https://virgool.ir/feed/@zeynabaminifa2026-11-12 23:25:32https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@zeynabaminihttps://virgool.ir/@zeynabamini/عشق-بیات-شده-lkm0wrizvta3حدس می‌زدم حرفی که برای گفتنش سرخ می‌شود، دستهایش را به‌هم می‌مالد، آن‌ها را زیر میز می‌برد تا لرزش شان را پنهان کند، چیست. حوصله‌ام سررفته بود از این همه کش آمدن. بلاخره کمی روی میز خم شد. دستهایش را توی هم قفل کرد. انگار که چیز محرمانه‌ای بخواهد بگوید، آهسته گفت: " می‌دونی مریم! من دوستت دارم!" تمام شد. حرفی را که مدت‌ها منتظر شنیدنش بودم، شنیدم. نفس عمیقی کشیدم و به پشتی صندلی تکیه دادم. نگاهی به آدم‌های اطراف‌مان که پشت میز‌های دونفره گرم بگوبخند یواشکی بودند انداختم. آنجا تا مدتی قبل پاتوق ما دونفر نیز بود. باتعجب به من خیره شده بود. با خودم گفتم: " یه چیزی بگو!" اما صدایم در نمی‌آمد. تا چند ماه قبل هرشب به خدای خودم التماس می‌کردم که این جمله را بشنوم. او هم التماس را از چشم‌هایم می‌خواند اما حرفی نمی‌زد. با خودم گفتم:" تو که می‌دونستی این قرار برای چیه؟ چرا اومدی که الان اینجوری لال‌مونی بگیری؟"_"چرا چیزی نمی‌گی؟!" نگاهم چرخید روی صورتش. سعی کردم چیزی بگویم. زبانم باد کرده بود. تکانی به لب‌هایم دادم و به زحمت گفتم: "مرسی!"جا خورد. ابروهایش از جایی‌که چند لحظه قبل بود، خیلی بالاتر رفت. تکیه‌اش را داد به صندلی و در حالی‌که یک سمت شانه‌اش آویزان بود به من نگاه کرد. دست‌هایم را دور لیوان چای حلقه کردم و نگاهم را به مایع درون آن دوختم. انگار نه انگار که لحظه‌ی موعود رسیده است. تکانی به خودش داد و انگشت‌های بلندش را روی لبه‌ی میز گذاشت و دوباره به سمت من خم شد. سرش کمی پایین بود. سیاهی چشم‌هایش را بالا آورد و به من نگاه کرد. آهسته گفت: " جواب دوستت دارم، مرسی‌یه؟!"به او نگاه کردم و با خونسردی گفتم‌: "چی‌بگم؟!"ناامیدانه به من نگاهی کرد و بی‌حوصله عقب رفت: " هیچی!"لیوان چای را برداشتم و کمی از آن را مزه کردم. تلخ بود. وقتی دید واکنشی نشان نمی‌دهم گفت:" ببین اگه مشکل‌ات شرایط الان‌ته و این لباس‌سیاه و (مکثی کرد بعد ادامه داد) شاید فکر کنی برای این حرفا کمی زود باشه. بین حرف‌هایش رفتم و گفتم: "موضوع.."نگذاشت حرف بزنم. ادامه داد: " نه. من درک‌ات می‌کنم. به هرحال مادرت بوده. ما می‌تونیم..."با شنیدن کلمه‌ی ‌"ما" دوباره پریدم بین صحبت‌هایش و گفتم: " ماجرا اصلا این نیست"پرسید: " پس چیه؟! ما مدت‌هاس هم‌دیگه رومی‌شناسیم. تو همیشه طوری وانمود می‌کردی که انگار منو دوست داری"با لحن خشکی گفتم:"آره. داشتم"_"الان چی‌شده که دیگه نداری؟"گفتم: " قبلا یه مادر علیل هم داشتم. تک و تنها از پس مشکلاتم برنمی‌اومدم. نه خواهری نه برادری! یه همراه می‌خواستم. یه تکیه‌گاه!. ولی هیچ‌کس نبود. حالا دیگه مادری نیست. منم با تنهاییم کنار اومدم!"از شنیدن حرف‌هایم شوکه شده بود. حالت صورتش تغییر کرد. ابروهایش بهم گره خورد. دندان‌های فک پایین‌اش را به شدت به دندان‌های بالایی فشار می‌داد. از راه بینی نفس می‌کشید. سینه اش به شدت بالا و پایین می‌شد. به من خیره شده بود که یک‌باره با کف دست راستش روی میز کوبید و گفت: " پس بفرما نوکر می‌خواستی!" چنگال توی بشقابش بالاپرید و خورد روی میز. بعد هم صدای افتادنش روی زمین را شنیدم. همهمه‌ی درون کافه از بین رفته بود. همه به ما خیره شده بودند. من اما آرام نشسته بودم و مثل اینکه به فردی غریبه که علت ناراحتی‌اش را نمی‌دانم نگاه می‌کردم. شانه راستش را به پایین خم کرد. کیف اش را برداشت و درحالی‌که بلند می‌شد گفت: " خداروشکر که اون موقع دم به تله‌ی حیله‌گری مثل تو ندادم"من همچنان تا بیرون رفتن او به همان وضع باقی ماندم. بعد بدون این‌که به نگاه‌های خیره ی اطرافیان توجهی کنم، لیوان را برداشتم و حین نوشیدن چای، او را از پشت شیشه‌‌ی بزرگ کافه نگاه‌کردم که دور شد.zeynabaminizeynabaminiMon, 19 Aug 2019 00:21:18 +0430