https://virgool.ir/feed/@zeshavandiنوشتن برای نوشتنfa2026-11-12 03:04:24https://files.virgool.ir/upload/users/1896939/avatar/dLnxFA.jpghttps://virgool.ir/@zeshavandihttps://virgool.ir/@zeshavandi/میز-تحریر-dilaof5i0ts5اکنون که نوشتن را شروع می‌کنم، عصر یازدهم اردیبهشت‌ماه است. در خانه تنها هستم و جز صدای پرنده‌ها چیزی به گوشم نمی‌رسد. نور مطلوبی از پنجره می‌تابد درست روی میز ناهار خوری که این روزها محل نوشتن من است. اینجا و در خانه‌ی تهران، برخلاف خانه‌ی قم، از نعمت داشتن میز تحریر محرومم. میز تحریر برای من چیزی فراتر از چند تکه چوب و چسب و میخ است. میز تحریر یعنی قلمرو! قلمروی شخصی برای تاخت‌وتازهای گاه و بیگاه ذهنم در نوشتن. قبل از اینکه دبستانی بشوم، پاپیچ بابا شده بودم که میز تحریر می‌خواهم. هرچند سواد نوشتن نداشتم اما نقاشی که می‌توانستم بکشم! همان را دوست داشتم پشت میز، انجام بدهم. یادم هست آن روزها مثل خشاب اسلحه‌ی یک سرباز در وسط جنگ، دفتر نقاشی و مدادرنگی تمام می‌کردم، تند و تند! هر کس از فامیل و دوست و آشنا که می‌خواست هدیه‌ای به من بدهد، می‌دانست که گزینه‌ی اول و آخر یا دفتر نقاشی و مداد است و یا کتاب داستان. یادم هست که پسرعمه حسن، وقتی در نوجوانی رفته بود حج، برایم یک مداد رنگی 58 رنگه آورد و چند جلد دفتر نفیس خط‌دار و بی‌خط که محل نوشتن موضوع و تاریخ در بالای صفحه به زبان عربی نوشته شده بود. دو سالی طول کشید که دلم راضی شود به استفاده کردن از آن هدیه نفیس!مادر هم، هربار که می‌خواست برای زدن آمپول راضی‌ام کند که با پای خودم به مطب دکتر بروم، چاره‌اش خریدن جدیدترین کتاب‌داستان‌های لوازم‌التحریری آقا مهدی بود که درست روبه‌روی مطب دکتر شهسواری قرار داشت. یادم هست که کتاب داستان «هایدی، دختر کوهستان» را صدقه‌سر یک سرماخوردگی بی‌هوای بهاری داشتم. بابا هم، هر بار که می‌خواست دلتنگی روزهایی که نیست را برایم جبران کند، با دفترنقاشی و مدادرنگی به خانه برمی‌گشت. راستی، «آقا مهدی» برادر سمانه است، سمانه هم کلاسی اول دبستانم، همسایه‌مان و اولین کسی است که برایم تعریفی از دوست صمیمی داشتن را به ارمغان آورد. آقا مهدی بعدها با زهرا، دختر عمویم، ازدواج کرد و من خوشحال شدم که به سبب این وصلت و نزدیکی که هم شده، دسترسی بیشتری به این پاتوق دوست داشتنی‌ام خواهم داشت اما همه‌ی این ها را گفتم که بگویم، مغازه‌اش را بعد از این اتفاق، فروخت! مغازه‌اش بهشت بود برای من. همه‌ی لوزام‌التحریر فروشی‌های دنیا در آن دوران برای من استعاره‌ای از بهشت خدا بودند بر زمین. برای من که چندان از خاله‌بازی‌های با کانسپت داستان زن وشوهری هم‌سن‌وسال‌هایم خوشم نمی‌آمد و حتی خاله‌بازی‌هایم را هم در سناریو معلم‌بازی، صورت‌بندی می‌کردم. برای من مدرسه مهم بود و هر چیزی به نسبت نزدیکی با آن، اهمیت پیدا می‌کرد. درس، معلم، نوشتن، کلمه و یادگرفتن، نیمکت، لباس فرم، سرود، گروه تئاتر، جشن و... . لوازم التحریری هم به همین ترتیب مهم بود. نمی‌دانم اینکه سمانه را دوست داشتم قدری‌اش بر می‌گشت به مغازه‌ی برادرش یا نه!من راستش، هر وقت پشت میز تحریر می‌نشستم، احساس می‌کردم که بر مسند پادشاهی تکیه زده‌ام و هرگاه که وارد مغازه‌ی لوازم‌التحریری می‌شدم، شبیه پادشاهی بودم که وارد قصر پادشاهی خویش شده است و هر بار از دیدن جلال و جبروت قصر خود شگفت‌زده شده و نمی‌تواند سرش را پایین بیاورد. آن همه جزئیات رنگارنگ از تراکم چیزهای جالبِ این دنیا، تنوع دفترها و انواع مدادها و از همه‌ جالب‌تر پیشخوان کتاب‌داستان‌ها و من.حالا چشم در چشم کابینت‌ها، روی میز آشپزخانه و با کیبورد لپتاب، در حال نوشتن‌ام و بی‌بهره‌ از همه‌ی آن چیزی که گفتم. و اصلا نمی‌دانم که چرا، که چرا این‌ها را گفتم... . می‌بخشید.زینب شوندی‌زینب شوندی‌Wed, 20 Aug 2025 03:03:13 +0330https://virgool.ir/@zeshavandi/نوشتن-برای-نوشتن-qq8sra9u8dqmچقدر در نوشتن دربه‌‌درم. جایی برای نوشتن از چیزهایی که توی سرم می‌گذرند ندارم. نمی‌دانم این سبک نوشته‌ها اصلا به درد کسی می‌خورد؟ به درد چه کسی و کجا می‌خورد. بی‌اندازه به نوشتن مشتاقم و به همان اندازه‌ی اشتیاقم سردرگمم. نسبتم با نوشتن، مثل کسی است که برای اولین بار عاشق شده است و خیلی چیزها را نمی‌داند. نمی‌داند که چطور سرِ صحبت با محبوبش را باز کند. نمی‌داند که چطور باید به او برسد. درست مثل الان من. می‌دانم که می‌خواهمش، می‌دانم که در این 25 سالی که از خدا عمر گرفته‌ام، تنها آن لحظاتی را زیسته‌ام که چیزی را نوشته‌ام. می‌دانم که حس به کلمه آوردن دقیقِ آن چیزی که در ذهنم می‌گذرد، لذیذترین و عمیق‌ترین حظی بوده که تاکنون چشیده‌ام. می‌دانم که از نوشتن ناگزیرم اما ... نمی‌دانم که چگونه باید مشق‌ش کنم. نمی‌دانم راه رسیدن به این محبوب دور دست نیافتنی چیست؟ فقط می‌دانم نویسنده شدن، آن اتفاقی است که اگر تنها یک روز قبل از مرگم برایم اتفاق بیفتد، راضی از این دنیا خواهم رفت و با لبخند و شعف فرشته‌‍ی مرگ را در آغوش خواهم کشید. به هر جان کندنی که هم شده می‌خواهم منتظر این «لحظه‌ی باشکوه شدن»، بمانم. حتی اگر تا چند ثانیه قبل از مرگم، طول بکشد. با همه‌ی این‌ها اما کاش بزرگتری داشتم و مرشدی. کاش خضری داشتم برای طی این مسیر طولانی و مبهم. من همیشه در زندگی محکومِ آزمون و خطا کردن بودم و تا دلتان بخواهد زخمیِ تجربه. چه در خانه و چه بیرون از آن. کاش آن قدر خوشبخت بودم که این مسیر سخت را به لطف وجود استادِ خوش‌ذوق یا همراهِ هم‌مسیری، تنها، انقدر تنها طی نکنم. زینب شوندی‌زینب شوندی‌Sat, 09 Aug 2025 04:17:26 +0330https://virgool.ir/@zeshavandi/تردید-dfebaamlhi1lرنج انتخاب امانم را گرفته است. چیزی که باید در مورد آن تصمیم بگیریم را اگر زود نجنبیم و داستانش را به نقطه نرسانیم، هناق می‌شود در گلوی آدمی! بی‌آنکه بفهمی بخشی از ذهنت در تمام روز مشغول پرونده‌ی نیمه‌بازش می‌ماند و آن بخشی از ذهنت را که در حال پردازش آن موضوع است، از دست داده‌ای! یعنی حواست نیست چرا اما کندتر و با اشتباه‌تر کار می‌کنی. شب که می‌شود این بلاتکلیفی بیشتر خودش را نشان می‌‌دهد. خواب را از چشم‌هایت می‌‌گیرد و نشخوار فکری بافت‌های مغزت را از هم می‌درد. شب که می‌شود تمام می‌شوی و تسلیم در مقابل هیبت غول بی‌شاخ و دمی که در شلوغی روز می‌توانستی نادیده‌اش بگیری اما در خلوت شب، حالا با او و چهره‌ی کریه و کلافه‌اش تنهایی! و مجبوری به هم‌آغوشی و هم صحبتی با او.زینب شوندی‌زینب شوندی‌Tue, 26 Nov 2024 05:21:53 +0330