https://virgool.ir/feed/@zeynabrzI was born to tell storiesfa2026-11-12 02:24:27https://files.virgool.ir/upload/users/1739420/avatar/dYbj5U.pnghttps://virgool.ir/@zeynabrzhttps://virgool.ir/@zeynabrz/احساسات-بی-عنوان-czf27g9gzxdtاز بلاتکلیفی متنفرم. از اینکه ندونم الان باید براش تمام تلاشمو بکنم، همه انرژیمو صرفش کنم یا نه، وقتشه که فقط رها کنم و زمان بدم و صبر کنم، فقط صبر.بیشتر از این چیزی ندارم که بگم[باشه برای بعدا. هر هر هر!] یعنی دارم ولی نمیتونم به جمله‌هایی تبدیلشون کنم که معنی بدن.یه سری دغدغه، درگیری که هیچ اسم و کلمه‌ای براشون تعریف نشده، یه احساسی که اسمش مشخص نیست شاید همون بلاتکلیفی، مثل حس راه رفتن روی پل شیشه‌ای نه نه مثل راه رفتن روی یخ‌های قطبی، دقیقا مثل فیلم‌ها شما مطمئن نیستید که این یخ‌ها قابل اطمینان هستن یا نه هرلحظه ممکنه یخ زیر پای شما بشکند و شما توی آب بیفتید و دیگر راه خروجی از آن ندارید حالا چیزی که شما می‌خواید به اون برسید در جایی هست که با مسیر این یخ‌ها میشه به اون رسید، آیا برای رسیدن بهش روی یخی که بهش اطمینانی نیست راه می‌رید و یا صبر می‌کنید برای پیدا کردن راه بهتر؟ یا برای پیدا کردن راهی برای مطمئن شدن به استحکام یخ‌ها یا .... نمی‌دانم یا هم از خیر چیزی که می‌خواهید می‌گذرید! :(تنها چیزی که می‌دونم اینه که من دلم نمی‌خواد از خیر چیزی که می‌خوام بگذرم، انگار این اولین باره که با تمام وجودم و با کلی حِرص می‌خوام هرجور که شده به دستش بیارم ولی مسیر، مسیرم به من دقیقا حس یخ‌های قطبی غیرمطمئن را می‌ده.موودم هرشب در حال فکر کردن به این موضوع به روایت تصویر.من آدمی نبودم و نیستم که دلم رو به دریا بزنم و به سمت چیزی برم که ازش اطمینان کافی ندارم و بگم «هرچه شد شد.»، نه من به هرچیزی از همه جنبه‌هایش زیاد از حد فکر می‌کنم تا جایی که مطمئن باشم همه چیز را سنجیده‌ام یا پیش‌بینی کرده‌ام یا برایش آماده‌ام؛ نه که ریسک‌پذیر نباشم چرا اتفاقا ریسک‌پذیر هم هستم ولی در موقعیت‌‌هایی که نسبت به خطر هم آگاه باشم و تا جای ممکن خودم رو براش آماده کرده باشم. اینجا، اینجا انگار من مثل یک نابینای مادرزادم هرچه فکر می‌کنم تصوری ندارم، هیچ ذهنیتی از این مسیر و جایی که من را می‌برد ندارم چطور می‌تونم درمورد خطرهاش خودم رو آماده کنم؟ چطور می‌تونم به یخ‌های قطبی اطمینان کنم؟از فکر کردن و به نتیجه نرسیدن خسته شدم، کاش یکی میومد و همه گره‌‌هایی که توی مغزم ایجاد شدن رو دونه دونه باز می‌کرد. زینب رضائیزینب رضائیWed, 10 Aug 2022 21:59:35 +0430https://virgool.ir/@zeynabrz/داستان-نوشتن-من-d25lezhrikx0نمی‌دونم چی‌ شد که بالاخره بعد از سال‌ها ناشناس بلاگ نوشتن این بار تصمیم گرفتم با اسم واقعی خودم شروع به فعالیت کنم، شاید اون ترسی که حتی نمی‌دونم ناشی از چی بود با بزرگ شدن و بالا رفتن سنم داره از بین میره.نوشتن همیشه بخش بزرگی از زندگی من بوده، روی کاغذ، تو نوت گوشیم، به صورت بلاگ، حتی گاها وسط کد زدن به صورت کامنت؛ خنده‌دار به نظر میاد نه؟من هیچوقت راحت نبودم درمورد افکارم و احساساتم و مشکلات و به صورت جنرال(کلی) خودم با کسی حرف بزنم پس می‌نوشتم هرچیزی که توی ذهنم تبدیل به کلمه می‌شد رو می‌نوشتم تا مغزم رو خالی کرده باشم حالا ممکن بود این به اصطلاح اورفلو(یا همون سرریز) کردن افکارم وسط کار کردن اتفاق بیفته، وسط درس خوندن، چند دقیقه قبل خواب، پشت چراغ قرمز، تو جمع دوستام وقتی بلند بلند دارم میخندم یا هر موقعیت غیرمنتظره دیگه‌ای.[از همین الان من رو بابت به کار بردن کلمات نامأنوس غربی در بین جملاتم و پاس نداشتن زبان قشنگ فارسی مورد بخشش خودتون قرار بدید. تا جایی که بتونم معادل فارسیشونو پیدا می‌کنم و جلوشون می‌نویسم ولی خب نوشته‌هام رو دوست دارم دقیقا همونجوری که تو مغزم شکل می‌گیرن بنویسم پس احتمالا از این کلمات زیاد خواهید دید بینشون.] داستان شروع نوشتن من برمیگرده به دوران راهنمایی یعنی حدودای سال ۱۳۹۲/۱۳۹۳ شمسی که من با بلاگفا و امثال دیگر مشابه اون آشنا شده بودم، حالا این آشنایی من چجوری شکل گرفته بود و از کجا رو یادم نمیاد.یه وبلاگ زدم و اسمش رو گذاشتم "دخترک شهریور" حالا چرا این اسم؟ چون اسم وبلاگ داداشم که من بعنوان کودک همیشه درحال تقلیدش بودم با "پسرک ...." شروع می‌شد و از طرفی من هم بعنوان یک ایرانی و نوجوان در اون دوران عِرق خاصی به ماه تولدم داشتم، از نظر من انسان‌ها یا شهریوری بودند یا دوست داشتند شهریوری باشند. وبلاگ دخترک شهریور چیزی نبود جز قالب‌های خوشگل و ترجمه جوک‌های بی‌مزه از سایت‌‌های خارجی که خیلیم اتفاقا طرفدار پیدا کرده بود، انقدر که بعد یه مدت با سرچ کردن کلمه شهریور یا دختر یا هردو باهم وبلاگ من گزینه اول سرچ گوگل بود. (بله من از همان دوران تو کار سئو حرفه‌ای بودم.)ناگفته نماند که همین وبلاگ در مسابقات مدرسه‌ای که نمی‌دونم به چه دردی هم می‌خورد رتبه آورد، برای من که آورده‌اش یه مدادتراش دکوری از کمد جوایز مدرسه بود.رفته رفته مسیر وبلاگ من از فاز(جنبه) فقط فان (خنده یا تفریحی) درومده بود دلنوشته‌های من کم کم برای خودشون توی وبلاگ جا باز کرده بودن و از آنجایی که این وبلاگ توسط معاونین مدرسه هم بررسی می‌شد بعد از چهاربار فراخوانده شدن به دفتر مدرسه برای موضوعات مختلف و منشن (اشاره) کردن محتوای داخلی وبلاگم در گفتگوهاشون به بهانه‌های مختلف احساس امنیتی که تو نوشتن وبلاگم داشتم رو از دست دادم و تصمیم به کم کردن فعالیتم در زمینه وبلاگ نویسی گرفتم. بعد از مدت‌ها فعالیت نکردن هم وارد پنل مدیریتی شدم و تایید نهایی برای پاک کردن وبلاگم رو زدم. خداحافظ بلاگفا. بعد از اون قضیه من بلاگ‌های دیگه‌ای هم شروع کردم حتی حرفه‌ای تر با کمک برادرم یک سایت با وردپرس برای خودم ساختم ولی دیگه شور و اشتیاق و پیگیری قبل رو نداشتم یا حتی حس امنیت برای نوشتن افکار واقعیم، انگار هرچی می‌نوشتم در معرض دید همه بود و روزی روزگاری قرار بود بین حرفا و صحبتاشون بابت نوشته‌هام منو سرزنش کنن. دیگه دوست نداشتم آدما منو بشناسن، دوست نداشتم بدونن به چی فکر می‌کنم.ولی من از نوشتن جدا نشدم؛ اگه شما جزو دسته‌ای از اون نوجوونا بوده باشید که نوجوونیشون رو با کتاب گذروندن در جریانید که در اون دوران اون فضای داستانی کتاب شما رو می‌بلعه جوری که شما دیگه تو این دنیا زندگی نمی‌کنید فقط دارید فضاهای داستانی اون کتاب‌هایی که خوندید رو برا خودتون می‌سازید من هم از این دسته‌ها مستثنی نبودم. من برای خودم شخصیتی ساخته بودم تو تک تک کتابهایی که خوندم حضور داشت و با شخصیتای کتاب‌ها دوست بود باهاشون حرف می‌زد و زندگی می‌کرد. یه جورایی اون فضای امن از دست رفته تو زندگی واقعی رو سعی داشتم تو دنیای کتابا برا خودم بازسازی کنم. کم کم این زندگی قشنگی و شخصیت داستانیی که ساخته بودم رو تبدیل به نوشته کردم و اولین رمان زندگیم رو توی برگ کاغذهای دفتر ریاضی نوشتم. متاسفانه استعدادم کشف نشده موند و اون داستان همونجا توی دفتر ریاضیم خاک شد و به فراموشی سپرده شد. روحش شاد و یادش گرامی. از اون روز به بعد زیاد خبری از متن‌ها و نوشته‌های طولانی نشد ولی تکست‌های کوتاه چرا! زیاااد تا دلتون بخواد.از متن‌های پابلیک هم خیلی خبری نشد هر چی بود بین من و دلم و ذهنم و نوت گوشیم بود و گاهی تو صفحه‌ی اینستاگرامی که از روی علاقه به عکاسی زده بودم به صورت کپشن‌ برای عکس‌هایی که منتشر می‌کردم.البته این کپشن‌های اینستاگرامی پیشرفت خوبی داشتن و طرفدار پیدا کردن جوری که من و چندتا از دوستام به صورت اکیپی استارت یک کانال دلنوشته‌های کوتاه رو زدیم به اسم "رادیکال" و نوشته‌هامونو اونجا منتشر کردیم برای قشر جوان که استفاده کنن. این کانال بعد از تموم شدن دوران راهنمایی و کمرنگ شدن دوستی بین ما به رحمت الهی پیوست و کسی از آخر عاقبت آن مرحوم مطلع نشد.این داستان همینطور ادامه داشت تا به سال کنکور، سال کنکور سالی بود که من تازه کمی از غار افسردگیم تونسته بودم بیرون بیام، افسردگیی که دوسال از زندگی من رو خورد، دوسال از دبیرستانم خبری از زینب پرشور و پر ذوق و خیلی فعال نبود البته سال کنکور هم بدون سگ سیاه نگذشت من و سگ‌ سیاهم شده بودیم دوست همیشگی هم من دیگه یاد گرفته بودم با وجود اون چجوری به زندگی ادامه بدم. دیگه فهمیده بودم راه نجاتی از این نیست و باید همزیستی باهاشو یاد بگیرم. آخ زندگی. سنگین شد فضا بگذریم. اینجاها بود که من شروع به دوباره نوشتن متن‌های بلند بالا و حرف زدن با خودم تو نوت گوشیم شدم، کم کم روزمره‌نویسی و جورنال نویسی رو از سر گرفته بودم و این حالمو بهتر می‌کرد.از طرفی با توییتر هم داشتم کم کم با در پابلیک(عمومی) نوشتن افکارم کنار می‌اومدم البته که اونجا خیلی چیزی نمی‌شد نوشت ولی همون مقدار کم هم تو پابلیک بودن بعد این همه مدت برای من پیشرفت بزرگی حساب می‌شد. دوستای خیلی خوبی پیدا کردم از توییتر و اون حس ناامنی که برام ایجاد شده بود داشت کمرنگ می‌شد. ولی هنوز افکار واقعیم و مکالمات طولانی تو مغزم رو داشتم با این‌ها چیکار می‌کردم؟ خب اینجا بود که با ویرگول آشنا شدم، هنوز راحت نبودم با اسم خودم فعالیت کنم چون اکثر چیزهای تو مغزم ناراحت‌کننده و بر پایه افسردگیم بود، شروع به نوشتن کردم از احساسات واقعیم و به طور ناشناس. آدم‌هایی که نمی‌شناختنم نوشته‌هامو می‌خوندن برام کامنت می‌ذاشتن و تمام تلاششونو می‌کردن که حس خوبی بهم منتقل کنن.این داستان تا سال اول/دوم ورودم به دانشگاه ادامه داشت مخصوصا بعد از اینکه هم‌دانشگاهیام تو توییتر شروع به فالو کردنم کردن و فضای امن اونجا هم برام از بین رفت، من هنوز دوست نداشتن آدما از من زیاد بدونند. ویرگول شده بود دفترچه‌ای برای خالی کردن ناراحتیام دیگه هیچ چیز خوبی نمی‌نوشتم هروقت این صفحه رو باز می‌کردم شروع می‌کردم از ناله کردن از زمین و زمان، نفرت‌پراکنی و خشم نسبت به همه چیز. مخصوصا دانشگاه و فضای سمی و بچگونه‌ای که داشت از نظرم.نوشتن دیگه حالمو خوب نمی‌کرد برعکس بود انگار همه انرژی منفی کل روزم رو جمع می‌کردم و شب‌ها همه رو تبدیل به نوشته‌ می‌کردم این کار نه تنها کمترشون نمی‌کرد بلکه باعث شده بود من بیشتر دنبال انرژی منفی‌ تو گوشه گوشه زندگیم بگردم و تو همه چیز بدی رو ببینم. من آدمی نبودم که بذارم حالم بد بمونه هرجای زندگیم متوجه حال بد شدم جلوی خودم رو گرفتم چون نمی‌خواستم برگردم نمی‌خواستم برگردم تو سیاه‌چاله افسردگیی که قبلا تجربه کردم من می‌دونستم بیرون اومدن از اون سیاه‌چاله چقدر سخت و طاقت‌فرسا بود می‌دونستم دیگه اون انرژی رو ندارم پس نوشتن تعطیل دیگه ننوشتم تا دنبال کردن بدی‌ها رو هم رها کنم.[البته هنوز توییترمو داشتم ولی می‌دونید دیگه منظورم از نوشتن، نوشته‌های طولانیه نه روزمره‌های توییتری.]ننوشتم و نخوندم و سمت ویرگول هم نیومدم تا همین چندوقت پیش که سرکار جدید رفته بودم و یه لینک از ویرگول بهم پیشنهاد شد برای خوندن بعد از خوندنش طبق عادت اومدم لایک کنم که ویرگول بهم گفت برای این اکشن(عمل) وارد حساب کاربری خود شوید. یهو همه نوشته‌هام و همه حسایی که داشتم به اکانت ویرگولم از جلو چشمم رد شد، من خیلی دور شده بودم از اون فضا و فکر کردن به این همزمان هم خوشحال و هم ناراحتم کرد. خوشحال از اینکه از فضای غم اون شکلی دور بودم، ناراحت از اینکه من نوشتن رو کنار گذاشته بودم من خیلی وقت بود که دیگه نمی‌نوشتم.تصمیم گرفتم دوباره بنویسم ولی این بار با اسم خودم و بدون ترس از شناخته شدن، اکانت قبلی و همه متعلقاتش رو پاک کردم و اکانت ویرگول جدید ساختم مثل یه شروع دوباره مثل پاره کردن ورق دفتری که توش مشقمونو درست ننوشتیم و شروع کردن دوباره از صفحه‌ی بعدش.الان هم نمی‌دونم چقدر بدون از دست دادن حس امنیت قراره به نوشتن تو این فضا ادامه بدم، فقط می‌دونم دیگه نمی‌خوام خودمو سانسور کنم و از نوشتن افکارم بترسم.پایان.زینب رضائیزینب رضائیMon, 08 Aug 2022 16:39:33 +0430