https://virgool.ir/feed/@znb228نویسنده کوچک قرن ۱۴ و ۱۵ ه‍.ش.fa2026-11-12 01:29:30https://files.virgool.ir/upload/users/218350/avatar/zBRvHU.jpghttps://virgool.ir/@znb228https://virgool.ir/@znb228/عزیز-sxs13do4wtjeمی‌رسد صبحی که آغوشم به رویت باز خواهد شد «عزیز»آرزوهامان دگر، آماده پرواز خواهد شد «عزیز»گرچه گل‌ها سربه‌دار آویخته، جان کنده‌اندلیکن این درهای آزادی به رومان باز خواهد شد «عزیز»دست هم را می‌فشاریم و جهان، حیرت‌زده، مبهوت ماستدوستی‌مان با جهان آغاز خواهد شد «عزیز»زینب جیریانزینب جیریانThu, 02 Mar 2023 11:37:54 +0330https://virgool.ir/@znb228/می-بینمت-kh3itetfnmprوقتی که بی‌خوابی امانم را بریده؛وقتی که این جان رزین بر لب رسیده؛وقتی که ساعت‌ها کواکب را شمردم؛با فکر یک «رنگین کمان» صد بار مردم؛وقتی سیاهی، آسمان را در نوردید؛وقتی فروغ و روشنایی بازگردید؛می‌بینمت؛می‌بینمت ای صبح زیبای رهاییبا اینکه اکنون من نمی‌دانم کجایی...زینب جیریانزینب جیریانWed, 01 Mar 2023 00:51:05 +0330https://virgool.ir/@znb228/دلی-برای-خلیج-odxdzbni6mvpشهری که آفتاب نفسش را بریده استدر گوشه گوشه‌اش، اثری از پدیده استکوه مـُکــَـسَّر و تــَـبــِـن و ساحل بــَـنودیک گردنه که به خود عشق دیده استاز نایبــَـند و مـُقام گرفته تا باغ نخل‌هااین‌جا زمین و آسمان در هم تنیده استوقت طلوع، قهوه به دست، روی صخره باشزیرا که لطف بیکران خلیج در سپیده استزینب جیریانزینب جیریانWed, 01 Dec 2021 13:17:17 +0330https://virgool.ir/@znb228/چرا-بهترین-قصه-گو-برنده-است-uijk8ep6yn2aدرباره کتاب بهترین قصه‌گو برنده استوقتی وارد تیم محتوایی جوهر شدم، فهمیدم که هنوز راه زیادی دارم تا قصه‌گوی خوبی باشم. قرار بود درباره موضوعی بنویسم که تاکنون تجربه‌اش را نداشتم. سمیرا برای بهتر شدن مطالبم کتاب بهترین قصه‌گو برنده است را معرفی کرد تا اطلاعاتم را بیشتر کنم. در دنیای کاری من، سمیرا اولین کارفرمایی بود که چنین رویکردی درباره یک تازه وارد داشت. بعد از خواندن کتاب متوجه شدم که از کودکی بارها بدون آن‌که بدانم قصه گفته‌ام! باز هم به پیشنهاد سمیرا قرار شد در صفحه شخصی‌ام بنویسم که چرا بهترین قصه‌گو برنده است؟قصه بگویید تا حضورتان لمس شودآنت سیمونز نویسنده ۶۸ ساله کتاب بهترین قصه‌گو برنده است، یکی از بهترین قصه‌گوهای کسب و کارهای ایالات متحده آمریکا است. او در این کتاب مخاطب را با داستان‌گویی واقعی آشنا می‌کند.قصه‌گویی فقط مخصوص کسب و کارها نیست. ما روزانه بارها و بارها در شرایط مختلف برای خود و دیگران قصه می‌گوییم تا اتفاق‌ها یا رفتارها را باورپذیر کنیم. با قصه‌گویی سعی می‌کنیم ارتباط خود را با مخاطب (پدر، مادر، دوست، همکار یا مشتری) بیشتر کنیم تا اعتماد او را به دست بیاوریم. نتیجه این اعتماد، باورپذیر شدن قصه‌هایمان است.آنت سیمونز در کتاب بهترین قصه‌گو برنده است به ما یاد می‌دهد که حضور خود را در بین مخاطبان ملموس کرده و با آن‌ها ارتباط مستقیم داشته باشیم. او می‌گوید: «مردم می‌خواهند حضور شما را در پیغامی که می‌فرستید حس کنند، اثری از انسانیت ببینند که ثابت کند این شمایید که این پیغام را فرستاده‌اید». از نگاه آنت، پیوند و ارتباط انسانی مهم‌ترین عامل قصه‌گویی است.قصه‌گویی تغییرات اساسی ایجاد می‌کنددر کتاب بهترین قصه‌گو برنده است می‌آموزیم که چگونه زاویه دید مخاطب را با قصه‌گویی تغییر دهیم. قصه‌گویی قدرت این را دارد که نگاه‌های منفی و مخالف را به شیوه‌های مختلف و کارآمد تبدیل به دیدی مثبت و موافق کند.از نگاه آنت سیمونز «قصه تجربه‌ای است که در ذهن بازسازی می‌شود و طوری با احساس و جزئيات روایت می‌شود که شنونده در تصورات خود آن را به عنوان چیزی واقعی تجربه می‌کند». او در این کتاب تمام راه‌‌های باورپذیر شدن قصه را توضیح می‌دهد و از قصه‌گوها می‌خواهد که صادق باشند.آنت ابزارهای ذهنی قصه‌گویی را به خوبی تشریح کرده و درباره شش نوع قصه اصلی که به ما کمک می‌کند کسب و کار خود را معرفی کنیم، سخن می‌گوید. در انتهای کتاب شما با یادگیری تمام این قصه‌ها و چگونگی استفاده از آن‌‌ها، می‌توانید قصه‌های زیادی از زندگی خود و دیگران را به روش صحیح روایت کنید.این‌که از چه زاویه‌ای به یک قصه نگاه کنید و به چه شیوه‌ای آن را تعریف نمایید، هنری است که در این کتاب خواهید آموخت. آنت متذکر می‌شود: «مردم اغلب حواس‌شان نیست که تجربیات زندگی آن‌ها می‌تواند مبنا و اساس قصه‌هایی به شدت جذاب باشد». البته به شرط آن‌که این قصه‌ها را خوب تعریف کنیم.این کتاب برای چه افرادی مفید است؟وقتی کتاب را خواندم، تصمیم گرفتم گروه‌ها و مشاغلی را معرفی کنم که این کتاب کمک حالشان خواهد بود. به تعدادی از مشاغل فکر کردم. نویسندگان محتوا، کپی رایترها، بازاریاب‌ها، مدیران محصول و… . اما راستش را بخواهید نویسنده خودش در کتاب به دفعات تأکید کرده که هنر قصه‌گویی برای هر انسانی مفید است.وقتی قصه‌گو نبودم، قصه می‌گفتم!سال‌ها قبل، وقتی هنوز وارد حوزه تولید محتوا نشده بودم، من و خانواده‌ام درگیر بحرانی به نام سرطان شدیم. من به تازگی برای زندگی راهی شهری دیگر شده بودم و مادرم که در مرکز این بحران قرار داشت باید در کنار تحمل دوری تنها دخترش، مبارزه با سرطان را هم شروع می‌کرد. من مستأصل و درمانده به دنبال راهی برای حفظ روحیه خانواده و به خصوص مادرم می‌گشتم و مطمئن بودم که باید در وهله اول خودم به درمان و بهبود ایمان داشته باشم. همه این‌ها بدون کم‌ترین اطلاع من درباره قصه و قصه‌گویی بود.قصه‌گوییپناه بردن به دنیای قصه‌هادر اولین روز شیمی‌درمانی، وقتی هنوز لیست بلند بالایی از سؤال‌های بی‌پاسخ روبه‌روی ما بود، پدرم، مادرم و من وارد بیمارستان شدیم. دو انسان که سال‌های طولانی در کنار هم زندگی کرده و حالا با هم وارد گردابی از ابهامات شده بودند، جلوتر از من قدم بر می‌داشتند و من لرزش گام‌هایشان را در دل خود احساس می‌کردم.مادرم روی تخت دراز کشید تا آماده شروع اولین دارو درمانی خود شود. من هم به دنبال راهی برای کاهش افکار مبهم و امیدکُش بودم.پرستار که پسر جوان و خوش‌رویی بود، وارد اتاق شد و با لحنی که انگار با بیماری سرماخوردگی طرف است شروع به شوخی کرد. هم‌زمان سوزن وارد دست مادرم می‌شد و من هنوز مستأصل و درمانده، به این فکر می‌کردم که باید ۲ ساعت آینده را چگونه بگذرانیم؟داروها قطره قطره از سرم سرازیر می‌شدند و مسیر کوتاه را طی می‌کردند تا به رگ‌های مادرم برسند. من و پدرم کنار تخت نشسته و به چکه‌های منظم دارو که در هر ثانیه ۲ قطره بود، نگاه می‌کردیم. نمی‌دانم چرا و چگونه ناگهان قطره‌ها برای من شکل و شمایل سربازهایی را پیدا کردند که با لباس نظامی و سلاح در دست، وارد بدن مادرم می‌شوند! ناگهان دستان مادرم را در دست گرفتم. از او خواستم چشم‌هایش را ببندد و هر چه می‌گویم را تصور کند. یک قصه کوتاه به دادم رسید تا بتوانم به مادرم بگویم: باید به درمان ایمان داشته باشی.قصه فرمانده و سربازهایشقصه را اینگونه شروع کردم:دو گردان در مقابل هم قرار گرفته‌اند. گردان اول که در واقع آغاز کننده جنگ بوده، مجهز به سلاح‌های نظامی پیشرفته است. اما فرمانده‌ای ندارد تا سربازها را به طور دقیق برای استفاده از این سلاح‌ها هدایت کند. سربازهای این گردان به هر شکلی که بلد باشند از سلاح‌ها استفاده می‌کنند و بی هدف تیرها را به هر سو پرتاب می‌کنند.گردان دوم به اندازه گردان اول مجهز نیست. اما فرمانده‌ای زیرک دارد که به خوبی راه و چاه جنگیدن را بلد است. او می‌داند چگونه باید تاکتیکی به کار گیرد که دشمن را غافلگیر کند. حالا به نظرت کدام گردان پیروز جنگ است؟مادرم سکوت کرد. سکوتی بی حوصله. اما مشخص بود با دقت گوش سپرده است. لبخندی زدم، به قطره‌هایی که به صف وارد دست مادرم می‌شدند اشاره کردم و گفتم: فرمانده، سربازهایت را درست هدایت کن و دشمن کله پوکت را شکست بده. هر دو لبخندی زدیم و مادرم مبارزه را آغاز کرد.قصه‌ ابزار بسیار قدرتمندی استآنت می‌گوید: «وقتی قصه جدیدی می‌گوییم، زاویه دید جدیدی به مخاطب می‌دهیم. این یعنی ما معنا، رفتارها و در نتیجه آینده را تغییر می‌دهیم». درست متوجه شدید! قصه‌ها، چه در دنیای کسب و کار و چه در زندگی روزمره ما، خیلی چیزها را در آینده تغییر می‌دهند.هر کدام از ما برای حفظ روحیه مادرم به شیوه‌ای متوسل شدیم. شیوه من قصه‌پردازی بود. داستان‌های واقعی یا تخیلی، همه را باور می‌کردم و به عنوان یک حقیقت اتفاق افتاده، تعریف می‌کردم. حاصل حمایت‌های پدرم، قصه‌های من، تلاش برادرهایم، امید به زندگی مادرم بود و حاصل امید به زندگی مادرم، جواب آزمایشی بود که پیروزی فرمانده را نشان می‌داد.شما هم بارها قصه گفته‌اید!حالا متوجه شدید که چرا بهترین قصه‌گو برنده است ؟ برای برقراری ارتباطی مفید با دیگران، برای جذب مشتری‌ها، برای کمک به انسان‌ها، برای جلب اعتماد افراد، نیازمند برخورداری از هنر قصه‌گویی صادقانه هستیم. نکته مهم این است که قصه ما در وهله اول باید برای خودمان باورپذیر باشد. قصه‌ای که برای خودمان باورپذیر نیست، عمق ندارد و مخاطبان باهوش این را خوب می‌فهمند. کتاب را بخوانید تا متوجه شوید که از سال‌ها قبل تا کنون چند بار برای رسیدن به اهدافتان دست به دامان قصه‌ها شده‌اید.اگر قصه‌ها را دوست دارید و می‌خواهید بیشتر با مطالب قصه‌گویی آشنا شوید، حساب کاربری من را در توییتر دنبال کنید.زینب جیریانزینب جیریانWed, 05 May 2021 23:14:59 +0430https://virgool.ir/@znb228/درک-تفاوتها-چگونه-بر-شیوه-انتقاد-کردن-اثر-میگذارد-nstckhqaim14من فرزند اول خانواده‌ای هستم که از همان ابتدا در دل تفاوت‌ها تشکیل شد. خوب به خاطر دارم که از کودکی همواره در مورد چرایی تفاوت‌هایی که مشاهده می‌کردم، پرسش‌های زیادی در ذهنم غوطه‌ور بودند. اطرافیان من با توجه به موقعیت خود در فامیل، سن، جنس و اخلاقیاتی که داشتند، در یک موضوع واحد رفتار متفاوتی می‌کردند و همین امر سبب می‌شد تا سوال‌های بی‌جواب من بیشتر شوند. طی سال‌های مختلف زندگی‌ام، شکل و شمایل پرسش‌هایم تغییر می‌کرد و همچنان پاسخ قانع کنند‌ه‌ای نمی‌یافتم. یکی از مهم‌ترین سؤال‌های من این بود که چرا برای عده‌ای تفاوت‌های ریز و جزئی افراد مثل چاقی و لاغری و … اهمیت دارد و عده‌ای دیگر این تفاوت‌ها هرگز به چشم‌شان نمی‌آید؟ آیا آن‌ها که توجهی به جزئیات ندارند افرادی سطحی هستند؟ چگونه می‌توان این ضعف بزرگ را برطرف کرد؟این خصلت که از نگاه من ضعف بود، باعث شد تا من بیشتر از قبل به رفتار آدم‌ها توجه کنم. سعی کردم علت بسیاری از رفتارها را برای خویش تعریف کرده و تفاوت را از نگاه افراد مختلف معنا کنم. در تمام این مدت گاهی به طور ناخودآگاه شیوه انتقاد کردن اطرافیان نظرم را جلب می‌کرد. از همین‌جا بود که متوجه شدم بین میزان ظرفیت آدم‌ها در پذیرش تفاوت‌ها و شیوه انتقادی آن‌ها ارتباطی مستقیم وجود دارد و آن‌چه من ضعف می‌پنداشتم، یک نقطه قوت است!تفاوت در پذیرش تفاوت‌ها!انسان دارای غریزه‌ای اجتماعی است و نمی‌تواند به تنهایی زندگی را سپری کند. طبیعی است که هیچ فردی به طور کامل شبیه دیگری نیست. شخصیت‌های بسیار متنوع در کنار هم قرار می‌گیرند تا یک جامعه را تشکیل دهند، کار کنند، رابطه دوستی برقرار کنند و ازدواج نمایند. آدمی برای برخورداری از یک زندگی اجتماعی موفق، ناچار است تا مهارت‌های ارتباطی را بیاموزد. یکی از اساسی‌ترین مهارت‌های ارتباطات اجتماعی، توانایی «درک و تحمل تفاوت‌ها» است که موجب ایجاد تفاهم بین افراد می‌شود.از روزی که چشم باز می‌کنیم بین ما و میلیون‌ها انسان روی کره زمین تفاوت‌های زیادی وجود دارد. برخی از این تفاوت‌ها، آن‌هایی هستند که ما در ایجادشان نقشی نداشته‌ایم، مثل: رنگ پوست و چشم، محل تولد، خانواده‌ای که در آن متولد شده‌ایم و … . بعضی دیگر از تفاوت‌ها را در طول زندگی انتخاب کرده و در خود ایجاد می‌کنیم، مانند: شیوه لباس پوشیدن، رشته تحصیلی، رنگ مورد علاقه و… . این‌که ما چه تعریفی از تفاوت‌ها به دست می‌آوریم و چگونه با آن‌ها مواجه می‌شویم، بستگی به عواملی مثل فرهنگ، موقعیت اجتماعی، شرایط خانوادگی و البته مهم‌تر از همه، «خودمان» دارد!درک و تحمل تفاوت‌ها مهارتی است که بخشی از آن به آموزش‌های خانوادگی و اجتماعی باز می‌گردد و بخش دیگر آن به تلاشی که خودمان برای کسب این مهارت می‌کنیم. نکته قابل ذکر این است که ایجاد این مهارت در خود، تأثیر شگفت‌انگیزی روی نگاه ما به دنیای اطراف‌مان دارد و تغییرات زیادی در برخورد و نحوه رفتار ما با دیگران ایجاد می‌کند. یکی از این تأثیرات مهم، شیوه انتقاد کردن است!برای آشنایی بهتر با تأثیر میزان درک تفاوت‌ها بر روی نحوه انتقاد کردن، انسان‌ها را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد:۱- افرادی که در اکثر مواقع درک و تحمل تفاوت‌ها برای‌شان سخت است و بسیار صریح و تند انتقاد می‌کنند.۲- افرادی که هرگز انتقادی به زبان نمی‌آورند و به نظر می‌رسد درک بالایی از تفاوت‌ها دارند.۳- افرادی که مهارت درک و تحمل تفاوت‌ها را به خوبی کسب کرده‌اند و انتقاد‌هایی محترمانه و سازنده می‌کنند.گروه اول: همیشه و از همه‌کس انتقاد می‌کندگروه اول کسانی هستند که ظرفیت درک و تحمل تفاوت با دیگران در آن‌ها بسیار پایین است. این افراد دارای خصلت خودمهم‌بینی هستند. کوچک‌ترین چیزها مثل شیوه لباس پوشیدن، طرز صحبت کردن، راه رفتن و حتی خندیدن دیگران را نقد می‌کنند. انتقاد کردن آن‌ها با رفتارهایی چون تمسخر، منفی دانستن دیگران و مثبت دانستن خود و همچنین استفاده از جملات صریح، بی‌پروا و تحقیرآمیز همراه است. گاهی هم نقدهای خود را با محکوم کردن طرف مقابل بیان می‌کنند. این نوع برخوردها افراد مقابل را در موضع دفاعی قرار می‌دهد و در نتیجه می‌توان نقدهای این گروه را در دسته نقدهای تخریب‌کننده و نه سازنده جای داد. یکی از خصلت‌های بارز آن‌ها این است که تلاش می‌کنند تا دیگران را تغییر دهند و نظر و عقیده خود را از هر نظر دیگری صحیح‌تر می‌دانند. به همین دلیل انتقادهای تند و کوبنده‌ای می‌کنند..این اشخاص همان‌هایی هستند که جمله معروف: «من چیزی توی دلم نیست، فقط خیلی رک هستم» بر زبان‌شان جاری است. دایره امن بسیار کوچکی دارند و در اکثر مواقع فرصت تجربه دنیای بیرون از دایره امن خود را پیدا نمی‌کنند.خود و خصوصیات خود را پسندیده و حق مطلق می‌دانند و به همین دلیل به طور مداوم در حال مقایسه دیگران با خصیصه‌های خود هستند. این مقایسه که نشأت گرفته از درک پایین نسبت به تفاوت‌ها است، آرامش روحی و روانی را از آن‌ها سلب می‌کند و در بیشتر مواقع در حال ناراحت شدن از دیگران و غصه خوردن برای خود هستند.به نظر می‌رسد که اعتماد به نفس آن‌ها بیشتر از حد نرمال بالا است، اما حقیقت این است که روان‌شناسان می‌گویند این‌گونه اشخاص اعتمادبه‌نفس پایینی دارند و این نقدهای صریح، تمسخرآمیز و تحقیر کننده بیشتر نوعی پوشش بر روی کمبود‌های درونی‌شان است.گروه دوم: هرگز کسی را نقد نمی‌کندگروه دوم درک خوب اما معکوسی از تفاوت‌ها دارند! متأسفانه دارای اعتماد به نفس پایین و دچار خودکم‌بینی هستند. همین امر باعث می‌شود که نه تنها از کسی یا چیزی انتقاد نکنند بلکه به مرور زمان خودشان به طور مداوم توسط دیگران نقد شوند. گاهی در طول زمان به روح و روان‌ این افراد آسیبی وارد می‌شود که غیر قابل جبران است. محال است که آن‌ها به طور مطلق تفاوت‌ها را احساس نکنند و در مورد چیزی نقد نداشته باشند. حقیقت این است که این گروه به دلایل مختلف از جمله همان خصلت خود‌کم‌بینی، توان و یا جرأت گفتن‌ نقدی را ندارند. حالا تصور کنید که این گروه سر راه گروه اول قرار بگیرند...من در این دسته کسانی را دیده‌ام که پس از مدتی با ازدحام فشارهای روانی تبدیل به گروه اول شده‌اند. عده‌ای هم هستند که با کسب آگاهی در مورد ضعف خود و روش‌های تغییر مثبت، تبدیل به گروه سوم شده‌اند.گروه سوم: محترمانه و غیر مستقیم نقد می‌کنداین اشخاص اعتماد به نفس بالایی دارند. ظرفیت خوبی در درک و تحمل تفاوت‌ها دارند و معتقدند که دنیا با همین تفاوت‌ها زیبا شده است. تفکر و نظرات خود را حق مطلق نمی‌دانند و این مهم‌ترین خصیصه آن‌ها است. به خاطر برخورداری از همین خصلت، آرامش روحی و روانی خوبی دارند و ارتباط با آ‌ن‌ها لذت‌بخش است. هرگز از چیزهایی که دیگران در انتخاب آن دخیل نبوده‌اند ایراد نمی‌گیرند. به احترام متقابل پایبند هستند و در بیان نقدهای خود رعایت ادب را در اولویت قرار می‌دهند. شیوه نقد آن‌ها به گونه‌ای است که طرف مقابل را مجبور به پذیرش نمی‌کنند. مسلم است که انتقادهای این گروه در دسته انتقادهای سازنده قرار می‌گیرد.تمرکز روی پیشرفت خویش و در عین حال دخالت نکردن در مسائل شخصی دیگران از خصوصیات بارز این افراد است. آدم‌ها را همان‌گونه که هستند می‌پذیرند و بیشترین نرمش را در ارتباط با دیگران دارند. به همین دلیل ارتباطات آن‌ها گسترده است و در بین دوستان‌شان تیپ‌های شخصیتی مختلفی دیده می‌شود. این گروه در روابط اجتماعی افرادی موفق هستند.تفاوت‌ها را بپذیریم تا درست انتقاد کنیمهمان‌طور که اشاره شد، بیشتر کنش‌ها و واکنش‌ها در روابط اجتماعی و خانوادگی به میزان ظرفیت افراد در درک و پذیرش تفاوت‌ها بستگی دارد. در حقیقت هر چه افراد در درک و پذیرش تفاوت‌ها ظرفیت بیشتری داشته باشد به همان میزان کمتر از مسائل شخصی دیگران انتقاد می‌کنند.بخش مهمی از اختلافات فامیلی و خانوادگی و اختلاف در انواع روابط اجتماعی، وابسته به همین موضوع است.درک این حقیقت که خیلی از مسائل دست ما انسان‌ها نیست و ما در ایجاد آن‌ها نقشی نداشته‌ایم، اولین قدم در ایجاد توانایی درک تفاوت‌ها است. قدم دوم این است که بپذیریم همان‌گونه که دیگران خطا می‌کنند و متوجه خطای خود نمی‌شوند، ما هم از خطا مبرا نیستیم. پذیرش این امر موجب می‌شود تا کمتر از دیگران انتقاد کنیم و هنگام انتقاد کردن، نظر خود را حق مطلق ندانیم. در واقع اندیشیدن به این‌که در دنیا خیلی چیزها هست که ما نمی‌دانیم کمک می‌کند تا به دیگران حق بدهیم نظر ما را درست ندانند و حق انتخاب‌های دیگری داشته باشند.درک بیشتر تفاوت‌ها، سازگاری، تفاهم و انعطاف پذیری بیشتر به همراه دارد. رابطه بین زن و شوهر مثال خوبی برای توضیح این مسأله است. همسران موفق شبیه یکدیگر نشده‌اند، بلکه تفاوت‌های همدیگر را به خوبی شناخته، درک کرده‌ و این‌گونه تفاهم و سازگاری را ایجاد نموده‌اند.هرچه تفاوت‌ها را بیشتر بپذیریم، آرامش روحی و روانی بیشتری خواهیم داشت و در عین حال می توانیم زمان خود را صرف مسائل کاربردی‌تر و مهم‌تری کنیم. این موضوع نه تنها در رشد و پیشرفت فردی بلکه در مقیاس اجتماعی نیز تأثیرگذار است.زینب جیریانزینب جیریانTue, 15 Dec 2020 11:02:52 +0330https://virgool.ir/@znb228/مسافر-در-راه-c9nguof9kwytابرها رنگ سیاهی دارند،گرچه در دورترین نقطه شهر،آفتاب است هنوز!جاده‌ها رو به غروب،غم و اندوه مسافر دارند.دل یک بدرقه در پشت سر جاده‌ها جا مانده،شاید اندوه یک عشق،یا غم یک مادریا سکوت بابایا نگاه یک مرد، در تداوم به سفر!البته شاید همقلب جا مانده‌ی یک زن در شرق...بر خطوط ممتدجاده‌ها سبقت بی‌سابقه‌ای می‌گیرند!کمتر از فاصله ظهر و غروب،شهرها در پی هم می‌گذرند.«دور خواهم شد از این خاک غریب»من گذر از خطر جاده‌ها را بلدم،و عبور از همه دوران‌ها.من به شکرانه یک عشق توقف کردم،در دل حادثه‌ها،در غروب غربت.یاد سهراب بخیر:«پشت دریا شهری‌ست، که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است»شهر هر کس آنجاستکه دلش جا مانده!شهر من اما کو؟دل من ساکن یک شهر که نیست!شاید این جاده‌ها می‌گویند:در گذر باش و برو،رهگذر باش و نمان!زندگی قصه زیبای دل جاده‌هاست.این‌که در پشت همین ابر سیاه،آفتاب است هنوز،و بیابان خرسنداز تشعشع سرشار،و مسافر در راه،حس خوبی دارد!شهر من هر جاییستکه دلم‌ خوش باشددل من با نفس گرم عزیزان خوب است.باید از شهر گذشتباید از خاک پریدباید از پشت حصار و زنجیرغصه ها را برچید.باید این‌گونه به جریان افتادبار اندک را بست،و به جاده تن داد.زینب جیریانزینب جیریانSun, 27 Sep 2020 21:25:29 +0330https://virgool.ir/@znb228/دنیای-جدید-kizqvnftcwtpباید اینگونه به دنیای جدید پای گذاشت!نور خورشید قرار است مؤثر باشدنه برای رویشجهت کشتن یک عامل مرگ!چهره‌ها پنهان استپشت یک صورتک فیلتردارو نفس‌ها آزاددر هیاهوی «تنفس ممنوع»!چشم‌ها حسرت دیدار حقیقی دارندو در این فاصله‌هالنزها یار وفادار دل تنگ شدندنان شب را چه کنیم؟!در پس فاصله‌ی یک متریحکم آزادی برخی مردم، صادر شد.گرچه این آزادی تو خالی‌ستهمه جای دنیامردم شاد قرنطینه شدندو گرسنه پی نان راهی شد...دست‌ها رسم ادب را به کناری زده‌اندرنگ و روشان رفتهخشک و بی روح فراری هستنداز صمیمیت یک دست دگرو خدا رحمت کرد، کاشف الکل را!باید اینگونه به دنیای جدید عادت کرد!باید از حالت چشمخوب فهمید که لبخندی هست،پشت آن صورت‌پوش.و برای دیدارروزها را خط زد، روی دیوار درنگ.باید از عشق سخن تازه کنیمو به هنگامه‌ی دیدار عزیزدست‌ها را به عقب هل بدهیم.بپذیریم که این بختک تلخرسم آغوش کشیدن برچید.بوسه‌ای نیست که نیستباید اینگونه پر از حسرت زیستحسرت آنچه که بودحسرت آن‌چه که نیستو به دنیای جدید عادت کرد.زینب جیریانزینب جیریانThu, 25 Jun 2020 20:29:41 +0430