https://virgool.ir/feed/@zohrebkt69fa2026-11-11 11:15:45https://files.virgool.ir/upload/users/4948029/avatar/5vULxv.jpghttps://virgool.ir/@zohrebkt69https://virgool.ir/@zohrebkt69/خندیدن-به-چیزهای-الکی-efok8ejt8e14نشسته‌ام. خنده‌ای بر لبم می‌آید. به یاد خاطره‌ای که با سمیرا داشتم افتادم.چقدر خندیدیم. در مراسم ختم.لیوان شربت را برداشتم. هنوز به دهانم نرسیده بود که بی‌اختیار خمش کردم و شربت ریخت روی مانتوی خودم و بغل‌دستی‌ام، مینا.بی‌اختیار خندیدم و دستم را جلوی دهانم گذاشتم.سمیرا که طرف دیگرم نشسته بود، مثل همیشه با یک جمله کوتاه من را به مرز ترکیدن رساند:«مگه دهنت پاره‌ست؟»خنده من اوج گرفت.انقدر خندیدم که نفسم بالا نمی آمد عضلات صورتم درد گرفته بود، شانه‌هایم تکان می‌خورد. شکمم می سوخت. هر بار که سعی می‌کردم خودم را جمع کنم، یک نگاه به سمیرا کافی بود تا دوباره از اول شروع شود.این خنده لعنتی، در بدترین جاها دست از سرم برنمی‌داشت.نفس عمیقی کشیدم. ولی نه. باز هم خنده‌های زیرزیرکی سمیرا من را قلقلک می‌داد.به دور و بر خود نگاه کردم. نکند کسی متوجه شود.دلم می‌خواست بلند شوم و آنجا را ترک کنم. به بچه‌ها گفتم:«بلند شین بریم.»مینا که طبق معمول دیر دوهزاری‌اش می‌افتاد، با تعجب پرسید:«چرا ؟ حالا یه کم بشینیم. زشته.»سمیرا گفت:«زشت خندیدن این دلقکه. پاشو.»هنگام بلند شدن، پایم را روی مانتوی مینا گذاشتم و خورد زمین.وای نه. دیگر طاقت این یکی را ندارم.دستم را گذاشتم روی صورتم و به سمیرا نگاه نکردم. سعی کردم به خاطره بدی فکر کنم. ولی نه، انگار من اصلاً در عمرم خاطره بد نداشتم.بی‌خیال بچه‌ها شدم. خودم را کنترل کردم. رفتم بیرون از مجلس.وای خدایا شکرت.آبرویم حفظ شد.سمیرا و مینا پشت سرم آمدند. وقتی دیدمشان، با سمیرا به مینا، از همه جا بی خبر که با تعجب به کنار مانتویش که شربتی شده بود نگاه میکرد و هنوز نمی‌دانست داریم به چی می‌خندیم، یک دل سیر خندیدیم.خندیدن به چیزهای الکی.گاهی همین خاطره‌ها، سختی زندگی روزمره را از یاد آدم می‌برد. بلند شدم و با لبخندی کارم را ادامه دادم .zohrebkt69zohrebkt69Thu, 15 Oct 2026 23:16:15 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-6-ilp7vsmpflzdقسمت پنجم را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF-l7kf3m8n5gg1سه ماه بعد — جشن اختتامیه‌ی پروژه — شرکتمهرو با یک کت و شلوار آبی، شال و کفش کمی پاشنه‌دار قهوه‌ای، گوشه‌ی سالن ایستاده بود و با همکارانش گپ می‌زد، می‌خندید. یکی از آن خنده‌های واقعی که بعد از سه ماه کار سخت، بالاخره روی صورتش نشسته بود.در حین خندیدن، چشمش به در افتاد. امیر از در وارد شد. لبخند مهرو، برای یک لحظه، جمع شد.امیر با همان تیپ همیشگی‌اش آمده بود؛ کت و شلوار اتوخورده، پیرهن سفید، و آن عینک قالبی مشکی که هنوز هم چشمانش را پنهان می‌کرد. یک نگاه کلی به سالن انداخت. به همکارها ، به میز پذیرایی و بعد، چشمش به مهرو افتاد.لحظه‌ای ایستاد. فقط یک لحظه. کوتاه. امیر سرش را به علامت سلام، تکان داد. مهرو هم، با لبخندی که این‌بار از ته دل بود، جوابش را داد.همه‌ی همکاران در سالن اجتماعات جمع شده بودند. صندلی‌ها ردیف‌چین چیده شده بود و گوشه‌ی سالن، میز پذیرایی با شیرینی و چای گرم، منتظر مهمان‌ها بود.امیر پشت تریبون رفت. میکروفون را کمی تنظیم کرد و نگاهی به جمع انداخت. سالن، کم‌کم ساکت شد.«خب... سه ماه پیش، وقتی این پروژه رو شروع کردیم، همه می‌دونستیم که کار سختی در پیش داریم. اما چیزی که نمی‌دونستیم این بود که قراره چقدر یاد بگیریم. از هم. از کار تیمی. و از این که چطور میشه با اعتماد به هم، یک کار غیرممکن رو ممکن کرد.»امیر مکثی کرد. نگاهش برای یک لحظه، به سمت مهرو کشیده شد. مهرو، گوشه‌ی سالن ایستاده بود. دست‌هایش را جلوی خودش گره کرده بود و با دقت گوش می‌داد.«اما یک نفر بود که بدون کار اون، این پروژه هرگز به اینجا نمی‌رسید. کسی که شب‌های طولانی بیدار موند، خطاها رو با دقت اصلاح کرد، و حتی وقتی تحت فشار بود، کیفیت کارش رو پایین نیاورد.»امیر نفسِ عمیقی کشید. برای اولین بار، در طول این سه ماه، صدایش کمی نرم‌تر شد:«خانم مهرو ایرانی... ازت ممنونم. از طرف خودم، و از طرف کل تیم. تو نه فقط یک طراح خوب، بلکه یک همکار واقعی بودی.»سالن، یک‌باره پر از صدای دست زدن شد. مهرو، که از این قدردانی عمومی غافلگیر شده بود، سرخ شد، لبخند زد. لبخندی که در آن، هم خجالت بود، هم غرور، هم چیزی که هیچ‌کس نمی‌دانست.و در میان آن همه صدا، چشمان امیر و مهرو، برای یک لحظه، در هم قفل شد. بدون کلمه ، بدون اشاره، فقط یک نگاه. نگاهی که می‌گفت: «ما می‌دانیم.»بعد از پایان جشن، سالن کم‌کم خالی شد. همکارها یکی‌یکی خداحافظی می‌کردند و به سمت در می‌رفتند. صدای خنده‌ها و خداحافظی‌ها، کم‌کم در سکوت راهرو گم می‌شد.مهرو، که هنوز آن لبخند خجالت‌زده روی لبش بود، به سمت امیر رفت. امیر کنار تریبون ایستاده بود و کاغذهایش را جمع می‌کرد.«امیر...»امیر سرش را بالا آورد. عینکش را کمی جابه‌جا کرد و نگاهش به مهرو افتاد.«ممنونم. برای اون حرف‌هایی که زدی. انتظارش رو نداشتم.»صدایش صادقانه بود. آرام. بدون آن بغض قدیمی.امیر لبخند کوچکی زد. همان لبخندی که سه ماه پیش، پشت لپ‌تاپ، تا انتهای شب روی لبش مانده بود. کاغذها را روی میز گذاشت و با لحنی که سعی می‌کرد عادی باشد، اما ته‌اش چیزی دیگر بود، گفت:«نظرت چیه؟ بریم کافه با هم یه قهوه بخوریم.»مهرو برای یک لحظه، مکث کرد، نه از تردید. از آن مکث‌هایی که آدم می‌کند تا مطمئن شود خواب نمی‌بیند. بعد، لبخندی زد. این‌بار، بدون خجالت، بدون ترس.«آره چرا که نه.»امیر کتش را از پشت صندلی برداشت. با هم به سمت در سالن راه افتادند. هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدند. اما سکوت بینشان، این‌بار سنگین نبود.وقتی از در شرکت بیرون آمدند، آسمان شب، پر از ستاره بود. مهرو برای یک لحظه، سرش را بالا گرفت. امیر هم. هر دو، به یک نقطه نگاه کردند.کافه:کافه، کوچک و دنج بود. چراغ‌های کم‌نور و بوی قهوه‌ی تازه، فضا را پر کرده بود. آن‌ها میزی کنار پنجره گرفتند. پنجره‌ای که رو به خیابان باز می‌شد و چراغ‌های شهر، از پشت شیشه، مثل ستاره‌های زمینی می‌درخشیدند.قهوه‌ها را آوردند. مهرو فنجانش را برداشت، اما قبل از اینکه اولین جرعه را بنوشد، دستش را روی میز گذاشت.امیر، بی‌اختیار، نگاهش به همان دست کشیده شد. به مچ دست. به همان نقطه‌ای که سه ماه پیش، در آشپزخانه‌ی شرکت، کتری داغ، سرخش کرده بود. حالا فقط یک رد محو مانده بود؛ کم‌رنگ، اما هنوز پیدا.امیر مدتی نگاه کرد. بدون اینکه چیزی بگوید. انگار که آن رد کوچک، تمام سه ماه گذشته را در خودش خلاصه کرده بود. دعوا، قهوه، معذرت‌خواهی، مزاحم، نگاه‌ها، سکوت‌ها.مهرو متوجه نگاهش شد. دستش را کمی عقب کشید، اما نه از خجالت. از آن حسی که نمی‌دانست اسمش چیست.«مونده...» امیر آرام گفت. نه سؤال بود، نه خبر. چیزی بین این دو.مهرو لبخند کوچکی زد و با انگشت دیگرش، روی همان رد کشید:«آره. ولی دیگه نمی‌سوزه.»امیر سرش را تکان داد. برای یک لحظه، نگاهشان در هم قفل شد. بعد، امیر فنجانش را روی میز گذاشت و با صدایی که از هر وقت دیگر آرام‌تر بود، گفت:«مهرو... تو برام تموم اون چیزهایی هستی که هیچ‌وقت دنبالشون نبودم. ولی حالا... نمی‌تونم بدونشون زندگی کنم.»مهرو، برایِ چند ثانیه، ساکت ماند. به فنجانش نگاه کرد. به رد سوختگی روی دستش. و بعد، سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه امیر افتاد. لبخندی زد. آن‌قدر آرام که فقط از ته دل می‌آمد.«من هم.»از کافه که بیرون آمدند، هوا سردتر شده بود. اما نه آن‌قدر که آدم را فراری بدهد. یک سردی دلنشین پاییزی که فقط برای قدم زدن ساخته شده بود.آسمان، پر از ستاره بود. آن‌قدر پر که مهرو برای لحظه‌ای ایستاد و سرش را بالا گرفت. امیر هم کنارش ایستاد. هیچ‌کدام حرفی نزدند. فقط نگاه کردند. به آن نقطه‌ی دور.و بعد، آهسته، بی‌کلام، راه افتادند. قدم‌هایشان آرام بود. هماهنگ انگار که ماه‌ها بود با هم راه می‌رفتند.درست در همان سکوت، دست امیر، بی‌اختیار، کنار دست مهرو قرار گرفت. نه از روی جسارت. از روی نیاز، از روی آن حسی که سه ماه بود، در دلش جوانه زده بود.و انگشت‌هایشان، برای اولین بار، به هم رسید.مهرو، برای یک ثانیه، نفسش را حبس کرد. بعد، آرام، انگشت‌هایش را در دست امیر جا داد. بی‌کلام. بی‌نگاه. فقط دست‌ها. فقط آن گرمای کوچک، در سردی شب.راه رفتند. زیر آسمان پرستاره. بی‌کلام. اما این سکوت، این‌بار، از جنس همه‌چیز بود. از جنس رسیدن.پایانzohrebkt69zohrebkt69Thu, 15 Oct 2026 17:00:39 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/کسی-که-نگذاشت-تنها-بماند-l7kf3m8n5gg1قسمت چهارم را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-4-est2mldhuujlمهرو با انرژی و شوق همیشگی‌اش، با یک شال آبی و کتونی آبی که با هم ست کرده بود، و یک شومیز و شلوار رسمی مشکی که هم مرتب بود و هم توی چشم نبود، به سمت شرکت می‌رفت. صبح آن روز، مثل هر روز، با امید شروع شده بود.اما ناگهان، جلوی در شرکت، ماشین آشنایی را دید. مزاحم همیشگی‌اش. کنار ماشین ایستاده بود، با آن لبخند آزاردهنده که همیشه روی لبش بود.انگار که همه‌ی دنیا روی سرش خراب شد. اگر اینجا سر و صدا کنه، آبروم توی شرکت می‌ره.دست‌هایش می‌لرزید. اما خودش را جمع کرد. نزدیک پسر جوان شد و با صدایی که سعی می‌کرد محکم باشد، گفت:«واسه چی اومدی اینجا؟ زود از اینجا برو.»پسر جوان، با همان لبخند تلخش، دست‌هایش را در جیبش فرو کرد و گفت:«چرا اینقدر سردی؟ من فقط اومدم ببینمت. نکنه فکر کردی فراموشت کردم؟»مهرو، با دست‌هایی که هنوز می‌لرزید، یک قدم عقب رفت. صدایش، بلندتر شد:«من بهت گفتم دیگه مزاحمم نشو. اگه یه بار دیگه اینجا ببینمت، به پلیس زنگ می‌زنم.»پسر جوان، بدون اینکه از جایش تکان بخورد، با خونسردی گفت:«مطمئنی می‌خوای این کارو بکنی؟ می‌دونی که من...»اما حرفش تمام نشد. ناگهان، صدای محکمی از پشت سر مهرو آمد:«مشکلی هست؟»مهرو برگشت. امیر بود. با آن نگاه سرد و متمرکز، و قدم‌هایی که محکم به سمتشان می‌آمد.امیر، بدون اینکه به مهرو نگاه کند، مستقیم به پسر جوان خیره شد. با همان خونسردی مقتدرانه‌ای که فقط مخصوص خودش بود، گفت:«شما با مهرو کار دارید؟»پسر جوان، کمی جا خورد. اما سعی کرد محکم باشد:«ربطی به تو نداره.»امیر، یک قدم جلوتر رفت. حالا فاصله‌شان کم بود. با لحنی آرام، اما آن‌قدر رسا که هر کلمه‌اش در فضای خیابان پیچید، گفت:«من یه چیزی رو خوب بلدم. تشخیص آدمایی که قراره دردسر بشن.»مکثی کوتاه. نگاه امیر، سردتر شد.«حالا یا خودت می‌ری، یا من کمکت می‌کنم بری. هر دو رو بلدم، ولی اولی برات راحت‌تره.»پسر جوان، زیر نگاه امیر، یک قدم به عقب رفت. نفس عمیقی کشید، نگاهی به مهرو انداخت و با غرور شکسته‌شده‌ای، زیر لب گفت:«این آخرین بار نیست.»امیر، در حالی که می‌دانست برنده‌ی این میدان است، با لحنی سرد اما محترمانه گفت:«راستش، امیدوارم آخرین بار باشه. برات آرزوی موفقیت می‌کنم.»و پسر جوان، با همان قدم‌های عجولانه، سوار ماشینش شد و رفت.امیر چند ثانیه‌ای، پشتش را به دیوار تکیه داد. سپس، با همان خونسردی، به سمت مهرو برگشت. امیر، بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، فقط نگاهش کرد. نگاهی که می‌گفت: «دیگه نگران نباش. من اینجام.»و بعد، با هم به سمت شرکت راه افتادند. بی‌کلام. اما دست‌هایشان، درست در همان لحظه، برای اولین بار، به هم نزدیک شد.دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود.قسمت پایانی را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-6-ilp7vsmpflzdzohrebkt69zohrebkt69Wed, 14 Oct 2026 17:37:41 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-4-est2mldhuujlقسمت سوم اینجا را بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-3-odvgscfenyz3جلسه تا دیروقت طول کشیده بود. میز کنفرانس، پر از کاغذ و لیوان‌های نصفه‌کاره بود. بقیه‌ی همکارها یکی‌یکی رفتند. فقط مهرو و امیر ماندند.مهرو، از سر خستگی، به آشپزخانه‌ی کوچک شرکت رفت تا یک چای برای خودش درست کند. کتری را روی گاز گذاشت و به دیوار تکیه داد. چشمانش را بست. فقط برای چند ثانیه.امیر، که برای برداشتن یک فایل به آشپزخانه آمده بود، پشت در ایستاد. مهرو را دید که با چشمان بسته، به دیوار تکیه داده. خستگی از صورتش می‌بارید. امیر مکثی کرد. نمی‌خواست حضورش را تحمیل کند. اما قبل از اینکه برگردد، صدای جوش آب بلند شد.مهرو چشمانش را باز کرد. با عجله به سمت کتری رفت. دستش را دراز کرد تا کتری را بردارد، اما دسته‌ی داغ، به مچش خورد.«آخ!»کلمه از گلویش پرید. کتری را روی گاز گذاشت و دستش را بالا آورد. مچش، سرخ شده بود.امیربدون اینکه فکر کند، جلو رفت. دست مهرو را گرفت و زیر شیر آب سرد برد و رویش کمی نمک زد.«اولش می‌سوزه، ولی نمی‌ذاره تاول بزنه.»مهرو، از این نزدیکی غافلگیر شد. بوی ادکلن امیر، از این فاصله، بیشتر به مشام می‌رسید. دستش در دست امیر، هم می‌سوخت و هم آرام می‌گرفت.«چیزی نیست... مرسی.»امیر، بدون اینکه دستش را رها کند، با نگاهی نگران به مچ سرخ‌شده‌اش خیره شد. چند ثانیه، هیچ‌کدام حرفی نزدند. فقط صدای آب، و نگاه‌هایی که در هم قفل شده بودند.امیر، بالاخره دستش را آرام رها کرد. یک قدم به عقب رفت و با لحنی که سعی می‌کرد عادی باشد، گفت:«بهتره یه چیزی روش بذاری.»مهرو، سرش را تکان داد. هنوز از آن نگاه، از آن نزدیکی، از آن دست گرم، گیج بود.امیر، به سمت در رفت. اما قبل از اینکه بیرون برود، ایستاد. بدون اینکه برگردد، گفت:«دفعه‌ی بعد بیشتر حواستو جمع کن.»و رفت.مهرو، تنها در آشپزخانه ماند. به مچ دستش نگاه کرد. جای سوختگی، هنوز سرخ بود. اما چیزی در قلبش، گرم‌تر از آن سوختگی، روشن شده بود.قسمت پنجم را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF-l7kf3m8n5gg1zohrebkt69zohrebkt69Mon, 12 Oct 2026 08:54:29 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-3-odvgscfenyz3مهرو تا دیروقت تو شرکت موند تا کارش رو اصلاح کنه. دفترش، در سکوت شب فرو رفته بود. فقط صدای تیک‌تیک ساعت و کلیدهای لپ‌تاپ بود که سکوت رو می‌شکست.سحر، همکارش، وقتی داشت می‌رفت خونه، سرش رو از پشت در آورد تو و گفت:«تو نمیای مهرو؟»مهرو، بدون اینکه سرش رو از صفحه‌ی لپ‌تاپ بلند کنه، گفت:«نه. می‌مونم تا تمومش کنم.»صداش خشک بود. انگار که داشت خودش رو تنبیه می‌کرد.سحر، با نگرانی نگاهی بهش انداخت و گفت:«خودتو ناراحت نکن. برای هر کسی ممکنه پیش بیاد.»و بعد، در رو آروم بست و رفت.مهرو، تنها موند. با یک لپ‌تاپ، یک طرح اشتباه، و دلی پر از بغض. هر خطی که اصلاح می‌کرد، انگار تیشه به ریشه‌ی اعتمادبه‌نفسش می‌زد.ساعتی بعد، صدای دو ضربه‌ی آرام به در، سکوت رو شکست. مهرو سرش رو بالا آورد. در باز شد. امیر بود. با یک لیوان قهوه‌ی داغ در دست.مهرو، برای یک لحظه، نگاهش به نگاه امیر افتاد. هیچ‌کدوم حرفی نزدن. فقط سکوت؛ سکوتی که پر از حرف بود، اما هیچ‌کدوم جرات گفتنش رو نداشتن.امیر وارد شد. قهوه رو روی میز کنار لپ‌تاپ گذاشت و با لحنی که سعی می‌کرد عادی باشه، گفت:«قهوه‌ست. تلخه. مثل امروز من.»مهرو، بدون اینکه به قهوه نگاه کنه، گفت:«ممنون. ولی میل ندارم.»امیر، دست و پاش رو گم کرده بود. نمی‌دونست چطور باید از دلش در بیاره. مکثی کرد و با تردید پرسید:«می‌خوای کمکت کنم؟»مهرو، با طعنه‌ی تلخی که در صداش می‌لرزید، گفت:«شما که بهم گفتین بی‌دقتم. نمی‌خوام دوباره خرابکاری کنم.»و بعد، بغضش رو قورت داد. محکم. آن‌قدر که گلوش درد گرفت.امیر، برای چند ثانیه سکوت کرد. به مهرو نگاه کرد؛ به شانه‌های خمیده‌اش، به دست‌هایی که روی کیبورد مشت شده بودن، به اون بغضی که در چشماش می‌درخشید. و ناگهان، قطره‌ای اشک، بی‌اجازه، از گوشه‌ی چشم مهرو لغزید.امیر با دیدن اشک‌های مهرو، دلش فرو ریخت. آن اشک‌ها، از هر خطای طراحی، از هر پروژه‌ی عقب‌افتاده، از هر فریادی که آن روز زده بود، سنگین‌تر بودند. جلوتر رفت، اما دستش را دراز نکرد. فقط ایستاد و با صدایی که لرزش پنهانش را نمی‌شد انکار کرد، گفت:«چیزی ارزش این اشک‌های تو رو نداره. هرچقدر هم مهم باشه... حتی کارت.»مهرو سرش را پایین انداخت. اشک‌هایش، بی‌صدا، روی گونه‌هایش می‌غلتیدند. امیر مکثی کرد و ادامه داد:«حالا هر کاری باشه، انجام می‌دم تا جبران کنم. شما بفرما بشین اینجا. قهوه‌تو میل کن. منم پشت لپ‌تاپ، طراحی رو انجام می‌دم.»مهرو، با چشمانی خیس، سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه امیر افتاد. در آن نگاه، دیگر آن خشم صبح نبود. چیزی بود شبیه پشیمانی، شبیه خواهش، شبیه ... مهربانی.«تو... طراحی رو انجام می‌دی؟» صدایش، هنوز بغض داشت.امیر لبخند کوچکی زد؛ اولین لبخند آن روز:«آره. من نقشه‌کش نیستم، ولی بلدم. تو فقط بشین و استراحت کن. من درستش می‌کنم.»مهرو، برای اولین بار بعد از آن دعوا، لبخند زد. لبخندی کوچک، شکننده، اما واقعی. روی صندلی کنار میز نشست و لیوان قهوه را به سمت خودش کشید.امیر پشت لپ‌تاپ نشست. صفحه‌ی طراحی را باز کرد و با دقتی که فقط مخصوص خودش بود، شروع به اصلاح کرد. هر چند ثانیه، نگاهی به مهرو می‌انداخت. مهرو هم، وقتی مطمئن می‌شد امیر نگاهش نمی‌کند، به او خیره می‌شد.«ممنون.»امیر بدونِ اینکه سرش را بالا بیاورد، لبخند کوچکی زد و در حالی که چشمش هنوز به صفحه بود، گفت:«هنوز که کاری نکردم.»مهرو، در حالی که یک جرعه‌ی کوچک از قهوه‌اش را می‌نوشید، مکثی کرد. قاشق را در لیوان چرخاند و بعد، با صدایی که دیگر آن بغض سنگین را نداشت، گفت:«نه... برای اون چیزی که گفتی. برای معذرت‌خواهی.»امیر برای یک لحظه، دست از تایپ کشید. سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه مهرو افتاد. سکوتی کوتاه، اما پر از حرف، بینشان نشست. هیچ‌کدام چیزی نگفتند. فقط نگاه کردند؛ نگاهی که می‌گفت: «حالا همه‌چیز خوب است.»و بعد، امیر دوباره به صفحه خیره شد. اما این‌بار، با لبخندی که تا انتهای شب، روی لبش ماند.و از آن شب به بعد، دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نبود. چند روز بعد، در یک عصر خسته، فاصله‌ای که بینشان بود، به یک قدمی رسید...قسمت چهارم را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-4-est2mldhuujlzohrebkt69zohrebkt69Mon, 12 Oct 2026 01:34:07 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-2-ateopgtxg18hقسمت اول را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-dvpkc6yhmmgsمحل پروژه، ساعت ۱۰ صبح:امیر با دقتی که انگار هر میلی‌متر از نقشه را زیر ذره‌بین می‌گذاشت، روی پلان‌ها خم شده بود. ناگهان، انگار که چیزی توی چشمش رفته باشد، دستش را محکم روی کاغذ کوبید. صدایش، مثل یک تیر، در فضای سکوت دفتر پیچید:«این چیه؟ مگه نگفتم حواستون به ایمنی برق باشه؟ چرا مسیر کابل‌ها رو چک نکردین؟»مهندس جوان، با صورتی که یک‌باره رنگش را باخته بود، پاسخ داد:«آقا... من همه‌چیز رو دقیقاً بر اساس طرحی که شما فرستادین انجام دادم.»امیر گوشی را از دست مهندس قاپید و با چشمانی که از پشت عینک، شعله می‌کشید، به نقشه‌ی دیجیتال خیره شد و بدون اینکه منتظر پاسخ بماند، کتش را از روی صندلی برداشت و با قدم‌هایی که تا دفتر مرکزی، هیجانش را حفظ کرده بود، به سمت شرکت حرکت کرد.دفتر مهرو:در اتاق، ناگهان با فشار و سرعتی که مهرو هیچ‌وقت از امیر ندیده بود، باز شد. امیر بدون اینکه نگاهی به صورت مهرو بیندازد، با لحنی که بوی آتش سرکوب‌شده می‌داد، گفت:«سلام.»بعد، با دستی که کمی می‌لرزید، به لپ‌تاپ روی میز اشاره کرد:«طراحی فاز یک رو باز کن.»مهرو که تا چند ثانیه قبل، غرق یک طرح دیگر بود، با حالتی گنگ و دست‌هایی که کمی می‌لرزید، لپ‌تاپ را باز کرد.امیر خم شد و با نگاهی تیز، به صفحه اشاره کرد:«این چیه؟ مسیر کابل‌کشی رو اشتباه کشیدی. کابل برق از کنار لوله‌ی آب رد شده. می‌دونی اگه اتصالی کنه، چی میشه؟ ممکنه چند نفر رو برق بگیره. به خاطر بی‌دقتی تو، نزدیک بود فاجعه بشه.»مهرو، که صدایش را در گلویش حس می‌کرد، اما اجازه نمی‌داد بیرون بیاید، نگاهش را به صفحه‌ی لپ‌تاپ دوخت. دست‌هایش را زیر میز، محکم به هم فشار داد تا لرزششان را پنهان کند. بغض، گلویش را گرفته بود و چشم‌هایش، برق اشک فروخورده داشت. اما چیزی نگفت. فقط نگاه کرد؛ نگاهی که داشت به امیر می‌گفت: «من اینجام، و اشتباه را می‌پذیرم. اما توهین را نه.»امیر، با لحنی که از عصبانیتِ اولیه کمی کاسته شده بود، اما همچنان خشک و جدی بود، گفت:«اصلاحش کن. بفرست واسم.»و بدون اینکه نگاه مهرو را ببیند، در را پشت سرش بست.مهرو، تنها در اتاق ماند. با یک لپ‌تاپ، یک طرح اشتباه، و دلی که داشت از بغض می‌ترکید. اما نمی‌دانست که همان شب، کسی با یک فنجان قهوه برمی‌گردد...قسمت سوم:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-3-odvgscfenyz3zohrebkt69zohrebkt69Sat, 10 Oct 2026 01:26:54 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-dvpkc6yhmmgsمهرو جلوی در اتاق مدیر ایستاده بود و با بی‌صبری، خودکارش را بین انگشتانش می‌چرخاند. با خودش فکر می‌کرد که این احضار ناگهانی، چه دلیلی می‌تواند داشته باشد. هنوز فرصت نکرده بود در بزند که پشت سرش، صدای قدم‌های محکمی را شنید. برگشت.مردی بود با قامتی که حتی در یک راهروی معمولی هم گم نمی‌شد. شانه‌های پهنش، زیر کت مشکی رسمی، خطی صاف و محکم ایجاد کرده بود. موهای کوتاه و مرتبش، با همان دقتی که یک مهندس به نقشه‌هایش می‌داد، چیده شده بود. اما چیزی که مهرو را برای یک ثانیه میخکوب کرد، عینکِ قالب مشکی‌اش بود؛ عینکی که چشمانش را پنهان می‌کرد، اما نه آن‌قدر که نگاه تیز پشت آن را، از چشم مهرو دور نگه دارد.امیر، بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، نگاهی به مهرو انداخت. نگاهی کوتاه، اما آن‌قدر سنجیده که مهرو حس کرد دارد زیر ذره‌بین یک مهندس باهوش قرار می‌گیرد. در همان نگاه کوتاه، امیر دید که مهرو جثه‌ای ظریف دارد و پوستی روشن. چشمانش، زیبا و عمیق بود؛ آرایش ملایمش، فقط برای این بود که در چشم نباشد. موهایش را به یک طرف زده بود و یک تار بیرون‌زده، روی گونه‌اش نشسته بود. انگار که عجله داشته، یا شاید هم اهمیتی نمی‌داده.امیر، برای یک لحظه، نگاهش روی همان تار مو ایستاد. اما سریع نگاهش را دزدید و بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، در را باز کرد و با دست، اشاره‌ی ورود کرد:«بفرمایید.»مهرو با لبخندی رسمی، وارد شد و امیر هم پشت سرش. مدیر، پشت میز بزرگش نشسته بود و با یک حرکت دست، از آن‌ها خواست روی صندلی‌ها بنشینند.«خب، بد نیست مقدمه‌چینی کنم. پروژه‌ی مسکونی غرب، یک کار بزرگه که هر دوی شما نقشی کلیدی توش دارید. مهرو، به عنوان طراح اصلی. و امیر، به عنوان پیمانکار.»مدیر، عینکش را بالا زد و ادامه داد:«این پروژه، برای شرکت یک اعتبار بزرگه. به همین خاطر، نیاز به همکاری نزدیک و مستمر داره. جلسات منظم، بازدیدهای هفتگی، و هماهنگی کامل بین تیم طراحی و اجرا.»مهرو، بی‌اختیار نگاهی به امیر انداخت. امیر هم، در همان لحظه، نگاهش را از مدیر گرفت و به مهرو دوخت. نگاهشان برای یک ثانیه، در هم قفل شد. نه لبخندی، نه اخمی، فقط یک نگاه خنثی که داشت می‌گفت: «ما، قرار است با هم کار کنیم.»مدیر، با لبخندی کوتاه، پرونده‌ای را روی میز گذاشت:«قرارداد همکاری رو آماده کردم. اگر موافقین، از همین هفته شروع می‌کنیم.»مهرو با مکثی کوتاه، لبخندی رسمی زد و گفت:«من آماده‌ام.»امیر، در حالی که از جا بلند می‌شد، با لحنی سرد اما محترمانه پاسخ داد:«من امیرم، پیمانکار پروژه.»مهرو هم با لبخندی رسمی پاسخ داد:«مهرو، طراح.»و آن لحظه، هیچ‌کدام نمی‌دانستند که همین آشناییِ ساده‌یِ پشتِ درِ اتاقِ مدیر، شروعِ ماجرایی خواهد بود که نه در قراردادشان نوشته شده بود و نه در هیچ نقشه‌ای.قسمت دوم:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-2-ateopgtxg18hzohrebkt69zohrebkt69Sat, 10 Oct 2026 00:36:56 +0330https://virgool.ir/@zohrebkt69/حس-ناب-u17kqwwvozaiجایی که کوه به آسمان می رسدوقتی به آسمان نگاه می‌کرد، انگار چیزی در درونش بود و می‌خواست خودش را به آسمان وصل کند. شاید هم چیزی در آسمان بود که او را مثلِ یک آهن‌ربا به سمتِ خود می‌کشید. اما این حس، فقط لحظه‌ای در وجودش شکل می‌گرفت.هر بار، چیزی از گذشته‌اش را برایش یادآوری می‌کرد. خودش هم نمی‌دانست چه چیزی. شاید بخشی از کودکی‌اش، یا جهانی دیگر که آن را فراموش کرده بود.دلش می‌خواست پرواز کند و به اعماقِ آسمان‌ها برود. تا انتها. قلبش دگرگون می‌شد. شاید مرگ، یک همچین چیزی باشد. نه ترسی، نه دردی. یک شوق. یک وصال. پرواز رو به سویِ آسمان. مثلِ یک نور شدن و در آسمان پراکنده شدن. شاید هم رسیدن به چیزی که او را سیراب می‌کرد.ابتدایش را می‌دانست، ولی انتهایش را نه. وقتی به انتها فکر می‌کرد، قلبش برای ثانیه‌ای می‌لرزید.همه جایِ آسمان را دوست داشت. هر قسمت، برایش حسی متفاوت ایجاد می‌کرد. اما بهترین جایش، آسمانی بود که به قله‌یِ کوه وصل شده بود. یا بهتر بگویم، کوهِ استواری که به آسمان رسیده بود. درست در نقطه‌یِ اتصالِ آن دو. اولین نقطه. نقطه‌ای که برایش آرامشی می‌آورد که بی‌انتها بود.zohrebkt69zohrebkt69Tue, 06 Oct 2026 00:27:29 +0330