https://virgool.ir/feed/@zikuz89آبی خواهیم شد...✨️fa2026-11-12 07:22:15https://files.virgool.ir/upload/users/3932062/avatar/OPtTn4.jpghttps://virgool.ir/@zikuz89https://virgool.ir/@zikuz89/صدای-آرزوهای-ناشنیده-ih2lw0cejcomبال‌هایم را پس بده.نمی‌دانم کِی و کجا امّا من و تو درکنار هم قدم می‌زدیم. من به تو نگاه می‌کنم و با خود می‌گویم این دفعه دیگر هوایت را دارم. دستت را می‌گیرم و باهم در کوچه پس کوچه‌های ناکجا آباد می‌دویم. هنوز هم انگار دارند در دلم رخت می‌شویند امّا تو می‌خندی و با خود می‌گویم "تو بخندی من هم حالم خوب است". انگار یکبار برای اولین‌بار تمام احساستِ کهنه‌‌ام نسبت به تو را بیان کردم. می‌ترسم و در کنارت می‌خندم، ناگهان درِ آبی رنگی باز می‌شود و کسی می‌گوید مگر تو کار و زندگی نداری؟ صدای تپش‌های قلبم اکنون بلندتر می‌شود و نگاهم می‌افتد به تن بی‌رغبتم بر روی زمین. هنوز گیج خوابم و حتی هنوزهم گیج آن خوابم. مگر اینکه در خیالی دور، برای تو همان باشم که می‌خواهی. به قیافه‌ی ترکیده‌ی خودم نگاه می‌کنم و چندین دور، دور اتاق می‌چرخم. کاش زودتر تمامی محتوایات این اتاق را تا جایی که می‌توانستم دور می‌انداختم. ساعت‌ها آینه را جلوی خودم می‌گذارم و به خودم می‌رسم. زیبا نیستم، زیبا نمی‌شوم و زیبا نخواهم بود. هنوز هم از آینه‌ها بدم می‌آید. از آینه و تمام چیزهایی که خودم را در آن می‌بینم و می‌میرم. بقیه‌ی روز به دیدن آدمهایی می‌گذرد که دوست داشتم جای آنها باشم. حوصله‌ام سرمی‌رود و از این سر خانه تا آن سر خانه را جارو می‌کشم. همزمان با خود فکر می‌کنم که یک روز می‌توانم همه‌چیزم را رها کنم و بروم یا نه؟ نوار قلب بابا روی میز است و مامان با درد زانواش، کج‌کج راه می‌رود. پیر شده‌ایم. حتی من هم پیر شده‌ام. شاید باید بمانم و حقی که برگردنم‌است را ادا کنم. اصلاً من کجایم؟ آنجایی که نه آدم موردعلاقه‌ی خودمم و نه دیگران. شاید من همه‌چیز را بزرگ می‌کنم، آن قدر بزرگ که تمام هیکلم را می‌بلعد. کاش من هم می‌توانستم مانند دختر آن فیلم فرار کنم. لعنت به جبر جغرافیایی که من را در قفس آرزوهای ناخواسته انداخت. حالا چه می‌شود؟! در این قفس باز می‌شود یا برای همیشه در این قفسِ محبوس، زندانی می‌شوم؟! راست می‌گویند. این شهر طلسم‌است، کسی که اینجا به دنیا می‌آید، تا همیشه همین‌جا می‌ماند و میان مردمان تنگ‌نفس، می‌پوسد. پس آرزوهایمان چه؟! اگر قرار بود هیچ‌وقت به آنها نرسیم، پس چرا به دنیا آمدیم؟! چشم‌هایم خیس‌است و بقیه با تعجب نگاهم می‌کنند. گمان می‌کنند برای فیلم‌است. شاید. کاش بازیگر بودم و در این فیلم و آن فیلم‌بازی می‌کردم. حالا که به اتاقم برمی‌گردم، حس می‌کنم قلبم سنگین شده‌است و دریغ از یک قطره اشک. کاش آن در آبی هیچ‌وقت باز نمی‌شد و من، هیچ‌وقت از خواب بیدار نمی‌شدم. کاش دیگر به سراغم نیایی و از احساست برای من نگویی. کاش نگویی دختری که فلان‌است، دلشوره نمی‌گیرد. کاش لا به لای همین آرزوهای مرده تمام می‌شدم و با همین طنابِ پوسیدهِ آرزو خودم را دار می‌زدم؛ امّا باید تمامی امروز را خاک کنم و خودم را برای فردا و فرداها آماده کنم. شاید که در فرداهای نچندان دور، نزدیک آرزهایم شدم، یا حتی صدای آرزوهای ناشنیده.ورقِ نوزدهم.ورقِ نوزدهم.Thu, 17 Apr 2025 00:40:20 +0330