندگیم چنین درخواست بی‌شرمانه‌ای مطرح کرد انگار برای اولین بار یک سیلی محکم از زندگی توی صورتم خورد تازه دیدم چه مردهایی هستن که توی این جامعه پشت شغل‌هاشون، پشت کت شلوارشون، پشت ظاهر و جذبه خودشون پنهان میشن اما در درون اونها یک مشت حیوون زندگی می‌کنه که با انواع فانتزی‌های مریض گونه سعی در ارضای روح و روان بیمار خودشون دارن!!زمان گذشت و من دیگه با آقای محمد بابایی ارتباطی نداشتم اما اون همچنان به عنوان اولین کسی که واقعیت زندگیم رو بهش اعتراف کردم توی قلبم باقی موند، عجیب بود نه؟ اینکه من حتی برای علیرضا افشار، برای مردی که عاشقش بودم واقعیت زندگیم رو افشا نکرده بودم و دائم جلوش نقاب می‌زدم و سعی می‌کردم جوری تظاهر کنم انگار پدر و مادرم بهترین خونواده دنیا هستن اما چرا؟ چون می‌ترسیدم، می‌ترسیدم همونطور که محمد بابایی وقتی زندگیم رو فهمید یک روی شیطانی از خودش نشون داد شاید علی هم وقتی بفهمه هیولای درونش برای سواستفاده از من بیدار بشه یا شاید من رو برای همیشه ترک کنه و دیگه نخواد با همچین دختری ارتباط بگیره!! شما نمی‌تونین درک کنین که وقتی توی استیصال گیر کردی و شرایط اسفناکی داری نمی‌تونی تنها باریکه‌ی امیدی که برات باقی مونده رو خاموش کنی، علی تنها باریکه‌ی نور امید زندگی من بود و من نمی‌خواستم از دستش بدم بدون علی می‌مردم همونطور که واقعا هم بعد از رفتنش مُردم!!۲ سال بعد از آخرین مکالمه بین ما، در سال ۱۴۰۱ من دوباره به آقای بابایی پیام دادم و این طومار ویس‌ها رو براش فرستادم، می‌تونم بگم شروع اعتراف کردن زندگیم و انداختن نقاب از چهره‌ام توی همین سال ۱۴۰۱ اتفاق افتاد زمانی که با رفتن علیرضا افشار برای همیشه از زندگیم مصادف شد و من به درجه‌ای از فروپاشی روانی رسیدم که انگار صد نفر همزمان به من تجاوز کردن واقعا جدی میگم دقیقا چنین احساسی داشتم در نتیجه به نقطه‌ای رسیدم که من اون رو "آزادی واقعی و رها شدن از بند و زنجیر" می‌نامم، چیزی که به باور من ۹۹ درصد شماها هرگز بهش نرسیدین و نخواهید رسید، شماها همتون به نوعی نقابی بر چهره دارین و هرکس یک چیزی رو از دیگران مخفی می‌کنه یکی اسرار خانواده‌اش، یکی اسرار خودش، یکی رازهای زندگیش و یا حتی اطلاعات حساس مثل دیدگاه‌ها و نظرات خودتون رو مخفی می‌کنین تا مثلا روی "کارمند" شدن شماها تاثیر منفی نذاره این چیزها خیلی جای بحث داره اینکه ما انسان‌ها برای اینکه توی جامعه اطراف خودمون پذیرفته بشیم مدام خودسانسوری می‌کنیم و سعی می‌کنیم کاری نکنیم که به وجهه و اعتباری که از خودمون ساختیم آسیبی برسه مبادا دیگران از ما بیزار بشن یا فاصله بگیرن یا موقعیت‌های شغلی و اجتماعی خودمون رو از دست بدیم اما توی این مطلب نمی‌خوام درباره این چیزها صحبت کنم!! بنابراین همه شما به نوعی درگیر یک غل و زنجیر هستین اما من با فروپاشیدن روانم رها شدم آزاد شدم من به نقطه‌ای رسیدم که تونستم همه چیز رو از زیر نقاب بیرون بیارم و دیگه ترسی از گفتنش نداشته باشم برای همین هم این برای من خیلی باارزش و مهم هست، در واقع رفتن علی من رو به نقطه‌ای در زندگی رسوند که دیگه ترسی از هیچی نداشتم، تمام ترس‌های من یعنی ترس رها شدن و طرد شدن و ترک شدن توسط علیرضا افشار حالا واقعی شده بودن و دیگه هیچی حتی مرگ اعضای خانواده‌ام نمی‌تونست من رو از چیزی که هستم بیشتر آزار بده برای همین هم تونستم آزادانه و بدون ترس از قضاوت درباره زندگیم صحبت کنمخلاصه من به آقای بابایی پیام دادم و شروع کردم به ویس فرستادن و تمام زندگی و مشکلاتم تا اون لحظه رو توی این ویس‌هایی که می‌بینین براش تعریف کردم، اگر به پیام‌هاش دقت کنین متوجه می‌شین که من چطور از دیدگاه ضعف وارد شدم، من کاملا خودم رو باخته بودم و مثل یک کالبد توخالی شده بودم، اونقدر احساس حقارت و بی‌ارزشی می‌کردم که فقط همین که این شخص حاضر شده ده پونزده تا ویس من رو تا آخر گوش بده حس می‌کردم حالا یک چیزی بهش مدیون هستم چون من که ارزشی ندارم من یه تیکه زباله بی‌ارزش هستم که نه خونوادش اون رو می‌خوان و نه حتی مردی که عاشقش بود اون رو قبول کرد پس اینکه یک نفر حاضر شده صدای منه بی‌ارزش رو بشنوه یعنی خیلی لطف بزرگی کرده، این‌ها جملات و دیدگاه‌هایی بود که در اون زمان توی سرم می‌چرخید و هنوز هم نمی‌تونم بگم کامل رفع شده و هنوز هم انگار رد و اثری از اون زخم‌های قدیمی روی روح و روان من باقی مونده، ببینین چطور بین پیام‌هام دائم ازش عذرخواهی می‌کنم و فقط برای اینکه ویس‌هام رو گوش داده ازش تشکر می‌کنم چون احساس می‌کردم اون که نیازی به من نداره این منم که یک تیکه آشغال بی‌ارزش هستممی‌دونم الان با خودتون می‌گین وای زهره جون عزت نفس داشته باش، فلان کارو بکن، بیسار کار رو بکن، اما خواهش می‌کنم دست نگه دارید، زهره‌ی امروز دیگه نیازی به شنیدن نصیحت از سمت کسی نداره، منی که به این درجه از جسارت و شهامت رسیدم که عیب و ایرادهای رفتاری خودم رو به صورت پابلیک منتشر می‌کنم قطعا نیازی به نصیحت شنیدن ندارم خودم می‌دونم چی خوبه و چی بده و هر چیزی که میگم مربوط به ۴،۵ سال پیش بوده، اما چیزی که شما نمی‌دونین اینه:تصور کنین پدر و مادرتون شما رو طرد کردن و هیچ پولی بیشتر از ۲۰۰ یا ۳۰۰ هزار تومن برای شما هزینه نمی‌کنن و همون هم با اکراه هزینه می‌کنن، از طرف دیگه شما هیچ دوست، هیچ پارتنر یا حمایتگر عاطفی و مالی ندارین و عملا تنها یه گوشه دور افتادین توی یک شهر کوچیک که حتی روی نقشه هم پیداش نیست و تنها آدمی که به شما کمک می‌کرد حالا مدت‌هاست شما رو ترک کرده و شما جز یک شماره تلفن و یک داستانی که هیچکس باورش نمی‌کنه هیچ اثباتی بر وجود اون مرد ندارین، یک پیج اینستاگرام یا صفحه ویرگول دارین که توش آدما براتون کلی پیام امید بخش و کلیشه‌ای می‌فرستن که میگن "وای زهره جون قوی باش، وای زهره جون انرژی مثبت باش، مثبت فکر کن حتما می‌تونی حتما عوض میشه" ولی وقتی شما ته حسابتون شپش زده و حتی یک قرون پول ندارین که ریش و سیبیل خودتون رو بزنین چطوری قراره امیدوار باشین که زندگیتون قراره تغییر کنه؟ وقتی پول ته حسابت نباشه و هیچ پشتوانه مالی نداشته باشی انسان دیوونه میشه حالا تصور کنین در کنارش هیچ خانواده‌ای هم نداشته باشی که حاضر باشن برات خرج کنن یا توی مشکلات زندگی کنارت باشن اونوقت این دیوونگی صد برابر بدتر میشه، نه کسی رو داری که بهش تکیه کنی به عنوان یک خانواده، نه پشتوانه مالی داری و نه حتی شغلی که بتونی باهاش پولی جمع کنی، تمام مشاغلی که امتحان کردی همشون یه مشت حمالی بودن برای یک قرون دو هزار بی‌ارزش که تهش هیچی نمی‌مونه که حتی بتونی یه رستوران بری یه وعده غذای دلخواهت رو بخوری چه برسه به اینکه بخوای زندگیت رو تغییر بدی، حالا تصور کنین توی چنین شرایطی یکی بیاد برات جملات عنگیزشی و امیدوار کننده بفرسته اونوقت دلتون نمی‌خواد فکش رو پایین بیارین؟ جملات امیدبخش خیلی قشنگه اما وقتی که طرف یک بستری از حداقل‌های زندگی رو داره حالا یه وقت‌هایی ناامید میشه ما یکم بهش امیدواری میدیم نه اینکه تو صفر یا حتی زیر صفر باشی بعد طرف میاد میگه وای عزیزم انرژی مثبت باش، خب آخه ... چی بگم بهتون؟ وقتی زندگی توی سیستان بلوچستان رو تجربه نکردین و حتی نمی‌دونین این فضا چقدر بیمارگونه و متعصب هست هرچقدر هم براتون توضیح بدم بی‌فایده‌ هست، برگردیم سر داستان بابایی!!شاید بپرسین که زهره مگه این آدم همون مریض جنسی که رابطه ارباب و بردگی می‌خواست نبود؟ چرا بود!! پس چطور بهش پیام دادی و دوباره باهاش ارتباط گرفتی؟ سوال عجیبی هست چون من واقعا هیچ جوابی براش ندارم اما تصور می‌کنم تنها دلیلی که باعث شد دوباره به آقای بابایی پیام بدم این بود که اون از قبل بخشی از مشکلات زندگی من رو می‌دونست درحالی که تا اون سال ۱۴۰۱ هیچکس ازشون خبر نداشت و همین آشنایی محدود باعث شده بود من بتونم راحت‌تر جلوی اون نقابم رو بندازم و با اینکه می‌دونستم محمد بابایی یک مریض جنسی هست و قطعا درخواست‌هایی از من داره اما من اونقدر خودم رو باخته بودم و توخالی شده بودم که هیچی حس نمی‌کردم توی اون روزها آشنا شدن با آدم‌های جدید برام یک کابوس بود، هر بار که با کسی آشنا می‌شدم و طرف مثلا می‌گفت "زهره تو زشتی خوشم نمیاد، زهره سنت بالاست خوشم نمیاد، زهره تو پیر شدی خوشم نمیاد" با اینکه همشون آدم‌های غریبه بودن اما اینکه مدام از سمت آدم‌های مختلفی که سعی می‌کردم باهاشون دوست بشم یا هم صحبت بشم طرد می‌شدم من رو به مرز فروپاشی می‌رسوند برای همین دوباره پناه بردم به سمت آدمی که یکم از قبل می‌شناختمش!آقای بابایی بعد از گوش دادن به ویس‌های من که درباره کلیات زندگیم و اینکه پدرم بهم هزینه‌ای نمیده و نمی‌دونم چیکار بکنم بهم گفت صبر کنم اون برام یک راه حل داره، راه حل آقای بابایی چی بود؟ اون که خودش یک مهاجر شهرستانی به حساب میومد توی تهران و سعی می‌کرد با مشاوره دادن به دانش آموز‌ها تو موسسات مختلف برای خودش درآمد کسب کنه و تهش خودش مرکز مشاوره بزنه راه حلش برای من این بود که رمز اکانت "مکتب خونه" خودش رو بهم داد و چند تا دوره ادمینی اینستاگرام و امثال اینها که خودش خریده بود رو برام گذاشت تا ببینم، اون خبر نداشت که من قبلا خودم تو این زمینه به صورت تجربی کار کرده بودم و منم اونقدر اعتماد به نفسم پایین بود که اصلا جایی این رو بروز نمی‌دادم و اصلا از خودم تعریف نمی‌کردم که بخوام با غرور بگم که من خودم تمام این‌ها رو بلد هستم، بماند که توی اون شرایط بی‌پولی و بدبختی در حالی که علیرضا افشار هم من رو ترک کرده بود من حوصله و توان درس خوندن نداشتم و هیچ امیدی هم به کسب درآمد نداشتم چون همونطور که همیشه گفتم و بازم میگم هیچ شغلی، مطلقا هیچ شغلی وجود نداره که شما بدون پول و سرمایه و از صفر مطلق بتونی توش شروع کنی و پول جمع کنی حتی همون ادمینی هم یک سری تجهیزات خوب می‌خواد که دوستان پکیج فروش مثل امثال نبات حسن‌نژاد و شیما یوسفوند بهش اشاره نمی‌کنن، من ازش تشکر کردم و همه چیز تمام شد و بعدش دوباره بحث به همون نقطه‌ای رسید که ازش می‌ترسیدم، آره من حتی ازش می‌ترسیدم چیزی که امروز خنده‌ام میگیره که کجای یک مرد بازنده و حقیر که می‌خواد قدرت نداشته‌اش رو توی تخت خواب بازیابی کنه ترسناک هست؟ اما آره، دوباره بحث سکس چت و رابطه جنسی زوری و خشن و ارباب و بردگی باز شد، این سال‌های اخیر متوجه شدم که فانتزی‌های این چنینی به طرز قابل توجهی بین مردان بازنده سرزمینم گسترش پیدا کرده، من مردانی رو می‌شناسم که همسر و بچه دارن و حتی خانومش خیلی هم به شوهر جونش افتخار می‌کنه که یک شوهر قهرمان داره اما زیر این پوسته یک بیمار جنسی مشتاق به تجاوز خوابیده!! و اتفاقا یکی از ترس‌های من برای ازدواج همین بود اگر من با یک بیمار جنسی ازدواج کنم و متوجه نشم چی؟ محمد بابایی این بار حتی یک قدم فراتر رفت و گفت "چرا نمیای تهران حضوری ببینمت من اینجا یه خونه مجردی دارم و می‌تونیم هرکاری دلمون خواست بکنیم" تو تمام اون لحظه‌ها که داشتم این پیام‌ها رو می‌خوندم فقط یک چیز جلوی چشمم بود: علی علی علیآخ علی ... علی تو کی بودی؟ چی بودی؟ علی چرا تو هیچوقت من رو آزار ندادی؟ چرا هیچوقت در ازای پول‌های بی‌زبونی که خرج من می‌کردی ازم درخواست‌های عجیب و غریب نداشتی؟ علی من دارم ميميرم بیا نجاتم بده توروخدا ... یهو اشکام ریخت، اشک؟ چرا گریه می‌کنی زهره؟ چرا اینقدر احساس تنهایی می‌کنی؟ مثل یه دختر بچه که توی یه جنگل تاریک بین صدها گرگ درنده رها شده و تنها پناه زندگیش رو از دست داده همینقدر احساس تنهایی می‌کردم گاهی وقت‌ها به خودکشی فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم بذار برم تهران، خودم رو تقدیم بابایی کنم و بعد خودکشی کنم من که به هرحال قراره بمیرم اونم که فانتزی تجاوز و رابطه ارباب بردگی داره چه فرقی داره چقدر من رو تحقیر کنه، مگه من ارزشی دارم؟ گاهی فکر می‌کردم شاید این مجازات خداست برای من به جرم اینکه من علی رو رنج دادم و باهاش صادق نبودم، چرا این موضوع که با خونوادم مشکل دارم رو رک و راست به علی نگفتم؟ چرا ازش مخفی کردم؟ می‌خواستم به چی برسم؟ نمی‌دونممحمد بابایی رفت و بعد از سال ۱۴۰۱ دیگه هرگز باهاش صحبتی نداشتم و نخواهم داشت مردی که برای اولین بار توی زندگیم جلوی اون که مثلا مشاور تحصیلی من بود نقابم رو انداختم و تصور می‌کردم قراره کمکم کنه نه اینکه خار و خفیفم کنه، شاید من هرگز این آدم رو ندیدم اما زخمی که این آدم به روح من زد تا ابد باقی موند و دیگه هرگز هرگز اجازه نمیدم کسی به خودش چنین جسارتی بده و چنین من رو تحقیر کنه۲_آقا رضاآه تباهی ... تباهی، جاهلیت، روسیاهی، آقا رضا (خنده‌های تلخ) آقا رضا یکی از بدترین کیس‌هایی بود که باهاش آشنا شدم، تصور می‌کنین محمد بابایی بدترینش بود؟ پس اجازه بدین این یکی رو براتون تعریف کنم، خنده‌دارترین موضوعش اینه که حاضر نبود فامیلی خودش رو بگه و منم اون زمان کم‌رو و خجالتی بودم و بلد نبودم به شخص مقابل فشار بیارم وگرنه اگر دنیای امروز و زهره امروز بود کسی که حاضر نباشه فامیلی خودش رو راست و حسینی بگه همون لحظه برای من تمامه، اما اون روزها اینطوری نبودم، می‌ترسیدم آدم‌ها منو طرد کنن، نمی‌خواستم طرد بشم، می‌خواستم مودب و متین و دوست داشتنی باشم، می‌خواستم مقبول باشم، بنابراین توی کل ۶ ماهی که با این آدم نکبت صحبت می‌کردم فقط می‌دونم اسمش "آقا رضا" هست بعدها فهمیدم دلیل این مخفی‌ کاری‌هاش چی بود که دیگه دیر شده بود و راه بازگشتی نداشتچرا دارم این‌ها رو اینجا توی ویرگول می‌نویسم؟ اگر علیرضا افشار این‌ها رو بخونه حتما با خودش میگه ببین زهره چه دختر هرزه و کثیفی بوده که با صدها مرد و زن مختلف حرف می‌زده اما فقط خدا گواه هست که ته دل من جز معاشرت با آدم‌ها و پیدا کردن یک راه خروج از این سگدونی که داخلش گیر افتادم چیز دیگه‌ای نبود، با خودم فکر می‌کردم اگر سعی کنم با زن‌ها و مردهای موفق آشنا بشم شاید یکی فقط یکی از اون‌ها کسی باشه که توانایی‌های من رو ببینه و بگه زهره پاشو بیا تهران من یه مدت کمکت می‌کنم تا تو جاگیر بشی ولی افسوس ... هیچکس توی دنیا مجانی برای کسی کاری انجام نمیده سال‌ها به هر دری زدم که یک راه خروج پیدا کنم ولی افسوس که هیچ راهی نبود و تنها مرد شریفی که توی زندگیم دیدم که حاضر بود مفت و مجانی بهم کمک کنه علیرضای عزیزم بود که من قدرش رو ندونستم و حالا دارم تقاص پس میدمبه هرحال با آقا رضای قصه‌ی ما توی تلگرام آشنا شدم، اون زمان‌ها هوش مصنوعی برای درد دل کردن نبود و من صحبت کردن و آشنایی با آدم‌های واقعی رو ترجیح می‌دادم به این امید که یک جایی در دنیای واقعی اونها رو ببینم در نتیجه یک سری ربات‌های دوست یابی توی تلگرام بود که با هدف پیدا کردن دوست و هم صحبتی دو تا آدم ناشناس رو بهم متصل می‌کرد من توی اونها ثبت نام می‌کردم و از بین صدها آدم مریض جنسی که آلت به دست توی اون سایت‌ها گشت می‌زدن اما یک سری بودن که سالم‌تر و عاقل‌تر به نظر می‌رسیدن و من اونها رو گلچین می‌کردم تا باهاشون مکالمه تشکیل بدم با این هدف که هم معاشرت بکنم، هم گستره‌ی آدم‌های دور و برم رو بیشتر کنم و هم شاید یک نفر یک راه حلی پیش پای من بذارهبا آقا رضا تو همون سال ۱۴۰۱ اونجا آشنا شدم و حدود ۶ ماه با هم گفتگو داشتیم، فرد محترم و اصیلی به نظر می‌رسید و یک اعتماد به نفس و جذبه خاصی داشت برخلاف من که کاملا فروپاشیده و از هم گسیخته بودم آقا رضا بسیار پرجذبه و کاریزماتیک به نظر می‌رسید برخلاف آقای بابایی که اوایل آشنایی مرد مهربون و پیگیری به نظر می‌رسید اما این اعتماد به نفس و کاریزما رو نداشت ولی آقا رضا مشخص بود که از خانواده پولداری اومده، می‌دونین پولدارها یک جور خاصی رفتار می‌کنن و حرف می‌زنن، برخلاف ما فقیرها یا قشر متوسط و بخور نمیر که باید همیشه دنبال حقشون بدوئن و همیشه با چنگ و دندون حق خودشون رو بگیرن بچه پولدارها همیشه با آرامش و تمانینه صحبت می‌کنن، هیچوقت دهنشون به حرف زشت باز نمیشه و همیشه آدم حسابی جلوه می‌کنن آقا رضا هم این شکلی بود، یک صدای بم و مردونه‌ی زیبایی داشت که آدم رو به وجد می‌آورد به ویس‌هاش گوش بده و از حرف زدنش مشخص بود دنیا دیده‌اس، اما چطوری مشخص بود؟ باور کنین نمی‌دونم چطوری بهتون توضیحش بدم، یک غرور عجیبی توی رفتارش بود انگار همه التماسِ بودن باهاش رو می‌کنن ولی اون مثلا افتخار میده با زهره حرف می‌زنه می‌دونین چی میگم؟ آه خدای من چقدر سخته توضیح دادنش ... هوووف یادآوری‌اش من رو عصبی می‌کنه چون چند باری توی زندگیم با همچین اشخاصی معاشرت داشتم ولی اونقدر آدم توسری‌خوری بودم که اجازه می‌دادم امثال این آدم‌های بازنده بیان خودشون رو جلوی من موفق و پولدار نشون بدن و من چون می‌خواستم مودب و متین باشم هرگز توی برجک این آدما نمی‌زدم که بگم "چی داری زر زر می‌کنی مردک؟ فکر می‌کنی نمی‌فهمم که نصف حرفات تپق و دروغ مفته؟"اجازه بدین اسکرین‌ شات‌ها به جای من صحبت کنن، شاید از خودتون بپرسین که زهره تو این اسکرین‌ شات‌های ۴ سال پیش رو از کجا آوردی؟ باید بگم همونطور که می‌دونین سال ۱۴۰۱ سالی بود که من به طور جدی شروع کردم به صحبت کردن درباره زندگی خودم، اون زمان هنوز به جسارت امروز نرسیده بودم که توی پیج اینستاگرامم یا صفحه ویرگولم به صورت علنی درباره‌اش صحبت کنم بلکه صرفا با چند تا دوست مجازی و آشناهای دور و نزدیک کمی حرف می‌زدم و اونقدر این درد دل کردن‌ها برای من کار شاخ و بزرگی به حساب میومد که از تک تک ویس‌هایی که برای این آدم‌ها (مثل آقای بابایی یا این آقا) فرستاده بودم اسکرین رکورد گرفته بودم و تک تک ویس‌هام رو ضبط کرده بودم چون اون زمان به نظر خودم این کار خیلی بزرگ بود و برای من تغییر بسیار بزرگی بود که ناگهان اون زهره ساکت و آروم و توسری خور تبدیل شده به کسی که داره درباره مشکلات زندگیش صحبت می‌کنه اما حالا با نگاه کردن به اون اسکرین شات‌ها و اسکرین رکوردها دارم ابعاد تازه‌ای از شخصیت خودم توی اون روزها رو می‌بینم اینکه چطور خودم رو جلوی یک الدنگ بی‌سر و پا خار و خفیف می‌کردم و تصور می‌کردم چون این آقا یک تریدر پولدار هست (تازه با فرض اینکه دروغ نگفته باشه) پس از من خیلی بالاتر هست و من در مقابلش هیچی نیستم، به خیال خودم می‌خواستم خاکی و متواضع و فروتن باشم ولی ببین چیشد عوضش هر بی سر و پایی به خودش اجازه داد من رو تحقیر کنه!!!به هرحال اجازه بدین داستان رو براتون بگم، بعد از اینکه توی اون ربات هم صحبتی و درد دل با هم آشنا شدیم طبیعتا شماره رد و بدل کردیم و بعد توی واتساپ و تلگرام با هم صحبت می‌کردیم!! آقا رضا هیچوقت مستقیم از کار و بارش حرف نزد اما چیزی که از لا به لای حرفاش متوجه شدم این بود که ادعا داشت تو بازارهای مالی فعالیت می‌کنه و تریدر هست و یک شرکت هم داره (حالا شرکت چی؟ خدا داند) اون زمان‌ها آدم ترسو و خجالتی بودم و حتی پشت گوشی هم خجالتی بودنم تابلو بود مثلا هیچوقت جرعت نکردم ازش بپرسم "آقای فلانی فامیلی‌ات چیه؟ آقای فلانی شغلت چیه؟" مدام با خودم فکر می‌کردم که نکنه به طرف مقابل حس بدی بدم؟ نکنه اگر این سوال رو ازش بپرسم فکر کنه من چشمم دنبال پول و دارایی‌اش هست یا فکر کنه من صرفا بخاطر پول باهاش حرف می‌زنم و بهش احترام می‌ذارم؟ نه من نمی‌خوام همچین دختری به نظر برسم می‌خوام با همه انسان‌ها چه شاغل چه بیکار به یک شکل و احترام رفتار کنم تا آدما بدونن که هنوزم هستن کسانی که برای دیگران فارغ از پول و شغل و موقعیت اجتماعیشون ارزش قائلن، در واقع سعی می‌کردم اون ارزشی رو که جامعه به خودم نمی‌داد رو من به دیگران بدم ولی جالبه که هیچوقت امثال این انگل‌ها نفهمیدن که من چقدر براشون ارزش قائل بودممدام وقتی باهاش حرف می‌زدم سعی می‌کردم زیاد صحبت نکنم و وقت باارزش آقای پولدار رو نگیرم، هدفم این بود که فقط در حد یه سلام علیک مودبانه باهاش در ارتباط باشم صرف اینکه فقط چند تا دوست و مخاطب موفق توی مخاطبینم داشته باشم تا شاید منم سری توی سرها باشم، منم با آدمای موفق نشست و برخاست کنم و منم چیزی ازشون یاد بگیرم فقط خدا شاهده که هدفم چیزی جز این نبود اما هیچی اونطوری که تصور می‌کردم پیش نرفت!!امروز وقتی به اسکرین شات بالا نگاه می‌کنم از خودم می‌پرسم چرا یک مرد غریبه باید برام بنویسه "ای جون دلم، مرسی عزیزدلم" چرا باید چنین صمیمیتی توی پیام‌هاش برای من باشه؟ منی که از کودکی از پدرم محبتی دریافت نکردم و حتی رابطه‌ عاطفی که در بزرگسالی واردش شدم باز هم یک رابطه سرد بود چون آقای افشار اصلا آدمی نبود که اهل محبت‌های کلامی باشه می‌گفت محبت من رو از روی نگرانی‌هام بفهم، اگه نگرانت میشم که هوا تاریک میشه بیرون نمونی یعنی دوستت دارم، اگه نگرانت میشم که پول داشته باشی با تاکسی برگردی یعنی دوستت دارم، الحق که واقعا توی این موارد خیلی اهمیت می‌داد ولی من هم نیاز به توجه کلامی داشتم من عقده محبت داشتم و دلم می‌خواست یکی بهم محبت کنه و توی سال ۱۴۰۱ که با این آقا رضا حرف می‌زدم علیرضا افشار خیلی وقت بود که از زندگی من رفته بود و من دیگه تعهدی نسبت به کسی نداشتم و با خودم فکر می‌کردم عیبی نداره اگر این آقا اینطوری باهام حرف می‌زنه از طرف دیگه هم می‌ترسیدم جلوش وایسم و بگم اینطوری حرف نزن، می‌ترسیدم که شاید از حرفم ناراحت بشه و بگه این دختره زیادی عقب مونده هست و لایق حرف زدن با من نیست و باید برم، انگار می‌ترسیدم درست مثل علیرضا افشار اون هم من رو طرد کنه توی اون برهه زمانی به قدری شکسته بودم که فکر اینکه یک نفر دیگه حتی در قالب یک دوست بخواد ترکم کنه منو از پا در می‌آوردآقا رضا آدم امن و مطمئنی به نظر می‌رسید به این شکل که بر خلاف خیلی از پسرها و مردها لاس نمی‌زد و از همون شروع گفتگو بحث رو به سمت مسائل جنسی نمی‌برد این دقیقا همون ویژگی اخلاقی بود که آقای علیرضا افشار (که الهی من قربونش برم الهی همه این مردها فدای یک لحظه‌ی حضورش بشن) هم اون رو داشت و یکی از معیارهایی هست که من توی انتخاب دوست‌های اجتماعی اگر از جنس مخالف باشن حتما بهش دقت می‌کنم، در واقع تمام کسانی که آقا هستن و دوست من هستن باید از هر نوع گفتگو درباره مسائل جنسی اجتناب کنن وگرنه نمی‌تونن تو دایره دوستان من قرار بگیرن این اولین و اصلی ترین قانون من هست، البته قانون‌های دیگری هم دارم مثل اینکه اون آقا به عنوان دوست اجتماعی حق نداره من رو با الفاظ صمیمانه مثل "عزیزم، فدات بشم، قربونت برم یا دورت بگردم" خطاب کنه این قانونی بود که بعد از تجربه تلخی که با این آقا داشتم بهش رسیدم و فهمیدم که نباید اجازه بدم در قالب روشنفکری کسی من رو با الفاظ صمیمانه خطاب قرار بده، اما توی ۴ سال پیش این رو چیز بدی نمی‌دونستم تازه فکر می‌کردم چون من یه بچه شهرستانی از یه شهر کوچیک و متعصب توی سیستان و بلوچستان هستم برای من آزاردهنده به نظر می‌رسه وگرنه بچه تهرانی‌ها براشون خیلی هم عادی هست و همدیگه رو با همین الفاظ صمیمانه خطاب قرار میدن و براشون چیز بدی هم نیست و خب من هم می‌خواستم روشنفکر باشم، منم می‌خواستم از برچسب دهاتی بودن بیرون بیام و شبیه شهرستانی‌ها بشم برای همین مدام سعی می‌کردم رفتارهای اونها رو یاد بگیرم و تقلید کنم اما امروز؟ امروز به چیزی دست پیدا کردم که باور دارم کمتر کسی بهش می‌رسه و اون "پذیرش" هست، پذیرشِ چیزی که هستم، اگر من یه بچه دهاتی زشت باشم پس این واقعیتِ زندگی منه و قابل تغییر نیست و باید به جای تقلا کردن برای اینکه سرشت خودم رو پاک کنم باهاش روبرو بشم و بپذیرمش، البته که فکر نکنین پذیرفتن به این سادگی رقم می‌خوره آدم‌هایی که امروز شبیه زهره‌ی سابق هستن صرفا با جملات من نمی‌تونن به پذیرش برسن خیلی‌هاشون حتی تا آخر عمرشون پشت همون نقاب می‌مونن و سعی می‌کنن با خریدن آیفون یا لباس‌های مارک‌دار گذشته تاریک خودشون رو کمرنگ کنن و برای خودشون یک هویت جعلی بسازن و خودشون رو از طبقه و جامعه‌ای نشون بدن که متعلق بهش نیستن بنابراین باور دارم کاری که من امروز دارم انجامش میدم کار بزرگی هست از این جهت که آدم‌های زیادی توی دنیا اونقدر قوی نیستن که بتونن زندگی خودشون رو آزادانه بیان کنن اما برگردیم سر بحث آقا رضا!!امروز با خودم میگم چی باعث شده بود که زهره جلوی این مرد اینقدر ضعیف رفتار کنه و به محض اینکه ازش عکس می‌خواد بی چون و چرا براش بفرسته؟ آیا اون حاضر بود درباره مسائل خصوصی خودش صحبت کنه؟ کسی که حتی حاضر نشد اسم فامیلی‌اش رو بگه یا درباره خودش حرفی بزنه چطور بهش اجازه دادی اینقدر گستاخ بشه و به خودش چنین جسارتی رو بده؟ اونقدر از زشت بودن فراری بودی؟ می‌ترسیدی شاید بعد از دیدن عکست دیگه نخواد باهات حرف بزنه برای همین هم ترجیح دادی همون اول کار سریع عکست رو براش بفرستی تا اگر پشیمون شد همون ابتدا پشیمونیش رو نشون بده و بذاره بره تا کمتر اذیت بشی؟بهم گفت جذابم!! چه جمله مسخره‌ای، علی هیچوقت بهم نگفته بود جذابم یا قشنگم ولی بارها بهم می‌گفت زهره وقتی سر ساختمون خسته میشم و دلم می‌گیره به عکس تو نگاه می‌کنم و با خودم میگم علی تو برای دل این دختر داری تلاش می‌کنی برای آینده‌ای که با زهره قراره بسازی ... دوباره اشک‌ها روی صفحه گوشی می‌ریزه تازه ۶ ماه گذشته از رفتن علی و حالا من دارم با مردی حرف می‌زنم که تمام اون محبت و توجهی که علی بهم نداشت رو داره بهم میده حتی با وجود اینکه فقط دوست هستیم پس چرا من از این توجه و محبت لذت نمی‌برم؟ چرا دلم برای همون علی سرد مزاج و بداخلاق خودم تنگ شده؟ دلم می‌خواد پیام بده و بگه زهره هوا تاریک شده بیرون نمونی، زود برگرد خونه، بهم پیام بده و بگه زهره میشه بیرون میری لاک نزنی؟ فقط توی خونه لاک بزن باشه؟ بعد که خواستی بری بیرون پاکش کن دوست ندارم کسی دیگه ببینه، چقدر باهاش سر این موضوع دعوا کردم و گفتم اون یه مرد متعصب و عقب مونده هست ولی حالا؟ جیگرم داره می‌سوزه دلم تنگ شده برای علیرضایی که بهم می‌گفت زهره موهات رو رنگ زدی از زیر شال نریز بیرون من دلم ميخواد موهای زنم رو فقط خودم ببینم الان کجاست که ببینه زهره حتی یک تار موهاش هم بیرون نیست دلم تنگ شده برای اینکه بهم گیر بده دلم تنگ شده برای اینکه حس کنم برای علی مهمم، فکر می‌کردم علی یه زندان برام ساخته شبیه زندان پدر و مادرم جایی که ازش راه فرار نداشتم و ندارم ولی علی اونطوری نبود من اشتباه می‌کردم من علی رو بخاطر زخم‌هایی که از کودکی خودم داشتم قضاوت کردم ولی حالا مثل سگ پشیمونم دلم می‌خواد برگرده هنوز هم همین رو می‌خوام حتی بعد از ۵ سال هیچی از احساسی که نسبت بهش داشتم کم نشده من هنوزم عاشقانه دوسش دارمعکسم رو برای این الدنگ فرستادم و بعد اینکه دیدم هنوز هم حاضره باهام صحبت کنه و ازم فراری نشده شروع کردم به گفتن داستان زندگیم انگار یک حفره‌ای توی وجودم شکل گرفته بود که پر نمی‌شد با اینکه یک ماه قبلش برای آقای بابایی داستان زندگیم رو اعتراف کردم ولی بازم چیزی از دردم کم نشده بود برای همین دوباره نشستم برای آقا رضا هم ویس پر کردم و فرستادم و زندگیم رو از اول تا آخر براش توضیح دادم و این‌ پیام‌هایی که در ادامه می‌بینین چیزهایی هست که بعد از شنیدن داستان زندگیم برام فرستادهبه هرحال آقا رضا یک چیزی داشت که توی اون زمان برای من خیلی خیلی مهم بود اون بهم گوش می‌داد!!! تو دنیای امروز دیگه کمتر کسی حاضر میشه به درد و رنج یک شخص دیگه حتی اگر دوست و فامیل و آشنا باشه گوش بده، مردم اونقدر خودخواه و متکبر شدن که دیگه حاضر نیستن برای یک آدم غریبه کاری رو رایگان انجام بدن اصلا یکی از دلایلی که درباره زندگیم توی این سایت می‌نویسم همینه، اونقدر هیچکس حاضر نشده بهم گوش بده یا بعدش ازم درخواست‌های نابجا داشته که ترجیح دادم دیگه دنبال یک نفر که بهم گوش بده نگردم بلکه به جاش داستانم رو به صورت پابلیک و برای همه بنویسم و هرکس که خواست می‌تونه اونها رو بخونه و داستان من رو با پوست و گوشت و استخون احساس کنه این خیلی بهتر از اینه که من بخوام این شیوه شکست خورده رو دوباره تکرار کنم و برای آدم‌هایی مثل آقای بابایی یا آقا رضا یا هر زن و مرد دیگه ای در قالب دوست اجتماعی درد دل کنم کسانی که ۲ روز توی زندگیم هستن و روز سوم طوری ناپدید میشن انگار از اول وجود نداشتندر اون زمان هنوز به این نتیجه نرسیده بودم، علی تازه ترکم کرده بود و من داشتم تمام سال‌های زندگیم رو حداقل از سال ۱۳۹۵ که وارد جامعه شدم تا اون روز مرور می‌کردم و مدام با خودم فکر می‌کردم نکنه من جایی کم کاری کردم؟ نکنه من به حد کافی تلاش نکردم؟ نکنه دوستام راست میگن و من واقعا خودم بی‌عرضه و ناکافی هستم و دارم تقصیرها رو گردن والدین می‌اندازم؟ برای همینم گویی برای دردهام دنبال شاهد می‌گشتم، با آدم‌های مختلف دوست می‌شدم اگر احساس می‌کردم افراد عاقل و دنیا دیده‌ای هستن مثل این آقا شروع می‌کردم به تعریف کردن داستان زندگیم و با خودم می‌گفتم شاید اونها چیزی رو ببینن که من ندیدم، البته که این وسط کلی جملات عنگیزشی هم برای من می‌فرستادن مثل همین جملاتی که در بالا مشاهده می‌کنین که واقعا دیگه حالت تهوع می‌گیرم از دیدن و شنیدن این جملات اونقدر که در تمام این سال‌ها برام فرستاده شده و دیگه دلم نمی‌خواد این‌ها رو بشنوم چون به طرز واضحی این‌ها فقط یه سری جملات قشنگ و نمایشی هستن و هیچ کاربردی تو زندگی واقعی من ندارن و رنجی که من میکشم رو کمتر نمی‌کنن که هیچ حتی بیشتر هم می‌کننمثلا این جملات رو ببین واقعا امروز چنین جملاتی بهم احساس حالت تهوع میدن، اینکه یک سری آدم که سعی می‌کنن مثلا خیلی انرژی مثبت و کول و خفن باشن برام جملات این چنینی می‌فرستن که آره زهره تو حتما موفق می‌شی، تو می‌ترکونی وای عالیه فلانه، شاید برای آدم‌های نرمال این جملات خیلی قشنگه شاید برای من چون در طول سال‌ها هزاران بار این جملات بی‌فایده و بی‌تاثیر رو شنیدم اینقدر برام کسالت بار شده یا شاید هم چون بارها از زبون آدم‌هایی اینا رو شنیدم که در نهایت بهم آسیب زدن باعث شده هر بار یکی از این تعریف‌ها ازم می‌کنه احساس کنم حتما قراره در آینده یه بلایی سرم بیاره نمی‌دونم اما رفتارهای عجیب و غریب آقا رضا تازه از اینجا شروع شدصحبت درباره سکسیادمه یکبار داشتم باهاش صحبت می‌کردم که بهم گفت مهمون اومده براش، گفت توی دفترش تو شرکت هست و مهمون‌هاش اومدن اونجا و دارن براش آشپزی می‌کنن و من گفتم یعنی توی شرکتت آشپزخونه داری؟ اون گفت بعضی شب‌ها اونجا می‌خوابه برای همین یک اتاق کوچیک و یک آشپزخونه توی دفترش قرار داده و بعد از حدود نیم ساعت صحبت کردن یهو برگشت گفت که دوستاش رفتن توی اتاق دارن سکس می‌کنن و صدای رابطشون اونجا پیچیده!!!منو میگی؟گفتم یعنی چی آخه؟یعنی تو یک زن و یک مرد رو به عنوان دوستات دعوت کردی، اونا برات آشپزی کردن باهات شام خوردن بعد توی دفتر تو، توی محل کارت اونا پا شدن رفتن اتاق شروع کردن به سکس و صدای آه و ناله اونها تو فضا پیچیده و تو خیلی ریلکس نشستی داری تعریفش می‌کنی؟ گفتم خب نمی‌خوای بهشون چیزی بگی؟ گفت نه مگه چه عیبی داره؟ بذار حالشو ببرن!!!حالشو ببرن؟ اون لحظه با خودم گفتم یعنی تهرانی‌ها و شهرستانی‌ها اینطوری هستن؟ یعنی اینطور چیزها برای اونها یک چیز عادی و نرمال هست؟ اینکه صدای رابطه دوستاشون رو بشنون یا رابطه دوستاشون رو ببینن یا جلوی چشم اونا پاشن برن اتاق بغلی کارشون رو بکنن این طبیعیه؟ نکنه علیرضا افشار برای همین من رو ترک کرد؟ شاید چون من مثل این تهرانی‌ها باکلاس نبودم و اینقدر راحت درباره سکس و رابطه زناشویی راحت حرف نمی‌زدم یعنی ممکنه؟ ممکنه علی با خودش گفته باشه که این دختره خیلی امل و دهاتی هست برای همین نمی‌خوامش؟ ولی آخه علیِ من هیچوقت مثل این‌ها نبود هیچوقت خودش درباره این مسائل حرف نمی‌زد همیشه می‌گفت بذار حلال همدیگه بشیم ‌... نه نه نه مغزم روی صدها احتمال مختلف می‌چرخید اما باز هم سکوت کردم و فقط اون شب از این آقا رضا خداحافظی کردم چون احساس کردم اگر بیشتر بمونم ممکنه بحث به جاهای دیگه‌ای کشیده بشهچیزی که هنوزم برای من عجیبه اینه که فقط آقا رضا نبود که این مدل رفتار رو از خودش نشون داد در طی سال‌هایی که با مردهای مختلف از شهرهای بزرگ صحبت می‌کردم چندین بار این اتفاق رخ داده که یک سری مردهایی که در ظاهر خیلی متشخص و جنتلمن به نظر می‌رسیدن و توی کلام و صحبت هم خیلی مودبانه رفتار می‌کردن یهو می‌گفتن عه امشب اومدیم خونه دوستمون که حالا با دوست دخترش یا زنش داره تو اتاق بغلی سکس می‌کنه و ما هم داریم صداش رو می‌شنویم، خب این یعنی چی؟ یعنی این یک مدل از روشنفکری هست که میزبان شما به این درجه از بیشعوری برسه که نتونه خشتک شلوارش رو یک شب کنترل کنه و جلوی شما دست پارتنرش رو بگیره و ببره توی اتاق بگه بیا فلانی حسابی آخ و اوخ کن که امشب دوستم اینجاست اونم یک صفایی ببره و با صدای تو یک جقی بزنه، هدف اینه؟؟ هوووف واقعا عصبی شدم دوباره ... اون زمان‌ها از بروز عقایدم می‌ترسیدم، وقتی امثال این آقایون این حرف‌ها رو بهم می‌زدن من نمی‌گفتم این چه مسخره بازی هست که راه انداختین؟ می‌ترسیدم بهم برچسب امل بودن بزنن و منو طرد کنن می‌ترسیدم اگر بگم چنین رفتاری از نظر من خیلی زشت و زننده هست اونها دیگه حاضر نباشن با من معاشرت کنن، امروز وقتی بهش فکر می‌کنم از خودم متنفر میشم اینکه چطور اجازه می‌دادم یک شخصی به خودش اجازه بده اینطوری با من صحبت کنه؟ حتی همین چند هفته پیش که دنبال آگهی کار توی تهران بودم دوباره با یک آقایی تلفنی صحبت کردم از پشت گوشی که در قالب دوست شدن و معاشرت کردن شروع کرد به صحبت درباره سکس چت و رابطه لزبین و می‌گفت این‌ها خیلی طبیعی هستن و یک چیز نرمال و عادی هست اما اینبار با تمام قدرت جلوش وایسادم و گفتم آقای فلانی من هیچ اعتقادی به این داستان‌ها ندارم، اوکی شما بهشون اعتقاد داری و به نظر شما کار قشنگی هست اما برای من کاملا زننده هست و من نمی‌خوام دربارش صحبت کنم، با وجود این از خودم راضی نیستم چون حس می‌کنم باید خیلی محکم‌تر توی دهن اون شخص می‌کوبیدم تا جرعت نکنه دوباره چنین خزعبلاتی رو سرهم کنه ولی به لطف اینکه سال‌ها قبل با اراذلی مثل آقا رضا صحبت کردم امروز خیلی خوب می‌فهمم که این مدل روشنفکری‌ها در پایان قراره به کجا برسهغرور و تکبر بیش از حدیکی دیگه از رفتارهایی که من توی این کیس آدم‌ها زیاد می‌بینم تپق زدن‌های تموم نشدنی اونهاست، مثلا تو داری درباره زندگی خودت حرف می‌زنی یهو اینا اینطوری هستن که عه گفتی از ۱۸ سالگی رفتی سرکار؟ خب منم از ۱۴ سالگی خودم رفتم سرکار با اینکه پدرم پولدار بود و نیازی به کار نداشتم ولی خودم دلم می‌خواست مستقل بشم و یاد بگیرم!! یا مثلا تو تعریف می‌کنی که توی ۱۹ سالگی سعی کردی یک کتاب چاپ کنی و اون اینطوریه که عه؟ منم دوم راهنمایی اولین کتابم رو می‌خواستم چاپ کنم!! خب بابا خفه شو دو دقیقه، خیلی خب فهمیدیم تو خیلی نابغه‌ای، تو جزو نوابغ به حساب میای دو دقیقه لال بگیر نمی‌خواد چپ و راست از موفقیت‌هات برای من ردیف بکنی، فکرش رو بکنین وقتی باهاش حرف می‌زدم با یک اعتماد به سقفی می‌گفت من به هرکسی آموزش ترید نمی‌دم کسی بخواد پیش من یاد بگیره باید حداقل ۱۰ هزار دلار برای هر یک ساعت آموزش من پرداخت کنه😂😂😂 زاررررت زالو صفتآخ زهره ... آخ زهره‌ی احمق ... اون زمان‌ها چقدر احمق بودی توی دهن همچین انگل‌هایی نمی‌زدی چون می‌خواستی یه آدم محترم باشی و نمی‌خواستی به کسی اهانت کنی یا دستاوردهاش رو زیر سوال ببری ولی مسئله همین جاست اینطور زالوها هرگز سمت آدمایی که قوی هستن نمیرن چون جلوی اونها نمی‌تونن اینطوری با اعتماد به نفس از گوزیدن‌هاشون تعریف کنن شکار اینطور اشخاص چه مرد چه زن فقط افرادی هستن که خودشون رو توی زندگی باختن و همینم باعث میشه امثال این آقایون یا خانم‌ها کنار کسی که از خودشون پایین‌تر هست احساس برتری و قدرت طلبی خودشون رو ارضا کنن همونطور که این آقا داشت کنار زهره‌ای که خودش و روحیه‌اش رو باخته بود خودشو ارضا می‌کرد و خودش رو یک آدم موفق و پولدار جلوه می‌داد من نمیگم پولدار و موفق نبود حتما که از من خیلی بالاتر بود اما نه در حد چیزی که سعی می‌کرد زیر پوستی به من یا هرکس دیگه ای نشون بده، امروزه اگر کسی بشینه جلوی من اینطوری از دستاوردهاش تعریف کنه که آی من تو ۱۳ سالگی کتاب نوشتم و آی من برای هر ساعت مشاوره و آموزشم ۱۰ هزار دلار می‌گیرم یکی می‌خوابونم توی گوشش و بلاکش می‌کنم همش هم به لطف انگل‌هایی مثل همین آقا هست که باعث شده چشمم نسبت به شناخت این انگل‌ها بازتر بشهاگر این پیام‌ها رو دارم اینجا می‌ذارم صرفا برای اینه که بخشی از زندگی خودم و تجربه ای که کسب کردم رو مستند کنم پس فکر نکنین این‌ها برای من خیلی افتخار آمیز هستن برعکس، امروز حتی از دیدن این پیام‌ها شرمم می‌گیره باورم نمیشه چطور اجازه می‌دادم یک مرد غریبه توی پیام‌هاش بهم محبت کلامی داشته باشه؟ تصور می‌کردم این حتما یک فرهنگ اصیل بین مردم تهران و شهرهای بزرگ هست و چیزی هست که من درکی ازش ندارم و برای اینکه دهاتی و عقب مونده تلقی نشم سعی می‌کردم بپذیرمش اما امروز که بهش نگاه می‌کنم با خودم میگم آخه چطور اجازه دادی یک نفر باهات احساس صمیمیت پیدا کنه و اینطوری خطابت کنه؟ درسته که این چیز خاصی نیست ولی اتفاقا تمام اتفاقات بدتر از همین چیز خاصی نبودن‌ها ناشی میشه این آقا هیچوقت از حد و حدودش فراتر نمی‌رفت هیچوقت وارد مسائل خصوصی من نمی‌شد فقط در حد همین کلمات محبت آمیز صمیمانه برخورد می‌کرد و من هم فکر می‌کردم این عادی هست ولی نخیر دوستان من، اگر شما هم امروز دوست آقایی در اطراف خودتون دارین که به خودش اجازه میده شما رو با الفاظ صمیمانه خطاب قرار بده لطفا خودتون رو با این جملات گول نزنین که تصور کنین این یک چیز عادی هستهمونطور که بالاتر هم گفتم من داشتم درباره زندگیم با این آقا صحبت می‌کردم برخلاف آقای محمد بابایی که صحبت طولانی باهاش نداشتم چون همون اول کار که درباره زندگیم بهش گفتم اون گفت رابطه جنسی می‌خواد و همونجا تمام شد، اما با این آقا چیزی حدود ۶ ماه ارتباط داشتم، ارتباطی که روزانه و هفتگی نبود شاید هر ۱۰ روز ۲۰ روز یکبار فرصت می‌شد و حال همدیگه رو می‌پرسیدیم و همین هم باعث شده بود اعتمادم نسبت بهش جلب بشه اینکه هر روز و پشت سر هم حرف نمی‌زدیم، اینکه وقتی حرف می‌زد درباره مسائل جنسی صحبت نمی‌کرد و از لا به لای حرفاش اون رو آدم بالغ و فهمیده‌ای تصور می‌کردم برای همینم شروع کردم به گفتن داستان زندگیم در قالب چندین ویس و همینطور سال به سال پیش رفتم تا رسیدم به کی؟ به علیرضا افشار عزیزم!!! انگار می‌خواستم یک نفر هم که شده عشق و علاقه من نسبت به علیرضا افشار رو بشنوه و بهم حق بده، یک نفر پیدا بشه که بهم بگه حق با من بوده و من مشکلی نداشتم و البته که من در اون زمان خودم رو یک قربانی می‌دیدم، با اینکه ویس‌هام رو امروز گوش ندادم چون خیلی برای من آزاردهنده هست گوش دادن مجدد بهشون ولی این رو یادمه که من توی اون روزها خودم رو قربانی می‌دیدم و اینطوری بودم که من سال‌ها به پای این مرد باقی موندم با بی‌پولی، با بی‌مهری با کمبود توجه و محبتش سازش کردم اما در نهایت این آدم چی‌کار کرد؟ من رو ترک کرد و جواب سال‌ها وفاداری من رو با طرد کردنم داد، و این آقا رضای قصه‌ی ما هم برگشت گفت که بله اون دائم داشته بهت آسیب می‌زده اون به روح و روان تو آسیب زده و این از تجاوز هم بدتر بوده اگر بهت تجاوز می‌کرده قطعا دردش برای تو کمتر بوده که خب این حرفش شاید درست باشه، من اونقدر عاشق علی بودم و هنوزم هستم که حتی اگر بهم تجاوز بکنه باز هم چیزی از عشق و احساسم نسبت به اون کم نمیشه تجاوز از سمت مردی که با تک تک سلول‌های بدنم عاشقش هستم خیلی قابل تحمل‌تر از رفتاری هست که امروز علی با من داره و کاملا مثل یک روح، من رو نادیده می‌گیره، من عاشق علی هستم و هر دردی از سمت علی به من برسه یک نعمت برای من محسوب میشه اما در ادامه این آقا به نطق خودش ادامه میده و میگه:کسی که نه باهات سکس داشته، نه تورو دیده، نه قربون صدقه‌ات می‌رفته خب این چطور دوست پسری محسوب می‌شده؟اون زمان این حرف رو خیلی می‌شنیدم دائما آدم‌های مختلف این رو بهم می‌گفتن و احساس من رو تحقیر می‌کردن و می‌گفتن این اسمش عشق نیست تو صرفا یک توهمی از عشق رو تجربه کردی، تو اگر تو دنیای واقعی ببینیش قطعا حالت ازش بهم میخوره، نگاه نکنید به امروز که اینقدر مصمم و پرقدرت ایستادم و اگر کسی جرعت کنه احساس من نسبت به علی رو زیر سوال ببره بدجور فکش رو پایین میارم توی اون زمان خیلی سست و بی‌هویت شده بودم و مدام با خودم فکر می‌کردم نکنه بقیه درست میگن و من اشتباه می‌کنم؟ نکنه بعدا پشیمون بشم و بگم این چه غلطی بود من کردم؟ شاید باید همینجا رهاش کنم و واقعا هم از سال‌های ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ تمام تلاش خودم رو کردم که علی رو پشت سر بذارم اما جنگ ۱۲ روزه‌ی پارسال امیدی رو در من زنده کرد که حالا داره من رو هل میده به سمت تهران تا برم و عشق ابدی خودم رو پیدا کنممسائل خصوصی من اون شبی که با این آقا حرف می‌زدم چند شب قبلش به علی پیام داده بودم و التماسش کردم که من رو ترک نکنه، تمام مشکلات زندگیم رو که در طول سال‌ها ازش مخفی کرده بودم برای علی تعریف کردم و قسم خوردم واقعی‌ترین باشم براش فقط من رو ترک نکنه اما علی بهم گوش نداد و رفت و اونقدر این موضوع بهم فشار آورد که اون لحظه نیاز داشتم با یک نفر حرف بزنم تا فقط جون خودم رو نگیرم و خودکشی نکنم و اون شخص هم همین آقا بود، اما به طرز جالبی وقتی با مردهایی که مثلا دوست اجتماعی من هستن درباره علیرضا افشار صحبت می‌کنم یهو احساس می‌کنم گارد می‌گیرن و می‌خوان بهم ثابت کنن که من اشتباه می‌کنم می‌خوان ثابت کنن که باید علی رو فراموش کنم و اونها راه درست رو بلدن!! جالبه واقعا!!!این آقا هم مثلا وارد فاز روانشناسی شده بود و می‌خواست رفتارهای من رو تحلیل بکنه اما چیزی که لا به لای خزعبلات روانشناسی‌اش برای من خودنمایی می‌کرد این بود که رنگ پوست من رو که سبزه هستم به داغ بودن توی رابطه جنسی ربط داده بود درحالی که اصلا موضوع بحث ما این نبود من داشتم از دلتنگی زیادم برای علیرضا افشار می‌گفتم و این هیچ ربطی به رابطه جنسی نداشت، دلتنگی با مقوله جنسی یک چیز متفاوت هست ولی خب این رو می‌دونم که توی روانشناسی امثال فروید و اینها به این اشاره می‌کنن که فشار نیاز جنسی هم در قالب رفتارهای متفاوت خودش رو بروز میده و این آقا که مثلا می‌خواست بگه خیلی بلده و خیلی می‌دونه یهو از یک بحث دیگه پیچید توی این موضوع و یک سوال پرسید با این مضمون که آیا خودارضایی می‌کنم یا نه؟شاید براتون جالب باشه که بگم این آقایون نسبت پولدار نما که مثلا می‌خوان بگن از طبقه اجتماعی بالاشهر تهران هستن همشون دقیقا از همین سوالات احمقانه می‌پرسن، این آقا اولین کسی نبود که این رو می‌پرسید در طی دوران‌ مختلف زندگیم با دو یا سه تا مرد آشنا شده بودم که همشون از این مدل رفتارها داشتن که می‌خواستن بگن وای زهره جون سکس یک چیز کاملا طبیعی هست و صحبت کردن راجع به سکس یک چیز عادی و نرمال هست توی خارج همه درباره سکس خودشون خیلی راحت صحبت می‌کنن پس تو چرا حرف نمی‌زنی؟ وای نکنه تو از اون دسته آدم‌های امل و عقب افتاده هستی؟؟ هوووفامروز اگر کسی جرعت کنه برام الفاظ صمیمانه به کار ببره یا بخواد درباره مسائل خصوصی مثل این باهام صحبت کنه تیکه پاره‌اش می‌کنم چون اونقدر با مردها و زن‌های مختلف حرف زدم که بوی کثافت رو از ۲۰۰ کیلومتری تشخیص میدم یادمه یه دوستی داشتم دختری ۱۷ ساله به اسم حنانه که من باهاش حرف می‌زدم چون می‌خواست با دوست پسرش فرار کنه و من ماه‌ها اونو دلداری می‌دادم تا مانع این کارش بشم یه روز برام اسکرین شات فرستاد از چتی که با مشاور کنکورش داشت که یک آقای ۲۲ ساله بود که به این خانم گفته بود "شبت بخیر ماه من!!" من بهش گفتم حنانه جان یک مشاور کنکور نباید اینقدر صمیمی برخورد کنه یعنی چی که بهت گفته ماه من؟ ولی اون گارد گرفت و گفت من زیادی عقب مونده هستم و گیر میدم و مشاورش منظوری نداشته به هرحال من دیگه دخالتی نکردم اما اگر شما هم چنین تجربه هایی داشتین از منی که با هزاران زن و مرد حرف زدم به شما نصیحت کسی که به خودش اجازه میده باهاتون صمیمیت برقرار کنه حتی اگر در حد یک عزیزم ساده باشه اون شخص قطعا در آینده یک غلطی خواهد کردآقای متاهل؟شوک اصلی اما برای من اینجا بود، بعد از گذشت ۵ ماه تازه متوجه شدم این آقا متاهل هست چرا زودتر نفهمیده بودم؟ چرا برام سوال نشد که این آقا دیر به دیر پیام میده یا هربار پیام میده فقط نیم ساعت یک ساعت می‌تونه حرف بزنه من فکر می‌کردم چون رئیس یک شرکت هست و سرش خیلی شلوغه اینطوری رفتار می‌کنهاما جسارتش رو ببین، میگه کسی که باهام آشنا میشه دیگه من رو ول نمی‌کنه فهمیدی چیشد؟؟ داره با غرور از خودش تعریف می‌کنه که من اونقدر خفنم که زنم می‌دونه بهتر از من رو پیدا نمی‌کنه ای کاش زنش صفحه من رو ببینه و این شوهر به درد نخورش رو بشناسه و ازش طلاق بگیره آخ این دلقک بی مصرف که پشت واژه‌هایی مثل رئیس شرکت و آقای تریدر پنهان شده چه عنی هست که نخوای ولش کنی زن حسابی؟ تف کن این تفاله زشت کچل بی مصرف رو ... اه حالم بهم می‌خوره حتی از دیدن صورت عنش!!! وای وای خاک بر سرت کنن زهره به اسم معاشرت و روشنفکری اجازه دادی این مرد بی‌خاصیت از پشت گوشی باهات لاس بزنه؟ کاش امثال شماها فدای یک تار موی علیرضام می‌شدین که تو کل سال‌هایی که شبانه روز باهاش حرف می‌زدم و دائم از احوالات هم باخبر بودیم حتی یکبار به خودش این جسارت رو نداد که از چهارچوب و خط قرمز‌های من عبور کنه زهره احمق با خودش فکر می‌کرد این مرد مطلقه هست فکر می‌کرد داره با یه آدم مجرد حرف می‌زنه چون خط قرمز زهره توی معاشرت با مردها همیشه همینه، مرد متاهل هرگز نمی‌تونه دوست عادی باشه، مردهای مجرد چون هنوز چیزی رو تجربه نکردن قدرت کنترل و خود نگهداری بالاتری دارن نسبت به مردهای متاهل ولی حالا ببین چه گوهی خوردی زهره ۵ ماه تمام با یه مرد متاهل حرف زدی؟توی اون یک ماه پایانی که متوجه شدم این اراذل متاهل هست و یک بچه یک سال و نیمه هم داره خیلی از چیزها برای من روشن شد، متوجه شدم این آقا ۱۴ ساله ازدواج کرده و زنش یک خانم مذهبی هست که در واقع اون سکسی بودن و لوند بودنی که مد نظر این میمون هست رو نداره به همین خاطر این آقا در تمام طول این سال‌ها دنبال عشقبازی و دوست دختر بازی با اشخاص مختلف بوده درحالی که منه احمق تصور می‌کردم دارم با یک مرد مجرد حرف می‌زنم که خاطراتش از دوست دخترهای سابقش رو میگه ولی نگو این آقا تمام اون دوست دخترها رو وقتی داشته که متاهل هم بوده و در کمال وقاحت باافتخار این رو می‌گفت که همیشه این دخترها بودن که پا پیش می‌ذاشتن تا باهاش دوست بشن و وقتی موقع جدایی می‌رسیده اونها خودشون رو به در و دیوار می‌کوبیدن چون دوری از چنین مرد کامل و بی عیب و نقصی براشون غیرممکن بوده!!! (متنفرم از مردی که این حجم از غرور و توهم خودبزرگ بینی رو داره) حتی توی پیام‌های بالا هم می‌تونین این رو ببین که ایشون ادعا داره که همین الانش هم کلی پیشنهاد از سمت دخترهای مختلف داره که در حسرت یک ساعت خوابیدن با این تحفه هستن ولی ایشون بعد از ۱۴ سال زندگی بالاخره تصمیم گرفته بخاطر دختر یک سال و نیمه‌اش هم که شده از اون زندگی حیوانی بیرون بیاد و مثل آدم زندگی کنه مردک لجنزار، عوقم می‌گیره از همچین مردهایی، خاک بر سرت کنن زهره با این انتخاب کردنت، مثلا می‌خواستی تو دایره دوستات چهار تا آدم حسابی باشن هرچی اراذل هست به خودت جذب می‌کنی نگاهش کن توروخدا، زهره احمق رو ببین، اون حیوون که با خنده داره تعریف می‌کنه که این خط کاریش و خط شیطونیش هست و زهره‌ای که عین احمق‌ها میگه "توروخدا قول میدی هیچوقت حرمت بین ما شکسته نشه؟" آره زارت قول میده بهت احمق کودن!! درست یک ماه بعد از این اتفاق یک شب ساعت ۴ صبح بود که بهم پیام داد و گفت حالش خیلی بده، چرا حالش بده؟ چون دوست دختر سابقش از استرالیا بهش زنگ زده و گفته رضا هیچکس تو استرالیا جای تورو برام نمی‌گیره من حتی کارهای اقامتت رو هم ردیف کردم تو فقط پاشو بیا که پیشم باشی چون هیچکس برای من مثل تو نمیشه ولی این آقا رضای طفلکی اینقدر فداکار و از خود گذشته هست که ترجیح داده بمونه پای زندگیش ولی الان حالش خیلی بده و نیاز داره یکم آروم بشه پس زهره؟ میشه تو یه کاریش بکنی؟ یهو سرم سوت کشید ... این حرومزاده چطور جرعت می‌کنه؟ داره به من پیشنهاد سکس چت میده؟ چطور می‌تونه؟ گفتم چی داری میگی زده به سرت؟ گفت اینقدر شلوغش نکن همش از پشت گوشیه حالا چی میشه مگه؟ بعدشم زهره خانوم شما تصور کردی من به هر کسی پیشنهاد میدم؟ من فقط در این لحظه به شما گفتم چون باهات احساس نزدیکی دارم وگرنه هزار تا دختر هستن که التماس می‌کنن من اونا رو انتخاب کنم ولی من ترجیح دادم به تو پیام بدم!! در نهایت من و این آقا رضا بعد از اون شب دیگه با هم صحبت نکردیم جز اینکه حدود یک هفته بعدش دوباره بهش پیام دادم و چون روی دلم بدجوری بزرگ شده بود بهش گفتم رفتارش توی اون شب و پیشنهادش خیلی زننده بوده ولی اون در کمال وقاحت برگشت گفت این یک چیز نرمال هست و چیز بدی نیست که آدم نیازش رو برطرف کنه و برگشت گفت زهره خانوم فکر نمی‌کردم اینقدر آدم عقب مونده و متعصبی باشی و در نهایت این آخرین صحبت‌های من با این مردک لندهور بود تصور می‌کنم بعد از سال ۱۴۰۱ و تجربه‌های تلخی که توی اون سال از معاشرت با این دو نفر بدست آوردم من رو به نقطه‌ای رسوند که بعد از اون هرکس سعی می‌کرد پشت الفاظ مودبانه و باوقار مثل این آقایون پنهان بشه و پشت پرده لاس بزنه باعث می‌شد سریع وحشی بشم و با نهایت بددهنی و عصبانیت بهش حمله کنم شاید چون "بددهنی" تنها سلاح من دربرابر این جماعت بود و تنها چیزی بود که خشم من رو نسبت به خودم کمتر می‌کرد چون حتی امروز بعد از ۵ سال من باز هم از دست خودم خشمگین و عصبانی هستم، عصبانی‌ام که چرا هیچوقت اونطور که لایقش بودن تو دهن محمد بابایی و آقا رضا نزدم؟ عصبانی‌ام از خودم که چطور ۵ ماه تمام با این مرد حرف زدم و یکبار برام سوال نشد که چرا یک مرد باید با من صمیمی برخورد کنه یا چرا باید به خودش اجازه بده درباره سکس اینقدر راحت حرف بزنه؟ بله من هنوزم خشمگینم، من هنوزم عصبانی‌ام هم از دست خودم و هم از دست اونها و این خشم اونقدری هست که حتی بعد از نوشتن ۱۲ هزار کلمه باز هم کمی ازش فروکش نکرده چرا این چیزها رو اینجا می‌نویسم؟ من در واقع با نشون دادن بخش‌های تاریک زندگیم دارم آبروی خودم رو می‌برم اینطور نیست؟ اما هدف من اینه که نشون بدم هیچ انسانی مطلقا پاک و منزه نیست همه آدم‌ها کلی کارهای خجالت آور توی زندگی خودشون انجام میدن که از دیگران مخفی می‌کنن و با اینکه مطمئنم هرکس اینها رو بخونه من رو مقصر می‌دونه اما باز هم حاضر شدم پی این کارو به تنم بزنم و درباره خطاهام شجاعانه صحبت کنم، اگر علی یک روز این‌ها رو ببینه از من متنفر میشه و تف توی صورتم می‌اندازه حق هم داره ولی با وجود همه اینها دلم می‌خواد اون جنبه‌های تاریکی که آدم‌های دیگه از خودشون مخفی می‌کنن رو من جسورانه بیان کنم به این امید که دیگران ببینن همه آدم‌ها توی زندگیشون اشتباهاتی دارن، اشتباهاتی که می‌تونه خیلی کوچیک باشه در حد حرف زدن با یک آدم نادرست از پشت گوشی تا اشتباهاتی که می‌تونه حتی به جاهای باریک‌تری برسه امیدوارم یک روز برسه که واقعا بتونم با انسان‌های درست و سالم آشنا بشم و از این خاطرات تلخ عبور کنم تاریخ انتشار: ۱۴ مهر ۱۴۰۵ _ ۱۱۷۸۰ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiTue, 06 Oct 2026 22:35:36 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/تو-اگه-منو-می-خواستی-hl5furidsxlxمنبع عکس و آهنگ: سایت آپ موزیکاحتمالا وسط این همه درگیری و جنگ و تحریم (با توجه به اینکه زندگی خودمم وسط یک باتلاق هست) صحبت درباره چنین چیزی خیلی تمسخر آمیز به نظر می‌رسه و ممکنه با خودتون بگین "اینو ببین چه دل بی‌غمی داره که نگران چنین چیزهایی هست" ولی متاسفانه از همون نوجوونی یک چیزی در پس ذهن من رشد می‌کرد که هیچوقت نتونستم جلوش رو بگیرم و نسبت به جامعه اطرافم بی‌تفاوت باشم اونم همین موضوع بود که مدام به چیزهای مختلف زندگی و اثر اون روی روح و روان انسان‌ها حساس بودم، دقت کردین تاثیر اینترنت، فضای مجازی و سوشال مدیا بر زندگی انسان‌ها خصوصا نوجوون‌ها تا چه حد می‌تونه پیش بره؟توی این مطلب بنده قراره به سه موضوع کلی بپردازم:۱_چطور پول زیاد و تبلیغات گسترده در فضای مجازی می‌تونه از شخصی که هیچ توانایی در خوانندگی و اجرا نداره یک به اصطلاح "خواننده" بسازه!!۲_برای برندینگ و معرفی این آهنگ‌های نسل جدیدی از چه کانال‌ها و شیوه‌هایی در فضای مجازی استفاده می‌شه۳_در نهایت تاثیر این سبک از محتوای موسیقی مخرب بر روح و روان یک نوجوان و جوان چی هست؟در دنیای روشن فکر و اوپن مایند امروز، آدم‌ها میگن زندگی هرکس به خودش مربوطه و کارهای هر انسانی تا زمانی که آسیبی به خودش یا جامعه نزنه هیچ ایرادی نداره!! این جمله یک زمانی حرف منم بود ولی زمان برد تا بفهمم این جملات تا چه حد شعاری و مسخره هستند، شما تا زمانی که در یک جامعه انسانی زندگی می‌کنی چیزی وجود داره به اسم "مسئولیت اجتماعی" که این یعنی چی؟ یعنی شما چه بخوای چه نخوای در برابر تاثیری که بر جامعه‌ی اطرافت می‌ذاری مسئول هستی، بله اگر شما در جنگل‌های آمازون زندگی کنی اونوقت دیگه زندگی شما به هیچکس ربطی نداره اما تا زمانی که توی یک جامعه انسانی هستی امکان نداره بتونیم بگیم که ما کاملا ایزوله و جدا از محیط اطرافمون هستیم و هیچ تاثیری بر اطراف خودمون نداریم، اجازه بدین با ذکر مثال عرض کنم:مثلا آقا پسری به نام "رادی" آهنگی ساخته به اسم "تو اگه منو می‌خواستی به بقیه تکست نمی‌دادی" این آقا پسر که مشخصه پول زیادی هم داشته و هدفش فقط شهرت و مطرح شدن بوده اول یه پول گنده به استودیو داده که این آهنگ رو براش بسازن، بعد یه پول گنده به چند تا سایت مطرح پخش موسیقی و آثار هنری داده تا این آهنگ رو توی سایت‌هاشون برای دانلود قرار بدن و بعد؟ اینجا همونجاست که اکثر افراد از پسش برنمیان چون پول خیلی زیادی می‌خواد، توی این مرحله شما باید یه پول گنده به تعدادی بلاگر و تیک تاکر که فالوور دارن پرداخت کنین تا طی یک هفته هر روز با استایل‌های مختلف بیان جلوی دوربین و یه رقص ۱۰ ثانیه‌ای با آهنگ شما انجام بدن، نتیجه چی میشه؟ بوووم آهنگ شما منفجر میشه و تبریک میگم حالا شما یک خواننده شدی اما آیا میشه گفت زندگی آقای رادی به بقیه هیچ ربطی نداره و دلش خواسته آهنگ بخونه و ما حق نداریم نظر بدیم؟ اینجاست که علما به اختلاف می‌خورن!! چطور ممکنه آقای رادی ادعا کنه این زندگی خودشه و به کسی ربط نداره درحالی که آهنگ‌های بی‌معنای اون روی روح و روان هزاران کودک و نوجوانی که با این خزعبلات دابسمش میرن اثر می‌ذاره؟ خانم ستایش جلالی تیک تاکرموضوع صرفا درباره این خواننده نیست، بلکه هزاران هزار کودک و نوجوانی که دلبسته‌ی این تیک تاکرها و بلاگرها هستن و کل زندگیشون به جای تلاش برای یادگیری و تجربه فقط محو شدن تو دنیای این آدم‌ها هست دائم این آهنگ رو می‌شنون و کم کم توی ناخودآگاهشون میره و ملکه‌ی ذهنشون میشه بنابراین آهنگی که بار اول ممکنه زشت یا مسخره به نظر بیاد بعد از ۱۰ بار ۱۰۰ بار شنیده شدن توی ریلزها و پست‌های مختلف به جایی می‌رسه که خود اون بچه هم ترغیب میشه بره دانلودش کنه و بهش گوش بده، اینه قدرت مارکتینگ و قدرت تکرار در پس ذهن مخاطب!! بنابراین اگر شما بخواین یک خواننده بشین چیکار باید بکنین؟ابتدا یک آهنگ بی‌محتوا می‌خونینبعد اون رو توی کانال‌ها و سایت‌ها پخش می‌کنینبعد یک پول گنده به ۱۰ تا ۱۰۰ تا بلاگر و تیک تاکر می‌دین تا با اون آهنگ بی‌محتوای شما دابسمش برنو وقتی یک موج راه بیوفته تیک تاکرهای کوچیکتر هم برای اینکه دیده بشن سوار این موج میشن و زنجیروار این خزعبلات رو تکرار می‌کنن بسیار زیاد این جمله رو می‌شنوم که میگن "موسیقی یک چیز سلیقه‌ای هست" خیر دوست من!!! موسیقی فقط یک چیز سلیقه‌ای نیست بلکه علم و دانشی داره که هزاران سال قدمت داره، اون صدایی که از دهن خواننده محبوب شما در میاد یک سری نوت‌های مشخص داره که باید روی همون نوت اصلی صدا نواخته بشه اما خواننده‌ای که تا دیروز توی کوچه فوتبال بازی می‌کرده و امروز به لطف پول ددی اومده خواننده شده نمی‌تونه یک شبه ره صد ساله بره!!! حنجره‌ای که تا حالا حتی یک صدای مشخص و درست ازش در نیومده چطوری امروز می‌خواد خوانندگی کنه؟ در حسرت بانو هایدهباورم نمیشه دارم این رو توی ۲۸ سالگی میگم اما امروز با تموم وجودم می‌فهمم چرا پدرم همیشه توی ماشین آهنگ‌های هایده و مهستی و حمیرا و معین پخش می‌کرد!! دیگه مثل گذشته گوشیم پر از آهنگ‌های ترند نیست گوشیم خلوت و خالی شده و فقط به بعضی آهنگ‌های پرمعنا مثل بانو هایده گوش میدم، امروز که معنا و مفهوم آهنگ و خوانندگی رو متوجه شدم تازه درک می‌کنم پشت هر جمله‌ای که از زبون اون خواننده‌ها بیرون میومد چقدر زحمت نهفته هست وقتی آهنگ‌های بی‌معنای امروزی رو می‌شنوم که چند تا جمله بی‌ارزش روی یک بیت آهنگ تبدیل به موسیقی شده قلبم می‌شکنه که به این درجه افول کردیمکانال یوتیوب "موزیک‌لند"ازتون می‌‌خوام این لینک رو بزنید و وارد کانال یوتیوب موزیک‌لند بشین و نقدی که بر همین آهنگ و امثال اون وارد کرده رو ببینید!! من موسیقی‌دان نیستم من حتی به زور تفاوت نوت سالم و نوت فالش رو متوجه میشم اما هر چیزی که یاد گرفتم به لطف دو کانال یوتیوب "موزیک لند و هومن تکاو" بوده این دو عزیز دقیقا منتقد حوزه موسیقی هستن و درست همون حرف‌هایی که مردم به من می‌زنن رو سال‌هاست این عزیزان می‌شنون، همون زمانی که من از بلاگرها و امثال اونها انتقاد می‌کردم یک عده بهم می‌گفتن "تو از حسودی داری اینکارو می‌کنی، تو چون خودت نمی‌تونی جای اونها باشی این حرف‌ها رو می‌زنی" حالا به همین اشخاص هم میگن اوووه دلت خوشه حالا وسط این همه بدبختی کی به یه آهنگ اهمیت میده؟ بذار مردم دلشون خوش باشه، همینطور با همین جملات خودمون رو گول زدیم که اجازه میدیم از هر طرف به تاراج بریم، این رو نگو که مردم دلشون خوش باشه، اون رو نگو که مردم دلشون خوش باشه پس چی رو باید گفت؟ چه چیزی هست که حق گفتنش رو داریم؟ امروز وقتی داشتم این کلیپ رو تماشا می‌کردم تو همون ۱۰ دقیقه اولش وایسادم، دیگه مغزم کشش نداشت ادامه‌اش رو ببینم، تصور کنید شخصی که یک آهنگ بی‌مصرف و بی‌معنا مثل "تو اگه منو می‌خواستی به بقیه تکست نمی‌دادی" رو خونده امروز رفته بالای استیج و داره اجرا می‌کنه استیجی که لایق اشخاص خیلی خیلی بهتری هست که فقط چون پول و قدرت ددی رو ندارن نمی‌تونن دیده بشن اما امثال این آقا بدون هیچ هنری با صدایی که از ته چاه میاد میرن برای اجرای زنده!! دو دقیقه اون طرف‌تر مادری رو می‌بینی که با افتخار تیتر زده پسرم هم مثل خودم فن حسین تهی هست و شروع میکنه به دابسمش گرفتن با این آهنگ:اتل متل توتولههمه بوق می‌زنن تو تونلنگو که توش توتونهکه اون روله رو می‌کنم تو تونتحالا ما حرف بزنیم می‌شیم آدم بده ولی آخه تو چطور مادری هستی که از سن کم می‌شینی همچین آهنگ‌هایی رو گوش میدی و برای بچت هم پخش میکنی؟ بعد تازه میای جلوی دوربین با این آهنگ می‌رقصی و پسر ۵ سالت رو هم می‌ذاری روی صندلی که کنار دستت قر بده؟؟؟ حتی مجری موزیک‌لند هم سردرد شد با دیدنش ... واقعا زبون آدم بند میاد، بعد میگن این زندگی خودشه به تو چه!! عزیزان زندگی خودش هست تا زمانی که پابلیک نکنه من اگر بیام پیج بزنم و شوهر و بچه و ننجونم رو جلوی دوربین بیارم اون دیگه زندگی شخصی من نیست اون زندگی همگانی منه!!شما به عنوان یک والد، به عنوان یک مادر یا یک پدر تنها وظیفه‌ات زایش اون توله‌ی آدمیزاد نیست، شما باید یک فرقی با حیوان داشته باشی، باید برای بچت از همون بچگی آثار هنری فاخر پخش کنی، اون رو با هنر و موسیقی آشنا کنی و سعی کنی بچت از همون سن کم تو مسیر درست رشد قرار بگیره شما تصور می‌کنید چون خودتون توی خونواده بسته‌تری بزرگ شدین همین که امروز بزک دوزک کنین و جلوی دوربین برقصین و برای بچتون شاد باشین این یعنی نهایت والدگری؟ اون چیزی که شما برای بچت پخش می‌کنی چیزی جز آلودگی صوتی و ابتذال نیست ولی خب طبیعی هم هست برای مادری که خودش از بچگی با همین ابتذال بزرگ شده چطور میشه انتظار داشت امروز برای پسرش آثار شاهنامه فردوسی رو بخونه؟ می‌دونین از چی غمگینم؟ از اینکه هر چقدر فناوری و تکنولوژی زندگی انسان و دسترسی به انواع علوم و داده‌ها رو راحت‌تر کرده آدم‌ها به جای اینکه چیزهای بیشتر و بیشتری یاد بگیرن روز به روز احمق‌تر و جاهل‌تر میشن مثلا شما حاضری بری شاهنامه فردوسی رو از گوگل پلی یا بازار دانلود کنی و بهش گوش بدی؟ امکان نداره حوصله اینو داشته باشی اما همه ما حوصله اینکه ساعت‌ها توی یوتیوب و تیک تاک و اینستاگرام بگردیم رو داریم!!! به طرز عجیبی من رو یاد انيميشن Wall_E می‌اندازه که چطور انسان‌ها هرچقدر زندگی براشون راحت‌تر می‌شد تنبل‌تر و کودن‌تر می‌شدن، اگر بهتون بگم زندگی با تمام سختی‌هاش تو ۵۰۰ سال قبل خیلی بهتر بوده و انسان‌ها اون زمان احساس خوشبختی بیشتری رو نسبت به ما تجربه می‌کردن باورتون میشه؟ مثلا اون زمان همین که شما بعد از ۳ روز گرسنگی می‌تونستی یک وعده غذای گرم بخوری نهایت خوشبختی محسوب می‌شد اما امروز آیا کسی با یک وعده سوپ گرم و خوشمزه خوشحال میشه؟ ۵۰۰ سال پیش همه رعیت بودن و به غیر از اشراف‌زاده‌ها باقی مردم باید با قاشق چوبی و ظروف چوبی غذا می‌خوردن درحالی که اشراف و درباریان توی ظروف کریستالی و قاشق فلزی غذا می‌خوردن اما امروز غذا خوردن تو ظروف کریستالی با قاشق فلزی باعث شادی شما میشه؟ بعید می‌دونم!! تاریخ انتشار: ۱۱ مهر ۱۴۰۵_ ۱۶۸۱ زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSat, 03 Oct 2026 12:42:04 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/نیما-تکیدو-و-سافت-پورن-amntnyauuvh2نیما رضایی ملقب به نیما تکیدو تصور می‌کنم تعداد دفعاتی که درباره محتوای مخرب یوتیوب صحبت کردم دیگه از دستم در رفته و نکته قابل توجهش برای من این بود که هربار درباره این معضل و تاثیر اون بر جامعه‌ی نوجوان و جوان صحبت می‌کردم یک عده توی کامنت‌ها بهم حمله می‌کردن و می‌گفتن من زیادی این موضوع رو بزرگش کردم و چیز خاصی نیست، این آقا فقط یک یوتیوبر ساده هست و یک سری محتوای سرگرمی می‌سازه همین!! توی این پست به جای کل یوتیوب فارسی صرفا به یک محتوا ساز (کانتنت کریتور) مشخص پرداختم تا رفتارهای اون رو با هم زیر ذره‌بین قرار بدیم و اون شخص کسی نیست جز آقای "نیما رضایی" که در فضای آنلاین با عنوان "نیما تکیدو" شناخته میشهبه نظرم حالا وقتش رسیده که این دوستانی که از آقای نیما تکیدو و امثال اون طرفداری می‌کردن یک تجدید نظری توی عقیده خودشون داشته باشن!! هرچند بعید می‌دونم، چرا که تو وجود هر ایرانی یک دیکتاتوریِ تمامیت خواه نهفته هست، تصور می‌کنین چرا دیگه از جمهوری اسلامی متنفر نیستم؟ چرا‌ بعد از دیدن ده‌ها اعتراض از سال ۸۸، ۹۶، آبان ۹۸، شهریور ۴۰۱ یا دی ماه ۴۰۴ کاملا نسبت به هر قیام جدیدی بی‌تفاوت شدم؟ دلیلش اینه که من به بُعد جدیدی از ایرانی‌ها پی بردم که کمتر کسی اون رو قبول داره، اینکه از کوچیک تا بزرگ تمام ایرانی‌ها یک دیکتاتوری محض هستن و اگر شما حرفی بزنین که خلاف میلشون باشه تا مرز نابودی شما رو سوق میدن، اگر دست اونها هم توپ و تفنگ و اسلحه بدی مطمئن باش پاره پاره‌ات می‌کنن، می‌گین نه؟ می‌تونین امتحان کنین، برید توی اپلیکیشن "تیک تاک" و زیر پست‌هایی که درباره آقای "نیما تکیدو" ساخته شده یک جمله ساده بنویسید، بگید "این آقا زحمت می‌کشه اما محتواش به شدت جنسی و سمی هست و این کارش اصلا درست نیست!!" همینقدر ساده و بعد ببینید چطور سیل عظیمی از فحاشی و توهین به سمت شما روانه می‌شه!! اگر این یک دیکتاتوری نیست پس چیه؟ چطور می‌تونم از جمهوری اسلامی طلبکار باشم وقتی حتی یه بلاگر یا یوتیوبر سطح پایین رو نمیشه نقد کرد اونوقت شما انتظار دارین کسی که در راس قدرت یک کشور نشسته تحمل انتقاد داشته باشه؟ جمله‌ی قشنگی شنیدم که می‌گفت "مسئولین مملکت از دامن همین مردم رشد کردن و به اینجا رسیدن، اگر مسئولین ما تحمل کوچکترین انتقادی رو ندارن دلیلش اینه که مردم ما دقیقا همین شکلی هست" و چقدر جمله قشنگی بود!!اگر یک چیزی برای من همیشه دغدغه بوده اون همین معضلی هست که تو جامعه امروز می‌بینم، اینکه چطور یک شخص برای یک عده تا حدی بزرگ میشه که به درجه خدایی و پیامبری می‌رسه طوری که انتقاد از اون شخص برابر با توهین به مقدسات شمرده میشه و انواع و اقسام حمله‌ها و تهدیدها به سمت شما روانه می‌شه، سال‌ها پیش وقتی درباره محتوای یوتیوب توی همین ویرگول مطلب می‌نوشتم خیلی از نظرات اینطور بود که می‌گفتن "ولشون کن حالا بچه هستن یه چیزی رو دوست دارن آزاری به کسی نمی‌رسونن" اما موضوع همین‌جاست همه چیز از نظر مردم ما کوچیک و بی‌اهمیت هست تا زمانی که به نقطه بحرانی برسه، توی این مطلب سعی می‌کنم این نقطه بحرانی رو نشون بدم ایونت جنجالی نیما تکیدوبرگردیم سر بحث اصلی، همه چیز از یک ایونت شروع شد، طی ۶ ماه اخیر خیلی از بلاگرها، تیک تاکرها و یوتیوبرها که در بستر فضای مجازی فعال هستن یک سری رویداد با عنوان "ایونت" برگزار می‌کنن تا طی اون مراسم بتونن از نزدیک با طرفداران خودشون دیدار و گفتگو داشته باشن، قبل از ایونت نیما تکیدو ما ایونت دیگری برای خانم "ستایش جلالی" داشتیم که اون هم دقیقا به همین فاجعه انسانی ختم شد و در طی اون ایونت صدها دختر و پسر نوجوون دنبال ستایش خانم راه افتاده بودن و به صورت گله‌ای ایشون رو دنبال می‌کردن و ستایش خانم هم از این سر مرکز خرید به اون سرش می‌رفت و ملت هم برای لحظه‌ای تبرک کردن دستشون به دامان ستایش خانم دنبالش راه می‌افتادن بنابراین ما پیش زمینه‌ای نسبت به این رویدادهای فوق خفن داشتیم مخصوصا آقای نیما تکیدو که به هیچ عنوان نمی‌تونه بگه انتظار اتفاقاتی که در ادامه رخ میده رو نداشته چون به وضوح چندین بار قبل از ایونت ایشون چنین اتفاقاتی رخ دادن و باید تدابیری برای این موضوع در نظر می‌گرفت، به هرحال آقای نیما تکیدو توی "ایران مال" یک ایونت با اسپانسری شرکت‌های بزرگی مثل رانی و تپسی و ... برگزار می‌کنن که از نزدیک با هواداران خودشون دیدار کنن و عکس یادگاری بگیرن و حدود ۵ هزار بلیط به صورت رایگان فروخته میشه فاجعه اصلی اما از اینجا شروع میشه که جمعیتی تقریبا ۲ برابری میان توی ایران مال جمع میشن به امید اینکه برای چند لحظه یوتیوبر محبوب خودشون رو ببینن، هرچند همه جا ادعا کردن ۵۰ هزار نفر بوده اما دروغی بیش نیست شما اگر فضای ایران مال رو در نظر بگیری و عکس و فیلم شلوغی‌ها رو به هوش مصنوعی بدی و ازش بخوای بر حسب کل اون فضا تخمین بزنه چیزی بین ۸ تا ۱۰ هزار نفر هست که خودش جمعیت بسیار بسیار زیادی هست اما به اندازه جمعیت ۵۰ هزار نفری که این جماعت ادعاش رو دارن نیست، توی عکس و فیلم‌هایی که از اون موضوع منتشر شد شما جمعیت زیادی از افراد بزرگسال و میانسال رو هم می‌دیدی که دست بچشون رو گرفتن و برای دل بچشون اومدن که توی اون مراسم باشن اما به جرعت میشه گفت ۹۰ درصد افرادی که توی اون ایونت بودن دختر و پسرهای زیر ۲۰ سال بودن، همگی کودک و نوجوان بودن و فاجعه از اینجا شروع میشه که از سانس دوم به بعد کم کم آرامش به طوفان ختم میشه و مردم مثل حیوانات وحشی شروع به حمله کردن می‌کنن و از این طرف سالن به اون طرف سالن دنبال نیما تکیدوی عزیزشون میرن طوری که در نهایت این آقای نیما تکیدو پاش می‌شکنه، گوشی‌اش دزدیده میشه و حتی دسته‌ای از موهاش رو یادگاری می‌کنن این مردم!!!!آره آره می‌دونم حالا برین به مذهبی‌ها بخندین و بگین واااای چطور ممکنه تو به چیزی که ۱۴۰۰ سال پیش اتفاق افتاده باور داشته باشی!! آخه احمق ... نیما تکیدو کی هست؟ پیامبره؟ دسته‌ای از موهاش رو کندی که تبرک کنی ببری خونتون بو بکشی؟ مقدس کنی و قاب بگیری به دیوار خونتون بزنی؟ چطور اینقدر آدم بی‌عقل میشه؟؟ هوووف عذر می‌خوام برای لحظه‌ای خشم به من غالب میشه از اوج حماقتی که می‌بینمآزار جنسی داخل ایونت سیل جمعیتی که برای ایونت نیما تکیدو اومده بودناتفاقاتی که توی این ایونت افتاد فقط مختص به خود نیما تکیدو نبود بلکه صحبت‌های فراوانی در رابطه با دخترهایی که در این سیل جمعیت بهشون دست درازی شده، دم گوششون حرف‌ یا پیشنهاد‌های جنسی زده شده و یا انواع و اقسام آزارهای کلامی و جسمی و جنسی برای دخترهایی که اکثرشون زیر سن قانونی هستن اتفاق افتاده اما چه میشه گفت؟ وقتی خود آقای نیما تکیدو توی کلیپ‌ها به طور واضح هیز بازی در می‌آورد و حرف‌های جنسی رکیک می‌زد و دخترها با وجود این رفتارها قربون قد و بالاش می‌رفتن انتظار دارین پسر‌هایی که این آقا رو الگوی خودشون قرار دادن ازش تقلید نکنن؟اصلا تعجب من از همین مورد هست، شما به عنوان یک دختر نوجوان اگر توی خیابون یک پسری رد بشه بهت تیکه بندازه یا حرف و شوخی جنسی بهت بزنه ناراحت نمیشی؟ پس چرا وقتی نیمای عزیزتون اینکارو توی کلیپ‌هاش انجام میده از نظر شما کار بدی نیست؟ اینجا باید به یک حقیقت مهم پی ببرید اینکه چطور حتی بدترین کارها وقتی توسط کسانی انجام بشه که ما دوستشون داریم از بدی اون کار کاسته میشه، این آقا در طی سال‌ها چنان خودش رو توی دل مخاطب جا کرده که حالا طرف حتی باورش هم نمیشه که یوتیوبر محبوبش ویژگی‌های زشت و زننده‌ای داره!! باور کنین در طول سال‌های گذشته که مطلب می‌نوشتم دقیقا همین چیزها برام شوکه کننده بود که چطور ممکنه هیچکس به این دقت نکنه که چقدر محتوای نیما تکیدو سخیف و زننده هست؟ کلیپ‌های هجوم در ایونتبه طرز خنده‌داری دیدن کلیپ‌های مربوط به ایونت برای من شرم‌آور هست، یعنی وقتی می‌شینم این کلیپ‌ها رو می‌بینم (که پیشنهاد می‌کنم یک سرچ بزنین و خودتون هم ببینید) دچار شرم و خجالت میشم انگار من این کارها رو انجام دادم، اگر کلیپ‌ها رو ببینید خودتون متوجه می‌شین که انگار یک گله حیوان وحشی رَم کردن و در طویله باز مونده و اونها رها شدن و همینطور می‌تازونن، زمانی که آقای نیما تکیدو وسط جمعیت داشت خفه می‌شد درست مثل ایونت خانم "ستایش جلالی" اون رو بردن توی یکی از فروشگاه‌های ایران مال و درش رو بستن تا این گله‌ی حیوانات وحشی آرام بگیرن اما اونها نه تنها آروم نشدن بلکه همونطوری که مردم سال ۵۷ برای آقای خمینی فریاد می‌کشیدن و صداش می‌کردن دقیقا به همون شکل پشت در اون فروشگاه جمع شده بودن و با هیجان فریاد می‌کشیدن که نیما رو به ما بدین (حالا متن دقیق شعارش رو یادم نیست) آه درسته ... مردم ۵۷ احمق بودن شما که خداروشکر مثل اونها نیستین نه؟؟؟ شما نسل جدید و عصر جدید هستین و اشتباهات نسل‌های گذشته رو تکرار نمی‌کنین، شما از کسی بت نمی‌سازین و اون رو مثل یک خدا ستایش و عبادت نمی‌کنین فقط نمی‌دونم چرا من این همه شباهت بین رفتار دو نسل مختلف می‌بینم و یاد اون جمله‌ی معروف میوفتم که همیشه میگن "تاریخ دوباره تکرار میشه" شاید شما هم بگین مثال من بی‌ربط هست و نیما تکیدو و خمینی هیچ ربطی بهم ندارن ولی موضوع همینجاست که شما نمی‌تونین اون نکته ظریف رو ببینین موضوع این نیست که یکی در رأس قدرت یک کشور بوده و یکی دیگه صرفا یک یوتیوبر معمولی، موضوع اینه که مردم چطور وقتی شیفته یک شخص میشن کاملا در برابر اون آدم کور و کر میشن و مثل یک گله گوسفند اون رو دنبالش می‌کنن بدون اینکه از خودشون بپرسن چرا باید این کار رو انجام بدن و چه نفعی براشون داره؟ موضوع حماقت انسان هست که پایانی نداره، موضوع اون جمله احمقانه‌ای هست که هر نسل ادعا داره با نسل‌های قبلی تفاوت داره در حالی که می‌تونم صدها مثال براتون بیام که ببینید همشون سر و ته یک کرباسند!!جمله‌ی طلایی توی حرفم فقط همینه، انسان دائما با خودش فکر می‌کنه که جهان دور اون می‌چرخه و اون نسل جدید هست و از بقیه باهوش‌تر و قوی‌تر و دانا‌تره، زمانی رو بخاطر میارم که دهه هفتادی‌ها با دهه شصتی‌ها سر جنگ داشتن که ثابت کنن برتر هستن، زمانی بود که دهه هشتادی‌ها با دهه‌های قبلی سر جنگ داشتن مخصوصا تو اعتراضات ۱۴۰۱ که دائم دهه هشتادی‌ها پست می‌ساختن و عقده گشایی می‌کردن که ببینید ما چقدر خفنیم، مارو مسخره کردین ولی حالا ببینین ما چقدر قوی هستیم ما گوهی که نسل‌های قبل به جا گذاشتن رو پاک خواهیم کرد (دقیقا همین جملشون اونقدر منو از اون اعتراضات متنفر کرد که ته دلم آرزو می‌کردم کاش هرگز موفق نشن و زمانی که موفق نشدن من خیلی خوشحال شدم شاید بگین حسادت یا کینه توزی ولی من دست خودم نبود از خودشون و محتواهاشون متنفر شده بودم) در نهایت اون چیزی که زمان به من یک نفر ثابت کرده اینه که "همتون احمقید، هر نسل به نوعی" اگر حماقت و بی‌سوادی در ۵۰ سال پیش این بوده که فرد سواد خوندن و نوشتن نداشته، حماقت و بی‌سوادی در دنیای امروز اینه که شخص توانایی جداسازی هویت خودش از فضای مجازی رو نداره و عملا نوجوون‌ها برده جنسی فضای مجازی شدن تموم زندگیشون گره خورده به بود و نبود یک بلاگر یا یوتیوبر یا تیک تاکری که هیچ تاثیر مثبتی توی زندگی اونها نداره دقیقا همون تاثیری که تلویزیون در سال‌های اولیه حضورش تو خونه‌های مردم ایفا می‌کرد حالا همون تاثیر رو از طریق فضاهای مجازی روی زندگی نوجوون‌ها و جوون‌های کم سن و سال دارم می‌بینمغم و درد دوری از نیما تکیدو من وقتی پست‌های بالا رو دیدم اینطوری بودم:😐اینا چی میگن آخه؟ این چه مسخره بازی هست؟ یعنی تو می‌شینی ضجه می‌زنی و گریه می‌کنی و خودت رو به در و دیوار می‌کوبی فقط بخاطر اینکه پدر و مادرت حاضر نشدن تورو از مشهد ببرن تهران که تو بتونی سلطان بزرگ جناب آقای نیما تکیدو رو از نزدیک زیارت کنی؟ اوکی منم این رو درک می‌کنم که این اقتضای سن یک نوجوان هست، بله منم وقتی نوجوون بودم همچین داستان‌هایی داشتم مثلا عاشق "جان سینا" بودم و دلم می‌خواست برم آمریکا جان سینا رو از نزدیک ببینم و باهاش عکس یادگاری بگیرم ولی تصور می‌کردم این همه ادعای نسل جدید و نسل متفاوت دارن و شعار میدن آی ما اشتباه نسل‌های قبلی رو تکرار نمی‌کنیم پس باید یک تفاوتی بین ما و اونها باشه نه؟من تصور می‌کردم با شعار نسل جدید و نسل متفاوت حالا دهه هشتادی‌ها و دهه نودی‌ها از همون سن کم به جای رویا پردازی تو آغوش یک آدم غریبه، مغز و ذهنشون رو صرف یادگیری هنر و موسیقی و خلق یک کار باارزش توی این دنیا می‌کنن مخصوصا حالا که از پشت گوشی به هزاران آموزش مختلف می‌تونی دسترسی داشته باشی پس چرا شما هم دارین همون اشتباهات نسل‌های قبلی رو تکرار می‌کنین؟ فرقی نداره شیفته بی‌تی‌اس باشین یا شیفته نیما تکیدو یا هر شخص دیگری این رفتار سمی، مخرب و نشون دهنده فقدان حمایتگری و کلی آیتم‌های مهم توی خونواده شماست که شما رو به این سطح از خلا عاطفی رسونده که جبرانِ محبتِ نداشته‌ی خودتون رو تو وجود یک سلبریتی یا یوتیوبر جستجو کنین باور کنین هرچقدر می‌خوام نفرت و انزجار خودم رو نشون بدم توی کلمات نمی‌گنجه که چطور ممکنه یک دختر نوجوون شیفته مردی بشه که تمام کلیپ‌هاش محتوای سخیف و جنسی داشتن؟ چطوووور؟ این عکس‌هایی که در بالا می‌بینین بخشی از پست‌هایی هست که توسط نوجوون‌ها توی تیک تاک ساخته شده بود و در اون مدتی که آقای نیما تکیدو داشت برای ایونت خودش تبلیغ می‌کرد این بچه‌ها خودشون رو به در و دیوار می‌کوبیدن که مامان و باباشون رو راضی کنن (بچه‌ حتی بلد نیست املای کلمه راضی رو درست بنویسه) که اونها رو ببرتشون تهران تا بتونن پیامبر عصر جدید رو از نزدیک ملاقات کنن!!!باور کنین زمانی که این پست‌ها رو دیدم برای یک لحظه با خودم گفتم "بابا دمت گرم، تمام اون کتک‌هایی که به من زدی، تمام اون غرغرها، اون تحقیرها، اون سختی‌هایی که بهم دادی که زندگیم رو سخت کردی حقم بود دمت گرم بابا!!!" یعنی اگه یه روز من بچه‌ای داشته باشم که اینقدر سوسول و نازنازی باشه که بخواد یک آدم دیگه رو تا سطح خدایی برای خودش بزرگ کنه و درک و استنباطش از جهان همینقدر پوچ و حقیرانه باشه چی؟ یعنی خاک بر سر من که بخوام همچین مادری بشم!! گاهی فکر می‌کنم شاید پدر و مادرم حق داشتن تمام اون سختی‌ها و عذاب‌هایی که بهم دادن تا من رو قوی بار بیارن با اینکه سال‌ها زخمش روی روح و روان باقی موند، با اینکه شب‌ها تا صبح خودزنی می‌کردم و آرزوی مرگ می‌کردم از اینکه چنین زندگی تباهی دارم اما با وجود همه‌ی جنبه‌های منفی‌اش یک جنبه مثبت داشت و اونم همین بود که هیچوقت توی زندگیم ضعیف و بیچاره و حقیر نباشم و سوالی که امروز باهاش روبرو میشم و از خودم می‌پرسم همینه که اگر منم یک روز مادر بشم چطور این چالش رو حل کنم که هم مادر خوبی باشم و هم در عین حال به اون بچه سختی‌هایی بدم تا برای زندگی بزرگسالی آماده بشه و لوس و ننر بار نیاد؟ نمی‌دونم!!! واقعا چقدر تربیت یک بچه کار سخت و طاقت فرسایی هست!! چطور آدم‌ها می‌تونن به همین سادگی بچه بزان؟ من توی ۲۸ سالگی هنوز هم جوابی برای این سوال ندارمآرزوی مرگ پدر و مادر بخاطر نیما تکیدو شاید با خودتون بگین که خب همش تا همینجا بود اما خیر!! اثرات مخرب این آقا فقط به این ختم نمیشه، به تصویر بالا نگاه کنین پستی ساخته شده با این مضمون که "اگر شما دفترچه مرگ رو داشتین و می‌تونستین اسم هرکسی که دلتون می‌خواد رو بنویسین تا کشته بشه اسم چه کسی رو می‌نوشتین؟" و دخترهایی رو می‌بینید که میگن اسم باباشون یا اسم دوست دختر سابق آقای نیما تکیدو رو می‌نوشتن!! چرا بابا؟ چون پدر اجازه نداده این خانم به ایونت آقای نیما تکیدو بره، یعنی تصور کنین چقدر ذهن این آدم‌ها خام و نپخته هست که برای چنین چیزی آرزوی مرگ پدرشون رو دارن!!به لطف وجود چنین انگل‌هایی هست که حرف‌های من رو کسی باور نمی‌کنه و زمانی که درباره شرایط سخت زندگی خودم صحبت می‌کنم یک عده فکر می‌کنن من با ۲۸ سال سنم احتمالا یکی از امثال این بچه‌ سال‌های تیتیش مامانی هستم که فقط بخاطر همچین چیز مسخره‌ای از پدرشون بیزار میشن!!عاشقانه‌هایی با نیما تکیدو یادمه یک زمانی به طرفداران بی‌تی‌اس می‌خندیدم و با خودم می‌گفتم چطور ممکنه تو تا این حد شیفته آدمی باشی که حتی یکبار از نزدیک ندیدیش وقتی اون گروه فقط دنبال پول و درآمد خودش هست و اصلا براش فرقی نداره تو وجود داشته باشی یا نداشته باشی، ما به اونا خندیدیم حالا روز به روز بدترش سرمون میاد، توی تیک تاک (که خداروشکر من نصبش ندارم و این فاجعه‌ها رو نمی‌بینم) شما می‌تونین انواع و اقسام پست‌هایی که در رابطه با این آقا ساخته شده رو ببینین، دخترهایی که توی رویاهاشون تصور می‌کنن عروس نیما تکیدو شدن یا با اون سر قرار رفتن و نیما جون داره اونها رو می‌بوسه و نوازش می‌کنه و با هوش مصنوعی یا با ذهن خلاق خودشون چنان صحنه‌هایی رو خلق می‌کنن که آدم دهنش باز می‌مونه یعنی خدا وکیلی برای بی‌تی‌اس می‌گفتم خب ۷ تا پسر جوون و خوشگل هستن حق دارن دختر بچه‌ها عاشقشون بشن اما این؟؟ این یارو درست مثل من زشته!!! می‌دونم الان یه سری میگن هیچکس زشت نیست و هرکس زیبایی خودش رو داره اوکی ولی بیاین قبول کنیم همونطور که من از نظر معیارهای جامعه پوست سبزه و پر از جوش دارم و دماغ گوشتی و بزرگی دارم این پسر هم واقعا زشته و این جملات کلیشه‌ای که "همه زیبا هستن" واقعیت رو تغییر نمیده!! اما همین هم من رو بیشتر شوکه می‌کنه، پسری که از نظر معیارهای جامعه خوشگل و خوشتیپ نیست چطور این دخترها عاشقش هستن و براش سر و دست می‌شکنن؟ این نشون میده فقدان حمایتگری توی دخترهای نوجوون به حدی بالاست که طرف تا این حد وابسته میشه با شخصی که اصلا توی زندگیش نقشی نداره و صرفا از پشت گوشی برای میلیون‌ها آدم برنامه اجرا می‌کنه نه صرفا برای تو یک نفر!! اونوقت تو می‌شینی شب‌ها خودت رو توی آغوش نیما تکیدو تصور می‌کنی و حرف‌های عاشقانه اون رو کنار گوشت زمزمه می‌کنی؟ عوق بزنم یا هنوز زوده؟شما با خوندن کامنت‌ها می‌تونین حقایق زیادی رو در رابطه با جامعه هدف این آدم بفهمین، یکی از این حقایق سن خیلی پایین این افراد هست و دقیقا همینه که من رو متعجب می‌کنه که چطور آقای نیما تکیدو با اینکه به طرز واضحی می‌دونست که جامعه هدفش چقدر کم سن و سال هستن باز هم تمام موضوعات کلیپ‌هاش رو به محتوای جنسی اختصاص می‌داد!! ببینید اما شما اونجایی متوجه اوج بچه بودن این اشخاص می‌شین که می‌بینی طرف نوشته "از وقتی نیما گفت زانوش پلاتین هست کلی گریه کردم براش که با این حال بدش برامون ویدئو می‌ذاره حقط میلیونی شدنه!!" بچه اونقدر بچه‌اس که حتی املای "حقت" رو بلد نیست بنویسه و برای پلاتینی که تو پای یه پفیوزی اون سر دنیا هست می‌شینه گریه میکنه ای خداااا😂😂😂تمام این‌ها از طرف دختر خانم‌ها نوشته میشه و حرفاشون دود از سر آدم بلند می‌کنه اینکه چطور یک نفر می‌تونه به نقش خدایی توی زندگی کسی برسه اینکه به قول خودشون خیلی وقت‌ها خواستن خودکشی کنن اما نگاه کردن به کلیپ‌های نیما جون اونها رو آروم کرده، حالا بیاین بهتون نشون بدم نیما جون در عوض چه محتواهای قشنگی برای این دوستان تولید می‌کرده هر چند انتظاری از اون‌ها ندارم که با واقعیت روبرو بشن اما چیزی که برام شوکه کننده هست اینه که شما به عنوان والد چطور تا این حد بی‌خیال هستین البته عجیب هم نیست وقتی خودتون هیچ سواد رسانه‌ای نداشته باشین کاملا عادیه که نمی‌تونین خطرات رو شناسایی کنین و تصور می‌کنین همین که بچتون کنار دست شما توی خونه نشسته یعنی جاش امن هست درحالی که خیلی از آسیب‌های روحی و روانی تو دنیای امروز دقیقا از پشت گوشی وارد می‌شن!!!محتواهای فاخر نیما تکیدومثلا فتیش های شما چیه؟ فتیش اینکه بهم تجاوز بشه واوو چه محتوای فاخر و قشنگی!!! تصور کنین اون دختر بچه‌ای که تو عکس‌های بالاتر کامنت گذاشته بود که داره میره کلاس هفتم بشینه یک محتوای به این قشنگی درباره "فتیش‌های جنسی" ببینه و به این نتیجه برسه که دوست داره به زور بهش تجاوز بشه تا اونم بفهمه چه حسی داره این تجاوز که اینقدر ازش تعریف می‌کنن!! چی از این قشنگتر داریم؟اعترافات شما چیه؟ هم با خودش خوابیدم هم با مامانش خوابیدم، برای یه نمره بیشتر به استادم دادم!! به به باریکلا به نظرم شما اگر یک اشتراک سایت پورن برای بچه‌ات بخری و بذاری اونا رو تماشا کنه مطمئن باش اثرش نسبت به تاثیر مخربی که این محتوا در بلند مدت روی مغز و روان کودکت می‌ذاره خیلی خیلی کمتر خواهد بود چرا؟ چون این محتوا رو داره شخصی عادی سازی می‌کنه که برای بچه‌ات خیلی عزیزه اونقدر عزیز که ببین چطور تعصبش رو می‌کشه پس تصور کنین وقتی کسی که عاشقش هستین بیاد به یک معضل اجتماعی بخنده و باهاش شوخی کنه شمایی که توی سن حساس و آسیب پذیری هستین چطور تحت تاثیر قرار می‌گیرین؟بدترین کاری که با رفیقت کردی چی بوده؟ با دوستم و خواهرش تریسام زدیم!! بسیار عبرت آموز بود!!! شاید یکی از چیزهای دردناک برای من اینه که به لطف اینترنت و فضای مجازی واژه‌ای به اسم "مسئولیت اجتماعی" توی جامعه کاملا داره نابود میشه یعنی شخص هر محتوایی دلش بخواد می‌سازه هر چیزی دلش بخواد میگه تهش اگر خیلی سر و صدا بکنه مثل همین آقای نیما تکیدو یه چند روز پلیس فتا پیجش رو می‌بنده و بعد هم دوباره تحویلش میدن تمام، بدون اینکه هیچوقت مسئول اثرات مخربی که روی جامعه گذاشته شناخته بشه!!مسئولیت اجتماعی یعنی چی؟ یعنی منه زهره در برابر حرفی که می‌زنم، کاری که می‌کنم، چیزی که به اشتراک می‌ذارم مسئولم، هیچکس نمی‌تونه بگه پیج خودمه، صفحه خودمه، هرکس دوست نداره نگاه نکنه!! زمانی که شما تریبونی داری که روی صدها یا هزاران یا حتی میلیون‌ها نفر تاثیر می‌ذاری نمی‌تونی بگی پیج خودمه به کسی ربطی نداره، همونطور که توی دنیای واقعی تو نمی‌تونی وسط خیابون دستشویی کنی و بگی فضای عمومی هست ملک شخصی کسی نیست پس هر جا بخوام دستشویی می‌کنم، توی فضای مجازی هم تو مسئول اون چیزی که به اشتراک می‌ذاری هستی اما متاسفانه توی ایران اگر تو بتونی به شهرت برسی و همراهی اکثریت مردم رو با خودت داشته باشی دیگه کسی اهمیت نمیده که تو کارهای بدی هم توی کارنامه‌ات داشتی تو مصون از هر عیب و ایرادی میشی و هرکس هم بخواد ازت انتقاد کنه اونه که مقصر شمرده میشه!!خاطرات سم پریودی شما چیه؟ اینکه توی پریودی پرده‌اش رو زدن!! واقعا فکر می‌کنم این برنامه‌ها بهترین برنامه‌های ممکن برای کودک و نوجوان هستن صدا و سیمای ایران خیلی ناکارآمد هست که قدر چنین استعدادی رو نمی‌دونه ایشون باید بیاد تو شبکه نمایش خانگی برنامه اجرا کنه حیف ایشون نیست؟ چقدر مردم ما قدر نشناس هستن که قدر چنین ستاره‌ای رو نمی‌دوننمثلا یه دختر ۱۳ ساله (کلاس هفتمی) بشینه همچین کلیپی رو ببینه که طرف اعتراف کرده با برادر شوهرش رابطه داره یا هر شب با دختر خاله‌اش سکس داره چی از این بهتر؟ خیلی‌ها به طور احمقانه‌ای حتی از این محتوا حمایت می‌کنن و میگن نیما داره این رفتارها رو نقد می‌کنه 😂😂😂 وای خنده‌های عصبیم منو دیوونه می‌کنه دقیقا کجای این رفتار نقد حساب میشه؟ این آقا پشت میکروفون می‌شینه و به همشون می‌خنده و حتی لا به لای حرفاش خودش هم چهار تا تیکه‌ی مشتی می‌اندازه وسط!! حیف و صد حیف که بخاطر اون ایونت تمام پست‌های این آقا آرشیو شدن اما باز هم کافیه برین توی یوتیوب فارسی سرچ بزنین و تو کانال‌های دیگه ببینین که چه کلیپ‌هایی گذاشتن از برخی صحنه‌هایی که این آقا با چشم‌های هیزش نشسته سینه و باسن زن‌ها رو دید می‌زنه توی کلیپ‌هایی که بهشون ری‌اکت میره محتوای سخیف این آقا خیلی بیشتر از این حرفا بود ولی من دیگه اکثرشون رو حذف کردم و ترجیح دادم در پایان همین یکی رو بذارم، "نود مامانم رو دیدم؟" می‌دونین از چی بیشتر می‌سوزم؟ اینکه من کنج سیستان بلوچستان بین آدم‌هایی گیر افتادم که کلی از دختر پسرهای همسن و سال من حالا با اینکه خودشون صاحب بچه شدن باز هم اونقدر احمق و کودن هستن که تمام فکرشون اینه که بشینن تعریف کنن و بگن "من توی عروسی‌ام ۵۰ گرم طلا کادو گرفتم" بارها شده وقتی درباره این مسائل براشون حرف می‌زنم می‌زنن زیر خنده و میگن "ای بابا زهره به چه چیزهایی اهمیت میدی" گاهی وقت‌ها با خودم میگم نکنه واقعا مشکل از منه؟ نکنه من دارم زیادی بزرگش می‌کنم؟ اما چیزی که من رو عذاب میده روی تاریک انسان هست، چیزی که عذابم میده اینه که همین الان هم من کلی دختر و پسر رو می‌شناسم توی تهران و شهرهای بزرگ هستن و با دایی خودشون سکس دارن، طرف یک پسر نوجوون هست که به مادر خودش نظر داره و شب‌ها با فکر سکس و معاشقه با مادر خودش تحریک میشه!!! آدم‌هایی که توی جامعه اگر ببینمشون همشون عادی و نرمال به نظر می‌رسن اما توی مغزشون هیولاهایی وجود داره که انسان از ۲۰۰ کیلومتری‌اش هم جرعت نمی‌کنه رد بشه و تمام این‌ انحرافات بذر اصلی‌اش از طریق همین محتواها ساخته می‌شن!! محتوایی که اصطلاحا بهش میگن "سافت پورن" سافت پورنچیزی که باید توی مقدمه بهش می‌پرداختم ترجیح دادم در پایان بهش اشاره کنم وقتی شما محتوای کاور و تامنیل کلیپ‌های آقای نیما تکیدو رو ببینین و خودتون قضاوت کنین، در دنیای محتوا سازی ما واژه‌ای داریم به اسم "سافت پورن" که اشاره به محتوایی داره که به صورت مستقیم پورن به حساب نمیاد اما به صورت عمد اروتیک و جنسی ساخته میشه، مثل خانم‌هایی که به عمد سینه یا باسن خودشون رو توی اینستاگرام بیرون می‌ریزن، مثل رمان‌های تلگرامی که به عمد با محتوای متنی جنسی و اروتیک ساخته میشن مثل تمام این‌ها که تنها هدفشون جذب مخاطب از طریق تحریک شهوت هست به تمام این‌ها میگن محتوای سافت پورن و چیزی هست که متاسفانه توی یوتیوب فارسی بسیار بسیار زیاد بوده و هنوزم کم نیست با اینکه توی دو سه سال اخیر کمتر شده اما باز هم به شکل‌های مختلف خودش رو نشون میده و اون چه که من رو عذاب میده "بی‌سوادی" مردم نسبت به این موضوعات هست که چون علمی درباره‌اش ندارن کاملا راحت از کنارش گذر می‌کنن و حتی به من می‌خندن و میگن زیادی واکنش نشون میدم و زیادی سختش می‌کنم!!! تاریخ انتشار: ۲۲ شهریور _ ۴۳۴۳ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSun, 13 Sep 2026 08:18:32 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/اونلی-فنز-و-تبعات-آن-در-ایران-oqqpqsjhty1aلوگوی سایت اونلی فنزویرگول عزیز، مطالب این چنینی صرفا برای آگاهی پدر و مادرها ساخته میشه با حذف این مطالب شما جلوی آگاهی جامعه نسبت به مضرات این پلتفرم‌ها رو خواهید گرفت!!لازمه بگم:"اول از همه عذر می‌خوام از کسانی که پیگیر حال من بودن و بخاطر دزدی که از من شد نگران شدن، اول از همه قطع شدن درآمد کوچیکی که از طریق پیجم داشتم و بعدش هم از دست دادن سرمایه‌ام من رو مثل یک تیکه گوشت یخ زده کرده، تمام روز فقط توی خونه هستم و کارهای خونه رو انجام میدم و به یک گوشه زل می‌زنم در کنارش مادرم دچار تومور ریه شده و قراره بخشی از ریه‌اش رو کامل بردارن نمی‌تونین تصور کنین که چقدر حس می‌کنم دیگه خسته شدم از مشکلاتی که پشت سر هم روانه میشن، چطور توصیف کنم که چقدر ذوق زده شده بودم از اینکه یکی دو ماه قبل از اتفاقات دی ماه پیجم داشت دیده می‌شد و من تازه یکی دو تا سفارش ادمینی گرفته بودم و بعد جنگ اومد و بعدش هم این آوار روی سر من خراب شد، به هرحال در مطلبی مفصل بهش خواهم پرداخت، بازم ممنون از کسانی که نگران بودن"توی این صفحه، من فقط درباره زندگی شخصی‌ام و مستند سازی شرایطم صحبت نمی‌کنم بلکه بخشی از دغدغه و دیدگاه و افکارم نسبت به جامعه‌ی اطراف رو هم بیان می‌کنم، من فقط نگران زندگی خودم نیستم بلکه از همون نوجوونی من همیشه نگران جامعه و تاثیری که عوامل بیرونی بر زندگی آدم‌های اون جامعه می‌ذاره هم بودم، مثلا وقتی دبیرستانی بودم اگر نگم "همه" به جرعت می‌تونم بگم "اکثر" هم‌کلاسی‌های من، دوست پسر داشتن و من انگار نمی‌تونستم به همین سادگی هضم کنم و بپذیرم که بچه‌هایی که تا ۵ سال پیش کوچولو بودن حالا به سن بلوغ رسیدن و می‌خوان با یک جنس مخالف معاشقه کنن مدام از خودم سوال می‌پرسیدم و با خودم می‌گفتم چرا دوستان من حتی یکبار این "نیاز جنسی" رو زیر سوال نمی‌برن؟ چرا از خودشون نمی‌پرسن این نیاز از کجا اومده؟ با چه هدفی اومده؟ دلیلش چیه؟ آیا ما می‌تونیم خلاف جهت آب رودخونه شنا کنیم و اصلا نیاز جنسی نداشته باشیم؟ سوالاتی از این دست شاید امروز احمقانه به نظر بیاد ولی تصور کنین دختر ۱۵ ساله‌ای که دسترسی به اینترنت نداره و با کسی درباره افکارش حرف نمی‌زنه و تمام این سوالات بدون هیچ جوابی توی سرش می‌چرخن و هر روز این حباب توی سرش رشد می‌کنه!! هر سال که بزرگتر می‌شدم دغدغه‌ها و سوالات من هم بزرگتر می‌شد، چرا همکلاسی‌هام پشت سر همدیگه دسیسه می‌چینن و غیبت می‌کنن؟ چرا خوششون میاد از خاله زنک بازی؟ چرا فقط دنبال رنگ لاک و مدل لباس هستن؟ چرا به چیزی فراتر از نیازهای مادی فکر نمی‌کنن؟ به هرحال زمان گذشت و هر چقدر سن من بالاتر رفت و بیشتر غرق مشکلات زندگی شدم کمتر این سوالات توی سرم چرخ می‌زدن اما هنوز که هنوزه اثرات این رفتار در وجود من هست و گاهی که یک چیزی برای من دغدغه میشه دیگه نمی‌تونم از کنارش بی‌تفاوت رد بشم و برای همین به اینجا پناه میارم تا درباره‌اش صحبت کنمشروع اونلی فنزاگر شما هم مثل خیلی از دوستانی که توی سایت ویرگول هستن از "اونلی فنز" اطلاعی ندارین اجازه بدین یک معرفی کوتاه درباره این اپلیکیشن برای شما داشته باشماونلی فنز، Only Fans به صورت مخفف OF خوانده می‌شود و امروزه به عنوان پلتفرمی برای تولید محتوای مخصوص بزرگسالان یا همون محتوای جنسی به صورت سفارشی شده، شناخته میشه، یعنی اگر شما یک آقا باشید می‌تونید به یک خانم پول یا حق اشتراک پرداخت کنین تا فیلم و عکس‌های خصوصی اون رو مشاهده کنین و با پرداخت پول بیشتر حتی می‌تونین شما قانون بذارین و دستور بدین که چطور با چه سبکی برای شما و مخصوص شما محتوا تولید کنه!!اونلی فنز همونطور که از اسمش پیداست Only Fans، "فقط طرفداران" پلتفرمی بود که در ابتدا با هدف جذب فن‌ها و طرفدارانِ سلبریتی‌ها و اشخاص معروف شکل گرفت و شیوه‌ی کارش به این شکل بود که سلبریتی، بازیگر یا خواننده مورد نظر می‌تونست عکس‌ها، فیلم‌های خودش رو به طرفدارانش با گرفتن یک حق اشتراک ماهانه بفروشه، یعنی شما ۱۰ دلار پرداخت می‌کردی تا استوری‌ها و عکس‌هایی از خانم آنجلینا جولی ببینی که هیچ پاپاراتزی یا خبرنگاری اونها رو ندیده و جایی منتشر نشده یک چیز کاملا اختصاصی برای شماست، هدف صرفا سلبریتی‌ها نبودن بلکه هر شخصی که شهرتی داره و طرفدارانی داره از تولید کنندگان محتوا یا محتوای نوازندگی و خوانندگی و ورزش و آشپزی و طبیعت گردی و ... هرکس می‌تونست محتوای خاص خودش رو اینجا به صورت اشتراک ماهانه بفروشه، این اپلیکیشن که در سال ۲۰۱۶ تاسیس شد اوج موفقیتش رو بعد از قرنطینه کرونا در سال ۲۰۱۹ تجربه کرد در اون زمان که همه جا تعطیل شده بود و مردم توی خونه‌ها اسیر شده بودن و کاری جز محتوای آنلاین نداشتن، تعدادی‌ از خانم‌هایی که در صنعت فیلم‌های بزرگسالان (پورنوگرافی) فعال بودن وارد این پلتفرم شدن و عکس و فیلم‌های بدن و اندام خصوصی خودشون رو می‌فروختن و کم کم برنامه‌ای که با هدف جذب سلبریتی‌ها و افراد مشهور ساخته شده بود تبدیل به فضایی شد که امروزه در تمام دنیا به عنوان یک پلتفرم پورنوگرافی آنلاین شناخته میشه با اینکه هنوز هم تاکیدش بر این هست که این فضا فقط مخصوص پورنوگرافی نیست و هرکس با هر حوزه‌ای می‌تونه توش فعالیت بکنه اما به قدری بدنام شده که اگر کسی حتی از سلبریتی‌ها وارد این فضا میشه (مخصوصا سلبریتی‌های کوچیکتر که راحت جایگزین میشن) بلافاصله از مراسماتی مثل اسکار و ... حذف میشن و دیگه در جامعه بازیگران و هنرمندان پذیرفته نمیشن!! پس تصور کنید که حتی توی همون خارج هم این پلتفرم به شدت بدنام هستاین رو هم اشاره کنم که قبل از اونلی فنز هم فروش عکس و فیلم‌های جنسی چه در خارج و چه در ایران رواج داشته مثلا بارها خانم‌هایی رو می‌دیدم که توی ایران حق اشتراک برای "کلوز فرند" اینستاگرام می‌گیرن تا به آقایون اجازه بدن به استوری‌های کلوز فرند اونها (که اکثرا شامل عکس و فیلم‌های نیمه برهنه و اروتیک بود) دسترسی داشته باشن یا حتی افرادی هنوز هم هستن که از طریق پرداخت ریالی و کارت به کارت حق اشتراک و عضویت در کانال‌های تلگرامی رو می‌فروشن که فرد بتونه به فیلم‌های زنده و لایو از رابطه جنسی افراد واقعی یا حتی عکس و فیلم‌های درخواستی بر طبق سلیقه خودش دسترسی داشته باشه به هرحال این یک کثافتی هست که کل دنیا رو گرفته و قبل از اونلی فنز‌ هم بوده اما این پلتفرم صرفا برای اونها یک بستر ویژه طراحی کرده که حالا از طریق اون اعلام حضور کنن، حتی در مقطعی در سال ۲۰۲۱ اونلی فنز اعلام کرد دیگه اجازه انتشار عکس و فیلم‌های جنسی رو بخاطر فشار سرمایه گذاران و بانک‌ها نمیده ولی فشار کاربران این پلتفرم به قدری زیاد بود که ۶ روز بعد این تصمیم لغو شددلیل نگرانی چیست؟سوال اصلی از من همینه، همیشه هربار درباره چیزی که ربطی به من نداره دغدغه‌ای دارم و درباره‌اش با اطرافیانم صحبت می‌کنم اولین حرفی که می‌زنن همینه:خب به تو چه زهرهبه تو چه ربطی داره زهرهتو چیکار داری بذار هرکس هرکاری می‌خواد بکنهزندگی خودشونه هرکس آزاده هرکاری می‌خواد بکنهتا وقتی به خودش و جامعه آسیب نرسونده ایراد ندارهشاید بدترین جملاتی که می‌شنوم چیزهایی شبیه اینهاست، فقر و فشار اقتصادی مردم ما رو هر چه بیشتر در ورطه‌ی بی‌فرهنگی غوطه‌ور کرده و باعث شده دغدغه های فرهنگی و اجتماعی تبدیل به یک چیز تمسخرآمیز بشه و مردم بگن وسط این بی‌پولی و مشکلات کی به همچین چیزهایی اهمیت میده اما من هنوزم اهمیت میدم دوستان!!مشکلی که من با این پلتفرم دارم اینه که در وهله اول پدر و مادرها اکثرشون جاده خاکی هستن و اصلا روحشون هم خبر نداره که دختر نوجوون یا جوون اونها می‌تونه از طریق یک گوشی و یک فیلترشکن به دنیایی مثل اونلی فنز متصل بشه!! رویای پول درآوردن آسون بدون زحمت زیاد، تصور اینکه "من که قرار نیست چهره‌ام رو نشون بدم فقط اندام خصوصیم رو می‌ذارم کی می‌فهمه که این مال منه؟"، رویای بدست آوردن درآمد دلاری در ایران بحران زده، تمام این‌ها باعث شده بارها و بارها دختر خانم‌هایی رو ببینم که مشتاقانه دنبال پیوستن و جذب شدن در اونلی فنز هستن بدون اینکه خانواده حتی روحش خبر داشته باشه که این بچه با گوشیِ توی دستش داره چه کارهایی انجام میده!! ۱_درآمد آسان و بدون دردسریکی از دلایل معروف شدن اونلی فنز نه بخاطر خود اپلیکیشن بلکه بخاطر تبلیغاتی بود که توسط کاربران اون (خانم‌های فیلم‌های بزرگسالان) صورت می‌گرفت در سال‌های بعد از قرنطینه خانم‌های حوزه پورنوگرافی میومدن توی پادکست‌های یوتیوبرهای معروف شرکت می‌کردن و درباره درآمد‌های بالایی که توی این برنامه کسب کردن و چالش‌هایی که جلوی راهشون بوده صحبت می‌کردن و یک جور‌هایی انگار داشتن این برنامه رو پروموت (تبلیغ) می‌کردن مشخص‌ترین هدف هم نشون دادن درآمد بالایی بود که بدون دردسر خاصی نصیب این خانم‌ها می‌شد، این اشخاص که قبل از این هم اصطلاحا "کارگر جنسی" بودن حالا بدون اینکه در معرض ایدز و انواع بیماری‌های مقاربتی باشن صرفا توی اتاق خونشون استراحت می‌کردن و بر اساس پولی که از مشتری آنلاین خودشون می‌گرفتن براش انواع فیلم و عکس‌های اختصاصی می‌فرستادن و ده‌ها هزار دلار پول می‌گرفتن البته که این برای شرایط اونها یک بهشت مطلق بود اما اینکه تو بشینی جلوی دوربین توی یک پلتفرمی مثل یوتیوب که هزاران کاربر کودک و نوجوان هم اون رو می‌بینن درباره این کار با هیجان و لذت صحبت کنی و سپس مقایسه‌هایی نابجا مثل عکس بالا شکل بگیره که درآمد یک کاربر اونلی فنز از یک ورزشکار حرفه‌ای که سال‌ها عمر و وقت خودش رو صرف افتخار آفرینی کرده بیشتر باشه طبیعی هست که روی ناخودآگاه اون بچه تاثیر می‌ذاره و اون کودک یا نوجوون به جای اینکه مبنای زندگی و هدف خودش رو بر این بذاره که ارزش آفرینی بکنه و به چهارچوب‌های اخلاقی پایبند باشه به این فکر می‌کنه که چطور از طریق یک گوشی و یک پلتفرم ساده می‌تونه هزاران دلار درآمد کسب بکنه۲_زندگی خودشه به ما مربوط نیستیک زمانی که نوجوون بودم و می‌خواستم روشن فکر و اوپن مایند باشم بادی به گلو می‌انداختم و می‌گفتم هرکس آزاده هرکاری دوست داره بکنه، هر لباسی دوست داره بپوشه، هر حرفی دوست داره بزنه، هر عکسی دوست داره پست کنه و "تا زمانی که به خودش یا جامعه آسیب نزنه هیچ ایرادی نداره" اما این حرف تا چه حد درسته؟ در نگاه اول افراد زیادی با این حرف موافق هستن و اون رو به عنوان یک اصل و یک الگو توی زندگی خودشون قبول دارن ولی اگر کمی در جامعه انسانی دقیق‌تر بشین متوجه می‌شین که این جملاتِ گوهر بار همه جا کاربرد ندارن، برخلاف اون چیزی که جامعه امروز به خورد ما و مغز ما میده ما انسان‌ها، تک به تک ما، در برابر تاثیری که بر جامعه‌ی اطراف خودمون می‌ذاریم مسئولیم!! بله دوستان، مسئولیت بار سنگینی هست!! اگر من امروز اینجا توی سایت ویرگول یک پستی می‌ذارم و اون پست روی ذهن یک دختر بچه تاثیر منفی بذاره و باعث بشه اون دست به خودکشی بزنه، من در قبال اون بچه مسئولم، بله شاید قانون من رو مسئول ندونه، شاید پدر و مادر اون دختر هرگز نفهمن که یک جمله، یک حرف، یک کامنت از سمت من دخترشون رو به این راه سوق داده، شاید حتی خود من هم متوجه نشم اما باز هم من مسئول خواهم بود، برای همین هست که بارها و بارها از خودم سوال می‌پرسم:اون خانم‌هایی که توی اینستاگرام بلاگر میشن و دائم نمایش میز‌های پر از غذا و زندگی پر از خوشبختی خودشون رو به رخ دیگران می‌کشن چطور احساس عذاب وجدان نمی‌کنن؟ برای همین از خودم می‌پرسم اون آقا پسری که توی تلگرام کانال فیلم سوپر داره و دائم برای دختر و پسرهای جوون و جاهل انواع و اقسام فیلم‌های پورن و ضربدری و گروهی پخش میکنه چطور احساس عذاب وجدان نمی‌کنه؟ اون خانومی که رمان‌های تریسام و فورسام توی روبیکا و سروش و تلگرام می‌نویسه و می‌فروشه چطور خودش رو مسئول نمی‌دونه در برابر تاثیر مخربی که روی ذهن افراد کم سن می‌ذاره؟ شاید دلیل اینکه از فضای مجازی بیزارم همین باشه، اینکه به لطف فضای مجازی آدم‌ها پشت صفحات گوشی پنهان شدن و دیگه کمتر کسی مسئول عواقب کارهاش شمرده میشه!! همه آزادن که هرطور می‌خوان رفتار کنن و جامعه‌ی غرب‌زده هم تا جای ممکن سعی می‌کنه روشن فکر و اوپن مایند رفتار کنه!!حالا با اشاره به تمام این مسائل، اجازه بدین یک خانم ایرانی که فعال در پلتفرم اونلی فنز هستن رو به شما معرفی کنم، ایشون خانم "سودا اصغری" هستن من هیچ پیشینه و بیوگرافی از ایشون نمی‌دونم حتی نمی‌دونستم توی اونلی فنز فعال هستن تا اینکه پیج اینستاگرام خانم رو دیدم و با توجه به لباس‌های کاملا جنسی که می‌پوشن و می‌شینن جلوی دوربین و با افتخار از شغلشون حرف می‌زنن متوجه شدم ایشون در اونلی فنز کار می‌کنه و برای جذب مشتری و بازاریابی به اینستاگرام روی آورده در نتیجه تور اصلی رو توی اینستاگرام پهن می‌کنه و آقایون شهوتی عزیز رو توی اینستاگرام از طریق کلیپ‌هاش جذب می‌کنه و برای تماشای کلیپ‌های بیشتر یا حتی ارائه خدمات حضوری و واقعی اونها رو به سمت اونلی فنز هدایت می‌کنه و سپس میاد جلوی دوربین و درباره خاطرات قشنگش از مشتری‌هایی که براش ده‌ها هزار دلار زدن تا یک شب باهاشون باشه حرف می‌زنه!! حالا یک سوال؟آیا ما می‌تونیم بگیم این زندگی خودشه و به ما مربوط نیست؟ آیا می‌تونیم تاثیری که این خانم بر ذهن دخترهای نوجوون می‌ذاره و از طریق این مدل محتوایی که درست می‌کنه اونها رو ترغیب می‌کنه برای بدست آوردن ده‌ها هزار دلار در ماه وارد این پلتفرم بشن رو انکار کنیم؟ خانم‌ها و آقایون روشن فکر، از شما سوال دارم، آیا اینجا هم می‌تونیم بگیم زندگی خودشه و به ما ربطی نداره؟؟؟ این حرف‌ها به صورت "شعاری" خیلی قشنگن ولی در عمل وقتی شما با چنین شرایطی روبرو بشین مخصوصا اگر پدر یا مادر یک دختر نوجوون باشین به نظرم تازه درک می‌کنین که ما توی چه دنیای ترسناکی زندگی می‌کنیم و دختر شما ممکنه توی اتاق کنار دست شما نشسته باشه اما از طریق گوشی‌اش به دنیاهایی وصل بشه که شما حتی توی مخیله‌ات هم نمی‌گنجه!!! ۳_می‌خوام الهام بخش زن‌ها باشم تصور می‌کنین موضوع فقط به همین جا ختم میشه اما خیر، تبلیغات برای کار در عرصه‌ی فحشا و اونلی فنز به قدری بالاست که خانم‌های این عرصه دیگه شرم و خجالتی از این بابت ندارن بلکه خودشون رو یک فرد شاغل و حتی کارآفرین می‌دونن و تصور می‌کنن به عنوان یک زن خیلی قوی، باید الهام بخش زنان دیگه باشن!!! می‌دونین شبیه چیه؟ مثل اینه که یک روز یک پدوفیل بیاد بگه من می‌خوام الهام بخش مردان دیگه در حوزه پدوفیلی باشم، یا یک دزد بیاد بگه من می‌خوام الهام بخش خانم‌ها و آقایون دزد باشم!! خنده‌دار نیست؟؟؟ یعنی این فقط من هستم که به این چیزها فکر می‌کنم و مغزم رو به خودش مشغول نگه می‌داره؟ خیلی از دوستان برای من کامنت می‌ذارن و میگن مطالب تو بی‌سر و ته هست، تو در پایان یک راه حل ارائه نميدی!! دوستان مگه من جامعه شناس یا روانشناس هستم؟ من همین که دارم این معضلات رو می‌بینم درحالی که اکثر جامعه چشم به روی این مسائل بستن به حد کافی برام رنج‌آور هست، من چه راه حلی می‌تونم ارائه بدم؟ نهایت کاری که من می‌تونم بکنم اینه که درباره این معضل بنویسم تا شاید پدر و مادرها یا دختر‌های نوجوون خودشون به فکر فرو برن و به دنبال فرهنگ سازی باشن، اگر کسی راه حل خاصی بلد هست خوشحال میشم بشنوم!!در صورتی که از نوشته‌های من لذت بردین خوشحال میشم از طریق لینک موجود در بیو از ما حمایت کنید درست مثل پرداخت شارژ وارد صفحه پرداخت می‌شین و به مبلغ دلخواه از ما حمایت می‌کنید، ممنون❤️تاریخ انتشار: ۷ شهریور ۱۴۰۵ _ ۲۵۷۱ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiSat, 29 Aug 2026 22:38:23 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/علیرضا-عادلی-دزدی-در-قالب-بازگردانی-پیج-xhwxh9ijurjdویرگول عزیز، این آقا صدای من رو توی اینستاگرام، تلگرام و جاهای دیگه ساکت کردن و اجازه ندادن که دزدی ایشون افشا سازی بشه و تهدید کردن که برای من سنگین تموم میشه، اینجا تنها جایی هست که فریاد بی‌صدای من شنیده میشه پس لطفا قبل از هر برخوردی اجازه بدین با سند و مدرک این افشاگری انجام بگیرهحالا که دارم این مطلب رو می‌نویسم اشکام بند نمیاد و با خودم فکر می‌کنم خدایا چرا هرچی سنگه، پیش پای لنگه؟ چرا من؟ از شهریور ماه ۱۴۰۴ که با هزار بدبختی تونستم یه تیکه طلای بچگیم رو پس بگیرم و امیدوار بشم به زندگی با کلی ذوق و شوق رفتم رنگ خریدم و اتاق زنگ زده و دود گرفته‌ی خودم رو رنگ‌آمیزی کردم تا توش مثلا دوره‌های هنری برگزار کنم بعد از کلی سختی که خودم تک تک کارهاش رو انجام دادم و تمام اتاق رو تا نیمه تنهایی رنگ زدم چون پول رنگ آمیزی نداشتم تا اواخر آذر کارم تموم شد و وقتی می‌خواستم کارم رو شروع کنم یهو اعتراضات شد، بعد از ۳ هفته از قطعی اینترنت حالا که مجدد نت برگشته بود هرکس توی اینستاگرام فعالیت داشت بهش فحاشی می‌کردن و می‌گفتن این داره عادی سازی می‌کنه!! و درست یکی دو هفته بعدش جنگ ... جنگ شد و تمام زندگیم نابود شد هی امروز وصل میشه، فردا وصل میشه و خدایا قرار بود کار کنم، قرار بود پول دربیارم حالا چیکار کنم؟ هیچی!! وقتی اینترنت بعد از ۳ ماه وصل شد به فاصله یکی دو هفته بعدش پیج من پرید!!! اینبار به لطف دیکتاتوری اینستاگرام که احراز هویت رو اجباری کرده بود و منه بدبخت با فرستادن کارت ملی و ایرانی بودنم پیج ۱۰ ساله‌ام رو از دست دادم حالا دیگه به مرز جنون رسیده بودم، چرا خدا؟ چرا دست به هرچی می‌زنم خرابش می‌کنی؟ چرا همه چیز رو ازم می‌گیری؟؟؟ دیگه چی از جونم می‌خوای؟توی این پست درباره بیشرفی می‌نویسم که در کمال وقاحت با وجود اینکه تاکید کردم و پیشش خواهش کردم گفتم شرایطم بده لطفا اگر قرار نیست انجامش بدی رک و راست بگو و این بیشرف قول داد ۵ روزه پیج رو درست می‌کنه و حالا بعد از ۵۰ روز هیچ خبری ازش نیست یعنی هست، دائم میگه امروز، فردا، پس فردا!!! تموم شد ... پولی که تنها پشتوانه زندگیم بود از بین رفت، ۳۰ میلیون تومن از بین رفت و حالا دارم با اشک و نفرین این پست رو می‌نویسم از تجربه‌ای که هیچکس درکش نمی‌کنه، چیزی که آدما میگن وااای مگه میشه ۳۰ میلیون دادی برای یه پیج بی‌ارزش؟ اونا چه می‌فهمن که اون پیج چقدر ارزش داشت؟ همونطور که این صفحه ارزش داره برای من، همونطور که اگر شما برای صفحه‌ی خودتون سال‌ها زحمت بکشین و بعد یهویی نابود بشه آدم توی یک لحظه خلا رو احساس می‌کنه اما کسی درک نمی‌کرد سال‌ها مستند سازی زندگیم و شرایط اسفناکی که داشتم و تحمل انواع و اقسام تحقیرها و توهین ها و حالا توی یک لحظه نابود شدن!!اولین بار سال‌ها پیش بود که درباره دروغی به نام "امنیت پیج" شنیدم و از اون‌ جایی که خودم رو یک متخصص محتوا و سوشال مدیا می‌دونستم به خودم گفتم که من هرگز گذرم به این آقایون امنیت پیج نمیوفته تا اینکه دست تقدیر مثل همیشه پل‌های زندگی من رو نابود کرد!!درست ۲۲ خرداد ۱۴۰۵ بود که بیدار شدم و دیدم پیج اینستاگرامم از دسترس خارج شده، من که هل کرده بودم سریع می‌خواستم پیج به حالت اولش برگرده و برای همین هرکاری ازم خواست انجام دادم مثل اسیر دست و پا بسته‌ای که برای چشیدن قطره‌ای آزادی به هر خفتی تن میده من هم چنین بودم عکس خواست، فرستادم، ویدئو از چهره‌ام خواست با اینکه خلاف میلم بود اما فرستادم، عکس کارت ملی خواست فرستادم و فرداش ... پیج ده ساله‌ی من نابود شد برای همیشه!! به لطف هوش مصنوعی اینستاگرام، به لطف احراز هویت مسخره‌ای که تماما پشت یک سیستم بدون انسان انجام میشه همه چیز نابود شد و من توی یک لحظه احساس کردم دنیا برای من ایستاد چرا که اون فقط یک پیج نبود، منبع درآمدم، امیدم به آینده و هر اون چیزی که می‌خواستم بود حالا انگار توی یک لحظه "مغازه و زندگی من" آتیش گرفته بود و من فقط می‌تونستم نظاره‌گر باشمدست به دامن هر چیزی شدم، از هوش مصنوعی گرفته تا هرکسی که ادعای بازگردانی پیج داشت به هر چیزی دست می‌انداختم تا شاید قطره‌ای امید به زندگی من برگرده، شروع کردم به جستجو، هوش مصنوعی از همون ابتدای کار ناامیدم کرد و مشخص شد هیچ راه قطعی برای بازپس گرفتن پیج وجود نداره به همین دلیل هم بود که برای اولین بار تو زندگیم دست به دامن "امنیت پیج" شدم، شروع کردم به پیام دادن به کسانی که ادعای بازگردانی داشتن، ۱۰ نفر، ۲۰ نفر، ۳۰ نفر به هر تعداد آدمی که می‌تونستم پیام دادم و یکی از اون‌ها مردی بود به اسم "علیرضا عادلی" حیف ... حیف اسم "علیرضا" که بخواد روی چنین موجوداتی قرار بگیره جای تاسف و خفت داره برای من که توی بدترین شرایط زندگیم به کسی اعتماد کردم که جز دزدی از جیب مردم کاری بلد نیستدزدی و شیادی تو دنیای امروز فقط بالا رفتن از دیوار مردم نیست، باور کنین اونهایی که از دیوار مردم بالا میرن خیلی شرف دارن به کسانی که بدین شکل با امید و آرزو و زندگی مردم بازی می‌کنند، علیرضا عادلی یکی از همون آدم‌ها بود، ۵۰ روز پیش وقتی بهش پیام دادم اونقدر ناامید بودم که حاضر بودم به هر ریسمانی چنگ بزنم تا فقط بتونم دوام بیارم بتونم امیدوار باشم که پیجم برمی‌گرده و من می‌تونم مجدد درآمدی داشته باشم هر چقدر ناچیز، هرچقدر کوچیک!!چطور بهش اعتماد کردی زهره؟واقعیت این بود که من هم بهش اعتماد نداشتم اما این آقا مدام پیام می‌داد و می‌گفت آدم مطمئنی هست، مثلا می‌گفت"مگه میشهمن پول یه سیستان بلوچستانی رو بخورم؟""من خودم بچه‌ی جیرفتِ کرمان هستم مگه میشه در حق همسایه خودم خیانت کنم!!"خب البته که می‌دونم الان می‌گین تو خیلی ساده‌ای زهره، نباید اعتماد می‌کردی ولی من اونقدر عاجز شده بودم که حاضر بودم هر کاری بکنم به امید اینکه پیجم بازگردانی بشه و این آقا برخلاف بقیه که قول ۳۰ روز و ۵۰ روز می‌دادن گفت من ۵ روزه درستش می‌کنم و من هم که مثل آدمی بودم که زیر امواج دریا داره غرق میشه و برای هر نفسی خودش رو بالا میاره شاید بتونه اندکی نفس بکشه دست به دامن هر چیزی می‌شدماولین واریزی تو روز ۴/۴ انجام شد، قرار شد ۱۰ میلیون بزنم و باقی پول رو وقتی کار انجام شد بزنم بهم قول ۵ روز داد و درست روز پنجم یهو نیست و نابود شد، پیجش، واتساپش، همه چیز از دسترس خارج شد منو میگی؟؟؟ یهو یه سطل آب یخ ریختن روم، وقتی منتظر بودم که امروز روز آخره و قراره پیجم بهم برسه یهو این آقا از دسترس خارج شد و مشخصا اولین حسی که بهم داد این بود که بلاکم کرده بعد از ۲ روز این آقا مجدد برگشتن و گفتن اوکی من جایی نرفتم فقط حسابم از دسترس خارج شده (گویا ایشون اونقدر دزد شارلاتانی هستن که اینقدر ریپورتش کردن پیجش از دسترس خارج شده و من نفهمیده بودم)این پیامی بود که بعدش برام فرستاد، ملاحظه می‌کنین به تاریخ یک ماه و سه روز پیش گفت پیج ریکاوری شده و تمااام کافیه پول رو بدی و خلاص!! الان کجاست؟ نه پیجی هست، نه پولی هست و نه هیچی، این آقا با وقاحت تمام پول من رو بالا کشید و یه آب هم روش، بعد از این پیام من ۱۵ میلیون دیگه هم براش فرستادم با این تصور که پیج بازیابی شده و آماده تحویل هستاما تازه از اینجا امروز و فردا کردن‌های این آقای علیرضا عادلی شروع شد، ۲۴ ساعت دیگه، ۴۸ ساعت دیگه، ۷۲ ساعت دیگه، یک روز دیگه، دو روز دیگه، سه روز دیگه، و باورتون نمیشه به همین منوال ۳ هفته گذشت تا جایی که به هفته چهارم و حدود ۳۰ روز رسیدیم و من صبرم از دستم کنده شد و توی یک پیجی که فقط ۲۰ نفر توش بودن و تازه زده بودم یه استوری گذاشتم و گفتم این آقا ازم دزدی کرده، تاااازه از اینجا داستان شروع شد، آقای علیرضا عادلیِ دزد و بیشرف به جای اینکه بیاد به غلط کردن بیوفته تازه شروع کرد به تهدید کردن و خط و نشون کشیدن که آی پدرت رو در میارم، آی برات سنگین تموم میشه، ای میام سروقتت، آی چنین می‌کنم، آی چنان می‌کنماین فقط یک مدل از لحن صحبت این آقا بعد از گرفتن کامل پول هست، می‌بینین؟؟؟ خوبی بهم نیومده!! این آقا ۳۰ میلیون پول گرفتن که بعد تازه به من ترحم کنن، تقریبا ۳ تا پیج مختلف در طول ۴۵ روز گذشته زدم که فقط درباره دزدی این آقا دزده افشاگری کنم اما ایشون چون لطف کردن تیک آبی داشتن توی اینستاگرام دائما ریپورت می‌زدن که پیج‌ها بسته بشه، حالا من اینجامآقای علیرضا عادلی تشریف بیار اینجا ببینم با کدوم شکایت و کدوم ریپورت می‌خوای این صفحه رو هم ببندی؟ تو اونقدر بیشرفی که به جای پس دادن پول من فقط داری از اهرم تهدید و فشار استفاده می‌کنی ولی ایرادی نداره من آدم جنگجویی هستم بجنگ تا بجنگیم!!!اگر حتی ۱۰ نفر هم درباره ذات واقعی و اسم کثیف تو بفهمن و بعد از این هر جا اسم تورو شنیدن یادشون بیاد که تو از یک دختر تنها توی سیستان بلوچستان دزدی کردی به نظرم من برد کردم😏 ببینم می‌تونی بازم با این اسم از دیگران کلاهبرداری کنی و ادعا کنی ببینین من چقدر خفن هستم که پیج بابک زنجانی رو بازیابی کردم!!!اینم بهتون بگمدر طی این مدت به هر روش مسالمت آمیزی با خواهش، با ادب، با متانت با هر چی سعی کردم از این بیشرف پولم رو پس بگیرم اما فایده ای نداره دائما از تکنیک ۲۴ ساعت دیگه، ۴۸ ساعت دیگه استفاده می‌کنه و در نهایت یک هفته هم من رو به این شکل تمسخر کرد که گفت اگر تمام پست ها رو برداری و استوری عذرخواهی بذاری من پولت رو پس میدم اما فایده ای نداشت بازم پولی رو پس نداد در نتیجه این فرد به هیچ صراطی مستقیم نیست جز حرف زور و جنگ و مبارزه و منم تا ته این داستان پای این مبارزه هستم، امیدوارم یه روز اگر خواستین حتی دزد و بیشرف باشین مثل امثال این عادلی بیشرف نباشین و از کسایی دزدی کنین که این پول براشون تمام دنیا نباشه خیلی باید پست فطرت باشی علیرضا عادلیگفتی من بچه جیرفت هستم، من بچه کرمانم، من از سیستان بلوچستانی نمی‌دزدم، تف به شرف نداشتت بیاد امیدوارم اون پول سرطان خودت و زن و بچت بشه که نگاه نمی‌کنن ببینن این پول حروم رو از کجا در میاری و سر سفره می‌بری تخم حرومزهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiFri, 07 Aug 2026 03:38:24 +0330https://virgool.ir/@zohreh_targhoei/در-وصف-آقای-دست-انداز-lykdzek2oi9uببینید کی اینجاست! چه سعادتی برای من که آقای دست انداز من رو دنبال کنند!! اما "دست انداز" کیه؟ آیا من ایشون رو می‌شناسم؟ خیر!! آیا من ایشون رو دنبال می‌کنم؟ خیر!! پس چرا از اینکه شخصی که من نمی‌شناسمش و دنبالش نمی‌کنم من رو دیده و حتی پست من درباره علیرضا افشار رو لایک کرده و من رو دنبال کرده اینقدر برای من خوشایند بوده؟ اجازه بدین توضیح بدم، در دنیای امروز که ارزش و اعتبار انسان‌ها ناخودآگاه گره خورده به اعداد و ارقام و اینکه چه تعداد دنبال کننده داشته باشند چه در فضاهای سمی مثل اینستاگرام و تیک تاک و ... و چه در فضاهایی مثل اینجا، اینکه ناگهان ببینید شخصی که حدود ۲۰ برابر شما دنبال کننده داره و تمام توجه‌ها به سمت اون هست نگاهش به سمت صفحه شما چرخیده احساس عجیبی از موفقیت و ترشح دوپامین رو میده حتی با اینکه در واقعیت این یک موفقیت نیست و این رو خودم هم می‌دونم و به شدت باهاش مخالفم که کسی ذوق کنه از اینکه فلان نفر من رو لایک کرده یا من رو دنبال کرده!! من هم به شدت مخالفم با اینکه ارزش انسان‌ها به میزان فالوور و لایک و ویو گره بخوره و اعتبار هر انسانی پشت اعداد و ارقام پنهان بشه اما متاسفانه مغز من هم چنین مثل همه‌ی مردم شده که من هم دنبال همینم که پشت اعداد و ارقام پنهان بشم و احساس کنم فرد موفقی شدم که تونستم n نفر دنبال کننده داشته باشم و چقدر موفق‌تر شدم که شخصی مثل آقای دست انداز با حدود ۵ هزار دنبال کننده حالا توجهش نسبت به صفحه من جلب شده، نه اینکه بخوام ارزش ایشون رو پایین بیارم اما از مغز خودم در تعجبم که چطور ذوق زده شدم وقتی این صحنه رو دیدم با اینکه صدها اکانت دیگه به من افتخار دادن و صفحه من رو دنبال کردن اما باز هم وقتی یک نفر خیلی دنبال کننده بالایی داره و بهم توجه می‌کنه باعث میشه مغزم احساس کنه به موفقیت بزرگی دست پیدا کرده و از این جهت دلگیرم از خودم که چرا همه‌ی انسان‌ها برای من برابر نیستن؟ چرا یک نفر چون صرفا دنبال کننده بیشتری داره برای من احساس یک فرد موفق‌تر و سرشناس‌تر رو میده با اینکه ممکنه خیلی‌ها با تعداد دنبال کننده کمتر خیلی شناس‌تر باشن اما چه میشه کرد؟ نه اینکه دست انداز آدم بد یا آدم خوبی باشه بلکه سوال در اینجا "منم" که چرا باید از دیدن دنبال کردن یک نفر ذوق کنم و یک نفر دیگه نه؟ چرا مغز درگیر این چیزها هست؟ چرا اگر یک آقای دکتر با کت و شلوار به من سلام بده احساس می‌کنم واوو چقدر متشخص و فهمیده ولی اگر یک مرد با لباس پاره پوره و بی‌خانمان به من سلام بده حتی ممکنه ازش بترسم و احساس کنم می‌خواد به من آسیبی بزنه؟ چه بسا اون آقای دکتر یک قاتل سریالی باشه و اون مرد بی‌خانمان یک دوست دلسوز باشه ولی مغز در نگاه اول اون آقای کت شلواری رو لایق احترام و ارزش بیشتری می‌دونه، آیا این خطای مغز هست یا یک رفتار پلید که در جامعه انسانی نهادینه شده؟ جوابی براش ندارم فقط می‌دونم خوشحال شدم که یک آدم سرشناس توی این سایت من‌ رو دنبال کرد وقتی سایت رو باز کردم و توی اعلان‌ها این صحنه رو دیدم جوری دوپامین توی مغزم آزاد شد که انگار یک موفقیت بزرگ بدست آوردم می‌دونین حسش شبیه چیه؟ شبیه وقتی که تو به عنوان یک نویسنده کوچیک، کتابی نوشتی و یهو می‌بینی یک نویسنده‌ای که از تو خیلی بزرگتر و تاثیرگذارتر هست نوشته‌های تورو خونده و احساسی که بهت دست میده چیزی جز حس موفقیت نیست حتی اگر در واقعیت اصلا به موفقیت خاصی نرسیده باشیامکان نداره شما وارد سایت ویرگول شده باشین و صفحه دست انداز رو ندیده باشین، همیشه یکی از پست‌هاش تو بخش پیشنهادهای ویرگول دیده میشه و با اینکه من همیشه به خودم قول می‌دادم مطالب هیج شخصی رو نخونم اما یه روز اتفاقی وارد صفحه‌اش شدم و وقتی چشمم به تعداد دنبال کننده‌هاش افتاد اینطوری بودم که "واوو" فکر نمی‌کردم توی سایت ویرگول کسی بیشتر از هزار دنبال کننده داشته باشه یعنی برای من نهایتِ نهایت معروف بودن توی این سایت حدود هزار نفر بود و حالا آقای دست انداز چیزی حدود ۳/۸۰۰ دنبال کننده داشت (امروز این رقم ۴/۸۰۰ نفر هست) و دروغ چرا؟ "حسودی" کردم بدجور هم حسودی کردم، با خودم فکر می‌کردم اینجا جایی هست که دیگه شبیه اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی دیگه نیست، اینجا دیگه درگیر عدد و رقم نمی‌شیم، درگیر لایک و فالوور نمی‌شیم ولی همین اول کاری داشتم درگیرش می‌شدم تا چندین روز بعد از اون فکرم روی اون عدد مونده بود و انگار که می‌خواستم مسابقه ببندم می‌خواستم منم حرفی برای گفتن داشته باشم بیشتر می‌نوشتم تا بیشتر دیده بشم، زودتر به هزار تای اول برسم اما نشد!! نه من تونستم به هزار تا دنبال کننده برسم نه مطالبی که من می‌ذاشتم چیزی بود که باب میل همه باشه، دست انداز درباره مشکلات جامعه حرف می‌زد درباره چیزهایی که همه می‌تونستن باهاش همذات پنداری کنن و درکش کنن، از مرد و زن گرفته تا اون جوانی که تازه پشت لبش سبز شده همه درباره مشکلات معیشتی و اقتصادی و تبعیض جنسیتی و تفاوت‌های این چنینی اتفاق نظر دارند و همین باعث میشه بازخورد بیشتری دریافت کنی و افراد بیشتری تمایل به خوندن داشته باشن اما درباره زندگی شخصی و مستند سازی یه آدم رندوم که هیچکس اون رو نمی‌شناسه چی؟ کی حوصله داره به بدبختی‌ها و ناله‌های کسی گوش بده وقتی خودش کلی مشکل داره؟ تو دنیای امروزِ ایران ۹۰ درصد مردم خودشون هزار و یک بدبختی دارن و گوش شنوایی نیست که اونها رو بشنوه پس همین باعث میشه کمتر کسی تمایل داشته باشه حرف‌های من رو بخونه و همه اینها روی هم باعث می‌شد چیزی در وجودم غوطه بخوره، چیزی که من بهش میگم: حسادتحسادت واژه‌ای هست که عموم مردم اون رو پشت یه واژه قشنگ‌تر به اسم "غبطه خوردن" پنهان می‌کنند اما من ترجیح میدم با ناخودآگاه و مغزم صادق باشم و هی به خودم دروغ نگم؛ چرا که انسان بیشتر از هر کسی به خودش دروغ میگه، ما برای اینکه با هیولای درونمون و با سیاهیِ درونمون روبرو نشیم مدام خودمون رو مبرا و پاک از هر عیب و نقضی می‌دونیم یعنی همیشه این دیگران هستن که به ما بدی می‌کنن ما که بدی نمی‌کنیم درسته؟ در این موارد هم خیلی می‌بینم که طرف داره از حسادت جلز ولز می‌کنه ولی نمی‌خواد حتی به خودش حقیقت رو بگه که داره از حسودی دق می‌کنه و میگه "اوه نه من فقط به اونها غبطه می‌خورم" غبطه می‌خوره از اینکه چرا دوستش یه شوهر خوب و مهربون و پولدار پیدا کرده ولی اون با شوهرش بدبخت شده!! غبطه می‌خوره از اینکه چرا دوستش خونه خریده ولی اون هنوز مستاجره؟ غبطه می‌خوره از اینکه چرا فامیلش یه گوشی آخرین مدل هدیه گرفته ولی اون گوشی گرون قیمت نداره؟ غبطه می‌خوره از اینکه چرا همکارش تونست مهاجرت کنه ولی اون هنوز توی ایران زندگی می‌کنه! زن‌ها و حتی مردهایی رو می‌شناسم که در حسادت خودشون غرق هستن ولی وقتی سعی می‌کنم اونها رو با هیولای درونشون روبرو کنم اونها آیینه رو پس می‌زنن و با اصرار میگن "نه!! من که حسادت نمی‌کنم؛ من فقط غبطه می‌خورم و میگم خدایا چرا برای من نشد؟" خب دوست گلم این همون مصداق حسادت هست چرا دوست دارین همیشه پشت واژه‌های قشنگ پنهان بشین؟ چرا قبول کردن اینکه حسود، خبیث یا پلید هستین اینقدر براتون سخته؟ خیلی سخته که با نسخه تاریک خودتون روبرو بشین نه؟ مغز مدام سعی می‌کنه شما رو قربانی و مظلوم نشون بده و این شما هستین که همیشه مورد ظلم دیگران قرار می‌گیرین!! به هرحال اون روز من از صفحه‌ی آقای دست انداز بیرون زدم و بعد از شکست خوردن تو پروژه معروف شدن و محبوب شدن در سطح ویرگول ترجیح دادم چشمم به صفحه‌اش نیوفته چون هر بار می‌دیدمش انگار یک زخمی در وجودم سرباز می‌کرد انگار یک شکست به کلکسیون شکست‌ها و بازنده بودن‌های من اضافه می‌شد انگار یکی توی سرم می‌گفت دیدی زهره؟ حتی اینجا هم کلی آدم موفق‌تر و بهتر از تو هستن آخه کی حوصله داره حرفای حوصله سر بر تورو بخونه؟ این احساس زمانی شدت گرفت که خیلی اتفاقی توی پست‌های پیشنهادیِ پایین صفحه یکی از مطالب دست انداز بهم پیشنهاد داده شد، مطلبی با این عنوان "جنس مخالف نداریم!" نظرم رو جلب کرد، با اینکه به خودم قول داده بودم توی این سایت ۳ قانون رو اجرا کنم:۱_نه کسی رو دنبال کن۲_نه پستی رو بخون۳_نه برای کسی کامنت بذارو همیشه هم سعی کردم به این سه قانون پایبند باشم اما این بار چیزی ته دلم رو قلقلک می‌داد پس روی پست کلیک کردم و واردش شدم، داستان درباره تجربه شخصی خود آقای دست انداز در صف تخم مرغ بود که چطور آقای فروشنده با خانم خوشگل و شیتان پیتان شده خیلی بهتر از باقی افراد رفتار می‌کرد و اونقدر سبک بیان و نوشتار سلیس و روان بود که انگار خودم توی اون صف ایستادم و دارم این صحنه رو تجربه می‌کنم همونجا بود که انگار یک پتکی خورد توی سرم، یکی توی سرم گفت دیدی زهره‌؟ دیدی چقدر بهتر از تو می‌نویسن بعد تو به خودت میگی که می‌‌خوای نویسنده بشی؟ چه نویسنده‌ای دختر جون؟ تو حتی بلد نیستی چنین صحنه‌ای رو تصویر سازی کنی برای مخاطب!! با خودم گفتم اگه تو قرار بود این تجربه رو بنویسی چی می‌گفتی؟ احتمالا اونقدر حرف اضافه از اینور و اونور می‌زدی که اصل مطلب فراموش می‌شد و رشته کلام از دستت در می‌رفت!! (شاید مثل رفتاری که توی همین مطلب دارم انجام میدم) مشکل مغز من دقیقا همینه، اگر من قرار بود این تجربه رو بنویسم اول می‌رفتم سراغ تحلیل رفتار فروشنده، من رفتار فروشنده رو از منظر روانشناختی بررسی می‌کردم اینکه اون با زن زیبارو بهتر رفتار کرده بیشتر یک نوع رفتار غریزی و ناخودآگاه هست تا یک تصمیم عاقلانه و به عمد (حداقل من اینطور تصور می‌کنم) اگر کلیپ‌های مربوط به اتاق بازجویی در آمریکا رو دیده و تحلیل اونها رو خونده باشین می‌فهمین که توی اتاق بازجویی هم دقیقا با یک سری رفتارهای خیلی ساده مثل مشت کردن دست، گره کردن دست‌ها بهم، تیک‌های عصبی و رفتارهایی که قاتل به گمان خودش خیلی روی اونها تسلط داره ولی مغز به صورت ناخودآگاه و غریزی یک جایی بروز میده و همین باعث میشه یک کارآگاه خِبره از همون رخنه نفوذ کنه و وارد مغز قاتل بشه و درِ اصلی رو باز کنه (پیشنهاد می‌کنم کانال یوتیوب محسن رحمانی رو حتما ببینید) در اینجا هم من بیشتر از اینکه این رفتار رو متوجه خود آقای فروشنده بدونم بیشتر یک رفتار غیرارادی برای جلب توجه جنس "ماده" در نظر می‌گیرم، درست مثل طبیعت وحشی که جامعه انسانی هم دست کمی از اون نداره، توی طبیعت هم موجود نر، برای اینکه بتونه توجهی از سمت ماده بدست بیاره خودش رو به آب و آتیش می‌زنه و هر سختی رو تحمل می‌کنه، توی زندگی و تمدن انسانی این موضوع کمی پیچیده‌تر از صرفا یک میل غریزی برای تولید مثل هست، توی جوامع انسانی فارغ از رابطه جنسی و تولید مثل، انسان‌ها به جنس مخالف خودشون نیاز دارن (منظور انسان‌های سالم و نرمال هست نه دوستانی که عاشق همجنس‌گرایی هستن و افتخار می‌کنند که هیچ احتیاجی به جنس مخالف ندارن) به عنوان مثال من وقتی مریض میشم ترجیح میدم پیش یک پزشک آقا برم، وقتی وکیل نیاز دارم ترجیح من یک وکیل آقا هست با اینکه خانم‌ها هم خوب هستن اما من به طور غریزی جذب آقایون میشم، اشتباه نکنید اینجا هدف تولید مثل یا رابطه جنسی نیست بلکه یک نیاز ذهنی در روان انسان هست برای اینکه با جنس مخالف خودش معاشرت داشته باشه مثلا همین مورد که آقای دست انداز من رو دنبال کرده شاید اگر یک خانم بود اینقدر دوپامین ترشح نمی‌شد در مغز من!! اینکه شما جلب توجه از سمت جنس مخالف بگیرین، اینکه تحسین و تمجید جنس مخالف رو بدست بیارین احساس خیلی خوبی داره اما مثل همیشه یک عده هم هستن که راه رو اشتباه میرن درست مثل جوان‌هایی که با جنس مخالف خودشون هر چیزی رو امتحان می‌کنند و بعد خیلی ریلکس میگن "اون فقط دوستمه" متاسفانه اینجا هم آقای فروشنده به جای اینکه سعی کنه از طُرق دیگه‌ای توجه جلب کنه سعی می‌کنه با پاچه خواری توجه خانم زیبا رو جلب کنهالبته این رو هم بگم من به عنوان یک "دختر زشت" که پوست سبزه و چهره‌ی پر از جوش و دماغ گنده و صورت ناموزونی داشتم تجربه‌های بیشماری از این دست داشتم و به وفور دیدم که چطور وقتی برای استخدامی یا کار اقدام می‌کنم من رو طرد می‌کنند چطور وقتی جایی میرم که چیزی بخرم نسبت به خانم‌های خوشگل با من بد رفتار می‌کنند و خدا می‌دونه تو کل این ۱۰ سالی که از ۱۸ سالگی تا امروز؛ توی جامعه کار کردم و به چشم این رفتارها رو دیدم چقدر برام سخت گذشته، چقدر گریه کردم، چقدر جلوی آیینه نشستم و خودزنی کردم، بر پدر و مادرم لعنت فرستادم که اگر می‌دونستین خودتون زشت و سیاه هستین چرا منه بدبخت رو به این دنیا آوردین که اینقدر تحقیر بشم؟ اگر می‌دونستین که خسیس هستین و حاضر نیستین پولی خرج کنین چرا من رو زاییدین؟ اصلا اگر خوشگل بودم شاید علیرضا افشار با میل و رغبت بیشتری با من ارتباط داشت اصلا یک پسر تهرانی چرا باید میل داشته باشه با یه دختر زشت و سیاه سوخته‌ی سیستانی ارتباط بگیره؟ اونقدر می‌زدم توی سرم می‌زدم توی سرم که آخر سر رسیدم به این نقطه، نقطه‌ی بی‌حسی که دیگه هیچ کدوم اینها رنجی به رنج‌های من اضافه نمی‌کنه انگار اونقدر سیلی خوردی که دیگه سیلی خوردن برات تبدیل به یک عادت شده و حالا نه خوشحالت می‌کنه نه ناراحتت می‌کنه، برای همین هم انگار من دیگه این رو پذیرفتم که زنان خوشگل و زیبا شانس بیشتری نسبت به منِ زشت دارن، اونها توی همه چیز دست بالاتر رو دارن از کاریابی و استخدام گرفته تا پیدا کردن شریک زندگی و تولید مثل، انگار تمام زندگی برای مردان و زنان زیبا چیده شده و ما زشت‌ها و بی‌پول‌ها صرفا توی این دنیا اومدیم تا زیبارویان به ما نگاه کنن و بگن "اوه خدا رو شکر ما مثل این بدبخت نیستیم" به هر حال ...توی این مطلب ذکر شده بود که فروشنده آقایی میانسال بود و با خانم بزک کرده رفتار بسیار محترمانه‌تر داشت، با روی گشاده و خدمات مضاعف کارش رو انجام داد و با زن دوم که بزک کرده نبوده و چادر به سر داشته بسیار سرد و بی‌حوصله رفتار کرده و فقط جنس را تحویل داده و قیمت را گرفته، در اینجا من اول سراغ فروشنده می‌رفتم، آقای دست انداز نتیجه گرفته بود که مردمی که از بی‌عدالتی ناله می‌کنند خودشان حتی در برخی رفتارهای جزئی مثل همین گشاده رویی و جزئی‌نگری‌ها از همه ظالم‌ترند و عدالت رو رعایت نمی‌کنند، لپ کلام این بود که جنس مخالف و جنس موافق نداریم انسان باید سعی کند با همه‌ی انسان‌ها به عدالت رفتار کند و صرفا با زن زیبارو بهتر رفتار کردن و با زن زشت یا مرد همجنس بدتر رفتار کردن عدالت نیست (این طرز فکر من هم بود زمانی که می‌دیدم استاد موسیقی برای آن دخترکی که تازه ترم اول پزشکی قبول شده یک قد می‌ایستد و با لذت او را خانم دکتر خطاب می‌کند و از منشی می‌خواهد برای خانم دکتر چای بیاورد و برای منی که همسن بودم با آن خانم دکتر ۱۸ ساله‌ای که هنوز دکتر نشده بود فقط بی‌حوصله پشت میزش نشسته بود و گفت بیا ترقویی اینجا بشین؛ آن روز برای من خیلی سخت گذشت و تا سال‌ها به آن روز فکر می‌کردم و حتی گریه می‌کردم از این بی‌عدالتی دنیا که چرا من نتوانستم خانم دکتر شوم تا این همه احترام و منزلت پیدا کنم) واقعیت این است که زهره‌ی امروز دیگر با این مطلب موافق نیست و دیگر شبیه زهره‌ی ۱۸ ساله فکر نمی‌کند که همه انسان‌ها با هم برابرند و فارغ از جنسیت و زیبایی و تحصیلات و منزلت اجتماعی همه باید به یک اندازه احترام دریافت کنند، زهره‌ی امروز باورها و عقایدش تغییر کرده بود و شاید حتی میشه گفت بخشی از این ظلم رو در سیستم پذیرفته بود به عنوان یک حقیقت اجتماعی که راه گریزی ازش وجود نداره، یادم میاد که همون زمان دلم می‌خواست مطلب آقای دست‌انداز رو ری‌پست کنم و درباره‌اش نظر شخصی خودم رو بنویسم اما یادم اومد که وقتی همین رفتار رو توی اینستاگرام با یک بلاگر سیستان بلوچستانی به اسم "نعیمه شیرزایی" انجام دادم و ازش انتقاد کردم که چطور نمایش زرق و برق زندگیش داره باعث نابودی زندگی جوون‌هایی میشه که تحت تاثیر پیج این خانم هستن و دائم با شوهر خودشون بحث می‌کنن تا اونها هم تبدیل به یک بلاگرِ کاسه بشقابی بشن و بتونن با نمایش خونه و زندگیشون پولدار بشن نتیجه چی شد؟ این خانم با پول و پارتی که داشت از من شکایت کرد و ۱۰ ماهِ کابوس وار رو در طی سال ۱۴۰۳ برای من رقم زد، ۱۰ ماهی که حتی یک روز نتونستم وارد سایت ویرگول بشم و اینجا چیزی بنویسم به قدری فشار روانی روی من زیاد بود که توی اون ۱۰ ماه حتی یک روز هم به علیرضا افشار فکر نکردم، به هرحال نخواستم دوباره یک درامای دیگه توی این سایت برای خودم بوجود بیارم به همین دلیل چشمم رو روی این مطلب بستم با اینکه از درون بسیار شخصیت منتقد و پرسش‌گری دارم و اتفاقا بسیار تمایل دارم که تولید کنندگان محتوا به هر شکلی چه محتوای متنی توی این سایت و چه محتوای تصویری و ویدئویی توی شبکه های اجتماعی رو زیر ذره‌بین قرار بدم و نقدشون کنم اما بیخیالش شدمتمام این‌ها رو نوشتم که به اینجا برسم: آقای دست انداز، دیدن این صحنه که شما صفحه من رو دنبال کردین برای من شادیِ لذت بخشی رو رقم زد احساسی شبیه احساس موفقیت، احساس اینکه یک شخصی که توی حوزه خودش خیلی معروف و شناس هست حالا تویی که این گوشه‌ی دنیا عددی نیستی رو دیده مخصوصا وقتی که مطلب من درباره علیرضا افشار رو خوندین این احساس مضاعف شد برای من؛ چرا که علی بزرگترین دلیل من برای فعالیت توی این صفحه و مستند سازی زندگیم هست و هیچی باارزش‌تر از این نیست که کسی داستان من رو بخونه نکته‌ی خنده‌دار اینجاست که من خودم منتقد این رفتار هستم اینکه یکی مثل زهره بخواد خوشحال بشه و ذوق مرگ بشه از اینکه یک نفر با تعداد دنبال کننده‌های بالا اون رو دنبال کرده، اگر کسی مثل زهره رو ببینم حتی ته دلم شماتت می‌کنم و میگم این آدم حقیر رو نگاه کن تمام خوشحالیش اینه که یک نفری که صرفا عدد پیجش بالاتر هست اون رو دنبال کرده و همین باعث شده حس موفقیت بهش دست بده اما با اینکه خودم منتقد این رفتارم باز هم نمی‌تونم احساسم از این خوشحالی رو پنهان کنم و حتی شاید در کنارش عذاب وجدان دارم و خودم رو سرزنش می‌کنم اما باز هم بخاطر دیدن این لحظه خیلی خوشحال شدم و بله؛ در سال‌های اولیه‌ی حضورم در این سایت خیلی به شما حسادت می‌کردم اون هم چه حسادتی!! احتمالا دلم می‌خواست کله شما رو از جا بکنم تا کمتر جلوی چشمم و توی پیشنهادهای پایین صفحه‌ام شما رو ببینم آدم گاهی درک نمی‌کنه که چطور یک چیز بی‌ارزش مثل تعداد دنبال کننده می‌تونه اینقدر مهم بشه که باعث حسادت بشه ولی وقتی یک نفر تمام زندگیش رو باخته و تمام هویتش گره خورده به عدد و رقم‌هایی که هرگز قرار نیست براش موفقیتی به همراه بیاره، این اعداد می‌تونن هم اون رو به عرش ببرن و هم به فرش بکوبن!! اینکه آیا هنوز هم به شما حسادت می‌کنم؟ فکر نمی‌کنم شاید از این نظر که دیگه حتی نسبت به سایت ویرگول هم بی‌تفاوت شدم و دیگه حتی لذت نوشتن هم برای من کمرنگ شده اما می‌تونم این رو دوستانه به شما بگم که به احتمال زیاد من تنها کسی نیستم که به شما حسادت می‌کنه!!شاید از خودتون بپرسین چرا من ۳ هزار واژه درباره شما نوشتم؟ واقعیت اینه که من بیشتر از اینکه درباره شما نوشته باشم، درباره خودم نوشتم، من در واقع با تحلیل احساسی که نسبت به دیدن اون اعلان پیدا کردم خواستم در خلال شما، احساسات درونی خودم رو موشکافی کنم و برخی از سیاه‌ترین احساسات انسانی رو که همیشه انکار میشن به زبون بیارم با وجود همه‌ی اینها نمی‌تونم منکر این بشم که هنوز هم احساس شادمانی عمیقی دارم از اینکه یک نفر که این چنین بزرگ و تاثیرگذار توی این سایت هست صفحه‌ی من رو دنبال کرده، اما اگر روزی خواستین از کارتون پشیمون بشین لطفا راحت باشین من هرگز متوجهش نخواهم شد چون به خودم قول دادم هرگز چک نکنم که چه کسانی من رو دنبال می‌کنند یا نمی‌کنندحالا اما آیا من شما رو دنبال می‌کنم؟ باید بگم خیر!! نه از جهت کلاس گذاشتن و غرور و خودبینی بلکه از جهت تعهد به قانون ۴ ساله‌ای که از همون روزهای اول حضورم در سایت ویرگول بهش پایبند بودم و هرگز نه کسی رو دنبال کردم و نه براش کامنت گذاشتم، حتی اگر دستم می‌رسید اعلان‌ها رو هم قفل می‌کردم تا هرگز نبینم چه کسی من رو دنبال کرده چرا؟ چون می‌ترسم مغزم ناخودآگاه درگیر مقایسه بشه یا بعد از اون هربار که می‌خوام چیزی بنویسم از شدت و صداقت کلامم کاسته بشه و مدام ذهنم روی این بره که "هیس زهره حواست باشه آقای فلانی توی صفحه‌ات حضور داره پس محترمانه‌تر بنویس" دقیقا به همین جهت که درگیر این مسائل نشم سعی کردم از رفاقت و دوستی با هر شخصی توی این سایت پرهیز کنم و هیچ راه ارتباطی قرار ندادم مگر اینکه کار خیلی واجبی داشته باشند که توی کامنت‌ها بهش اشاره کنند در نهایت، انسان گاهی ممکنه متوجه نباشه که یک جمله‌ی کوچیکش، یک دنبال کردن ساده‌اش، یک پیام، یک نظر، یک رفتار چطور می‌تونه روی یک نفر دیگه تاثیری عمیق‌تر از حد انتظار بذاره و دریایی از احساسات مختلف رو در اون فرد بوجود بیاره، چیزی که برای شما یک "دنبال کردن" ساده بود برای من مثل یک موفقیت بزرگ به نظر رسید و باید بگم چه توی این صفحه بمونید و چه دیگه این صفحه رو دنبال نکنید به هرحال برای این احساس خوشحالی که در اون لحظه برای من ایجاد کردین ازتون ممنونم آقای دست انداز!! انتشار: ۲۳ تیر ۱۴۰۵ _ ۳۶۴۰ کلمه زهره ترقوئی | Zohreh Targhoeiزهره ترقوئی | Zohreh TarghoeiTue, 14 Jul 2026 22:53:25 +0330